over zon en rijm en het gemak

20190119_1201204116658504880193182.jpg

Zon schiet straalpijlen
op Rijm. Rijm vecht dapper t’rug
niks moet niksen mag

 

 

 

 

 

Wandelen vult niksen in.
Maar Rijm werkt in op de blaas
Ik moet drrringend
En schiet het cafeetje binnen
De baas wijst me vriendelijk de weg
eerst links dan rechts de smalle gang door
Ik zal best even wachten, mevrouw  gaat me net voor
“Geen probleem hoor, daar zijn er twee”
“Oh super, dank je wel”
Eerst links dan rechts de smalle gang door
Ja daar is de deur
op slot, op rood
je weet wel… mevrouw
Waar is die ander?
dan maar geduldig trappelen
want ik moet drrringend
naar het kleinste kamertje
Eindelijk komt mevrouw buiten
Oef
en ik zie
de cafébaas heeft niet gelogen…..

20181123_170411

 

 

Advertenties

Er zijn zo van die dagen

dat grauwe beelden wagen knagen
ontwaken tussen vele tinten grijs
winter geeft z’n kaal karakter prijs

twijfel wordt dan onverhoopt de chef
van gevoel en normbesef
gedachten zus gedachten zo
kiezen contra of toch pro

de ander ja die weet het wel
tollen in eigen carrousel
van welles nietes en misschien
aarzelen en vooral ontzien

wordt het blauw of is het rood
beschuit of wit rozijnenbrood
aanvaarden zonder schroom
spartelen in de wervelstroom
gedachten ordenen in toom
dobberen op de levensdroom

twijfel is het begin van wijsheid (*)
ondanks vele wachttijd
en knagende onzekerheid
die zich vast bijt
aan- en afglijdt

twijfel is de waakhond van het inzicht (**)
denken én voelen vinden evenwicht
grijs straalt in het licht
en toont zijn waar gezicht
gezicht van hoop en kleur
van fresia en bloemengeur

(*) Aristoteles (Griekse filosoof die het toen al begreep)
(**) Confusius (Chinese filosoof die het nog vele jaren vroeger zag)

 

Drukknopjes naar een dicht verleden

  • De last-minute-trip naar Kortrijk, waar we snel nog vrienden van op de hoogte brengen, die nog sneller beslissen met ons daar een lunchke te genieten en een rondleiding te geven, en waar dan weer last-minute een WEtje Rijsel uit voortvloeit.
  • De musical “Hans en Grietje” in de schouwburg van Antwerpen wordt een topper voor oma en opabaard en vier kleinkindjes, die met open mond meer dan anderhalf uur gefascineerd het spektakel volgen. In het sprookje worden vele  verhalen modern gebundeld en prachtig vertolkt. De komische, spannende en vrolijke aspecten zorgen voor een speels schouwspel.
    Heerlijk voor jong én oud.
    En…… wij voelen ons weer zalig kinds.
  • Als ik klaar ben voor de nacht, nadat ik drie ventjes boven te ronken heb gelegd, ontdek ik op de speeltafel het houten optrekje, dat opabaard in zijn jonge, creatieve jaren heeft gebouwd voor de eigen kroost, en dat nu door de nakroost, net zo creatief, is omgetoverd tot een fijn thuisje voor nog kleinere, kleurrijke  ventjes.
    Die huiselijke gezelligheid ontroert.

    20190105_232846.jpg

  • De trein brengt ons naar Trainworld in Schaarbeek, waar we de geschiedenis van een wereld op wielen ontdekken. Heel fijne aanrader voor kinderen!
    We worden er ondergedompeld in vroeger en nu, in wagons en locomotieven, in en onder de rails.
    Oma, zie jij wat ik zie?”
    “Kijk toch eens zo leuk”,
    en toch voel je  zijn spanning, want het museum is groots en weids en onvoorspelbaar en verrassend en soms donker.

    20190105_133430.jpg
    Blije gezichtjes als ‘mijnheer conducteur’ op de échte trein de jongens zijn kepie laat passen, ze knippen kaartjes, krijgen zijn tablet in handen (aiai, vertrouw ik dat wel?), ze bezoeken het piepkleine kamertje van de machinist en laten zich overdonderen door de vele knoppen en hendeltjes, zo moeilijk om  handjes thuis te houden….
    Hoe fijn
    kan reizen zijn
    als een man in uniform
    plots je vriend blijkt te zijn.

  • Een paar logjes geleden schreef ik over “My brilliant friend“.
    De  eerste boeken van Ferrante heb ik – enige vorm van verslaving was me niet vreemd– enorm genoten. Het derde wacht geduldig op vijf minuten tijd….
    Nooit een film bekijken nadat je het boek hebt gelezen, het valt sowieso tegen.’
    Neen echt niet, de serie is subliem vertolkt, de Napolitaanse jaren-50-sfeer tastbaar, we worden ondergedompeld in vele uurtjes intens filmplezier.
    Noch steeds weet men niet zeker of Elena Ferrante  man of vrouw is.
    Zij/hij is volkomen onzichtbaar in haar/zijn schrijven. Ongelooflijk toch?
  • Kleinzoon krijgt een nieuwe juf. De kinderen hebben haar al één keer gezien, net voor de vakantie kwam ze kennis maken.
    Ze heeft diamanten in haar mond“, vertelt hij nuchter.
    Euhhh???”
    ’t Is maar hoe je het bekijkt, juf zelf vindt de tandblokjes wellicht minder irritant als ze zijn kinderlijke interpretatie hoort.

riem ram rijm

 

20181228_124036.jpg
nieuwjaarsbrieven

 

drie zijn al zélf geschreven
woorden worden prijsgegeven
na dagen oefenen in ’t geheim
op moeilijke zinnen en veel rijm

twee zijn nog geen eigen werk
maar juffrouw’s handelsmerk
een krabbel hier een letter daar
wat rode lipjes voor ’t nieuwe jaar

dat maakt dan samen vijf
dus eentje pleegde vluchtmisdrijf (?)
voorgedragen van groot naar klein
ontsponnen in het kinderbrein
blij vrij vrolijk luid
fier als een ijdeltuit
verlegen stil verscholen achter brief
grappig maar oh zo lief

riem ram rijm
ik hou van je, je ’t aime’
hij kan maar amper schrijven
en ’t Frans komt bovendrijven
kusje plezier kusje zonneschijn
mijn omahart knijpt fijn
ik wil voor jou zo’n lichtje zijn
dat straalt het hele jaar
mijn lichtje ben je al
dat straalt als een kristal
tinge-linge-ling
kijk maar hoe ik spring
en roep van hier naar daar
gelukkig nieuwjaar
fluistert kleine man
verstoppen is zijn reddingsplan
maar toch hoor ik heel erg vaag
het is gemeend bij hoog en laag

zo heerlijk al die wensen
van flinke kleine mensen
en omabaard die is zoooo fier
er stromen tranen van plezier

een meisje in blogland

Blog (1)

Er was eens een lief jong 🙂 meisje, dat net de wereld van de veel-vrije-tijd  (dat dacht ze toen nog) was ingestapt.
Ze hoorde over ‘een blog’ van de dochter van een vriendin.
Een wat? Deze vier letters waren haar totaal onbekend. Of kwam ze van Mars?

Ze besloot de computer uit te pluizen, de computer die tot dan toe enkel voor het vele schoolwerk, mails en golvend surfwerk diende.
Die blog was fijn om lezen, fris en levendig en inspiratievol.
Ze ontdekte een nieuw fenomeen, openbaar op het net??

Een wereld ging voor haar open. Zelf schreef ze vroeger graag brieven, een dagboek soms, een notaatje, een bierviltje met een paar woorden….

Toen ook de schoondochter met ‘dat fenomeen’ startte en haar wat wegwijs maakte in die vreemde wereld, begon het bij haar écht te kriebelen. Een poging waard?
De schoondochter stopte (jammer genoeg), het meisje hield dapper vol. Ondertussen al meer dan 2 volle jaren.
Met veel twijfels, ze zoekt de knopjes in de wirwar van het systeem, nog steeds begrijpt ze niet hoe alles werkt.
En ze begint te schrijven, van onnozel over karamellenverzen naar woorden uit het diepste hart. Ze schrijft onzichtbaar, en maakt het vooral niet kenbaar bij de familie, enkel de kinderen zijn op de hoogte, slechts een paar vrienden (ze blijft het jammer vinden dat zij wel lezen, wel reageren via andere manieren, maar niet op de blog 😦 ), vlot te tellen op één hand,  zijn op de hoogte. En dit wil ze zo houden.
Je als onbekende kenbaar maken, voelt aan als een fijn motto.
Is er toch ergens een gêne om de onbekendheid bekendheid te geven?

Tot een eerste ongekende volger per mail zich aankondigt. Ze is van de kaart, twee-volle-dagen-lang. Manlief overtuigt dat dit nu eenmaal bij het ‘risico van het vak’ hoort . De tweede volger meldt zich, nog slechts één dag ligt ze buiten westen.
Ze overweegt te stoppen, dit kan toch niet?? Maar het lijkt erbij te horen?
De volhouder wint en ze schrijft dapper verder, aan vreemde lezers geeft ze zich -onzichtbaar- steeds meer bloot.

Tot ze blogvrienden krijgt, die reageren op haar woorden, die interesse tonen in haar digitaal bestaan. De reacties worden warmer en fijner, ze begint ernaar uit te kijken.
Ze leest ook zelf boeiende en inspiratievolle levensverhalen, soms poëtisch, soms prozaïsch,  soms fotogeniek, soms uit een ver-weg-land, getuigenissen uit een andere wereld, een wereld van mee-delen en ervaren, zonder zien.
Behalve die ene fijne keer….. in Breskens.

Zij geniet van die vriendschappen, die stilaan vertrouwd warm dankbaar beginnen aan te voelen.

Ervaringen delen, ervaringen mee-beleven, ervaringen koesteren op het scherm, ervaringen én woorden én foto’s laten binnenkomen en smaken, verhalen proeven en waarderen, bijleren, begrijpen, onthouden en vergeten (want ze is al een dagje ouder),
humor ontdekken, verrassende werelden begrijpen…

Tijdsgebrek belet haar nog meer woorden, nog meer zinnen, nog meer schrijven, nog meer weten, nog meer voelen van mede-aard-bewoners toe te laten.
Wie weet als het ‘jonge meisje’ ouder wordt en meer aan de stoel gekluisterd moet blijven?

En ze leefde nog lang en gelukkig…… [dat hoopt ze toch].

Toen kwam het varkentje met een lange snuit en dit blogverhaaltje is uit.

 

 

Vallen, opstaan en weer doorgaan

Zij komt logeren. Samen met het broertje.
Een paar oma-opa-dagen, heerlijk voor jong en oud.

Tot wanneer mag ik bij jullie blijven?

Overmorgen zit het logeerpartijtje erop.

Oh dan al? Mag het geen nachtje langer?

Neen schatteke, dan krijg ik bezoek. Een vriendin heeft net haar mama verloren. Ik ga horen en luisteren en er voor haar zijn. Die mama was nog veel te jong….

Oma, als ik juist tel, zou jij maar zes jaar meer leven om even oud te worden…..
(en tellen kan ze!)
Dat wil ik niet hoor, oma.
Jij gaat toch  langer bij mij blijven?
Ik wil nog heel veel samen zijn en leuke uitstappen doen. 

Natuurlijk, grote schat. Ik beloof je dat we samen oud(er) worden!

We knuffelen warm die koude gedachte buiten…..

De volgende dag kus ik -lang(uit) en met een ferme smak- het voetpad.
Gevallen over een kiezel?, een losliggende steen?,  de eigen voeten?
Broek en handschoenen scheuren kapot, de knie brandt, plekken worden blauw. Geschrokken ‘spring’ ik recht, niemand gezien, deze gênante vertoning?
Ik strompel richting huis,  ijs op de knie, handschoenen de vuilbak in, water over de snijwond, de zetel lonkt, een horizontaal Ferrante-avondje.

De kleine dochter beseft niet dat oma overleefde, en de serie lost pijn op en  de grote verwachtingen in.

Donker en licht in Antwerpen

inCollage_20181228_094424133.jpg

 

in deze tijd van vele tinten grijs
waar kleur verzadigt en geur geeft prijs
ontdekken we nieuw levenselixir
omwikkeld in zijdepapier
en metalen constructies
schitterende creaties
van China en hier

het magisch sprookje stappen we binnen
de lotusprinses wil leven en minnen
Chinees nieuwjaar, een oude traditie
donkerte ondergaat transitie
levendige ambitie
tedere affectie
schitterende briljantie
vrolijke explosie
romantische emotie
nauwgezette precisie
tegen koud en grijs warme sensatie

twee volle maand is er gewerkt
met vele meter satijn
en nog meer lichtjes
lotusgeur en maneschijn
we sturen een wens de wereld in
waar ik bij de boom hoop verzin
 gulle liefde in denken en dromen
thuiskomen
aankomen en doorstromen

(4500 uren vakmanschap
60 ton staal
130 Chinese kunstenaars
32 Belgische artiesten
30000 energiezuinige lampjes
25000 meter satijn)