Zaterdag

(Te) Vroeg in de ochtend helpt Leonard Cohen ontwaken. Ik ben geen ochtendmens, nooit geweest, het is altijd moeilijk wakker worden, “wat doe ik mezelf toch aan?” vliegt door het versufte brein.
Met een snelle hap yoghurt en verse bosbessen en een stevige aanmaning van manlief dat haast en spoed wél goed zijn, spring ik op de fiets naar het vaccinatiecentrum. Mij wordt een administratieve job aangeboden, iets met registeren en mensen bijkomend vriendelijk uitnodigen tot een kwartiertje bekomtijd.

Zij buigt zich voorover en fluistert zachtjes. Teveel barrières zoals haar zwarte en mijn felblauwe mondmasker (zelf heb ik steeds meer nood aan kleur. Op een marktje in Brugge vond ik mijn favoriete gading) en een meter hoog tussenschot vragen om een drievoudig ‘wablief‘. Ze blijft geduldig en wil vooral bedanken, ze is zooo blij met de booster en de goede organisatie.
Op mijn gemompel dat ik daar niet echt voor iets tussen zit en eenvoudigweg uitvoer, herhaalt ze ‘En toch, en toch’.
En toch maken haar lieve woorden me warm.

Ook hij waardeert de aangeboden hulp bij het up-te-date-brengen van de App. Hij is een digitale analfabeet, zelf ben ik eigenlijk niet veel beter, de kroost hier zou een glimlach niet kunnen weerhouden, maar ik kan het. Echt wel. Geloof me!
En weer maken zijn lieve woorden me warm.

Zij begrijpt me niet, ik haal mijn beste Engels boven of probeer toch, ze knikt en snapt. Of doet alsof? Ze volgt alvast correct de richtlijnen op.

Vriendelijk registreer ik hem op de computer en wijs de weg, de weg naar de stoeltjes en het kwartiertje aangeraden rust vooraleer hij het echte WE kan instappen.
Je denkt toch niet dat ik hier voor mijn plezier ben?” en “Laat me met rust, ik doe mijn ding wel” en “Wat een mens niet moet over hebben voor een beetje vrijheid” brengen me even van de wijs. Hij heeft gelijk, wie niet meegaat wordt beperkt, ik slik wijs-elijk. Mevrouw naast me, eveneens achter het scherm, knipoogt bemoedigend en haalt de schouders op. Niet iedereen is er gelukkig mee…. De volgende persoon wacht glimlachend en ik ga gewoon door.

Lichte rugpijn van het vele werk en vooral lange stilzitten, zelfs voor een drankje was geen tijd, én de zonnige namiddag nodigen uit tot een fikse wandeling in het Kruibeekse overstromingsgebied met gevarieerd landschap van schorren en slikken, elzenbroekbossen en weidevogelgebieden. De logeehond stapt dapper mee, 10 km rond, manlief hinkt, een bloedblaar meldt ‘too much‘. De prachtige ondergaande zon en vele roze sluierwolken wijzen de weg naar huis.
Mijn mannen zijn uitgeput (hond is ook een hij), mij overvalt een tevreden gevoel bij het beeld van de wachtende warme zetel en een Handmaid’s tale-aflevering van het nieuwe seizoen (of 2 of 3…..)

Het prille jaar

Amper zeven dagen oud en hier werd al een groot gamma aan emoties doorlopen. Wellicht leer ik het nooit af, voelen (en) ondergaan. Momenten van geluk, van intens geluk, van ontgoocheling, van angst, van vrolijk blij, van ontmoediging, van koud en warm tegelijk, van boosheid, van genieten en leren (en) aanvaarden, van onbegrip en inzicht, van wijsheid en veel vragen.
Het is duidelijk, 2022 belooft niet anders te worden dan 2021. Waarom zou het ook?

Nieuwjaar is gezellig, met dank aan het warme welkom met voetjes onder tafel in hartelijk gezelschap.
Tweede nieuwjaarsdag kondigt een (eindelijk) blauwe lucht aan. Gewapend met sjaal en jas fietsen we de allereerste marathon van het jaar. De zon strooit gulle stralen, het groene gras en grijze water fonkelen en stemmen opgewekt, dit ruikt naar lente, edoch…. De lunch op een ruime locatie in Stekene, het Zomerhuis heeft zijn naam niet gestolen, in vrolijk gezelschap drijft vlot de vermoeidheid uit de benen en elke bezorgdheid weg. Geen kookplicht maakt de dag helemaal af.

In ‘normale’ tijden logeerden we nu een midweek in Brouwershaven (Zeeland). ‘Omega’ (of is het ‘nog’ Omicron?) steekt er voor de vierde keer een flinke stok voor. Het huis wordt weer in een voucher getransformeerd en vakantiedromen worden veilig (wat betekent dit woord nog?) opgeborgen, diep in de toekomtslade. Een veelheid aan lege dagen doemt onverwacht op. Bij de ontgoocheling helpen zon en zachte temperaturen een handje.

Woensdag trekken we naar Wenduine aan zee. Springtij én hevige wind verrassen met een fascinerend spektakel. Waar de kinderen voordien glijbaantje speelden op de hoge zandkliffen raast en spartelt de storm. Filmpjes kan ik hier niet plaatsen, maar dat het opwindend avontuurlijk was is een feit. Kinderen (niet die van ons) stonden te dicht bij de rand, ik wilde roepen, maar waar ouders toelaten is mijn stem te belerend……, in de krant lees ik dat het écht gevaarlijk kan zijn….. Gelukkig geen kind overboord.

Twee maal dezelfde locatie aan het bruine bruggetje. Eb en springvloed.

Donderdag belooft terug een lentedag te worden. Ondanks plannen voor uitgestelde klusjes en to do’s laten we alles vallen, sprinten we naar de trein die ons vlot (geen evidentie! Hier schrijft een ervaringsdeskundige…) richting Brugge rijdt. Het Minnewater, begijnhof en huizen met trapgevels voelen vertrouwd aan, die Brugge-fan-genen zijn een mooie erfenis van mijn moeder, die ik graag koester. Zij (ver)dwaalde maandelijks in de stille straatjes, zocht graag bank en boek op.
De drukte beperkt zich tot de winkelstraten, iets met solden?
Vroege duisternis nodigt uit tot de feeërieke Wintergoed-wandeling. Via licht en kleur en geluid krijgen we contact met de stad. Sfeervol, poëtisch, alles draait om het woord, magisch, niet overdadig, droog en niet koud.

Wintergloedbeelden

Een laatste 2021-mijmering

Binnen is het lekker warm, buiten nat en grijs (voor de verandering….), lichtjes overal rondom zorgen voor kleur in de donkere dagen. Dromen over lente en warme zon zijn nog flink voorbarig, tijd nu om de 13 ‘heilige nachten’ tussen kerst en Driekoningen te doorleven. De jaarlijkse maancyclus (354 dagen) wordt aangevuld met deze stiltedagen tot de jaarlijkse zoncyclus (365 dagen). Dagen die uitnodigen tot bezinning en verdieping, maar ook tot echte gezelligheid in familiekring.

Telkens weer zorgt het voorlezen van nieuwjaarsbrieven op kerstdag (ik besef, te vroeg, maar what’s in a week?) voor prikkende tranen, veilig verborgen achter brillenglazen.
Alsof het gisteren was herinner ik me hoe zorgvuldig tekeningen op het voorblad werden uitgekozen, deze voor oma, deze voor peter, deze…. Om dan binnen de lijntjes en zonder fouten, het puntje van de tong duidelijk zichtbaar voor de controlerende juf met de verlossende inktwisser, zo sierlijk mogelijk de zinnen op het altijd geduldige papier neer te schrijven.
Een ingeslikte vloek hier, een traantje daar.

Vijf op een rij lezen nu voor.
Hij krijgt de slappe lach;
hij kan het eigen geschrift niet altijd ontcijferen maar leest fier;
hij fluistert met de hulp van papa en durft niet op te kijken;
zij zit in het eerste middelbaar en heeft nog snel een eigen briefje gepend;
hij doet niet graag aan optreden, maar deelt vlot en spontaan de lieve wensen mee.
Een knuffel hier, een applausje daar, en dan last but not least cadeautjes uitpakken, een mens zou bijna vermoeden dat dit dé beloning is voor zoveel dapperheid, vijf blije gezichtjes.

Warmte en gezelligheid zijn de grootste troeven op die avond.
Family is where life begins and love never ends.
Ook de mooie woorden op papier van schone dochter, die nu 20 jaar tot onze familie hoort, met bijhorende beloftevolle uitnodiging zorgen voor een slik-momentje. Zij dankbaar, wij dankbaar.

De Antwerpse Zoo werd door een 32-koppige kunstenaarsbemanning in 28 000 uren omgetoverd tot de doldwaze wereld van Alice in Wonderland. Graag dompelen we ons onder in de magische lichttherapie. In zijde en metaal en 18 000 energiezuinige lichtjes ontdekken we het witte konijn, de grijnzende kat, de boze koningin. De traditionele smouteballen (oliebollen?) kunnen uiteraard niet ontbreken, voor elk kind een volle zak, de bollen zijn kwistig groot dit jaar, een oma-handje-helpen dus, warme wijn is overbodig bij deze temperaturen, maar de paraplu is soms wel broodnodig.

Stijn De Paepe is de huisdichter van de krant De Morgen en van het motiverend schrijfsel ‘Wat helpt’, hét gedicht dat in veel vaccinatiecentra een duidelijk zichtbare plaats krijgt. Ik ben een trouwe fan.
Onlangs kreeg hij heel slecht nieuws, dat hij eerlijk en ontroerend verwoordt in ‘Ga weg’ (bij interesse, klik hier , eigenlijk past dit niet echt en echt niet bij mijn laatste 2021-logje, maar het hoort bij hem, hij moést aanhoren en verteren, geen nieuws om blij van te worden).

Graag geef ik mijn lezers zijn eenvoudige wensen mee. Dankbaar dat ik jullie dit jaar nog beter mocht leren kennen.

Ik wens je mooie dagen
Geen gezochte, exclusieve
Gewone, mooie, lichte
Goeie, leuke, warme, lichte.


Wijsheid en wens

En dan roept spontaan de grote kleinkunstenaar Zjef Vanuytsel zoete herinneringen op met

maar denk niet ik ga mijn eigen gang
denk niet ik ga het veranderen
want alleen ben je te klein en te bang
je kunt niet zonder de anderen

De voorbije jaren mochten én moesten we het vaak ervaren.

Gezellige sfeervolle dagen wens ik jullie. Licht om te beleven, licht om te verteren, licht om je heen.

Wonderlijke ontmoetingen

Ik werd heel langzaam wakker
Ik wreef mijn ogen uit
Ik werd heel langzaam wakker
Ik wreef mijn ogen uit
Ik kon het niet geloven
Daar voor het vensterraam
Viel zacht naar beneden
De eerste sneeuw
” (Jan de Wilde)

en

Mijn raamtekening

getuigen van vrolijk enthousiasme terwijl zachte vlokken hier onlangs de aarde heel even bedekken met een wollig wit laagje. Ondertussen kleurt alles terug groen en nat en grauw. De songtekst bewaar ik veilig in mijn hoofd voor een later moment en de tekening houdt dapper vol als stevige uitdaging tot de eerste lente-lief-kreet..

Tijdens de ‘sneeuw’wandeling ontmoet ik Mondriaan. Geboeid blijf ik staan bij de elektriciteitskast, zijn nieuwste kunstwerk.
Fijn dat je nog even langs wilde komen.
En mensen aangenaam verrast, saaie witte vlakken brengen kunst én herkenning naar boven
. Je slaagt erin het nuttige aan het aangename te koppelen. En zo wordt de wereld weer wat blijer

Vermoeide benen vragen om beweging. De stappenteller roept op tot meer inspanning, niet flauw doen! Ik ga het hoekje om, letterlijk. Wat is er achter die hoek, om die bocht, voorbij die top, altijd benieuwd naar meer. Het voelt als een verslaving, manlief slaakt een diepe zucht, hij kent én verdraagt me graag.
Mijn nieuwsgierigheid wordt rijkelijk beloond, niet alleen het uitzicht is schitterend maar ook de onverwachte vondst.
Plastiek achter het struikje trekt mijn aandacht en wekt enige ergernis op. Juist daar waar een lege vuilbak wacht….. Tot ik zie:
Ik ben een jachtobject! Proficiat, je hebt me gevangen! Veel leesgenot.’
Dat ook boeken kunnen zwerven wist ik niet. Een boek met 395 pagina’s leesplezier.
HUWELIJK van Jeffrey Eugenides. Een prachtige roman, die zijn aantrekkingskracht niet verliest en me vaak tot stukken in de nacht wakker houdt.
Over haar, jong en onervaren, op zoek naar de ware liefde. Ze leest vooral 19e-eeuwse Engelse literatuur en is daarmee als student een buitenbeentje.
Over hem, die charmeert, gulzig leeft, een charismatische éénling. Hij geniet hard voor tien, tot een bipolaire diagnose veel verklaart. Hij zinkt in een zware depressie, tot het licht weer te fel lonkt boven de horizon….
Over hem, die ingetogen en diepzinnig leeft, en ervan overtuigd is dat zij voor hem in voorbestemd. Hij zoekt een uitweg binnen de muren van de religie en blijft haar platonisch aanbidden.
Drie eenzame mensen, elk op een eigen manier.
Het boek eindigt in stijl én terug in de plastiek, straks ga ik het verstoppen, ergens in de omgeving, goed beschermd tegen de regen op deze grijsdag. Eerst nog even wat info noteren op de facebookgroep ‘de boekenjagers’. Want fair is fair.

Kan de Sint dan toch niet toveren?

In andere betere tijden komt zondag de Sint
Hij had beloofd…graag trotseer ik weer en wind
Zet je voordeur op een kier, we sluipen vlot binnen
Samen met Miet fantaseer ik verrassende zinnen
Voor de vele kindjes, groot en klein
Die in bange én blije verwachting zijn
Tover ik lieve zachte woorden
Op mooie Dag Sinterklaasje-akkoorden

Helaas doemen die akelige stoorzenders weer op
De hele wereld zit vooral heel erg strop

Gelukkig vergeet hij de kindjes niet, en komt hij daar zeker langs. Maar hier in huis wordt de traditie-dag ‘hoe meer volk, hoe gezelliger’ voor de tweede keer op rij met 365 dagen verschoven….
Broer Sint krijgt onverwacht een vrije dag, schoonzus Miet hoeft geen zwarte vegen.
Het is wat het is….. Waar hoorde ik die woorden nog?

Ik ben op controle bij de specialist, mijn oorverhaal kreeg een pijnlijk staartje en een ‘ingeschroefde’ (ai…auw…) wiek. De pijnstillers doen hun werk, zelf doe ik een verwoede poging tot slapen op één zij en het geluid lijkt van overal en nergens te komen.
Die vreemde indringer wordt ‘weggeschroefd’, bevrijd stap ik eindelijk uit mijn verwarring, uit mijn ontplofte hoofd. ‘Opgelucht’ stap ik de wereld binnen, de wereld van maatregelen en don’t do’s. De pijn blijft sluipend, met soms venijnige prikken, als wil hij me grijnzend waarschuwen dat hij voorlopig mijn baas blijft. Ik hoor stemmen in geruis, maar ik hoor ze.

Terwijl ik wacht op het verdict van de dokter, luister ik geduldig de vele telefoontjes af.
Telkens opnieuw wordt een operatie afgelast, uitgesteld…..
‘Je weet, er is geen plaats meer…..
Ik begrijp je perfect mevrouw…..
Wij kunnen er ook niet aan doen….
Kom eventueel nog eens langs voor extra pijnstillers…
Sorry, duizend keer sorry, ik leef echt met je mee…..
We moeten je teleurstellen mijnheer…..
We doen ons best….zeker…..zo snel mogelijk……
Ik begrijp je ontgoocheling…..
Wat is nog dringend de dag van vandaag….
Maar je weet, er is geen plaats meer……’

Zelf geraak ik heel vlot aan een nieuwe afspraak, hopelijk een laatste controle, nu alle operaties wegvallen komen ze vrij voor vele consultaties…..








Perikelen en schoonheid

Met een flinke oorontsteking als vurige vijand en Dafalgan als beste vriend, kom ik vandaag de dag door. Nooit geweten dat het zoveel pijn kan doen….. On-rustig verhuis ik van zetel naar stoel naar bed, de ‘on’ geraak ik maar niet kwijt. Dokter knikt begrijpend, ook als ik vertel over het (totale!) dove oor dat me paniekaanvallen bezorgt, het zal er dus bij horen veronderstel en vooral hoop ik? Afwachten is de boodschap. Niet direct mijn grootste talent, dus begin ik in vrolijker foto’s van de voorbije zondag te scrollen, elke afleiding is meer dan welkom.

Wil je graag een grijze winterzondag invullen?
Hou je van Art Nouveau doorspekt met streepjes neogotiek en art deco?
Ligt Sint-Katelijne-Waver (omgeving Mechelen) op een overbrugbare rijafstand?
Wil je genieten van pure schoonheid, kleuren, het meer dan één eeuw-oude interieur, toen hypermodern, nu nog steeds prachtig schitterend?

Ergens begin de 19e eeuw besluit de orde van de Ursulinen dat ook meisjes recht hebben op degelijk onderwijs. Eindelijk….. zou je toch denken……
Aanvankelijk enkel voor de meisjes uit de omgeving, maar er moest dringend geld in het laatje komen én het lesniveau lag er heel hoog, meisjes uit gegoede families in Europa en wereldwijd kwamen er dus op pensionaat. De ouders betaalden flink, de school kreeg een rijke uitstraling. De zusters waren vooruitstrevend, het korset mocht in de kast blijven, lang voor dit maatschappelijk werd aanvaard en ‘verboden boeken’ kregen een zichtbaar plaatsje in de schoolbibliotheek. De hele school stond in het teken van leren, de meest verborgen hoekjes nog als hedendaagse getuigen.

Vandaag bevat de school 1700 studenten, de mooiste ruimtes krijgen enkel ingang onder toezicht. Of studenten oog hebben voor zoveel pracht??
We bezoeken het gebouw onder leiding van een gids, ze was zelf 9 jaar studente in de school en ondertussen 30 jaar leerkracht én nog steeds in de ban van zoveel culturele esthetiek. We ontdekken de refters, de ‘sjieke’ waar ouders van studenten uit het verleden stijlvol ontvangen werden, de ‘gewone’, waar de leerlingen nu lacherig aan lange tafels schuiven, niet meer gedisciplineerd buigen of bidden voor het eten tot zuster overste toestemming geeft om in gewijde stilte te eten.
De gids vertelt ‘Vroeger huppelden de meisjes door de gangen, nu wordt er gesloft en geslenterd’. Enige herkenning is me niet vreemd.

Wij wandelen doorheen de lange pianogang, 32 kleine hokjes naast elkaar, allen vernoemd naar bekende componisten. Want leren was en bleef overal de grootste uitdaging. Nog 12 hokjes zijn nu in gebruik, compleet met de authentieke art nouveau-krukjes, keramieken tegels en geëtste ramen met lotusbloem. Ik slaagde er niet in de indrukwekkende gang in beeld te brengen, één hokje lukte nog net en geeft een mooi beeld. Uiteraard krijgt enkel muzikaal talent de kans om daar in de huidige vrije tijd te tokkelen.

De kers op de taart is de Wintertuin. De zusters hadden voldoende geld om een schitterende ontvangstruimte te maken. De architect is nog steeds onbekend, hier en daar wordt Horta gefluisterd. De kronkelende glas-in-lood-ramen stellen het kleurrijke verloop van de dag voor. Jammer dat de zon die ZON(?)dag forfait geeft, we missen een prachtig spektakel. Ook de tafels en stoelen zijn authentiek. Een locatie waar je zomaar blij van wordt, en die oorperikelen even langs de kant kan schuiven. Ik besluit dus straks met de foto onder de wol te kruipen!

Wie interesse heeft, klik even hier.
https://www.visitwintertuin.be/

Elke zondag zijn er rondleidingen voorzien om 14.30u, in verschillende talen. Reserveren is verplicht, 10 Euro pp wordt verrekend aan de inkom. En ja……mondkapje verplicht. Maar meer dan de moeite waard. Voor wie 2 uur recht staan ongemakkelijk wordt, overal mag je stoelen en banken gebruiken.

Het gaat wél in de koude kleren zitten

Drie volle uren vind je me woensdagvoormiddag op de schoolbanken. Het is fijn langs de andere kant van de tree -zo werd vroeger de lichte verhoging genoemd- te zitten. Ook staan wordt hiermee voltooid verleden tijd. De les is boeiend, maar ondanks de vier lagen trui, het in een vergeten lade opgevist Damart-hemdje, de jas, de kleine én grote wikkelsjaal voel ik me langzaam maar zeker transformeren in Witje, de ijsbeer. Het -terug van even weggeweest- mondmasker houdt neus en mond warm. Deur en ramen staan wagenwijd open. Concentratie in bevroren toestand is geen sinecure, gedachten dwalen voortdurend af richting warm bad en zalige dromen over zomerse stranden. De koude vreet letterlijk aan me.
Verkleumd fiets ik naar huis, buiten voelt het net iets warmer aan dan in het lokaal, of is het enkel wishful thinking bij de gedachte aan de naderende warme thuis? Manlief heeft heet! gekookt en de chauffage gaat vlot twee graadjes hoger, sterk stijgende brandstofprijzen ten spijt.
Heel, veel te langzaam stroomt nieuw leven door de aders. Ik ben terug ik.

Klaar voor de ijzige uitdaging.

Man en schoonmoeder kregen de boosterprik. Lekker gaan eten met de kersverse 91-jarige lijkt dus veilig(er). Zij geniet heel hard van eindelijk-terug-buiten, beweging van mensen rondom, er is geen speld tussen de woordenvloed te krijgen, luisteren en knikken is de boodschap. Een kleine wandeling van bank tot bank doet zichtbaar deugd, zorgt voor enige uitputting, maar vooral ook die prikloze boost van energie.

Must-sees in Den Haag

Den Haag by night.
Den Haag in de miezer.


Den Haag in de zon missen we, typisch novemberweer, maar het deert ons niet. De vele (kerst)lichtjes wijzen spontaan de juiste richting. Tijdelijk ben ik moederziel alleen onderweg, manlief bezoekt het Mauritshuis, enig oriëntatievermogen is me totaal vreemd, met moeite hou ik links en rechts uit elkaar, google maps helpt altijd de behoeftigen en intijds wacht ik – tot grote ver/bewondering van de man- op de afgesproken plaats.

We doen een korte heen en weertrip met overnachting in het prachtige Wassenaar, veel tijd rest ons niet, maar een jaartje extra vieren in het buitenland helpt de leeftijd gemakkelijker verteren. Dacht ik toch….. De nieuwe palindroom blijft me nu sowieso een vol jaar vergezellen, daar is duidelijk geen ontkomen meer aan. Zelfs niet met heerlijke drankjes en hapjes. Maar…..

En vooral daar zijn we dapper in.

Het Escher-museum heeft ons sterk verrast. We kenden de man al van de onmogelijke ruimtefiguren in de architectuur (die in een vorig leven ideale illustraties geven om lessen in ruimtemeetkunde mee te starten) .
De hoofdthema’s zijn oneindigheid en eeuwigheid, die vooral herkenbaar zijn in zijn vlakvullingen vol wiskundige patronen. Ontdek het zelf in dit reptielenwerk. Wie doet hem na? Ongelooflijk knap toch! De figuren kloppen tot in de kleinste details. Het motief kan eindeloos herhaald worden, als teken van een eeuwig durende beweging. De man moest 70 jaar wachten om (h)erkend te worden. Een grote Haagse aanrader.
Het licht weerkaatst links in de foto, ondanks veel mogelijke standen lukt het me niet dit te vermijden. Het is wat het is, een schitterend werk.

Heel graag gun ik mijn lezers een flinke (?) nadenkklus bij onderstaand werk. Wie ontdekt de naam van dit kunstwerk? Neem rustig je tijd. Geef je over aan de fantasie, maar ga niet googelen. De man speelt ook hier met lijnen.

En dan volgt de oer-gezellige babbel met medeblogster Rietepietz. Hoe tof kan het zijn om schrijfgenoten in levende lijve te ontmoeten, in blind-date-stijl met verwittiging van beige jas, om eindeloos (in het thema van Escher) elkaar in real life te leren kennen én te ontdekken dat gesprekken vlot en leuk verlopen en uren vliegen. Meer nog, een next date in Antwerpen wacht in het voorjaar.
Het was niet tof……….. het was super-tof. Om het in de taal van onze kleinkinderen te verwoorden na een fijne dag. Eveneens een grote Haagse aanrader.

En nu ik toch al (her)kenbaar ben via haar blog mag de anonimiteit nog een keertje vervagen, een selfie-openbaring in een prachtige lichtbol.