Het nieuwe normaal

Normaal waren we nu een weekje op vakantie in Nederlands Limburg, we huurden er een groot huis. Iedereen was welkom, groot en klein. In het nieuwe normaal zitten we thuis elk in ons eigen kot, ver van elkaar verwijderd, we zien kind noch kat.

Ik had het mezelf nooit toegegeven, maar het begint te wennen. De krant wordt niet langer uitgeplozen, manlief beseft dat ik geen details van de dag meer hoef, ik kijk nog enkel naar het avondnieuws en ook ‘de afspraak’ staat op het programma. Bart Schols krijgt van mij een podiumplaats, attent, naturel en zeer deskundig leidt hij elke avond gesprekken rond ‘de ovalen tafel’, hij komt to the point, draait niet rond de pot, dé grote troef van sommige politici.
Net zoals  vorig jaar, toen hij  open en vrij  over zijn psychische problemen en opname sprak. Een man vol empathie, niet gespaard door het leven.
Niet meer perfect willen zijn, is de grootste bevrijding van mijn leven“, zegt hij.

Uitslapen is geen probleem voor me, nooit geweest, ik ben en blijf een avond-nachtmens. Dan voel ik de stilte, niet dat m’n enige huisgenoot voor drukte zorgt, maar het besef dat half België slaapt, maakt me vaak melancholisch, een gevoel waar ik wel van houd. Me even onderdompelen in de donkere nacht en haar pure rust voelen.

Normaal ben ik een bezige sociale bij, ik kom graag buiten, liefst met vrienden of familie, houd van babbels en drankjes (nu niet negatief gaan denken!) en afspraakjes (idem!).
In het nieuwe normaal ontmoet ik enkel nog de buren over de haag, een eenzame bekende uit de buurt, de postbode zonder nieuws, de dakwerkers in de verte die onafgebroken door gaan, en gelukkig ja, de vele vogels, ze klinken heel druk dit jaar.

Met dit weer staan normaal grote fietsontdekkingen op ons lijstje, een lunchke onderweg, een pannenkoek of ijsje als beloning op een gezellig terras.
In het nieuwe normaal beperken we ons tot kleinere fiets- en wandeltochten.
We moeten in beweging blijven“, zegt de wetsdokter, alle banken zijn met linten versierd, om  te vermijden dat iemand er zou gaan zitten. Dat maakt manlief boos, heel boos, op minister De Crem en zijn nieuwe politiestaat. Er is geen kat te zien, en toch mag en kan een rustpauze in de natuur niet langer. Manlief boos zien, het gebeurt zelden of nooit.

wp-15861876465381154515832076079362.jpg
We fietsen in de omgeving, Nederland kunnen we niet meer binnen. De kleine deugniet in mij nodigt uit om toch dat ene stapje op verboden grondgebied te zetten, maar wijze man houdt me tegen, ik volg gedwee….. Dit is het nieuwe normaal, grenzen gaan op slot.

In de bijna lege brievenbus wacht me een leuke verrassing, Eliza heeft mijn beertje ontdekt.
De kinderbeer van de zoon, snoetje wat verrimpeld, scheurtje in de vacht, éénogig, maar oh zo lief. Hij blijft glimlachend achter het raam.

wp-15861876485037538427242704688634.jpg

Earth laughs in flowers (Emerson)

Alles wat ons ritme vertraagt en ons tot geduld dwingt, alles wat ons terugbrengt in de langzame cycli van de natuur, kan ons helpen.
May Sarton

 

wp-15859891373733359837697457169292.jpg

 

bloemen houden geen rekening met lockdown
ze schitteren en stralen vrolijke kleuren
rood, geel, wit, roze
ecologisch geteeld
op het ritme van de natuur
de plukweide is heerlijk
kuieren, bankje hier, boogje daar
romantisch
(h)eerlijke passie
alleen nu niet bereikbaar
graag wil ik blijven steunen
al het mooie ligt er verlaten bij
tijdelijk dus aan huis gebracht
ze fleuren en geuren en kleuren
de stilte in de dagen
ze maken blij, voelen vrij
ondanks alles rondom ons
ondanks angst
ondanks wan-vertrouwen
ondanks on-zekerheid
zoveel on
maar ook warmte en zon en glans
ik stuur je graag een bloemetje
je woont buiten aan-huis-bereik
dus laat ik je hier
heel even
vrolijk en zonnig
mee genieten

Pluk je dag

 

 

1 april

Ondanks de blijvend donkere schaduw, schijnt de zon uitbundig, ik laat de lente volop binnen.

Het is al jaren een maandelijkse traditie, met 9 man/vrouw scharen we ons aan de ronde tafel, gezellig dicht op elkaar, eigenlijk kan er amper 6 man zitten, wij maken ons dunnetjes, iedereen wil vooral iedereen horen en verstaan. Niet zo evident voor de wat oudere oortjes.
Allen delen we eenzelfde verleden, vijf jong gepensioneerden en vier bijna-afvloeiers. Die lunch wil niemand missen, of overmacht moet de spelbreker zijn. Die speelt het nu echt hard, keihard.

Om elkaar toch te ontmoeten, omdat gesprekken zo’n deugd kunnen doen, omdat we er ons van willen overtuigen dat we  allen  gezond en wel zijn, besluiten we een “Zoom”sessie (klik) te houden, datum en uur worden concreet afgesproken.
Tot ik plots de datum van vandaag ontdek (tja, alle dagen zijn hier gelijkaardig…), ondanks alles, moet ik daar iets mee.

De beloofde link wordt vervangen door een knalgele mail.

wp-15857484057467013001329531453284.jpg

Je leest het, ik ben een empathisch persoon, en omdat iedereen er veel zin in heeft, heb ik dan toch even later de échte link verstuurd. Een grap kan niet blijven duren?!

Fijn om iedereen te zien en te horen!

Hij probeert eindeloos in te loggen, hij hoort ons duidelijk, wij hem niet, tot het gebrek aan camera op de computer het probleem lijkt, hij kan het onderonsje niet vervoegen.
We houden een apero’tje in de hand, en klinken op …… ja, op wat?
Een mede-collega is ernstig ziek, Corona is bevestigd, hij ligt al meerdere dagen in het ziekenhuis, de hevige koorts blijft halsstarrig. Net op dat moment komt de radeloze SMS binnen van zijn vrouw. We slikken, kunnen enkel duimen. Het komt akelig dichtbij.

Partners duiken op achter de chatters, het voelt fijn aan ook hen terug te zien.
De dokter verschijnt ook even op het scherm, zijn vrouw neemt het woord en drukt ons op het hart dit alles vooral niet te onderschatten.
De praktijk wordt niet langer bezocht, niemand durft nog langs komen, waar blijven al die breuken, hartkwalen en andere ‘kleine’ (alles is zo relatief nu) kwalen? Enkel de Corona-triage trekt volk.
In de krant lees ik de oproep van de viroloog om vooral de huisdokter wèl te blijven bezoeken bij een ander probleem, zij zorgen voor een veilige omgeving, maar toch, maar toch, de angst blijft soms te hardnekkig…..

Anderen vertellen hoe het lesgeven nu wordt geregeld, er komt veel extra werk en organisatie bij kijken.
Zij heeft  een smartboard geïnstalleerd thuis om zo de lessen live op te nemen.
Studenten blijven motiveren blijkt een zeer zware opgave.
Andere zij is oma geworden, ze hield het kleinkind één keer vast (vlak voor Corona) en volgt haar verhaal nu verder op foto of video.
Zijn stem breekt, zijn moeder is gestorven net voor de crisis, blij dat ze dit niet meer moet meemaken, maar er is zoveel verdriet, verdriet dat nog veel tijd vraagt.
Zij gaat in juni op pensioen, met gemengde gevoelens, de laatste lesmaanden blijken anders dan gehoopt.

Ieder heeft zijn verhaal in deze stille dagen…. Gesprekken verlopen anders, zwaarder dan normaal. Wat is  normaal? Het lijkt zo lang geleden….

Coronasprokkels

Grote hagelbollen witten het gras, lichte sneeuwvlokjes vliegen door de lucht, de wind giert, stappen we dan toch  de winter nog in? Net nu het zomeruur zijn intrede doet? Discussies daarover lijken  (on?)voltooid verleden tijd. Nu we andere katten te geselen hebben, daalt het aantal hartaanvallen met 80%, komt de mensheid in gedeeltelijke verbondenheid, vechten we en willen we overwinnen, gaan we  op zoek naar de vele kleine gelukjes.
Elk nadeel heb zijn voordeel.

De Israëlische schrijver David Grossman heeft het over de broosheid van het leven.  Over hoe wij ons, de 21e eeuw-verwende mens, niet kunnen inbeelden dat wij deze strijd verliezen, maar toch angstvallig toekijken dat dit ons kan overkomen.
Misschien komen we er veranderd uit, richten we ons leven anders in, of nemen we doortastende besluiten?
Of zal alles weer even snel vervlakken en vervagen?

Ik smul de krant.

Psychiater, filosoof van de angst als angel, neurowetenschapper én theaterman Damiaan Denys (hoe veelzijdig kan een mens zijn!) spreekt over ons, als luxepaardjes, die nooit leerden de angst te omarmen. Onze grootouders die oorlogen hebben meegemaakt zouden veel flexibeler omgaan met wat ons nu overkomt, wij zijn controlefreaks.
De kleine kans op overlijden wordt door de media uitvergroot tot een maatschappelijke obsessie, en die voedt onze angst“.

En ondertussen leef ik mijn eigen (te) geborgen leventje. Een leventje waarbij ik sommetjes online maak met de kleinzoon, ik was het bijna vergeten, hoe fijn  les geven kan zijn!
Verhaaltjes worden digitaal ingesproken, ik stel me de luisterende oortjes graag  voor, vandaag komt Karel Krokodil aan de beurt.
Uitkijkend  naar en genietend van videoconferenties met de familie, aparte kinder- en volwassenenpraat, tel ik de uren af, vandaag lukt beter, de tijd vliegt even sneller.
Verrast krijg ik  onverwacht vriendin aan de lijn, met hele bergen humor, soms uit angst, soms met relativering, ook omdat we ons allen toch zo belangrijk vinden in dit bestaan…
En opgehoopte spanning wandel ik uit mijn lijf, elke dag een beetje verder, elke dag een beetje sneller, want hij kreeg géén gelijk, de minister van binnenlandse zaken Pieter De Crem, die zijn eigen waarheid reeds als to do  verkondigde, terwijl de echte bijeenkomst nog op de planning stond.
Opgelucht hoor ik hoe Maggy en Van Ranst hier gelukkig anders over denken. En ja, ik houd me strikt aan de regels, maar empathisch denken en redeneren, niet vanuit je ivoren toren, is zo belangrijk voor ons allen om dit vol te houden.

Zomertijd! Eén uur lang minder binnen zitten” Ook dat lees ik in de dikke WE-krant.

Boos

Vandaag ben ik boos

omdat de duif een groot vies spoor heeft achter gelaten op mijn net gezeemde schitterende (en dat gebeurt zelden!) ramen

omdat de kaas van de kaasbroodjes in de oven niet gesmolten is

omdat ik overal rondom mest ruik

omdat broerlief oude, vergeelde koeien uit de gracht haalt

omdat vriendin de strenge regels losser interpreteert en ons hier door misschien voor schut zet met nog strengere regels

omdat manlief mijn paasdecoratie omver stoot. Ik weet , per ongeluk, maar alles was  breekbaar, wat overigens bewezen is. Geen winkel open om nieuwe te kopen….

omdat zoonlief een discussie aan gaat, waarbij ik niet als overwinnaar kan triomferen

omdat het afgereden gras ligt te rotten in de hof

omdat twee amateur-fietsers me rakelings voorbij crossen, en ik de hatsjiewwwww in de nek voel (spatten)

omdat ik geen enkele kartonnen doos vind om het papier buiten voor de ophaling klaar te zetten

omdat wandelaars zich strikt houden aan de voorgeschreven regel en gezellig babbelen in social distance en ik er dus -vanuit de andere richting- enkel tussendoor kan glippen

omdat buurlief zijn hout blijft stoken en schadelijke stoffen vrijkomen zoals fijn stof, dioxines en PAK (polycyclische aromatische koolwaterstoffen) die het  DNA schaden  en dus kankerverwekkend zijn

omdat ik de tas hete thee laat vallen, daar gaat mijn warme oppepper

omdat ik dringend koekjes moet hamsteren, ongezonde suiker krikt op, ik weet wel…..

Maar ik wandel de boosheid van me af.

toch weer even boos omdat ik maar 267 calorieën heb verbrand, ik heb meer verdiend

wp-15852420735486057483574915450447.jpg

Hebben jullie dat ook soms, zo’n boos dagje? Of ben ik daarin een unicum?

Vriendin stuurt “Per aspera ad astra” , dat pept op!

 

Brief zonder postzegel

Dinsdag 24/3/2020

Dag J of C of L of G of H of M of A of T of ……

In een ver verleden vlogen brieven over en weer, we hadden allebei de schrijfmicrobe te pakken, en deelden de diepste zielenroerselen. Die tijd is even geleden, nu zijn er mails en andere digitale mogelijkheden.
Misschien me toch nog eens wagen aan een klassiek briefje over het leven zoals het hier is? Tijd is nu geen zorg meer.

Een vreemd asociaal virus houdt ons strak in het vizier. De vijand ligt overal op de loer. Om de hoek, in de supermarkt, bij de man met dikke sjaal, misschien zelfs bij die hond?
Bestaan  hondmaskers al?
Niemand is nog te vertrouwen, het schept afstand, letterlijk en figuurlijk.
Het voelt een beetje allenig, onzeker, wreed voor de één, minzamer voor de ander.

Kranten staan er vol van, TV-beelden blijven nazinderen, de lange donkere nacht.

Weet je, we kunnen enkel afwachten, en blijven hopen dat slimme koppen het bij de lurven vatten. Wij moeten enkel regels volgen. Niet voor iedereen evident.

Bij vriendin slaat Corona  genadeloos toe, haar schoonmoeder is één van de 122 slachtoffers. Dat komt binnen, keihard.

’s Morgens denk ik eerst diep na, welke dag zijn we?, gisteren lijkt op eergisteren, op morgen en op vorige week ….
Vandaag is onze traditionele opvangdag, al zes jaar lang,  herprogrammeren dringt zich op.
Poetsen is geen hobby, toch leg ik mezelf wat klussen op, met gezonde tegenzin, ik zoek structuur. Vandaag word ik verwend, manlief trekt de koksmuts op, ik onderga én ja, keur goed.

De zon houdt er de moed in,  met haar uitbundige lach maakt ze veel draaglijker.
Weet je nog hoe we vroeger samen fietsten?
Vandaag biedt nieuwe kansen, we trekken de natuur in, de luchtkwaliteit is goed, met ‘dank’ aan Corona én de zuivere poollucht.
De 3-meter-regel wordt strikt gehanteerd (voor de zekerheid heb ik er zelf een extra metertje aan toegevoegd).
Spring is the time of year when it is summer in the sun and winter in the shade.”(Ch Dickens)
De tocht leidt ons onbewust langs het huis van vrienden, onze fietsbellen rinkelen een luid concert.
Zij en hij  verschijnen aan de voordeur, een gezellige babbel ontstaat spontaan.
Het doet écht deugd, zonder knuffel, zonder koffietje, de grote voortuin als veilige barrière. De gekende, lieve buitenwereld zien, horen, voelen geeft een tweede adem.
We maken vooral geen fouten, de biechtstoel hoeft echt niet, overigens een onmogelijke opdracht met gesloten kerken, waar zelfs  paasvieringen niet langer doorgaan.

Laat de zon in je hart, trek je op aan de kleine dingetjes, leef niet teveel in morgen, sorry voor de clichés, lieve vriendin, maar ze helpen wél een beetje vooruit.

Houd het gezond!

Lieve groeten

2020

wp-15848879983821804071690488306714.jpg

waar is de tijd
dat we nog enkel aan water dachten
regen en wind verachtten
kleur en lente verwachtten

wp-15848879680171090862326290070933.jpg

die lente is ontloken
de mens flink weggedoken
achter glas of in de sjaal
in deze tijd c.r.u.c.i.a.a.l

het is alweer een week geleden
de knip in honderd bezigheden
kuisen wassen strijken
iedereen de deur uitkijken

virologen volgen op de voet
wandelen met heldenmoed
om papier en boter pijlen-snel
goede morgen een slaapwel

het leven in een grote bubbel
handschoenen in maten dubbel
het gekleurde stofnet voor de neus
scrupuleus en conscïentieus
handen ruw van al dat nat
schuren de vele plooien glad

blije snoetjes op het scherm
met glas als tussenberm
vertellen honderduit
en kijken zorgeloos vooruit
want oma school is ver weg
da’s echt wel brute pech 🙂

WE-plannen

Plannen moet je altijd goed van tevoren, om chaos te vermijden.

Ondertussen is het al vrijdag, de hele week hebben we druk nagedacht, hebben we ernaar toe geleefd, en nog altijd zijn we er niet echt uit.
Eeuwige twijfelaars, die stempel kan je ons gerust geven……

En toch begint de tijd te dringen, morgen is het zover, de eerste dag van het WE.
En ja, er volgt nog een tweede dag te vullen, een tweede kans!

We denken samen, hij en ik, we wegen voor- en nadelen af, we komen er wel uit.

En daarna vertel ik jullie zeker over onze spannende belevenissen! Beloofd!

wp-15846971251191513702571395169128.jpg