maandagen…hoogdagen…

Facebook is mijn maatje, hij (of zij?) helpt herinneringen ophalen, van 1 jaar… 2 jaar… geleden, toen ik  amper lid was en nog verwoede pogingen deed om het ‘systeem’  te doorgronden.

Want oh neen, ik zou NOOIT lid worden, ik wil geen verslaving aan schermpjes in mijn leven, ik wil niet leren kennen waar  jonge mensen zoveel vrije tijd aan besteden, ik heb ‘principes’….
Tot één van de zonen me over de streep trekt, de koe bij de horens vat en een profiel aanmaakt (ja, ik word ‘echt’ in het virtuele leven) ,  ‘echt iets voor jou, mama’, ‘zo blijf je op de hoogte’, ‘maar neen ik wil lijfelijke contacten, geen afbeeldingen en remembers’, ‘en toch, mama, geef het  een kans’….. De uitdaging van dit bestaan geeft toe…..
Eerst ga ik openbaar, té openbaar, nu blijf ik  beperkt.

Hij (zij?) stuurt me geregeld fotootjes door, uit een ‘ver’ ‘ver’leden, soms bijna vergeten, en dan stromen  herinneringen , stevig verbonden met die mooie plaatjes, binnen.

Ik werk halftijds, wat in het onderwijs één dagje vrij betekent.
Samen met  kleinzoon 3 worden dat uit-ge-le-zen dagen.
Elke zondagavond trek ik richting Melle, slaap ik in het enige reservebed dat het huis rijk is, om er de  maandag – zalig met ons tweetjes – door te brengen.

Groot en klein, oud(er) en piepjong, statig (?) en schattig, ‘geleerd’ en geboeid door alles rondom, tranen van ontroering en traantjes om een pijntje, lachen en schateren, achter en in de buggy  paardjes kijken, genieten van een stil moment en een stevige middagdut, de kleine boerderij rond het huis leren kennen en herkennen, buiten zonnen en spelen, ervaringen meegeven en opdoen.

Soms komt hij een dagje hier logeren, hier is meer dan één uitnodigend reservebed, hier is het stiller, hier loopt enkel de kat rond (zijn staart wordt  het doelwit van grijpgrage handjes, het arme beest is een trauma rijker…) , maar hier is ook de Ster, waar hij door plassen en grassen loopt, in het zand speelt, naar dieren gaat kijken, zijn polleke stevig in oma’s hand, want voel ik daar toch enige spanning tussen al die grote en kleine beestjes?
Samen zijn we levensgenieters, ik tel de dagen af tot het weer maandag wordt.
En tussendoor geef ik ijverig les aan de ‘grote kindjes’, tot …… het weer…. ‘mijn’ tijd wordt met dat kleine ventje.

Nu gaat hij naar school, de eerste kleuterklas. Een flinke, lieve deugniet. Hij wordt groot.
En oma gaat niet langer naar school….

18034221_1874636726109868_5146874636909148671_n

 

Zijn broertje neemt nu onze m(D)aandag in. En ook dat is puur genieten.

met DE SCHATten naar de BERG

Een  ‘Pasenlijk’ midweekje in Nederland. We kiezen deze keer voor Sevenum.

We trekken er traditioneel op uit met  vijf kleine kindjes.
Met dank aan de zonen, voor de helpende handen, zodat deze ‘oudjes’ ’s avonds niet  uitgeteld de zetel induikelen.
Hoewel….. die zetel blijft lonken eens de rust is terug gekeerd en het jonge volkje slaapt.

Onze dromen zijn nog steeds doorweven met  zwembaden, binnen- en buitenspeeltuinen, Bollo de beer, golfwedstrijdjes, waarbij enkel de kleine dochter al tegen  verlies kan…
We laten de jongens dus op eigen tempo de eer opstrijken, de pluimen verdelen ze onderling evenredig (ik ben en blijf een wiskundeteacher….).
Frustraties blijven gelukkig uit.

Kinderen genieten, akkefietjes onder elkaar, ‘oudjes’ ontspannen en gespannen, rust en drukte, goede en mindere nachten, lekker en ongezond eten, 5 kindjes in één zetel voor het avondfilmpje, 5 kindjes die rollen en bollen over elkaar.
Spelen, spelen en blijven spelen. Een kinderleven, telkens opnieuw verrassend.

Het kleine zoontje wordt vier jaar! Extra reden om te vieren, om op de stoel te kruipen en mee te swingen met ‘happy birthday to you, in de wei staat….’, om cadeautjes te krijgen en vooral nog te verwachten, om een pannenkoek en ijsje te eten, om in Aardbeienland , hét vitaminerijkste park in Nederland, lekker verwend te worden.
“Kabouter Senga, die werkelijk alles van aardbeien af weet, en zijn vriendelijke hulpkabouters wijzen de kinderen spelenderwijs op allerlei wetenswaardigheden over de gezonde rode vrucht.”
We starten de kinderspeurtocht, de oudsten houden dapper vol (ons meegerekend 🙂 ). En ja, we winnen dé prijs, wat zijn we toch weer knap! Drie aardbeienplantjes sieren nu zoons hof.
Het blijft droog, een warm zonneke op het terras had deugd gedaan…
DSCN3889 (2)

Op de terugweg genieten we nog een laatste pannenkoek in het super-kindvriendelijke pannenkoekenhuis De Rode Haktol. Kinderen worden er overladen met cadeautjes, met lekkers, met een vriendelijke bediening door een toffe, Hollandse  gast, wiens liefje in Gent woont (we komen het allemaal te weten 🙂 ), en die uiteindelijk te gast wordt in de auto van de zoon, waar nog juist één plaatsje vrij is, om zichzelf zo de lange treinrit Oisterwijk- Gent te besparen.
Met een zak vol paaseitjes en verrassingen toont hij zijn blijheid.
Wat wil een mens nog meer….. een onverwachte taxirit richting liefje in  België.

DSCN3979

7 duimpjes gaan de lucht in. Eentje heeft er echt geen zin in, en vindt  de fotograaf duidelijk ‘te traag’….. Hij leerde nog geen rekening houden met de leeftijd….

Afscheid nemen betekent terug rust, maar ook gemis van het jong geweld, de Paasklokken morgen luiden nieuw leven in de brouwerij.

 

Toevallige ontmoetingen….

…… geven de dag soms dat extra tintje…..

De eerste échte lentefietstocht in 2017.
‘Hoeveel km kan je aan?’
‘Met mijn overactieve spieren …. rond de 30 maximum??’
‘Oké, ik stippel een mooie tocht uit, richting Hamme’
Ik geef me met veel plezier over aan de gidsinspiratie.

De tocht is  prachtig, het zonlicht weerspiegelt in  het water, schaduwt  de bomen, kleurt de felgroene omgeving. De spieren doen (weeral) moeilijk, willen zich voortdurend opdringen als spelbreker, maar de blauwe druppeltjes kiezen voor mijn wil.
Ik ga ervoor, voor de volle 43 km! Had ik er geen 30 voorgesteld? 🙂

Een lunch op een terras aan het water wordt de bestemming.
Bijna daar….terrasje in het vizier….. ‘maar wie we hier hebben’…. Op een bankje aan het water genieten hij en zij, lang geleden dat we ze zagen. Snel wordt ‘de-vijf-minuten-stop’ een lange babbel, voortgezet op het ‘ voorbestemde’ terras , met apero én lunch.
Na ‘amper’ drie volle babbeluren springen we weer -vooral gezwind- de fiets op. Het was fijn hen terug te zien, ons zo vlug terug thuis te voelen bij elkaar,  te babbelen over van alles en nog wat. Dit wordt zeker vervolgd.

Een terrasje later, met uitzicht op de brede Schelde in Temse, vechten voor een plaatsje, iedereen kent blijkbaar deze mooie locatie, ijsje als dessert.
De oudere dame naast me begint onverwacht een gesprek. Over haar dementerende man, die recht tegenover haar zit en duidelijk geniet van het leven, de zon, en de babbel met mijn man.
Blijkbaar was hij de meester van manlief in het vijfde studiejaar én kunstenaar. De mooie beeldhouwwerken op de kade en aan de bib zijn ontstaan uit zijn creatieve handen. En dan luister je haar droevige verhaal, dat ‘het vieze beestje’ al vijf jaar aan de gang is, dat hij vaak tijd en ruimte vergeet, dat hij nog zo graag buiten komt, dat hij nog elke dag twee uur naar zijn atelier gaat….. niets doen… , dat hij niet moeilijk doet, dat hij gelukkig is….want hij beseft niet…  , dat hij Valeer Peersman heet…..
Het ijsje smelt, ze vertelt het sereen en droevig, dat ook haar leven totaal overhoop is gehaald, dat ze  bang is voor wat gaat komen.
Haar woorden blijven in mijn hoofd hangen bij die 10 laatste kms, tot diep in de nacht….

En weer besef ik, genieten in het NU zolang het kan.
Besluit : inpakken en wegwezen! Met vijf gelukkige snoetjes in onze kielzog.

de melancholie van de onrust

Een essay waarin  Joke Hermsen pleit voor eerherstel van de melancholie.

Ik kén melancholie, ik herkén haar   in het artikel in de Standaard vandaag.
Geen 1 aprilgrap, maar fijn om lezen dat ik me er geen zorgen om moet maken.
Zij mag me overvallen, zij mag me doen wankelen, zij mag me even overheersen, ze wil me vooral verbinden….

“We moeten melancholie weer een plek geven, het hoort bij de mens, bij ons besef van vergankelijkheid en onze eigen sterfelijkheid”.

Victor Hugo  schrijft over “het geluk van verdrietig zijn”.
Of “verdriet met een glimlach”  (Calvino). Zo mooi vertolkt

“Melancholie heeft een ambivalent karakter van zowel vreugde als verdriet”.

Vooral als de dag stil overgaat in de nacht, word ik wel eens haar prooi. Nu begrijp ik waarom ik me erin mag nestelen, waarom ik dat gevoel mag koesteren, ook al gaat het soms hand in hand met een soort onbestemd verdriet.
“De mens is niet louter een succesformule” . (wat we misschien teveel betrachten)

“De melancholische mens is misschien wat pessimistischer van aard, maar vaak ook minder egocentrisch”. Ik lees het graag.

En neen, het duistere zusje krijgt me niet in haar macht. Melancholie bevat hoop, creatieve en vooral empathische aspecten.

Ze borrelt onverwacht op als ik aan  kinderen en hun (on)bezorgdheid denk, als ik aan mijn kleindochter in een vreemd bedje op kamp denk, als ik aan mijn ouders denk, als ik aan ‘leven’ denk, in al zijn gezichten.

Een heel mooi schrijven, Joke! Ik leer veel bij, en begrijp.

 

karamellenverzen: ‘het’ moment voor C.

de deur gaat toe

ze is vooral niet moe

klaar voor een heel nieuw leven

met verrassing doorweven

 

‘op rust’ 🙂 of pensioen

het pad kan ik haar tonen

naar dagen die belonen

na de drukte van toen

 

de weg moest ik even zoeken

naar aanvaarden

van andere waarden

in soms verborgen hoeken

 

samen vertellen we

hoe boeiende wegen open gaan

dat tijd noch ster blijft stille staan

 

het hiernumaals

spreidt zijn amen open

biedt ‘verse’ ruimte

om doorheen te lopen

en tijd te kopen

 

een drankje en een hapje

helpen alvast het eerste stapje

we ronden af

met een whatsAppje

 

 

 

 

Happiness is homemade

Vrijdagochtend 6 uur, ik trek voorzichtig richting beneden in een slapend huis, en verlies  plots ……veel water….
Alarmbelletjes gaan rinkelen. Manlief wordt uit bed getrommeld, want zei de dokter niet dat ik dan  onmiddellijk  moet afkomen? We rijden anderhalf uur later , als de pijn me te machtig wordt, een stralende ochtend in, het is ijskoud buiten, maar de lucht is staalblauw, alles ruikt naar lente!

Rond 8 uur kom ik toe in de kliniek, er is geen kamer vrij  voor mij (ik voel me Maria 🙂 ), ik verhuis naar  een bed in de overvolle gang waar verpleegsters geregeld  vragen of de pijn nog houdbaar is.
Ja hoor, klink ik opgewekt, neen hoor, fluister ik tegen manlief.

Eindelijk, de ‘operatie’kamer is vrij, ik ‘mag’ naar binnen, de dokter komt haastig toegelopen. Het is 10 uur. Ik krijg opdracht, ik moet volhouden, ik spartel doorheen het pijnlijkste kwartier van mijn leven. Op dat moment besef ik (gelukkig) nog niet dat er nog twee  ‘pijnlijkste kwartieren’ in mijn leven  zullen volgen…..

Manlief wordt onpasselijk bij zoveel pijn, en plots blijf ik  alleen achter met de dokter, de verpleegster gaat met  krijtwitte manlief de kamer uit, ze vreest het ergste, maar hij wil me steunen en er voor me zijn, over’man’t zich, en komt terug naast me staan.
De frisse lucht doet wonderen. Ik voel me met drie.

Een ‘verlossen’de   15 minuten  later wordt een klein pakje op mijn buik gelegd. Ik besef het nog niet, is dit écht, écht mijn zoontje??, dat schattige kleine wondertje?
Manlief fluistert vertederd in mijn oor  ‘hij is van ons’.
Zoveel blijheid, zoveel liefde, zoveel ontroering, zoveel ongeloof, zoveel emoties…. ik heb mezelf niet langer in de hand en laat de tranen komen. Het pakje verdwijnt en wordt even later, gewassen èn goedgekeurd,  in mijn armen gelegd.
Ik stroom over van moederliefde, zomaar ontstaan uit dat ene ogenblik van intens geluk.
Ik verhuis naar kamer 230, het armbandje met zijn naam en ons kamernummer  (geplakt in het fotoboek) is hiervan getuige.
Dan krijgen we tijd, tijd om te wennen aan onze gloednieuwe status van papa en mama.
Oma’s en opa’s krijgen telefoontjes vol ontroering, en komen diezelfde dag nog langs. Geen afstand is hen te ver.
Mijn (oude) vader herinnert zich nu nog  de klop op de klasdeur en de directeur die met een big smile binnen stapt, hij weet direct welk fantastisch nieuws hij gaat horen. Het is nog de GSM-loze tijd….
Diezelfde avond worden we omringd door zoveel liefde, zoveel zachtheid, iedereen is ver’wonder’d.

’s Nachts wordt mijn ventje weggehaald, dan kan ik als mama uitrusten, het is de gewoonte in de kliniek, ik spartel niet tegen, nu zou ik het niet meer toelaten, maar ik weet niet beter… The times they are a’changing…..

De volgende ochtend rollen ze  heel vroeg het piepkleine bedje tot bij mij.
Ik voel een intense blijheid, een ongelooflijke fierheid, een heel hard moederlijk gevoel bij me opkomen. Ook een beetje verwarring ‘want hij is nu onze verantwoordelijkheid’ en ‘gaat ons dit lukken?’ en ‘hoe begin je eraan?’
Ik kijk hem aan, ongeloof borrelt op, maar ik blijf kijken, genieten, kijken , genieten… want hij is van ons!!

MUM    is just
WUW    upside down.

De start van een  heel verrijkend nieuw leven.

Dat kleine wondertje wordt vandaag 38 jaar.

MUM     blijft
WUW     upside down.

Ik ben nog altijd diezelfde fiere mama! Dagdagelijks! Van ons eerste lentezoonTJE 🙂

 

DSCN3779[1]DSCN3782[1]

[dit blogje vervult me opnieuw met tranen, de intensiteit van die beleving komt – bij het neerschrijven- zo diep terug boven….]