The times they are a-changin

De mannen fietsen door Friesland, teveel kilometers voor mijn spieren,
ik blijf thuis,
geniet van baas in eigen huis.
Ze smaken graag een vader-zoon-moment,
voor meer dan honderd procent.

Met een paar (ex)collega’s laten we ons verwennen met een ontbijt,
na een uurtje vasten is het echt hoog tijd.
De croissantjes, broodjes,  eitje,  verse fruitsap, vijf sterren waard -zo stond het op de kaart- naar met-vier-in-bed-normen.

We luisteren en praten, voelen als eetpiraten, horen en vertellen, begrijpen en blijven up to date, vrouwen onder elkaar, heerlijk, eerlijk!
Voorbijgangers gluren zijdelings in onze rijkelijk gevulde borden, voorbij de magen die knorden, zien vijf opgewekte gezichten, die enkel oog hebben voor elkaar en zoveel lekkers.

Maar ook de smartphone ligt in de dichte omgeving, goed zichtbaar naast de vork of het eitje.
Drie telefoontjes, mensen verwijderen zich even of net iets langer.
Whatsappjes en berichtjes stromen binnen,
en vragen enige kijk-, lees- en antwoordtijd,
met  bijhorende ‘sorry, maar ik moet….’ bij  afwezigheid.

Kunnen we dan  niet meer digitaal detoxen, we horen en zien  elkaar drie uurtjes (want zo lang kan een ontbijt écht duren, we werken graag in  overuren), blijven we constant bereikbaar en is alles plots zo dringend geworden?

Ik herinner me het lange rijtje-schuiven aan het telefoonkot, de fiets even op cijferslot, de vier dure minuten beltijd,  voltooid verleden tijd, ergens in een ver verleden, nog jong van lijf en leden, toen niets urgent bleek, toen we nog eindeloos praatten zonder gerinkel of trillen in de jaszak, toen we niet onverwacht, dag en nacht,  opgeroepen werden….

En toch was het weerzien heel erg fijn,
we zitten op dezelfde babbellijn,
ik neem er de vele onderbrekingen graag bij,
ze is  weer opgeladen, die schoolse batterij.

 

Advertenties

Het moment

Vrijwilligers en partners (zelf hoor ik bij de tweede groep) van het schoolbestuur krijgen  (waar heb ik dit verdiend?) een x-gangenmenu  aangeboden.

Voel ik daar de goesting wegsmelten bij deze schitterende zon?
De beslissing om er met de fiets heen te rijden, verzacht  lichtjes het buitengemis.

Manlief rijdt ge-pak-t en ge-das-t, ik heb  vier verschillende outfits uitgeprobeerd vooraleer definitief te beslissen dat de warmte toch de doorslag zal geven  bij de uiteindelijke keuze.
Manlief zweet zich te pletter, korte broekjes, blote benen, petjes en topjes fietsen  ons bij deze temperatuur vlotjes voorbij, we willen vooral niet bezweet arriveren….. ?!
Halverwege gaat het jasje uit, het wordt losjes over het stuur gehangen om niet al te verkreukeld toe te komen, het hemd met lange mouwen maakt alvast de zonnecrème overbodig.

De morgen startte met een discussie, voor mij hoeft die over-deftige outfit niet, maar ‘hij wil vooral niet uit de toon vallen’. En toch doet hij het bij  onze oververhitte aankomst, de vest wordt  niet meer aangetrokken , de das verdwijnt richting mijn  te kleine handtas, waar hij de verdere middag mag liggen frommelen, de hemdsmouwen worden nog net niet opgerold.

Maar we eten lekker en gezellig, mét airco en delicieuze wijntjes.
We genieten van én in  ‘het moment‘.

De tijd vliegt, met een ommetoertje van 30 km rijden we terug richting huis, het kostuum wordt stilletjes – in een verborgen hoekje- verwisseld voor  short en T-shirt   en netjes opgeborgen  in de fietstas. Hij voelt weer heerlijk fris.
20180630_172400
De kurkdroge natuur bekoort en helpt  calorieën verbranden.
In de verzengende hitte waan ik me in de steppe, ik fiets doorheen een vergeelde film.

 

20180630_180612.jpg

Een terrasje in de  de Schuur  met zijn  museum van oude ambachten, en met uitzicht op de grote plas  en het kasteel van Bazel , inspireert nog tot een foto van dat gezellige oude kastje, zoals ik het ook in huis  zou kunnen smaken.

 

20180630_173538-1

De nutteloze ‘brug’ maakt duidelijk dat ook zin-loos échte kunst kan geven.

Ik wil graag mijn tijd nuttig verspillen.
(Loesje)

 

 

smile in verzen

smile

 

S paar of kies ik kleurenpracht
een ruiker die naar me lacht
paarse en witte geuren
schuiven met ochtendhumeuren

M ooie wegel wijst  de weg
mijmeren langs bos en heg
genieten van de zachte rust
fluwelen nevel die me kust

I n ’t parkje  tussen bomen
rusthuis waar z’op adem komen
mensen met een heel verleden
weinig plannen nog te smeden

L achend uiten ze een groet
aroma zweeft me tegemoet
de wind wenkt heen en weer
ik adem  hemelsfeer

E n daar wacht ’t nieuwe eethuis
fijn houten gevel siert het huis
collega en zin zijn metgezel
genieten is nog kinderspel
vijf letters hangen in ’t vizier
verzilveren nu en hier

 

Singing in the rain

Vandaag genieten we een dagje kunst. Amazing art. Mensen met een beperking fleuren etalages in het winkelcentrum op met originele creaties.
De wereld bekijken vanuit een andere hoek, vanuit een andere filosofie,  vanuit een  ander, maar boeiend brein. Think out of the box.

Singing in the rain, fiets ik dapper richting station, waar de trein me (op tijd?) opwacht.

10 brandweerwagens, een massa politiemannen, twee ziekenwagens en een reuzegroot vangnet blokkeren mijn weg,  maken ook terugkeren onmogelijk. Ik word  een verplichte ramptoerist bij een druk doende jonge man, die daken – 3 hoog – ophuppelt, onverwacht terug afglijdt onder huiverende uitroepen van omstaanders, balanceert in dakgoten, tekeer gaat als een wildeman met zwaaiende armen en toch ook knikkende knieën. Jammer genoeg geen scène uit een thrillerfilm, wel bizarre realiteit.
Naar de bedoeling van de man hebben we het te raden, wil hij zelfmoord plegen? Wil hij de dronken losbol uithangen? Staat hij onder medicatie? Spelen verdovende middelen hier een angstaanjagende rol?

Met ingehouden adem kijk ik van dak naar grond, omhoog, omlaag, en terug.
Help, ik wil hier niet zijn, ik wil dit niet zien, ik wil de afloop niet weten, laat staan meemaken.
De hulpverleners houden rustig vol, blijven op hem inpraten, maar hij wordt enkel woester en onstuimiger. Hij doet domme dingen, speelt een levensgevaarlijk spel.

Spartelend bereikt hij  de nok van het dak, slingert er zijn wankele benen over en verdwijnt abrupt buiten ons gezichtsveld, fietsers moeten verder rijden, het vangnet vliegt de andere richting uit.

Onthutst trap ik verder, en bereik geagiteerd de trein. Tot rust komen vraagt tijd. Ik ken de afloop niet, kan enkel hoop koesteren….

We lunchen  in Alderande, waar begeleiders, vrijwilligers en  mensen met een verstandelijke beperking hun gasten verwennen.   Vriendin werkt er reeds jaren uit vrije-wil, en blijft zich bezield engageren. Chapeau!
Ik ontdek de ‘geheimen’ achter de werking, mijn enorme bewondering groeit en bloeit.
Zij betekenen écht iets in de wondere wereld van misschien minder bedeelde, maar vooral zeer enthousiaste jongeren.

De kunst wordt gewaardeerd, de regen blijft druppen, we ‘moeten’ schuilen en gezellig babbelen, van een fijne opdracht gesproken.

Een bewogen dag wordt prettig, althans voor mij ……

King Georges

King Georges Agency creëert  inspirerende concepten  voor winkels, horecazaken en hotels. De hoofdzetel ligt in mijn stad, een tweede locatie bevindt zich in Amsterdam.
In een 1000 m² oude tapijtfabriek situeren de kantoren zich.

Het team besluit anderhalf jaar geleden een eigen café met een be-ziel-end interieur-design te bouwen op de benedenverdieping. Geen sprake van een hedendaagse Scandinavische stijl,  ik ben en blijf nochtans een vurige fan!
Er wordt gekozen voor een totaal vernieuwend concept.

Dit café won vorige maand zilver op de World Interior Awards, of lees het als ‘Oscar voor het tweede mooiste café in de hele wereld’.
Enkel Melbourne gaat “ons” voor.
En dit op amper 5 km fietsafstand….

Je beleeft er drie werelden : de grote 10 meter-lange bar in Irish Green (een heel zeldzaam marmer) is zonder twijfel de verrassende eye-catcher . Daarboven schittert de ‘carroussel’ van verlichting met trendy prints.
Vervolgens stap je de moderne versie van de Engelse bibliotheek binnen.
Om uiteindelijk in de urban jungle te belanden, waar vrolijke bloemen kleurrijk uit het plafond groeien.

king georges 2

Gezellige accenten, ontstaan uit een paar creatieve handen, kleden het geheel sfeervol aan, zoals de brandende kaarsen in oude wijnflessen met water en eucalyptus gevuld.
En de oude foto’s van King Georges himself, strategisch her en der opgehangen.
De bonte levendige bloemenpracht (ook al zijn ze niet echt) zorgt instant voor een vrolijk goe-gevoel bij het binnenkomen.

king georges

Samen met een vriendin geniet ik  een lekkere, ‘anders-dan-andere’ lunch met originele slaatjes, alles puur  gemaakt, je schept gewoon je eigen bord lekker vol.
De dessertjes zijn verrukkelijk vers, de thee smaakvol. En hier laten we het niet bij….

Voor herhaling vatbaar!
Nu nog op zoek naar medekandidaten 🙂

https://kinggeorgecafe.be/   roept!!

 

 

Leuvensgenieter

Ze bestaan echt, fijne eet- en koffiehuisjes. Met een bijhorende babbel worden ze even omgetoverd tot sprookjeshuizen. En net in die sprookjes wil ik vooral graag wegdromen.

De Leuvense nostalgie opsnuiven is ons dag-doel.
42 jaar geleden ontmoetten manlief en ik er elkaar, in de ontzagwekkende wandelgangen van sobere gebouwen vol zwaarwichtige kennis.
Maar wij…..wij hebben onze ogen open én oogjes op elkaar.
Neem daar de Leuvense sferen bij, temidden de vele andere studenten, en het werd de mooiste tijd van ons leven, heerlijk studentikoos, weinig zorgen, op slagen na (toch niet altijd zo simpel als hier verwoord), de was wordt simpelweg thuis afgeleverd, elke dag een portie vettige frietjes, want gezondheid stond  nog niet  hoog op de prioriteitenlijst, althans niet bij mij!, genieten van de vrijheid, discussiëren met en tegen elkaar, want wij gingen de wereld verbeteren 🙂

We dompelen ons  terug onder in  die sfeer  van toen.

Dille en Kamille, altijd een bezoekje waard, het mooie Ladeuzeplein, het gracieuze, gotische stadhuis, dat een flinke zandstraling kan gebruiken, en…… de vele eethuisjes uiteraard, als paddenstoelen uit de grond gerezen, sinds wij een andere stek hebben gevonden. Waar toen een bruin café met luidruchtige tooghangers het ‘hoogste goed’ was, liggen onze voorkeuren nu toch enigszins anders. De ‘ouderdom’ heeft beslist 🙂
Hoewel ik authentieke gezelligheid én een alternatief kantje  hoog in het vaandel blijf dragen.

‘Den artiest’ heeft charme,  een bont gamma aan kleurrijke stoelen, vriendelijke bediening en lekkere soepjes, oergezellig op het lekker warme plaatsje, vlak naast de verwarming. Jong en oud komt er  keuvelen, wij volgen de hint.

Op aanraden van Anna  ontdekken, of beter gaan we op zoek naar T&KO.
Een trendy, klein rustpuntje in het centrum, met lieve bediening, waar een warme gezelligheid zo aangenaam voelbaar is. Bij de hete chocolade-havermelk in een leuk retro kopje, lees ik de papieren boodschap “Met het geluk dat wij weggooien, kunnen we vele mensen gelukkig maken ” (Marcel Auclair).
Manlief krijgt een ander strookje, we praten er even over, want interpreteren het niet identiek. Smaken en meningen verschillen….  Gespreksstof altijd voorhanden.
Je kan er kiezen tussen ‘de pittige prikkels’, de ‘glimlach’, de ‘sympathie’, de ‘neem je tijd’ en nog vele andere voor zichzelf sprekende theesoorten.
“Het theehuisje is het symbool voor onze liefde en respect voor mens & wereld”, schrijven ze op de originele drankenkaart. “Dream it, do it”.
Ook al vindt manlief het kopje koffie te slap, te weinig verkwikkend, mijn sympathie krijgt het huisje zeker, op die plaats voel ik de gezellige sfeer, waar je je snel thuis voelt, en dat is voor mij hét belangrijkst. Dank je Anna voor de heerlijke tip!

’s Avonds eten we dan ‘voor echt’ in de buurt van het station [ waar manlief en ik vroeger uuuuren afscheid namen 🙂 ] , man en zoon eten wild, ik verkies rustige wok.
Zoon 2 moet zijn ethische problemen overwinnen, maar wil nog één keer  een sappig  kangoeroestukje smaken én genieten.

20171115_163621

 

 

 

 

 

Zee- en vakantieland.

Gretig lees ik over ‘daluren’ en ‘pauze-tijd’  in Anna’s blog. ‘Kleine dagen’ die bij vakantie en de tijd van het jaar horen….. Ze beschrijft het prachtig.

Ik duikel mijn laatste-week-herinnering in en tel 7 heerlijke dagen met ‘kleine kindjes’ in ‘grootse momenten’. Nu de vrije dagen erop zitten en iedereen rondom me terug achter school- of werkbank is gekropen, besluit ik ook mijn pauzeknop in te drukken. Met een stralende, voorlopig nog wat ijzige zon achter glas en een blauw scherm in beeld.

Het ‘nieuw ingepolderd land aan een zeearm’ wordt een leuke bestemmingwe logeren in Nieuwvliet, een klein dorpje waar de zon de stranden kust.
De volksmond spreekt over Sinte Pier, omdat Sint-Pieter, de patroonheilige van de kerk van Oud-Nieuwvliet is. Het dorpje telt amper 450 inwoners. Olderdijken en knotwilgen zijn er fijn gezelschap. De open ruimte spreekt tot de verbeelding, de stappenteller staat op 1400 tot aan de zee.
De zon schittert nog warme stralen, eindeloos verre zichten , enkel een gezellig strandpaviljoen vormt een  welkome stoorzender bij een 360°-draai om eigen as.
Laarsjes stappen in de golven, voetjes crossen door het vochtige zand, en kinderstemmen klinken enthousiast, terwijl zee en lucht langzaam versmelten en wij een warm drankje genieten in de knusse stoorzender.

Met de hele bende, zonen, schone dochters en kleine kinderen wonen we in een ruim huis, waar de kleintjes volop kunnen spelen en bewegen, het licht langs elke kant kan binnen sijpelen, waar ik me snel thuis voel. Mijn hele rijkdom wemelt en wriemelt rondom me, dat is mijn hemeltje op aarde.

Breskens en de boot naar Vlissingen staan (weer) op het programma, voor sommigen wordt het enkel een  ‘kwelling van de deinende boot’.
We lopen langs de gestreepte vuurtoren, waar Matroos Beek een fijne feeling mee heeft. Ik kijk en zoek, maar vind haar nergens 🙂

We zijn fan van het kindvriendelijke 5-weeghen restaurant, waar we alvast gezellig en ontspannen en lekker en bij de open haard en met een glaasje en met leuke babbels en in tof gezelschap ons  pré-robijnen-huwelijk vieren.

Terwijl de wasmachine  thuis terug vele toeren draait , knutsel ik een uurtje (dank je Photoshop!) en prik een bord met kleine herinneringen. Ik deel ‘mijn werkje’ graag even….

les 18 prikbord met briefjes

Zeeland : Perkpolder en Hansweert

Perkpolder is een ‘soort’ gehucht dichtbij Hulst met twee km zeewering. In juli en augustus vaart de veerpont 3 dagen per week, 3 keer per dag uit. Afhankelijk (niets is zeker) van de hoogte van de waterstand, want zandbanken (met soms zeehonden, liet ik me vertellen) zijn verraderlijk. Geregeld vervalt een overvaart, de website moet heel goed in het oog worden gehouden.

We rijden erheen, een prachtig open landschap met veel water voor ons en groene ‘duinen’ rondom ons,  ontpopt zich onverwacht in de zomerzon. Wij staan klaar, popelend als  kinderen die op schoolreis vertrekken, vlak bij het water, samen met een tiental andere fietsers. Onze fietsen worden zorgvuldig gestapeld, de stuurman himself zorgt en verzorgt, er staan uitnodigende bankjes, koffie  klaar, binnenin lijkt de tijd stil te hebben gestaan, we stappen de retro tijd in met alle comfort en gezelligheid.

Maar het dek lo(n)kt, de zon doet haar best, we varen de Westerschelde op, richting Zuid-Beveland. De vaart duurt drie kwartier en is heerlijk ontspannend. Grote zeeschepen dwingen ontzag af. De ‘waterschitters’ zijn er weer, dank je zon!
De zeehondjes (naar het schijnt heel gevaarlijke dieren, want vleeseters) fantaseren we er zelf bij. We zien duidelijk de houten stokken bewegen als zeehonden op de zandbank….

Hansweert is onze eindbestemming. Galant brengt de schipper onze fietsen tot op het aanlegbrugje. Wij zijn vooral enthousiast, de dankjewel is zo gemeend, de vaart was ZaLiG!

De zilte route langs oesterbanken en mosselen brengt ons  in Yerseke, een vissersdorp gelegen langs de Oosterschelde. Het dorp is vooral gekend voor zijn oester- en mosselcultuur.
Wie kan hieraan weerstaan? Wij alvast niet, met vier hongerige magen genieten we een prachtig terras in Oesterput 14. We kijken uit op de natte pakhuizen voor oesters, een eeuwenoude traditie en eindeloze rijkdom. Kan het  autentieker?
Het interieur oogt heel modern, en toch ook warm, met enkel wit-tinten en hout. We worden er heerlijk verwend.
De vrienden willen oesters, wij zijn argwanend, geen sprake van  brrrr  glibberig gevoel in de mond!  Tot ik mezelf vervrouw en ééntje proef  uit hun bord, het weekdiertje smaakt héérlijk, verre van wee… Inslikken is de boodschap, maar ik laat hem (of haar?) smelten in de mond en geniet nog een paar minuten na van de zilte smaak.
De oester heeft een extra fan gewonnen.
Andere weekdieren, de overheerlijke mosselen, smaken, net als het roze glaasje.

Die calorieën moeten verteerd geraken, een fietstocht doorheen Zeeland staat dus verplicht en met vrije wil 🙂 op het programma, langs Ooster- en Westerschelde, heel veel water, brugjes, dijken, groen binnenland met witte schaapjes. De tocht wordt uiteindelijk een rush, geen tijd voor dat toffe boerderijterras, geen tijd voor een rustpunt, wij- vrouwen- krijgen ‘opdracht’ het babbelen te staken en een tandwieleke bij te steken, want…. we moeten die laatste boot halen!

De boottijd verwent opnieuw onze zintuigen. Een  ware streling voor de ogen, geluid van de zeemeeuwen,  geur van het zoute water,   nog warme zonnestralen en strelende zeewind op onze gebruinde huid.

Een  hapje en drankje en babbel en terugblik wordt onze laatste to do in ‘Paviljoen ’t Schor in Paal, met weids uitzicht over ’t wassende water, de amateurschipper die zich heeft vast gevaren op een zandbank en vele volle uren moet wachten- eenzaam op zijn zanderig eilandje-  om uiteindelijk in het half donker het haventje  binnen te varen, aangemoedigd door terraszitters die het gebeuren op de voet volgden, de hele grote containerschepen, die van zo dichtbij voor een ‘waaahhhhh-gevoel’ zorgen. Onlangs ‘liep’ er nog een(tje) vast in de Bocht van Bath, 9 volle uren lang.

Een mens moet het niet ver zoeken om écht te genieten…..

Oh happy day

Antwerpen bereiken zonder files zorgt telkens opnieuw voor avontuur.
De veelbesproken  waterbus , wekt onze nieuwsgierigheid.  Op de ‘kade’ in  Kruibeke zien we de boot aankomen, gloednieuw, met fonkelende zonne-schitteringen  op het Scheldewater, zijn naam  Aqua Diamond waardig.

Het jonge grut kijkt angstig, oh neen, ze willen écht niet op die boot, die oogt levensgevaarlijk.
Wij zwaaien de scepter, het is ‘van moeten’. Ik voel de klamme handjes, die als kleine klauwtjes rond mijn vingers harken. De boot haalt flink wat snelheid en zoeft over het water. De schrik gaat over verwondering naar bewondering naar ontspannen  tot puur genieten. Handen worden gelost, ze gaan zelfs in Titanic-pose aan de reling staan, moederziel alleen, ze vinden de vaart super, en…. willen vooral nooit meer uitstappen.
De tocht duurt veel te kort…..

Het Steen, het oudst bewaarde gebouw van Antwerpen; de legende van ‘hand werpen’; het Eilandje met het Museum Aan de Stroom, de imponerende waterkering, ‘kan water echt zo hoog komen, opa??’, de burgerij, een gezellig restaurantje met speelkamer voor de kinderen en prachtig uitzicht op het Mas, maken vandaag groot en klein, ‘oud’ en jong, so happy. Een ijsje in het salon ‘met naam‘ wordt de kers op de taart. De ijsjes zijn er heerlijk, de bediening vreselijk traag, aanschuiven zonder morren en geduldig wachten wordt een (z)ware oefening. En….. de boot…. die wacht niet….

20170813_121349

In het Mas lees en bedenk ik……

20170813_154721-1

I’ll be no-one!!

Borrris

Zoon 2 speelt reeds enkele jaren improviastietoneel.

Ik lees “Borrris improviseert op 16 en 17 juni unieke verhalen met twee spelers. Het publiek zorgt voor de suggesties en de spelers maken er een mooi verhaal van. Niets is voorbereid, niets ligt vast, de verhalen komen vers van de pers!

Borrris is een Nederlandstalig improvisatiegezelschap in Brussel. De groep gaat niet voor scoren op een podium, maar voor het vertellen van verhalen via doordachte scènes en geloofwaardige personages, geïnspireerd op suggesties uit het publiek.
Vrijdag 16 juni & zaterdag 17 juni om 20u
Zaterdag 17 juni om 15u (kindervoorstelling)

De Markten, Oude Graanmarkt 5, 1000 Brussel

Die kindervoorstelling, ja, die moeten we kunnen regelen!!
Voor het nodige publiek zorgen is geen enkel probleem, drie bereidwillige kindjes ‘offeren’ zich met veel plezier op.

De trein erheen is al een avontuur op zichzelf. Spoorwegen staan altijd paraat voor onverwachte vertragingen, wat een volgende aansluiting ssssuper spannend maakt….

Kleinzoon wil niet weten van het beloofde ‘sprookje’ dat op het programma staat, hij blijft dan ook dapper volhouden dan wij naar ‘het showke van tonte J’ gaan.
Waarbij tonte  als ideale combinatie  van tante en nonkel alvast garant  staat voor ‘altijd juist’. Wij houden het woordje in ere, goud uit de kindermond.

Een zalig adresje voor oud én jong bevindt zich in (café) Chicago.
Je kan er smaakvol en betaalbaar  ‘een  verrassende’ keuken eten. Kinderen leven zich ondertussen uit in de grote speelhoek. Een treffer voor de kroostrijke buurt, aan de tafelbezetting te zien…
We tafelen er nonchalant , de bediening is heel vriendelijk en het eten superlekker. De inrichting heeft net  dat beetje ”anders’, dat ‘ietsje meer’ waar ik graag naar op zoek ben

We trekken richting ‘de Markten’. Het zaaltje wordt net verduisterd,  het gezichtje van de (sprookjesschuwe) kleinzoon  eveneens. Tot ze nog even zelf mogen oefenen met de ‘lichteffecten’, spaaaaaannend!

Daar komen de spelers op het podium. Rollen worden verdeeld door het enthousiaste kinderpubliek. Tonte J mag reus zijn. Er is ook een spook, een tovenaar, een heks…., vooral de klassiekers blijven blijkbaar overeind in de kinderwereld.

En dan ontdek ik hoe de voorstelling een beetje ‘aftastend’ start. Er is niets voorbereid, mensen spelen gewoon op elkaar in. En heel geleidelijk ontpopt zich een écht verhaal (lees ‘sprookje’, of neen, ‘showke’), komen acteurs aandraven met grappige en onverwachte situaties. Als toeschouwer (vooral als mama van 🙂 ) zit je soms wat ongemakkelijk te wiebelen op je stoel. Gaat iedereen de nodige fantasie kunnen blijven vinden om telkens verrassend uit de hoek te komen?
Ja hoor, ze acteren voortreffelijk, ‘het showke’ is écht leuk, klein en groot geniet.

Fier op tonte J en het gezelschap!!