Achterhoek en Veluwe

Met voordeeluitjes komen we in ‘hotel Bonaparte’ terecht in Barchem bij Lochem.
Met Travelbird ontdekken we de ‘Bilderberg Groot Heideborgh’ in Gardenen.
Ja, we kennen onze wereld 🙂 , zeker waar het fietstripjes in Nederland betreft.
De combinatie van de onbekende Achterhoek met de reeds lang gekende Veluwe klinkt mooi, de weersvoorspelling eerder alarmerend.
Een nederige smeekblik en gebed naar de weergoden, en we zijn overtuigd, we wagen het erop.

De Achterhoek in Gelderland, ligt vlak naast de Duitse grens, de ‘afgelegen hoek’.
De natuur krijgt er nog volop vrij spel, heel groen.
Drie dagen, drie fietsroutes, manlief is de uit-stippelaar van dienst.

Eerst de Oude Ijsselroute, waar water en vooral een bezoek aan het kleinste stadje van Nederland lonkt, we terrassen in Bronkhorst. Een pittoresk plaatsje, oude boerderijhuisjes, hobbelige keistraatjes,  we wanen ons graag in de Middeleeuwen.
Een onbekend pareltje in Nederland‘, lees ik op het net?
Een parel, zeker! Onbekend?, en wat dan met de vele toeristen, of was de niet-beloofde zon hier de onverwacht aantrekkende kracht?

incollage_20190815_0937515236889568940851447299.jpg
Bronkhorst. Het theezakje daar helpt herinneren. 

Ook de volgende dag verwent de zon ons met de Graafschappenfietsroute. Prachtige bossen en ruime paden blijven verrassen. 

Het terras onder de kerktoren van de grand café het Meesterhuis straalt gezelligheid uit.
Het lunchconcept is  leuk, je kiest uit  vele meester-, straf-, proef- ,  snaai- en klassen-werkjes. Alles draait  rond het thema school, het gebouw is de vroegere directeurswoning . Banken, schoolborden, leerboeken, toiletten voor de juffen en apart voor de meesters, een lerarenkamer, het telraam, de wificode is ‘huiswerk’.
Niet verwonderlijk dat wij, vier (ex)leerkrachten, ons hier zalig thuis voelen.
En, zonder vooroordeel, het concept van tapa’s uit de Achterhoekse keuken is heerlijk. Een adresje om te onthouden.
Het te lange wentelen in schoolse belevingen beboeten we met een fiks onweer tijdens onze laatste kms, druipnat tot op het bot arriveren we in het hotel, elke stap laat een stevige plas achter, aiai….

De Erve Kotsroute met de Braakstraat en nog vele andere smakelijke benamingen is gelukkig stukken mooier dan zijn naam doet vermoeden.
Met de buienradar op zak en de knooppuntenroute op het fietsstuur kunnen we perfect timen, we komen droog thuis.

We houden de Achterhoek voor bekeken, en eindigen met een dag/nachtje Veluwe in Gardenen, waar de heide paarsheerlijk schittert in de zon, die ondertussen terug de overhand neemt.
Ik trek fotootjes, niet voor publicatie vatbaar, wij vrouwen dansend tussen de vele struikjes, zij mannen op de purperen heide met een boom erbij, hoe schoon op de wereld, de zomerse hei, dat is hier op aarde de hemel voor mij. 

Ik fotografeer de heide, naturel Ă©n met roze zonnebril, het vraagt enig gefrutsel om ze beide samen vast te houden Ă©n tegelijkertijd de knop in te drukken, maar het lukt wonderwel.
La vie en rose….

incollage_20190815_0931533765219020575155268339.jpg
Heide in de Veluwe. Zonder en mét roze bril. 

 

 

Advertenties

Vieren in stijl

Met de uitnodiging op zak van m’n broer die nu ook als 60-er door het leven ‘mag’ gaan, trekken we richting mijn geboortestad.
Ronse is een klein stadje en  faciliteitengemeente in de prachtige Vlaamse Ardennen, een must voor fietsers op zoek naar uitdagingen én natuurliefhebbers.
Zelf hoor ik enkel tot de tweede categorie.
Ik ben dan ook een 60-er, alsof het vroeger anders was….

Met een gids op stap  betekent wijzer worden. Hij vertelt hoe in 1879 het classicistische station van Brugge van de architect A Payen steen voor steen werd ontmanteld en opnieuw opgebouwd in Ronse, om materiaal- en ontwerpkosten te besparen.
Tijdens mijn studentenjaren stapte ik er wekelijks de trein op, nooit was ik me bewust van  Brugse grondvesten.
Sorry Paul, neen Thomas 🙂
Sorry Lie(f)s 🙂
Nooit te oud om te leren blijkbaar.

Geboren en grotendeels getogen, 15 jaar lang, dan nog verder getogen naar 6 km en een flinke heuvel verder. Ik heb het geweten, mijn fietstochtjes naar school…..

De plek waar we verwacht worden is een  restaurant in een prachtig herenhuiskader. Het terras wacht uitnodigend, het is er schaduwrijk vertoeven.
“We” zijn nog de helft van onze ooit zeskoppige familie, ouders en zus zijn niet meer.
Om die reden heb ik een erf-pronkstukje rond de vinger, de blauwesteentjesring van mijn moeder. Zo voelt het ‘meer samen’ aan.

Bijna 100 km woon ik nu hiervandaan.
Het stadje oogt vriendelijk, een heel verleden zonder man en kinderen stroomt binnen. Ik word warm en koud tegelijk, de gedachten aan zoveel vrolijke, fijne momenten, maar ook verdriet en pijn overrompelen even.
“Le parfum de l’âme, c’est le souvenir.” (G Sand)

Sublieme smaken, ware schilderijtjes rollen over de tongen, die steeds losser komen bij meer frisse wijntjes.
Nu zijn we allen 60-ers, een groot deel leven achter ons, veel ervaringen rijker, we vertellen over blije en droevige momenten, over toen en nu.
Het voelt vertrouwd aan, met broer en zus terug in onze heimat, samen met de partners, die we allen ooit gevolgd zijn naar andere oorden.
We bleven geen van allen onder de kerktoren.
‘Avonturiers’.

Een dikke pluim  voor Maison D, waar Delphine en Didier heerlijke gerechten toveren.
Verfijnde combinaties op het bord prikkelen de smaakpapillen in een  mooi kader in het statige herenhuis.

En neen, geen duit krijg ik voor deze promotie!

20190730_2313303324236887627816095.jpg

 

Mijn culinair orgasme

Om 12 uur worden we er verwacht.  Er plakt een ster aan de voordeur. ‘Er’ is het hofke van Bazel.

Het vraagt wat denkwerk vooraf, kleuren, snit en schoenen worden gewikt en gewogen. Manlief heeft twijfels bij mijn keuze. De schitterende zon wenkt  uitnodigend naar de fiets, we besluiten dus sportief de 20 km richting Bazel te overbruggen, en daar passen kleedje noch kostuum bij.

Bazel is een prachtig romantisch plaatsje, niet veel groter dan een dorpsplein. Mijn smartphone trilt ‘stoppen en een fotootje nemen’!

20190622_1212195688448292784895726.jpg
kasteel van Bazel

Met manlief op stap gaan, betekent steevast een te vroege aankomst. We hebben dus nog ruimschoots de tijd voor een extra toertje, een beetje honger kweken.

Champagne in de mooi aangelegde tuin (voor mij mag het gerust wat wilder en frivoler, maar ik geef toe, hij ademt stijl) wordt de dorstlesser, want het is  behoorlijk warm. Ondertussen komen ook de andere genodigden, en algauw ontstaat een gezellige babbel, over de vele drankjes en originele hapjes heen.

We worden binnen geleid in de veranda, waar een warme huissfeer geduldig op ons wacht. Doorheen de grote dakramen zie ik de kerktoren prachtig contrasteren met de felblauwe lucht.
Ik twijfel, durf ik of toch niet, mijn phone boven halen en snel een kiekje schieten, ik durf niet. Nog niet.

Een subliem menu wordt ons aangeboden, soms met 8 obers en oberinnen 🙂 samen, overal wemelen zwart-wit-kostuumpjes met ‘gouden’ dienbladen,  de glazen worden contant bijgevuld, zelfs als ik beleefd weiger, een mens moet zijn grenzen kennen, wordt er gefluisterd ‘toch even proeven, mevrouw, deze fenomenale smaak’, maar al die slokken beginnen hun lome tol te eisen. Drie glazen  restjes blijven staan, help, ik kan en durf niet meer. De culinaire wandeling is pure verwennerij, ik eet veel gekleurde bloempjes, blaadjes, heerlijke gerechtjes. Elk bord is een schilderij, een explosie van zoveel verschillende smaken, met kleine hapjes besluit ik te savoureren. Bijhorende uitleg over wijnen en smaken, ik kan me niets  herinneren, en neen, niet door de drank, maar ik hoor veel vreemde woorden.

Het is gewoon….. mijn blogtitel…..

20190622_1902257453763569509148847.jpg
Als zoetekoek, toch een fotootje van het dessert

Ik proef, geniet, keur , beleef, ervaar elke beet.

Dat kan mijnen bruine niet trekken! Als partner van geniet ik mee van al dat lekkers.
En neen, ik heb dit niet verdiend. Maar hoor ik daar in de speech niet dat achter elke sterke man een sterke vrouw staat, ik prent de woorden in mijn hoofd, en ja, ik heb dit dus wél verdiend.

Schuldig om zoveel gulzigheid verlaten we vijf uur later de fraaie locatie. Zoenen, lieve woorden, tot ziens en so long, dank je en fantastisch.

Via een grote omweg fietsen we  de stilte binnen, we moeten dringend laten bezinken.

En nu is het tijd voor mijn boterham, of …… toch niet?

 

 

zij hij en het

Zij beleeft een speciale dag, dé dag dat ze officieel op pensioen gaat, dé dag dat ze goedkoop met de trein kan reizen, een echte mijlpaal in haar leven.
Wij mogen mee-vieren, samen met de familie.
Ze zoekt een fijn restaurantje uit, want wil zich vooral zalig laten bedienen, ik geniet mee. Lekker, heerlijk, fijn.
Wij kennen de tien andere genodigden niet, toĂ©n nog niet. en dan ontdek je dat de wereld vol toffe mensen zit waarvan je het bestaan niet wist, die je plezierig en gezellig leert kennen, waarbij droge humor heel erg smaakt, waar serieuze onderwerpen als  kerk en kunst aan bod komen, waar glimlach Ă©n schaterlach de namiddag vullen, die ons – als ‘buitenstaanders’ onmiddellijk een prettig thuisgevoel bezorgen.
“Ik wil, ik wil zo graag de wereld zien” (zanger Johan Verminnen)

Samen eten is olie voor de vriendschap” (schrijver Felix Timmermans)

Ook hij wordt een jaartje, dagje ouder. Er schittert een zeven op de kroon van het trotse ventje. Maar zeven zoenen, neen, daar heeft hij de stil-staan-wacht-tijd niet voor.
Hij wil enkel springen, bewegen, rennen in en door het leven. De zoon in het kwadraat.
Spelen met woorden kan hij als geen ander.
Heel soms,  durft deze oma haar beloften vergeten, ze wijt het graag aan de leeftijd 🙂 , hij zegt doodernstig “oma, jij vergeet veel, straks vergeet je dat je vergeet“.
Een concreet taalprobleem wringt zich tussen ons in.
Ik “kwam T ook op je feestje?”
Hij “neen
Ik -pure beroepsmisvorming- stel de vraag nog eens met andere woorden.
Ik “Kwam T dan toch niet op je feestje?”
Hij “ja
Ik verwacht “neen
Ik begrijp hoe hij het bedoelt, spontaan zou ik nochtans ontkennen.
Wat is juist? Ik zou het begot niet meer weten…. Komt de waarheid niet altijd uit de kindermond?

Bij slecht weer, wees een man; bij stralend weer, wees een kind.” (Dichter RenĂ© Char)

Onlangs las ik in de krant dat  het nut van pedagogische studiedagen in vraag wordt gesteld. In het verleden deelde ik die mening, zelden leek het achteraf een zinvolle dag, echter wel telkens een intens-relatie-volle dag.
Nu ijver ik ‘laat ze ajb blijven bestaan!’, een ideaal weekdagje voor  grootouders om er met de kroost op uit te trekken!! Naar plaatsen waar het in de WE’s barstensvol zit.
Het Technopolis-museum in Mechelen is zo’n fijne uitstap; hĂ©Ă©l erg de moeite.
De kinderen pikken hier en daar al een woordje kennis mee, ook al huppelen een draven ze vooral nog van her naar der, er is zoveel om uit te testen, zoveel te beleven, zoveel ongelooflijke ontdekkingen samen. Opa baard doet een poging  techniek en fysica op kindermaat te verklaren, maar ze springen liever van her naar der, en duikelen enthousiast de proefjes binnen, dat lukt ook zonder begrijpen. Heel even blijft opa beteuterd achter, maar ook hij ziet en begrijpt en weet dat ooit de tijd rijp zal zijn.
Ze zijn nog speelse welpjes, die intensief en energiek de fantastische wereld willen verkennen.

We ontdekken de waarheid niet: we creĂ«ren het” (Schrijver Antoine de Saint-ExupĂ©ry)

 

 

The times they are a-changin

De mannen fietsen door Friesland, teveel kilometers voor mijn spieren,
ik blijf thuis,
geniet van baas in eigen huis.
Ze smaken graag een vader-zoon-moment,
voor meer dan honderd procent.

Met een paar (ex)collega’s laten we ons verwennen met een ontbijt,
na een uurtje vasten is het echt hoog tijd.
De croissantjes, broodjes,  eitje,  verse fruitsap, vijf sterren waard -zo stond het op de kaart- naar met-vier-in-bed-normen.

We luisteren en praten, voelen als eetpiraten, horen en vertellen, begrijpen en blijven up to date, vrouwen onder elkaar, heerlijk, eerlijk!
Voorbijgangers gluren zijdelings in onze rijkelijk gevulde borden, voorbij de magen die knorden, zien vijf opgewekte gezichten, die enkel oog hebben voor elkaar en zoveel lekkers.

Maar ook de smartphone ligt in de dichte omgeving, goed zichtbaar naast de vork of het eitje.
Drie telefoontjes, mensen verwijderen zich even of net iets langer.
Whatsappjes en berichtjes stromen binnen,
en vragen enige kijk-, lees- en antwoordtijd,
met  bijhorende ‘sorry, maar ik moet….’ bij  afwezigheid.

Kunnen we dan  niet meer digitaal detoxen, we horen en zien  elkaar drie uurtjes (want zo lang kan een ontbijt écht duren, we werken graag in  overuren), blijven we constant bereikbaar en is alles plots zo dringend geworden?

Ik herinner me het lange rijtje-schuiven aan het telefoonkot, de fiets even op cijferslot, de vier dure minuten beltijd,  voltooid verleden tijd, ergens in een ver verleden, nog jong van lijf en leden, toen niets urgent bleek, toen we nog eindeloos praatten zonder gerinkel of trillen in de jaszak, toen we niet onverwacht, dag en nacht,  opgeroepen werden….

En toch was het weerzien heel erg fijn,
we zitten op dezelfde babbellijn,
ik neem er de vele onderbrekingen graag bij,
ze is  weer opgeladen, die schoolse batterij.

 

Het moment

Vrijwilligers en partners (zelf hoor ik bij de tweede groep) van het schoolbestuur krijgen  (waar heb ik dit verdiend?) een x-gangenmenu  aangeboden.

Voel ik daar de goesting wegsmelten bij deze schitterende zon?
De beslissing om er met de fiets heen te rijden, verzacht  lichtjes het buitengemis.

Manlief rijdt ge-pak-t en ge-das-t, ik heb  vier verschillende outfits uitgeprobeerd vooraleer definitief te beslissen dat de warmte toch de doorslag zal geven  bij de uiteindelijke keuze.
Manlief zweet zich te pletter, korte broekjes, blote benen, petjes en topjes fietsen  ons bij deze temperatuur vlotjes voorbij, we willen vooral niet bezweet arriveren….. ?!
Halverwege gaat het jasje uit, het wordt losjes over het stuur gehangen om niet al te verkreukeld toe te komen, het hemd met lange mouwen maakt alvast de zonnecrème overbodig.

De morgen startte met een discussie, voor mij hoeft die over-deftige outfit niet, maar ‘hij wil vooral niet uit de toon vallen’. En toch doet hij het bij  onze oververhitte aankomst, de vest wordt  niet meer aangetrokken , de das verdwijnt richting mijn  te kleine handtas, waar hij de verdere middag mag liggen frommelen, de hemdsmouwen worden nog net niet opgerold.

Maar we eten lekker en gezellig, mét airco en delicieuze wijntjes.
We genieten van Ă©n in  ‘het moment‘.

De tijd vliegt, met een ommetoertje van 30 km rijden we terug richting huis, het kostuum wordt stilletjes – in een verborgen hoekje- verwisseld voor  short en T-shirt   en netjes opgeborgen  in de fietstas. Hij voelt weer heerlijk fris.
20180630_172400
De kurkdroge natuur bekoort en helpt  calorieën verbranden.
In de verzengende hitte waan ik me in de steppe, ik fiets doorheen een vergeelde film.

 

20180630_180612.jpg

Een terrasje in de  de Schuur  met zijn  museum van oude ambachten, en met uitzicht op de grote plas  en het kasteel van Bazel , inspireert nog tot een foto van dat gezellige oude kastje, zoals ik het ook in huis  zou kunnen smaken.

 

20180630_173538-1

De nutteloze ‘brug’ maakt duidelijk dat ook zin-loos Ă©chte kunst kan geven.

Ik wil graag mijn tijd nuttig verspillen.
(Loesje)

 

 

smile in verzen

smile

 

S paar of kies ik kleurenpracht
een ruiker die naar me lacht
paarse en witte geuren
schuiven met ochtendhumeuren

M ooie wegel wijst  de weg
mijmeren langs bos en heg
genieten van de zachte rust
fluwelen nevel die me kust

I n ’t parkje  tussen bomen
rusthuis waar z’op adem komen
mensen met een heel verleden
weinig plannen nog te smeden

L achend uiten ze een groet
aroma zweeft me tegemoet
de wind wenkt heen en weer
ik adem  hemelsfeer

E n daar wacht ’t nieuwe eethuis
fijn houten gevel siert het huis
collega en zin zijn metgezel
genieten is nog kinderspel
vijf letters hangen in ’t vizier
verzilveren nu en hier

 

Singing in the rain

Vandaag genieten we een dagje kunst. Amazing art. Mensen met een beperking fleuren etalages in het winkelcentrum op met originele creaties.
De wereld bekijken vanuit een andere hoek, vanuit een andere filosofie,  vanuit een  ander, maar boeiend brein. Think out of the box.

Singing in the rain, fiets ik dapper richting station, waar de trein me (op tijd?) opwacht.

10 brandweerwagens, een massa politiemannen, twee ziekenwagens en een reuzegroot vangnet blokkeren mijn weg,  maken ook terugkeren onmogelijk. Ik word  een verplichte ramptoerist bij een druk doende jonge man, die daken – 3 hoog – ophuppelt, onverwacht terug afglijdt onder huiverende uitroepen van omstaanders, balanceert in dakgoten, tekeer gaat als een wildeman met zwaaiende armen en toch ook knikkende knieĂ«n. Jammer genoeg geen scène uit een thrillerfilm, wel bizarre realiteit.
Naar de bedoeling van de man hebben we het te raden, wil hij zelfmoord plegen? Wil hij de dronken losbol uithangen? Staat hij onder medicatie? Spelen verdovende middelen hier een angstaanjagende rol?

Met ingehouden adem kijk ik van dak naar grond, omhoog, omlaag, en terug.
Help, ik wil hier niet zijn, ik wil dit niet zien, ik wil de afloop niet weten, laat staan meemaken.
De hulpverleners houden rustig vol, blijven op hem inpraten, maar hij wordt enkel woester en onstuimiger. Hij doet domme dingen, speelt een levensgevaarlijk spel.

Spartelend bereikt hij  de nok van het dak, slingert er zijn wankele benen over en verdwijnt abrupt buiten ons gezichtsveld, fietsers moeten verder rijden, het vangnet vliegt de andere richting uit.

Onthutst trap ik verder, en bereik geagiteerd de trein. Tot rust komen vraagt tijd. Ik ken de afloop niet, kan enkel hoop koesteren….

We lunchen  in Alderande, waar begeleiders, vrijwilligers en  mensen met een verstandelijke beperking hun gasten verwennen.   Vriendin werkt er reeds jaren uit vrije-wil, en blijft zich bezield engageren. Chapeau!
Ik ontdek de ‘geheimen’ achter de werking, mijn enorme bewondering groeit en bloeit.
Zij betekenen Ă©cht iets in de wondere wereld van misschien minder bedeelde, maar vooral zeer enthousiaste jongeren.

De kunst wordt gewaardeerd, de regen blijft druppen, we ‘moeten’ schuilen en gezellig babbelen, van een fijne opdracht gesproken.

Een bewogen dag wordt prettig, althans voor mij ……

King Georges

King Georges Agency creëert  inspirerende concepten  voor winkels, horecazaken en hotels. De hoofdzetel ligt in mijn stad, een tweede locatie bevindt zich in Amsterdam.
In een 1000 m² oude tapijtfabriek situeren de kantoren zich.

Het team besluit anderhalf jaar geleden een eigen café met een be-ziel-end interieur-design te bouwen op de benedenverdieping. Geen sprake van een hedendaagse Scandinavische stijl,  ik ben en blijf nochtans een vurige fan!
Er wordt gekozen voor een totaal vernieuwend concept.

Dit cafĂ© won vorige maand zilver op de World Interior Awards, of lees het als ‘Oscar voor het tweede mooiste cafĂ© in de hele wereld’.
Enkel Melbourne gaat “ons” voor.
En dit op amper 5 km fietsafstand….

Je beleeft er drie werelden : de grote 10 meter-lange bar in Irish Green (een heel zeldzaam marmer) is zonder twijfel de verrassende eye-catcher . Daarboven schittert de ‘carroussel’ van verlichting met trendy prints.
Vervolgens stap je de moderne versie van de Engelse bibliotheek binnen.
Om uiteindelijk in de urban jungle te belanden, waar vrolijke bloemen kleurrijk uit het plafond groeien.

king georges 2

Gezellige accenten, ontstaan uit een paar creatieve handen, kleden het geheel sfeervol aan, zoals de brandende kaarsen in oude wijnflessen met water en eucalyptus gevuld.
En de oude foto’s van King Georges himself, strategisch her en der opgehangen.
De bonte levendige bloemenpracht (ook al zijn ze niet echt) zorgt instant voor een vrolijk goe-gevoel bij het binnenkomen.

king georges

Samen met een vriendin geniet ik  een lekkere, ‘anders-dan-andere’ lunch met originele slaatjes, alles puur  gemaakt, je schept gewoon je eigen bord lekker vol.
De dessertjes zijn verrukkelijk vers, de thee smaakvol. En hier laten we het niet bij….

Voor herhaling vatbaar!
Nu nog op zoek naar medekandidaten 🙂

https://kinggeorgecafe.be/   roept!!

 

 

Leuvensgenieter

Ze bestaan echt, fijne eet- en koffiehuisjes. Met een bijhorende babbel worden ze even omgetoverd tot sprookjeshuizen. En net in die sprookjes wil ik vooral graag wegdromen.

De Leuvense nostalgie opsnuiven is ons dag-doel.
42 jaar geleden ontmoetten manlief en ik er elkaar, in de ontzagwekkende wandelgangen van sobere gebouwen vol zwaarwichtige kennis.
Maar wij…..wij hebben onze ogen open Ă©n oogjes op elkaar.
Neem daar de Leuvense sferen bij, temidden de vele andere studenten, en het werd de mooiste tijd van ons leven, heerlijk studentikoos, weinig zorgen, op slagen na (toch niet altijd zo simpel als hier verwoord), de was wordt simpelweg thuis afgeleverd, elke dag een portie vettige frietjes, want gezondheid stond  nog niet  hoog op de prioriteitenlijst, althans niet bij mij!, genieten van de vrijheid, discussiëren met en tegen elkaar, want wij gingen de wereld verbeteren 🙂

We dompelen ons  terug onder in  die sfeer  van toen.

Dille en Kamille, altijd een bezoekje waard, het mooie Ladeuzeplein, het gracieuze, gotische stadhuis, dat een flinke zandstraling kan gebruiken, en…… de vele eethuisjes uiteraard, als paddenstoelen uit de grond gerezen, sinds wij een andere stek hebben gevonden. Waar toen een bruin cafĂ© met luidruchtige tooghangers het ‘hoogste goed’ was, liggen onze voorkeuren nu toch enigszins anders. De ‘ouderdom’ heeft beslist 🙂
Hoewel ik authentieke gezelligheid én een alternatief kantje  hoog in het vaandel blijf dragen.

‘Den artiest’ heeft charme,  een bont gamma aan kleurrijke stoelen, vriendelijke bediening en lekkere soepjes, oergezellig op het lekker warme plaatsje, vlak naast de verwarming. Jong en oud komt er  keuvelen, wij volgen de hint.

Op aanraden van Anna  ontdekken, of beter gaan we op zoek naar T&KO.
Een trendy, klein rustpuntje in het centrum, met lieve bediening, waar een warme gezelligheid zo aangenaam voelbaar is. Bij de hete chocolade-havermelk in een leuk retro kopje, lees ik de papieren boodschap “Met het geluk dat wij weggooien, kunnen we vele mensen gelukkig maken ” (Marcel Auclair).
Manlief krijgt een ander strookje, we praten er even over, want interpreteren het niet identiek. Smaken en meningen verschillen….  Gespreksstof altijd voorhanden.
Je kan er kiezen tussen ‘de pittige prikkels’, de ‘glimlach’, de ‘sympathie’, de ‘neem je tijd’ en nog vele andere voor zichzelf sprekende theesoorten.
“Het theehuisje is het symbool voor onze liefde en respect voor mens & wereld”, schrijven ze op de originele drankenkaart. “Dream it, do it”.
Ook al vindt manlief het kopje koffie te slap, te weinig verkwikkend, mijn sympathie krijgt het huisje zeker, op die plaats voel ik de gezellige sfeer, waar je je snel thuis voelt, en dat is voor mij hét belangrijkst. Dank je Anna voor de heerlijke tip!

’s Avonds eten we dan ‘voor echt’ in de buurt van het station [ waar manlief en ik vroeger uuuuren afscheid namen 🙂 ] , man en zoon eten wild, ik verkies rustige wok.
Zoon 2 moet zijn ethische problemen overwinnen, maar wil nog één keer  een sappig  kangoeroestukje smaken én genieten.

20171115_163621