130 samen

Ai neen, wat ik geregeld op andere blogs las en waar ik als de dood voor was, is gebeurd. Mijn schrijfsels krijgen een andere lay-out en als bloganalfabeet kan ik hier uiteraard niet mee om.
Iets met blokken, met navigatie, en ik ontdek maar niet waar ik foto’s kan invoegen?!
Waarom het een tevreden mens moeilijk maken?
En help, waar zijn mijn foto’s heen? Geen media te bespeuren….
Tijd brengt raad, denk ik dan maar weer…… Maar het humeur wordt er niet beter op, ondanks de stralende zon die ‘maan’dag bekoort en ons heel fijn gezins-WE. Twee mensen samen worden ook maar één keer in het leven 130. Vooraleer me met verjaardagswensen te overstelpen, het duurt nog wel een paar maand, maar er is niets mis toch met een tweede ‘viering’ in sombere herfsttijden dan?!

We waren er al, maar blijven gecharmeerd door Archeon, het opnluchtmuseum ten Zuiden van Alphen aan de Rijn, dat ons doorheen de prehistorie, de Romeinse tijden en de Middeleeuwen loodst. Een ‘doe-en beleef- museum’ , dé meest verrijkende manier om kinderen geschiedenis op een speelse wijze te helpen ontdekken.

We voelen ons ridders, schakelen over naar Vikings, leven als Romeinen in de prachtige villa’s. Overal wordt gespeeld, verteld door acteurs/vrijwilligers die onze wereld van GSM, digitale fotografie, TV, materiële rijkdom totaal niet lijken te begrijpen.
We eten een hap in de Romeinse herberg en sluiten af met een pannenkoek in het klooster, waar de Franciscaan ons wegwijs maakt in zijn geschiedenis, zijn dagen van zorgen voor, toewijding en armoede. Waarna hij ons de weg wijst naar de lekkere hap en drank 🙂

De gladiatorenopvoering brengt de jongens in the mood, met een houten zwaard in de hand blijkt élke open plek in het park dé ideale uitdaag-plaats. Oma en kleindochter maken een vilten armband en beseffen hoeveel tijd zo’n ogenschijnlijk eenvoudig kleinood vraagt. Diepe buiging.

Kinderen stappen beetje angstig de donkere rieten hutten binnen, waar amper speelgoed en vooral geen enkel spoor van comfort is. Hoewel….. de pijl en boog de ogen uitsteken, ‘dat is pas leuk om in huis te hebben’.
Houten boomstammen met zachte vellen worden ‘eventjes’ verkozen boven het eigen bed met warm fantasierijk dekbed.

We waren er vorig jaar al, toen schreef ik er een blogje over. Met de klassieke editor. Duim!

Mijn ervaring op Tripadvisor toen spreekt nog steeds voor zichzelf:
We waren er met twee kleinkinderen van 8 en 10 jaar. Jong en oud vond het leerrijk, het park is heel mooi onderhouden, spannend, boeiend en interessant.
Mannen en vrouwen in de klederdracht uit die tijden vertellen hun verhaal, vanuit de ‘ik-persoon’, geven enthousiast en vaak grappig de uitleg.
Je waant je echt even ‘terug in de tijd’.
Het spektakel met de ridder en de gladiatoren is heel erg de moeite!
We komen zeker terug want zelfs één dag is eigenlijk onvoldoende om het allemaal te beleven.
Ook een aanrader zijn de overheerlijke pannenkoeken in het klooster. Met mooie kruidentuin
.”

Om ook in C-tijden een klein feestje te bouwen, was de hele bende paraat, het was geZellig, Zonnig, Zalig, Zot-fijn, zeer leerrijk.

Wij keren terug, beloofd, de tijd was veel te kort.

Met veel geknoei toch de kleine ridder in beeld gekregen.






Vuur en vlam in waterland

En ja, dat het heet was.
En ja, dat we dapper waren.
En neen, dat we hebben opgegeven.
En ja, dat we elke dag  vele kilometers trapten.
En neen, dat we diezelfde kilometers hebben afgeteld.
En ja, dat  airco en koude douches onze heethoofden verfristen.
En ja, dat we het zweet als parels over de rug voelden rollen.

20200809_142924 (2)

En neen, dat we gevloekt hebben.
En ja, dat zelfs warme thee kan helpen afkoelen.
En neen, dat op ijs-kilootjes extra werd bespaard.
En ja, dat we poëtische plaatjes ontdekten.

20200810_150829 (2)
Hoorn

20200809_171844 (2)
Kunstige stokrozen tussen de straatstenen

20200808_124853 (3)
Marken

 

En ja, dat bomen een zeldzame, welkome afwisseling waren in de prachtige polders van Jisp en Wormer.
En neen, dat de boot naar Marken voor enig verhoopt windje zorgde.
En ja, dat we kunstjes met fiets en benen moesten oefenen over de vele (Holy)slootjes.
En ja, terecht, dat Broek in Waterland het mooiste dorpje van Nederland wordt genoemd, met romantisch geschilderde houten huisjes in pasteltinten en veel groen.
En ja, dat we een bio-ijsje likten in de binnentuin van het Broekerhuis, een prachtig pand vol historie. (klik) 
En neen, dat de vele kleine insecten smaakten, voor mij als vegetariër, en ja, dat ze voor hevige proestbuien zorgden, en de tien-meter spontaan een feit werd.

En ja, dat het lied van Bart Peters bleef nagalmen bij de heerlijke locatie paviljoen strandbad Edam (https://strandbadedam.nl/) , omringd met golven en koelte..

Toen ik nog boeken las en fietste op de dijk
Dacht ik dat geluk content zijn was en verder geen gezeik

En de meeuwen meeuwden statig de golven golfden naar het strand

 

20200810_083350 (2)
Anders kijken ……

L L L L

Welke raad we onze  22-jarige ik zouden willen meegeven, met de wijsheid van de voorbije jaren in pacht?
De vraag wordt onverwacht op tafel gegooid.
Vele kilometers zitten in de fietsbenen, polders, vergezichten,  stille dorpjes en de brede Westerschelde worden gesmaakt. Paal grenst aan het Verdronken Land van Saefthinge. de kleine haven valt grotendeels droog bij eb.
Eb en vloed, de getijden in het leven.
Vorige week nog vaarde de nieuwe, grootste (ter wereld) Koreaanse containerreus Algeciras er voorbij, 400 meter lang, met plaats voor 24000 containers. Ongelooflijk!
We hebben het schip  -jammer- gemist.

Enthousiast worden we meegetroond naar een mooi plekje op het ruime terras van ’t Schor. Klik. Een schitterend gelegen paviljoen.
Er is een kleine ‘maar’, de elektriciteit is uitgevallen, geduld is een schone deugd. We hebben tijd zat.
Het prachtige uitzicht helpt. De babbels razen over en weer, eerst droog, de tongen komen losser bij een frisse fruitige Kriek en iets zwaarder voor de mannen, de koelkasten hielden dapper vol, nog even later vindt ook de uitgehongerde maag zijn meug. We lachen, eten, babbelen, halen herinneringen op, genieten en plots is daar die filosofische vraag, vlotjes, voor de vuist weg.

Hij zou ambitie intomen om meer écht aanwezig te zijn bij vrouw en kinderen.
Waar bij de kinderen tijd vaak ontbrak, investeert hij  nu volop in de kleinkinderen. Maar het verleden blijft wringen, hij ligt er soms wakker van, ondanks de rijkdom van een fantastische loopbaan, twee uitgegeven boeken en vier prachtige dochters.

Zij zou de job in de verpleging niet meer opgeven voor de carrière van de man. De voldoening van eigen prestaties, buiten diezelfde 4-koppige meisjeskroost en het huishouden om, heeft ze hard gemist.
Ik weerleg even, ze is creatief, sociaalvoelend. Het komt uit haar diepste hart.

Hij wil de jongere ik de raad geven vaker de sprong te wagen. Hij liet de ambitie juist meer los, omdat hij vooral een aanwezige papa wilde zijn. Hij zou meer middenweg zoeken, laat nu zijn aspiratie los in de nieuwe hobby, maar blijft een zeer aanwezige papa en opa.

En ik? Lieve L, je staat aan het begin van een heel nieuw leven, een spannend nieuw leven, een verrassend nieuw leven. Je kan en moét niet overaltijd perfect zijn, noch voor jezelf, noch voor de ander, til andermans zwaarte niet mee op je smalle schouders, aanvaard wat je overkomt, ook de ontgoochelingen en tegenslagen, leer ermee leven, en blijf genieten, want ook daar ben je een krak in.
Leef als een kind, ik geef je graag mijn vierkoppige L mee. Laat Los Leef Licht.

wp-15922388413234499941859379878029.jpg
Geen ontgoocheling omdat door Corona de voetjes nu niet in het water kunnen….. 

Nu ben ik toch lichtjes benieuwd of jullie ook zo’n goede-raad-dingetje willen meegeven aan je jonge ik? Hebben vrouwen niet de naam van nieuwsgierige Aagjes?

 

Godendrank

Sluipend stil
een wereld van verschil
neemt het oude leven
terug de bovenhand
door heimwee overmand
besluit ik toe te geven

Stress glipt soms doorheen de dagen
omringd met vele vragen
plannen, wagen, ervoor gaan
met beide benen op vaste grond staan
overdenken wat kan en veilig klinkt
betrouwen op eigen oerinstinct

Gemaskeerd de lege wagon instappen
met een hart als kleine boef
de trein rijdt richting zee
een hele wereld zoeft voorbij
gewicht valt van me af
ik voel me vrij, blij
een overvolle batterij

De zee golft levendig als voorheen
drijft weg en krimpt ineen
spat enthousiast uiteen
we stemmen onze snaren overeen

Het voelt als net gewonnen vrijheid
na strijd en wachttijd
inzicht dat voort schrijdt
zomertijd en lichtheid

wp-1591779686347123203258713376596.jpg

Het uitnodigend terras lonkt
en verleidt
tot koffie, room en advocaat
heerlijk zoet traktaat
ik nip met kleine slokken
van vrees ver weg getrokken
de échte zomer op haar sokken

Burgerplicht

Als herfstekind, lijkt het me zalig om in de lente te zijn geboren.

Vier feestjes gaan hier nu in twee weken tijd aan onze neus voorbij, zoon 2 krijgt een nieuw tiental, kleindochter wordt een palin-droom!-tiener, manlief kan straks eindelijk goedkope treintickets genieten (althans in betere tijden…), en zoon 3 staat bijna twee jaren verwijderd van het tiental van de broer.
We versieren ons kot en zingen enthousiast dwars door de telefoonlijn.

Voor man wil ik het graag wat feestelijk maken, ondanks hij en ik alleen.
Ik bestel een verrassingsmenuutje bij het plaatselijk restaurant, want “een maaltijd afhalen bij de lokale brasserie is geen gemakzucht meer, maar een daad van burgerplicht. Voor het heropstarten van het bedrijfsleven is consumeren een economische noodzaak. Dat duurzaam en zo lokaal mogelijk doen is meer dan ooit een politieke daad en een morele plicht“. Zo lees ik in de krant, ik gedraag me overaltijd voorbeeldig.

Bij online reservatie twijfel ik, vlees, of vis, of toch vlees, en kies uiteindelijk voor twee …… aspergesmenu’s.
Ai, heel erg foute keuze, nooit verwacht dat ik mijn gulle vriend tegen het lijf zou lopen (klik vorig logje), dat betekent twee dagen op rij genieten?!

Manlief hoeft geen punten te geven, ik hoef geen punten te scoren, ze waren lekker in het kwadraat. We toosten met een fris glaasje rosé op ‘de leeftijd’ en ‘nog veel jaren samen’.
Aspergevriend krijgt chocolade hartjes en morgen wagen we hét grote experiment, bedrijven gaan weer gedeeltelijk open. Het voelt aan als een klein sprankeltje hoop.

Voorlopig toch even geen wit goud meer op de borden.

Just a fascinating day

Tussen de eindeloze buien door fiets ik richting centrum. Samen met vriendin heb ik me ingeschreven voor de éénmalige les over het gezondheidsdossier.
Jong, oud, man, vrouw, neen, geen hond, noch kat, de zaal zit bomvol en luistert geboeid.
my.belgium.be wordt het volgend project om me in te verdiepen. Ik ken de truken van de foor, nu nog uitpluizen.

Lunchen en bijbabbelen doen we in een retrohuis, de naam spreekt voor zich, met tijd en boterhammen. Klik. De kaart is beperkt, de slaatjes origineel, het eten héérlijk, het gezellige stoveke warm. Geen overbodige luxe, authentieke details, vriendelijke bediening door een jonge gast, boordevol plannen en lichtjes timide, beetje onzeker, zo heb ik ze graag.
We vergeten uur en tijd, tot stress opduikt, we hebben ons – weeral- over-babbeld.

De avond valt…..in buien naar beneden….

Ze is 81, blikt terug op 60 jaar toneelspelen, komt uit een artistieke familie, leeft van energie en passie, authentiek, verliefd op de liefde, het woord bitter kent ze niet, ongelukkig zijn wel. Chris Lomme oogt  jonger, een mooie vrouw.

‘Reverence’ staat op ons programma, maar manlief hoest zich de (ooit door twee embolies getroffen) longen uit het lijf, en in Coronatijden kan dit al eens woedende reacties uitlokken, hij blijft dus thuis.
Snel bel ik een paar vrienden op, allen hebben ze andere plannen, moederziel alleen rijd ik door de gietende regen, in gezelschap van nachtblindheid, naar het cultureel centrum, de witte streepjeslijnen op de straten tussen mijn en dijn vervagen, ik rijd voorzichtig. Suikervrije snoepjes op zak, stel je voor dat ik een kuchje voel kriebelen in m’n keel…..
Ik heb de ruimte, de ruimte van twee volle zetels.

Manlief heeft iets gemist!, een sfeervolle, intieme, warme, ontroerende solovoorstelling van Chris met regisseur Michael De Cock  over loslaten, leven in liefde, verdriet, kleine gelukjes, ze zingt “sometimes I’m happy, sometimes i’m sad……”
Het leven is als een toneelstuk, je beleeft intens de scènes, je eindigt in stilte en leegte.
Om oud te worden moet je lang leven‘.
Haar stem klinkt doorleefd, haar been springt 70° de lucht in, ze blijft lenig als een kat, ondanks haar  81  gedreven jaren.
Ze danst ‘Save the last dance with me’, het publiek zingt zachtjes mee, de krop in de keel.

Er is die eigen warme mooie stem  uit de microfoon die haar en ons toespreekt, er zijn de projecties op drie doeken op de achtergrond met beelden uit een boeiend verleden, ze is een subliem verteltalent op de stoel, voor de vuist weg (zo voelt het toch aan), vol humor….. over Fabiola en haar kapsel die de voorstelling in KVS kwam volgen, uiteraard op de eerste rij, de mensen achter haar kregen duidelijk een te lange nek….

Ze staat voor de hemelpoort. 
‘Godverdomme, besta jij echt?’
‘Neen, maar laten we even doen alsof’
‘Maar dat doen we al ons hele leven?!’

Bij het einde van de voorstelling doet ze de ‘reverence’, de buiging die ze leerde, ooit op internaat. Een diepe buiging voor haar publiek.
Er volgt een staande ovatie, zij én wij, zichtbaar ontroerd. Een grote dame!
Ze stopt niet, nog zoveel plannen, zo wil ik oud worden.

 

Just a perfect day

Lou Reed, een bewogen leven, hij is niet meer, al zes lange jaren.

Het breekbare lied wordt vaak misbegrepen. De luisteraar zoekt en vindt de liefde in zijn woorden. Maar… hij zingt over de heroïneshot die hem -na de net verbroken relatie- de perfecte dag helpt scheppen.
You’re going to reap just what you sow
You’re going to reap just what you sow

Vandaag wil ik de song vooral mis-begrijpen, als perfecte dag.

Wakker worden met de zon. De blauwe lucht houdt het droog.

Ontwaken met de Rotonde in Oostende op Radio 2. Christel stelt de vragen. Acteur Lucas Van Den Eynde werd zestiger dit jaar. Hij vertelt boeiend over zijn jonge jaren, mijn jonge jaren.
Over jeugdsentiment bij La Bamba, dansen en kussen, jong en vrij, nieuwsgierig en blij, spanning kleurt bij.

Als ik nu aan mijn dochter vertel wat een bamba is, kan ze haar oren niet geloven. De kring, elkaar uitnodigen en kussen. Maar toen was dat zo. En vooral het moment nà de bamba was van levensbelang. Want dan werden drie slows na elkaar gespeeld.” (Lucas)

Frisse fietstrip, ontbijtje in de bioscoop met croissant en drank, om vervolgens graag die wondere wereld in te duikelen van ‘de andere film’. De zaal verduistert, het grote beeldscherm trekt ons snel en verstild dit tweede leven binnen.
In Motherless Brooklyn, waarbij Norton de producer, regisseur én schitterende hoofdrolspeler is, (talent is duidelijk niet altijd eerlijk verdeeld) komen thema’s aan bod als racisme, corruptie, de macht van de blanke man en het vernietigende tourrettesyndroom, waarbij de omgeving ‘de man met vreemd gedrag’ vermijdt.
Verslagenheid overheerst, mensen vinden elkaar in onmacht omwille van huidskleur of machtsmisbruik.
Het is van alle tijden en zal nooit verdwijnen….
Een film noir, en toch ook niet.

Het verhaal moet bezinken, op zoek naar tijd en ruimte reserveren we snel nog een tafeltje voor vier in ’t Zonneke ( http://tzonneken.be – klik ) , thé place to be.
Smaakvolle wijn helpt verteren én begrijpen, we leggen de puzzelstukjes bij elkaar en krijgen meer inzicht in de ingewikkelde verhaallijn, we zijn slim voor vier!, ons plekje is knus, het eten lekker- zoals altijd- we zijn er allen trouwe klanten, gesprekken ontspannen, tijd maken én hebben is heerlijk.
Donkere wolken dreigen en druppelen.
“Schoonheid komt uit de lucht vallen”, zoals de net overleden kunstenaar Panamarenko het verwoordt. Ook hij is niet meer….

Just a perfect day ….. zonder shot.

zon-dag

m’n rechterhand
in het verband
ik wil de klus graag klaren
ondanks manliefs vele maren
proberen toveren met kracht
de hele wereld in mijn macht

toch gaan we vandaag rijen
over vele bolsters en kasseien
een fietsplan wordt snel uitgedacht
door herfst in mooie zomervacht

20191013_173017394090666052242807.jpg
koe op koe is wat bekoort
het paard op koe wat plant die voort

20191013_1200519177368002226733241.jpg

maar halverwege wordt het herbekeken
plannen gaan we in een ander jasje steken
de mooie stad die in de verte lonkt
het brede Scheldewater pronkt
de waterboot die pittig ronkt
brengt ons heel gezwind
naar over ’t water in een sprint
de fiets in ’t fietsenrek
en zonnen op het ruime dek

20191013_1247362572150280621153129.jpg

een herfst in korte mouw
de lucht zo hemelsblauw
op ’t Eilandje terras in Burgerij
heerlijk eten voor een appel en een ei
met prachtig zicht op beweging rond ’t Mas
volop genieten in eerste klas

20191013_115327807097282288993248.jpg

De Burgerij in Antwerpen: https://burgerij.be/

Het eilandje in Antwerpen: https://www.visitantwerpen.be/nl/wijken/eilandje

 

 

Achterhoek en Veluwe

Met voordeeluitjes komen we in ‘hotel Bonaparte’ terecht in Barchem bij Lochem.
Met Travelbird ontdekken we de ‘Bilderberg Groot Heideborgh’ in Gardenen.
Ja, we kennen onze wereld 🙂 , zeker waar het fietstripjes in Nederland betreft.
De combinatie van de onbekende Achterhoek met de reeds lang gekende Veluwe klinkt mooi, de weersvoorspelling eerder alarmerend.
Een nederige smeekblik en gebed naar de weergoden, en we zijn overtuigd, we wagen het erop.

De Achterhoek in Gelderland, ligt vlak naast de Duitse grens, de ‘afgelegen hoek’.
De natuur krijgt er nog volop vrij spel, heel groen.
Drie dagen, drie fietsroutes, manlief is de uit-stippelaar van dienst.

Eerst de Oude Ijsselroute, waar water en vooral een bezoek aan het kleinste stadje van Nederland lonkt, we terrassen in Bronkhorst. Een pittoresk plaatsje, oude boerderijhuisjes, hobbelige keistraatjes,  we wanen ons graag in de Middeleeuwen.
Een onbekend pareltje in Nederland‘, lees ik op het net?
Een parel, zeker! Onbekend?, en wat dan met de vele toeristen, of was de niet-beloofde zon hier de onverwacht aantrekkende kracht?

incollage_20190815_0937515236889568940851447299.jpg
Bronkhorst. Het theezakje daar helpt herinneren. 

Ook de volgende dag verwent de zon ons met de Graafschappenfietsroute. Prachtige bossen en ruime paden blijven verrassen. 

Het terras onder de kerktoren van de grand café het Meesterhuis straalt gezelligheid uit.
Het lunchconcept is  leuk, je kiest uit  vele meester-, straf-, proef- ,  snaai- en klassen-werkjes. Alles draait  rond het thema school, het gebouw is de vroegere directeurswoning . Banken, schoolborden, leerboeken, toiletten voor de juffen en apart voor de meesters, een lerarenkamer, het telraam, de wificode is ‘huiswerk’.
Niet verwonderlijk dat wij, vier (ex)leerkrachten, ons hier zalig thuis voelen.
En, zonder vooroordeel, het concept van tapa’s uit de Achterhoekse keuken is heerlijk. Een adresje om te onthouden.
Het te lange wentelen in schoolse belevingen beboeten we met een fiks onweer tijdens onze laatste kms, druipnat tot op het bot arriveren we in het hotel, elke stap laat een stevige plas achter, aiai….

De Erve Kotsroute met de Braakstraat en nog vele andere smakelijke benamingen is gelukkig stukken mooier dan zijn naam doet vermoeden.
Met de buienradar op zak en de knooppuntenroute op het fietsstuur kunnen we perfect timen, we komen droog thuis.

We houden de Achterhoek voor bekeken, en eindigen met een dag/nachtje Veluwe in Gardenen, waar de heide paarsheerlijk schittert in de zon, die ondertussen terug de overhand neemt.
Ik trek fotootjes, niet voor publicatie vatbaar, wij vrouwen dansend tussen de vele struikjes, zij mannen op de purperen heide met een boom erbij, hoe schoon op de wereld, de zomerse hei, dat is hier op aarde de hemel voor mij

Ik fotografeer de heide, naturel én met roze zonnebril, het vraagt enig gefrutsel om ze beide samen vast te houden én tegelijkertijd de knop in te drukken, maar het lukt wonderwel.
La vie en rose….

incollage_20190815_0931533765219020575155268339.jpg
Heide in de Veluwe. Zonder en mét roze bril. 

 

 

Vieren in stijl

Met de uitnodiging op zak van m’n broer die nu ook als 60-er door het leven ‘mag’ gaan, trekken we richting mijn geboortestad.
Ronse is een klein stadje en  faciliteitengemeente in de prachtige Vlaamse Ardennen, een must voor fietsers op zoek naar uitdagingen én natuurliefhebbers.
Zelf hoor ik enkel tot de tweede categorie.
Ik ben dan ook een 60-er, alsof het vroeger anders was….

Met een gids op stap  betekent wijzer worden. Hij vertelt hoe in 1879 het classicistische station van Brugge van de architect A Payen steen voor steen werd ontmanteld en opnieuw opgebouwd in Ronse, om materiaal- en ontwerpkosten te besparen.
Tijdens mijn studentenjaren stapte ik er wekelijks de trein op, nooit was ik me bewust van  Brugse grondvesten.
Sorry Paul, neen Thomas 🙂
Sorry Lie(f)s 🙂
Nooit te oud om te leren blijkbaar.

Geboren en grotendeels getogen, 15 jaar lang, dan nog verder getogen naar 6 km en een flinke heuvel verder. Ik heb het geweten, mijn fietstochtjes naar school…..

De plek waar we verwacht worden is een  restaurant in een prachtig herenhuiskader. Het terras wacht uitnodigend, het is er schaduwrijk vertoeven.
“We” zijn nog de helft van onze ooit zeskoppige familie, ouders en zus zijn niet meer.
Om die reden heb ik een erf-pronkstukje rond de vinger, de blauwesteentjesring van mijn moeder. Zo voelt het ‘meer samen’ aan.

Bijna 100 km woon ik nu hiervandaan.
Het stadje oogt vriendelijk, een heel verleden zonder man en kinderen stroomt binnen. Ik word warm en koud tegelijk, de gedachten aan zoveel vrolijke, fijne momenten, maar ook verdriet en pijn overrompelen even.
“Le parfum de l’âme, c’est le souvenir.” (G Sand)

Sublieme smaken, ware schilderijtjes rollen over de tongen, die steeds losser komen bij meer frisse wijntjes.
Nu zijn we allen 60-ers, een groot deel leven achter ons, veel ervaringen rijker, we vertellen over blije en droevige momenten, over toen en nu.
Het voelt vertrouwd aan, met broer en zus terug in onze heimat, samen met de partners, die we allen ooit gevolgd zijn naar andere oorden.
We bleven geen van allen onder de kerktoren.
‘Avonturiers’.

Een dikke pluim  voor Maison D, waar Delphine en Didier heerlijke gerechten toveren.
Verfijnde combinaties op het bord prikkelen de smaakpapillen in een  mooi kader in het statige herenhuis.

En neen, geen duit krijg ik voor deze promotie!

20190730_2313303324236887627816095.jpg