mijn wens voor jou

vogel in de lucht

Advertenties

een meisje in blogland

Blog (1)

Er was eens een lief jong ūüôā meisje, dat net de wereld van de veel-vrije-tijd¬† (dat dacht ze toen nog) was ingestapt.
Ze hoorde over ‘een blog’ van de dochter van een vriendin.
Een wat? Deze vier letters waren haar totaal onbekend. Of kwam ze van Mars?

Ze besloot de computer uit te pluizen, de computer die tot dan toe enkel voor het vele schoolwerk, mails en golvend surfwerk diende.
Die blog was fijn om lezen, fris en levendig en inspiratievol.
Ze ontdekte een nieuw fenomeen, openbaar op het net??

Een wereld ging voor haar open. Zelf schreef ze vroeger graag brieven, een dagboek soms, een notaatje, een bierviltje met een paar woorden….

Toen ook de schoondochter met ‘dat fenomeen’ startte en haar wat wegwijs maakte in die vreemde wereld, begon het bij haar √©cht te kriebelen. Een poging waard?
De schoondochter stopte (jammer genoeg), het meisje hield dapper vol. Ondertussen al meer dan 2 volle jaren.
Met veel twijfels, ze zoekt de knopjes in de wirwar van het systeem, nog steeds begrijpt ze niet hoe alles werkt.
En ze begint te schrijven, van onnozel over karamellenverzen naar woorden uit het diepste hart. Ze schrijft onzichtbaar, en maakt het vooral niet kenbaar bij de familie, enkel de kinderen zijn op de hoogte, slechts een paar vrienden (ze blijft het jammer vinden dat zij wel lezen, wel reageren via andere manieren, maar niet op de blog ūüė¶ ), vlot te tellen op √©√©n hand,¬† zijn op de hoogte. En dit wil ze zo houden.
Je als onbekende kenbaar maken, voelt aan als een fijn motto.
Is er toch ergens een gêne om de onbekendheid bekendheid te geven?

Tot een eerste ongekende volger per mail zich aankondigt. Ze is van de kaart, twee-volle-dagen-lang. Manlief overtuigt dat dit nu eenmaal bij het ‘risico van het vak’ hoort . De tweede volger meldt zich, nog slechts √©√©n dag ligt ze buiten westen.
Ze overweegt te stoppen, dit kan toch niet?? Maar het lijkt erbij te horen?
De volhouder wint en ze schrijft dapper verder, aan vreemde lezers geeft ze zich -onzichtbaar- steeds meer bloot.

Tot ze blogvrienden krijgt, die reageren op haar woorden, die interesse tonen in haar digitaal bestaan. De reacties worden warmer en fijner, ze begint ernaar uit te kijken.
Ze leest ook zelf boeiende en inspiratievolle levensverhalen, soms po√ętisch, soms proza√Įsch,¬† soms fotogeniek, soms uit een ver-weg-land, getuigenissen uit een andere wereld, een wereld van mee-delen en ervaren, zonder zien.
Behalve die ene fijne keer….. in Breskens.

Zij geniet van die vriendschappen, die stilaan vertrouwd warm dankbaar beginnen aan te voelen.

Ervaringen delen, ervaringen mee-beleven, ervaringen koesteren op het scherm, ervaringen √©n woorden √©n foto’s laten binnenkomen en smaken, verhalen proeven en waarderen, bijleren, begrijpen, onthouden en vergeten (want ze is al een dagje ouder),
humor ontdekken, verrassende werelden begrijpen…

Tijdsgebrek belet haar nog meer woorden, nog meer zinnen, nog meer schrijven, nog meer weten, nog meer voelen van mede-aard-bewoners toe te laten.
Wie weet als het ‘jonge meisje’ ouder wordt en meer aan de stoel gekluisterd moet blijven?

En ze leefde nog lang en gelukkig…… [dat hoopt ze toch].

Toen kwam het varkentje met een lange snuit en dit blogverhaaltje is uit.

 

 

Vallen, opstaan en weer doorgaan

Zij komt logeren. Samen met het broertje.
Een paar oma-opa-dagen, heerlijk voor jong en oud.

Tot wanneer mag ik bij jullie blijven?

Overmorgen zit het logeerpartijtje erop.

Oh dan al? Mag het geen nachtje langer?

Neen schatteke, dan krijg ik bezoek. Een vriendin heeft net haar mama verloren. Ik ga horen en luisteren en er voor haar zijn. Die mama was nog veel te jong….

Oma, als ik juist tel, zou jij maar zes jaar meer leven om even oud te worden…..
(en tellen kan ze!)
Dat wil ik niet hoor, oma.
Jij gaat toch  langer bij mij blijven?
Ik wil nog heel veel samen zijn en leuke uitstappen doen. 

Natuurlijk, grote schat. Ik beloof je dat we samen oud(er) worden!

We knuffelen warm die koude gedachte buiten…..

De volgende dag kus ik -lang(uit) en met een ferme smak- het voetpad.
Gevallen over een kiezel?, een losliggende steen?,  de eigen voeten?
Broek en handschoenen scheuren kapot, de knie brandt, plekken worden blauw. Geschrokken ‘spring’ ik recht, niemand gezien, deze g√™nante vertoning?
Ik strompel richting huis,  ijs op de knie, handschoenen de vuilbak in, water over de snijwond, de zetel lonkt, een horizontaal Ferrante-avondje.

De kleine dochter beseft niet dat oma overleefde, en de serie lost pijn op en  de grote verwachtingen in.

Donker en licht in Antwerpen

inCollage_20181228_094424133.jpg

 

in deze tijd van vele tinten grijs
waar kleur verzadigt en geur geeft prijs
ontdekken we nieuw levenselixir
omwikkeld in zijdepapier
en metalen constructies
schitterende creaties
van China en hier

het magisch sprookje stappen we binnen
de lotusprinses wil leven en minnen
Chinees nieuwjaar, een oude traditie
donkerte ondergaat transitie
levendige ambitie
tedere affectie
schitterende briljantie
vrolijke explosie
romantische emotie
nauwgezette precisie
tegen koud en grijs warme sensatie

twee volle maand is er gewerkt
met vele meter satijn
en nog meer lichtjes
lotusgeur en maneschijn
we sturen een wens de wereld in
waar ik bij de boom hoop verzin
 gulle liefde in denken en dromen
thuiskomen
aankomen en doorstromen

(4500 uren vakmanschap
60 ton staal
130 Chinese kunstenaars
32 Belgische artiesten
30000 energiezuinige lampjes
25000 meter satijn)

 

 

 

 

 

Ferrante in woord en beeld

Lila en Elena groeien samen op in een volkswijk in het Napels van de jaren vijftig, een tijd waarin het ondenkbaar is dat meisjes hun tijd verspillen met leren. De intelligente Lila moet van school om te gaan werken. Ze probeert aan haar milieu te ontsnappen door jong te trouwen. Haar beste vriendin Elena mag w√©l verder leren, maar beseft maar al te goed hoeveel slimmer Lila is. En mooier. De geniale vriendin is de eerste van Ferrantes vier Napolitaanse romans, waarin zij met groot inlevingsvermogen en in een onnavolgbare stijl vertelt over twee vrouwen en hun levenslange vriendschap, die even sterk om liefde als om rivaliteit draait. Ferrante vertelt met het verhaal van Lila en Elena ook het verhaal van een wijk, een stad en een land in een tijd vol veranderingen.”
(bespreking van ‘de geniale vriendin‘)

(https://www.boekbeschrijvingen.nl/ferrante-elena/ferrante.html)

Ik pluk dit simpelweg van het net. Voel me een een dievegge, een ‘veilige’, want ik noteer de link. Maar vooral wil ik een zwa(a)r(tgedrukt) misverstand recht zetten.
Heel lang heeft men gedacht dat de auteur Elena Ferrante van de vier Napolitaanse romans een vrouw is met feeling voor vriendschap tussen twee opgroeiende kinderen, jongeren en volwassenen. Ik las de boeken ook met die wetenschap en veronderstelling. ‘Zij’ is echter de 74-jarige Domenico Starnone, een ‘oudere’ man die zich perfect kan inleven in dit verhaal van vriendschap, hartstocht, psychologische diepgang tussen vrouwen, tussen vrouwen en mannen.

Ondertussen heb ik de eerste twee romans letterlijk verslonden.
Ik pik ook het verhaal van de tweede roman ‘De nieuwe achternaam‘ via dezelfde website. Dat bespaart me ‘kersttijd’.

In De nieuwe achternaam volgen we het leven van Lila en Elena, twee vriendinnen uit een armoedige wijk in Napels. Lila is op haar zestiende getrouwd, maar krijgt met haar nieuwe achternaam algauw het gevoel dat ze zichzelf kwijtraakt. Haar turbulente huwelijk komt zwaar onder druk te staan. Elena voltooit als voorbeeldige leerling het gymnasium, maar door haar eenvoudige afkomst worstelt ze met haar universitaire ambities. Ze voelt zich in de wijk niet meer thuis, daarbuiten evenmin. De twee vriendinnen verliezen elkaar uit het oog, vinden elkaar terug, blijven zich aan elkaar spiegelen. Ferrante laat zien hoe Lila en Elena, die we zagen opgroeien in De geniale vriendin, volwassen worden, beiden op zoek naar een manier om hun lot in eigen hand te nemen.”

De boeken zijn heerlijk verslavende lectuur, het verhaal van Elena en Lila start in een volkse wijk in de omgeving van  Napels.
Prachtige, eenvoudige zinnen beschrijven hoe de wereld echt in elkaar zit, hoe een mens zich kan voelen (hoe vaak heb ik zinnen gelezen én herlezen, omdat ik mezelf erin weerspiegeld zie, ook al zijn de omstandigheden compleet anders)
Het voelen is  vooral (h)eerlijk, ingetogen, warm en koud tegelijk, ontroerend tastbaar soms, herkenbaar.
Zonder enige overdrijving, het leven zoals het is en zich afspeelt, het bewijs dat genen en opvoeding een blijvende rol spelen bij het verder opgroeien.
Ik voel hun pijn én hun streven tot in mijn vingertoppen.

Waarom ik deze boeken nu reeds beschrijf?
Ik zit nog maar net halverwege de vele pagina’s lectuur, vier lijvige boeken dik.

Op Canvas ( Belgische TV-zender ) wordt in vijf afleveringen (de dagen tussen kerst en nieuwjaar)¬† de film van ZIJN eerste boek getoond. (Ook het tweede¬† staat al klaar.) De serie staat hier geprogrammeerd, ik ben geen fan van ‘in stukjes kijken’, ik wil me totaal onderdompelen!, maar ik lees¬† wel reeds de bespreking van de ‘verbluffende film‘ van de regisseur Saverio Costanzo in de krant.
En die maakt me heel nieuwsgierig, uitkijkend en verlangend naar.
Perfect kan ik film en boek straks vergelijken, want ze beheersen op hetzelfde moment mijn denken.  (voer voor een volgend logje?)
De wijk waar de meisjes groot worden  is nagebouwd in 20 000m² decors.
Elena Ferrante heeft intensief meegewerkt aan deze reeks via mail, hij vond het heel belangrijk dat de acteurs de ‘juiste blik hadden‘.¬† Duizenden meisjes passeerden de revue vooraleer de juiste keuze werd gemaakt.
Ze stralen ‘vuur en melancholie, een zeldzame combinatie‘ uit. Dat belooft!

Die reeks wordt, naast  vele leesuurtjes in deze stemmige kerstvakantie, een groot uitkijkpunt.

 

Mijn oudjaarsbrief

Beste ik,

Een nieuwjaarsbrief kan ik niet schrijven
over drugs noch drank noch misdrijven
waarbij ik zou kunnen beloven
deze het komend jaar uit te doven
dus blik ik heel graag even terug
reeds meer dan elf maand achter de rug

De winter was vrij zwaar
ik vond geen warmteregelaar
toen heel onverwacht mijn vader ging
het leek alsof de wereld verging
de hersens verdronken in TGA
enkel anderen vertelden het me na

Toen kwam de lente met wat kleur
haar geur trok me uit die sleur
een tuin die opleeft
een zon die warmte geeft
vele reisjes, kort en lang
brachten het piekeren in schommelgang

En dan die lange hete zomer
dromer, lomer, slomer
mijn fiets reed heel veel kilometer
een ware calorie√ęnvreter
voor een levensgenieter als ik niet echt
wegens téveel aan het zoet gehecht

De herfst met pracht en praal
kwam zonnig in ’t vervolgverhaal
uitstapjes blijven duren
cultureel in avonduren
fijn met sleutelfiguren
me verdiepen in lecturen
terug op de schoolbanken zitten
in moeilijke materie spitten
ontspannend en heerlijk babysitten

Nu zijn de vele lichtjes daar
pakjes en gouden  lintjes liggen klaar
het jaar was licht en zwaar
niet alles lijkt verteerbaar
soms ligt ze daar, die baksteen op de maag
bij één of andere levensvraag
maar steeds lukt het verbrijzelen
de grauwe gedachten gijzelen

Nog even heel fijn vieren
genieten van momenten op scharnieren
en dan kom jij, het nieuwe jaar
zo winterklaar en wonderbaar

Een dikke zoen
van je lieve kapoen
laat vooral niet na
een duit in ’t zakje te doen

(bijna) 1 januari 2019

 

 

 

Cold war

Een lieve blogdame uit het Dijle-land¬† wenst haar lezers, dus ook mij,¬† een ‘fijne zondag’. De zon bleek niet voorradig , de fijne dag¬† wel.
Met dank aan die ‘witte’, sfeerrijke ochtendwens; de sublieme film en nabespreking bij een vriendenetentje met lotte – de B(ekende)V(is) van 2018-,¬† glaasje wijn en zoetzachte Zabaglione.

Filmrecensies zijn voldoende te googelen op het ruime net.
Pawlikowski maakt een prachtige Kunstparel. De hoofdletter in de zin is vooral geen schrijf- noch tikfout.
De vele-tinten-grijs-beelden zijn intiem, schrijnend, lieflijk, stijlvol, sober, sfeervol, zitten barstensvol  ontroering.
De titel vertaalt het historische kader waarin het verhaal zich afspeelt √©n de destructieve, maar intense relatie tussen de hoofdfiguren. De liefde spat van het scherm, zonder ooit melodramatisch te worden. Want dan gaat deze schrijfster huiveren…
Ik ga hier vooral geen recensie schrijven (ik val in herhaling, hoort bij de jaren).
Maar drie schitterende momenten die me in hun pakkende greep (*) houden, zijn het vermelden waard.

Het beeld van twee mooie mensen in het bloemenveld met speciale zwart-wit-grijs-lichteffecten. De subliem bewegende foto blijft op mijn netvlies nazinderen.

Het moment dat zij, dronken van alcohol en onmogelijke liefde voor hem, onstuimig danst op de wervelende song van de Amerikaanse rock-‘n-rollband Bill Haley & His Comets. Luister even mee ūüôā

Nog steeds lokt die pittige rockmuziek hier heerlijke herinneringen uit over een ver, jong verleden. Zij gaat ‘uit den bol’, ooit deed ik het haar voor.

De pakkende greep (*) wordt een warme en ijskoude wurggreep bij het slot van de film. Ik besef, tegenspraak in woorden, en toch zo waar.
Meer laat ik hier niet los, maar de symbolische woorden en passend beeld blijven in mijn geheugen gegrift.