. . . . . . . . op dit dagje extra

Drieëntwintig treden wijzen  naar de nok, de nok van het huis met schitterend uitzicht, uitzicht op  de vele zeilbootjes en het grote water, water ooit zo vernietigend en razend, razen blijft hij doen, die felle wind, wind die hoort bij deze winter, winter die heel lichtjes reeds naar lente ruikt.
De kinderen dopen de mooie slaapruimte tot paradijsje én hun kamer.

Afjagen hoort er deze keer niet bij. Genieten is dé boodschap. Zee en zwembad lonken, kilometers stappen langs dreigend water onder prachtige wolkenformaties, stilstaan om te bewonderen, hopen dat een onverwachte windvlaag geen lichtgewichtjes met zich meesleurt. Handjes stevig in de hand.

Nederig bij zoveel natuurgeweld en – schoon.

Kiara, hoe heet die jongen ook weer na hem? Vraagt het kleine ventje aan de broers.

Boterhammen met choco, appelmoes, speculaas en ijsjes horen bij de vrolijke dagen, dagen vol plezier, drukte en spartelende beentjes, voortdurend in beweging.

Aangenaam ontdekken hoe vrijwilligers in het zeehondenziekenhuis voor de jonge, net niet verloren diertjes zorgen, vol liefde, vol inzet, vol enthousiasme.

Aandoenlijk hoe kinderen onbezorgd leven in het nu, er is geen morgen, geen gisteren,  hooguit een straks.

Raclettekaas, lekker warm en zacht, als afscheidsmaal. Gezellig, een tafel rond, met uitzicht op…..je weet wel, morgen wordt het stil, te stil…..
Een laatste troostende thee, welke zal ik kiezen?

wp-15829991330116340194648040015880.jpg

Grevelingenmeer

DSCN4603

Als dit het uitzicht is vanuit het vakantiehuis,
de ramen wagenwijd open staan

DSCN4629 (3)

en de zon explodeert

DSCN4644 (2)

de lucht op de wandelweg plots angstwekkend dreigend wordt
zomaar midden op de dag

 

DSCN4639 (3)

 

en de avond schitterend valt…..

Dan word je daar toch ongelooflijk blij van?

Onverwachte ontdekking

De trein is (te) stipt op tijd, ik besluit in de  gewonnen tijd een kuier(uit)stapje te maken, rustig  doorheen het centrum van Merelbeke Flora. (bij Gent)
Op het kerkpleintje stap ik in de grote Lauwer-rouw-krans van het kunstenaarsduo  Niko Van Stichel en Lut Van De Bos .
Wandelend doorheen het kunstwerk met een diameter van 8 meter en  een waarde van 75 000 euro, ontdek ik de lente in bloei, paars en geel.

De provincie Oost-Vlaanderen zocht een prominente plaats voor dit prachtige werk. Merelbeke won de hiervoor uitgeschreven wedstrijd, mijn thuisstad kreeg een waardige tweede plaats, wat dus inhoudt …… dat we niets kregen.

Een never-ending herinnering aan de bombardementen op die plaats in 1914.

Ik slenter de grote ruimte rond en rond en rond, en voel me geborgen, diep in dit kunstwerk, omgeven met metalen bloemen, de wind raast er doorheen, maar raakt me niet.

wp-15823054479324854930622532440657.jpg

 

Waarom vergeet ik het machtige geheel te fotograferen?
Omdat de krokusjes en paaslelies mijn aandacht  opeisen?
De bloementorus (klik) is de ontdekking vandaag.

Strijdvaardig

De Vlaamse komiek Wouter Deprez is een héérlijk man. Hij geeft geweldige shows (en toch ben ik meer niet dan wel fan van comedyshows) en schrijft geregeld een column in de krant.

Vandaag geeft hij onze ‘moeizame federale regering’ de naam Eddy, die al vele maanden ziek is, omringd met veel ‘verplegend personeel’. Te veel.
Er is de ‘Waalse verpleger die bekommerd is om de eigen job’ , hij vergeet de lijdende mens. Er is de Vlaamse verpleger die enkel wil zorgen voor ‘de bovenste kant van Eddy’.
De onder- en bovenkant van Eddy schreeuwen elk om aandacht, ze geven niet toe, en blijven in tweestrijd. Dit is de reden waarom Eddy in eigen bedje ziek blijft. ‘Hij heeft een reeks  Topdokters nodig’ (serie die momenteel op TV loopt).

Ik gebruik hier gedeeltelijk zijn geschreven taal, omdat de humor fijn treffend is.

Grappig, onderhoudend, (h)eerlijk stukje waarin hij de vinger op de open wonde van de arme Eddy legt.

De krant staat vol miserie, zoveel onmacht, zoveel pijn, zoveel oorlog, zoveel falen.
En dan helpen deze prachtige stukjes verteren.
Niet fier om Belg te zijn….

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

De kleine man kreeg straf  van de juf, heiliger dan de paus zijn ze – gelukkig- niet.
De opdracht luidt 10 keer de zin ‘ik blijf beleefd  ook op de speelplaats’ schrijven.
Wat hij echt heeft uitgespookt, is kinderlijk naïef, maar de juf kon er niet mee lachen.
Ze heeft gelijk, er moet worden opgevoed.

Vandaar de straf dus. Hij leert nog maar net schrijven, woorden vragen veel energie, ik voel de hersentjes werken, hij begint dapper, nog onwetend dat dit écht wel karwei zal worden voor zijn kleine vingers. Na één zin, gaat hij tellen.

Nog 9 oma‘.
Ja , valt best wel mee

Energiek begint hij aan zin 2, zijn handje doet pijn van het krampachtig schrijven, de woorden kleuren steeds meer buiten de lijntjes. Hij schudt zijn hand en zucht.

Ik kan dat niet oma’
‘Toch wel ventje, ik blijf bij jou‘.

Zin 3 worden steeds grotere hanenpoten. Ik ben de stimulerende factor, geduldig op hem inpratend.
Tranen zitten klaar…. Ik doe een onethisch voorstel.

Wil ik één moeilijk woordje schrijven?’

Speelplaats is echt wel van het goede teveel, dan kan hij de gekwelde vingers even strekken.
Ik besef, elke wijze pedagoog roept me nu op het matje, maar ik ben geen wijze pedagoog.
De pen krijg ik vlot in mijn hand toegestopt, ik kijk goed, ik ga zijn letters imiteren
(Foei oma! Schriftvervalsing)
Na mijn eerste ‘s’ snokt hij de pen uit mijn hand want
Neen oma, jij doet het volledig fout, jij kan niet mooi schrijven, ik zal het wel doen.’

Missie geslaagd?! Hij houdt het de ontbrekende 7 zinnen lang vol, de letters barsten uit hun voegen lijnen, worden krommer en krullerig en kramakkelig, maar hij vecht zijn titanenstrijd en overwint.

Helaas, ik ben vergeten een kunstfoto te maken van het werkje…..

 

 

La Belle Epoque

Hij, Victor, een uitgebluste technofobische cartoonist, heeft moeite met de sleur van het leven bij het ouder worden.
Zij, Marianne, blijft zich vergapen aan de jongere (lees boeiender) man.
Zij groeit mee in de wereld van de moderne realiteit, voor het slapen gaan zet ze de virtual reality-bril op waarmee ze zich vlotjes in zonniger oorden waant, hij leest zijn papieren boek en luistert naar de ritselende bladomslag.
Hij begrijpt haar en de nieuwe omgeving niet langer.
Hij oogt saai, zij oogt up-to-date.
Ze vinden elkaar niet langer.

De zoon geeft zijn vader de kans om via het lumineuze Time Travellers tijdelijk te verblijven in een zelf verkozen verleden tijd. Niet virtueel, gewoon echt.
De tijdreizigers ensceneren oa de Middeleeuwen (de toch wat verwarrende start van de film), oorlogstijden, een terugkeer in de geschiedenis, kortom een prachtig tijdsgebonden identiek decor volgens de wens van de aanvrager.
Er wordt noch op tijd, noch op moeite, noch op geld bespaard.
De opkomst van een gloednieuw bedrijf.
“La Belle Epoque” of “de goede oude tijd”.

Victor verkiest om zijn eerste verliefdheid te beleven uit de jaren ’70, de verliefdheid op het meisje van zijn dromen, vandaag zijn vrouw, toen er nog geen sprake was van die immense kloof.

We genieten pure nostalgie in de bruine kroeg La Belle Epoque, waar een actrice – de vriendin van de regisseur- zijn hippe vriendin vertolkt. Hij wordt meegesleurd, recht het verleden in, herleeft én herbeleeft de gouden hippie jaren en die heerlijke, onbezonnen verliefdheid.

Tot realiteit en verleden in elkaar vergroeien, de gevoelens tussen Victor en de jonge actrice boekdelen spreken. Zij is echter de vriendin van de regisseur die influistert en nauwgezet toekijkt.
De kleinste details krijgen een plaatsje, zoals de sigaretten uit die damperige tijd, de steeds aanwezige smartphones van nu, het rustieke behang, de virtuele realiteit…….

Hoe het afloopt blijft geheim, maar het is pakkend.

De romantische film in de echte film. De fijne humor is subliem.
De film switcht voortdurend toen en nu, tussen fictie-ooit realiteit- en realiteit.
Nostalgie, ontroering, romantiek, ergernis, jaloezie, fijngevoeligheid, passie, melancholie, liefde, sleur, de film heeft vele laagjes.

Deze Franse film uit 2019 is een schitterende parel! Je komt er zo wel-gezind buiten!

Geen futuristisch gedoe, heerlijk eerlijk. Een must see voor wie van films houdt.

Wonderlijke kunst

Neen, een kunstkenner ben ik niet, maar de nieuwe tentoonstelling in MSK Gent “Van Eyck. Een optische revolutie” kan me wel boeien, de gratis kaarten helpen de eventuele laatste twijfel smelten als sneeuw voor de zon. Want het mag gezegd worden, ze zijn niet goedkoop!, Jan Van Eyck was natuurlijk ook een groooot man.

Met manlief vertrek je altijd goed intijds, deze schrijfster  heeft het soms wat lastiger met nog een laatste ditje of een snel datje. Ik weet en besef, mea culpa.
Gelukkig helpt de liefde verdragen.
Twintig minuten later zitten we vast in een – volgens de radio- zware file, een ongeluk op de E 19. Beetje bij heel erg beetje schuiven we op.
Manlief blijft kalm, maar na 42 trouwjaren voel je elkaar woordeloos aan.

Rustig  begin ik te tokkelen, de app zal ons uit de nood redden. Maar ook hierin verschillen we, hij vertrouwt enkel op kaarten, ik ben de ‘digitale expert’. Na een half uur stapvoets rijden, geeft wijze Waze de raad om de volgende afslag te nemen, de blauwe lijn zal de weg tonen. Enthousiast geef ik de info door aan man, dé oplossing in zicht. Maar zijn wantrouwen blijft, een mens verandert niet in één seconde.
‘Ik ken deze weg niet’ .
‘Geen probleem, ik zal uitleggen, stel je voor dat de appstem zou missen’.
Hij blijft achterdochtig.
‘Zo’n omweg is geen doen’.
‘Neen toch niet, het gaat maar om een kleine omleiding, parallel aan de autostrade en na het ongeluk komen we er zo weer op, maar kies jij maar’.
Oef, de woorden zijn eruit, er volgt een ijzige stilte…… tot we de afslag bereiken en hij onverwacht toch naar rechts zwenkt. Klassieke disputen ivm het vroegere kaartlezen dwalen door mijn geheugen, ik geef toe, ik ken weinig verschil  tussen links en rechts, maar….. een blauwe pijl volgen, lukt me écht wel. Verschiet niet van mijn kunnen!

We begeleiden hem samen, de vrouwelijke Wazestem en ik, langs donkere wegen, schaars verlicht, de mooie (?) boerenbuiten, en plots staan we weer veilig op de autoweg. Langzaam komt het gesprek terug op gang, dat manoeuvre is alvast overwonnen.

Van Eyck maakt veel goed, met dank aan de man.
Stemmig, mooi, de audiofoon brengt ons met klassieke muziek in romantische sferen en een zachte mannenstem vertelt over hoe de schilder vernieuwend was voor zijn tijd, over de vele merkbare details, over de intense kleuren, over dieptewerking, over de 70 verschillende boomsoorten en planten op het Lam Gods, haarfijn weergegeven, waarbij hij “het zicht van God” wil beklemtonen.
Overal staan bankjes, om weg te dromen, te genieten, te leren begrijpen, en bewonderen.
De lange gewaden golven naturel, schaduwen liggen altijd correct tot in de kleinste details. Zijn werken geven een optische revolutie weer.
Het kleine 20-bij-30-cm-pareltje wil ik graag thuis een prominente plaats geven, de wijze man, over de boeken gebogen, in een oud keukentje, waar elk element een bijzonderheid wordt.  Het zit veilig achter glas, helaas…..

Met het rijk geïllustreerde boek rijden we huiswaarts. Een mooi aandenken, ons gegeven.
En ja, I love this man.
Who?
The painter and my husband.

wp-15817851173456058767903620329602.jpg
Een must see in Gent!

Zonneschijn op Sint-Valentijn, geeft goede wijn.

Elke dag trouw sla ik een blad om, een blaadje bij Loesje én een levensdag.
Het scheuren lukt simpeler dan de dag, de tijd vliegt té hard, maar ik vind het pauzeknopje niet….  Gelukkig…..

De scheurkalender, verjaardagscadeau van een lieve vriendin, op mijn maat gesneden…..

Loesje beleeft èlke dag, met haar klassieke humor-ondertoontje.

wp-15816696439524352315052323215662.jpg
Valentijnsdag                    Zoveel liefde en maar één dag die ernaar is vernoemd (Loesje)

Bloemen geuren mijn dag
Buiten blijft het grauw en grijs
Benieuwd wat vandaag vermag
Intens beleven tot elke prijs
Vogels fluiten eigenwijs
De lente loert hier om de hoek
Paars mooi zou schitteren op ’t schildersdoek
Alleen ontbreekt ’t penseeltalent
De geur en dag geniet ik blij
Het kost geen rooie cent
Parfums fladderen -romantisch- voorbij

 

Kiara of Keera of Sabine of….

Ondanks de vele waarschuwingen van koning Wind ga ik de uitstap toch wagen, een lang geleden gepland zee-WE met kleinzoon.

Terwijl ik geduldig wacht in het station, vliegt ‘mijn’ trein voorbij, en stopt 500 meter verder middenin de velden. Geen tijd voor verbazing, ik strompel met de te zware valies en handbagage eveneens de velden in.
Hijgend van inspanning en ontmoediging hap ik naar adem.
De conducteur geeft me vriendelijk een woordje uitleg, ik was de enige passagier op dat godvergeten dorpsperronnetje, de machinist is dit traject niet gewoon en zag me – nog net in een flits- bedremmeld toekijken hoe mijn rit naar betere oorden een utopie leek te worden…..
Excuses aanvaard, kloppend hart kalmeert, gelukkig.
Het kan gebeuren, totaal vergeten worden…

Bij de tussenstop in Gent pik ik de kleinzoon op, wij -alleen met tweetjes- trekken richting zee. Eerst nog een snel ijsje, we hebben iets te vieren, manlief bewees z’n taalkunsten bij de Engelse rondleiding. Zenuwen stonden flink gespannen, nachtelijke slaap moest erbij inboeten, voor het kraaien van de haan wakker, maar de fijne commentaren mogen in de annalen gegrift blijven.

Een plaatsje met uitzicht op zee en verrassende zonsondergang, wordt ons voorgesteld. Samen zijn we 70, de leeftijd heeft een streepje voor. We bediscussiëren het eten, de drank, de kleuren aan de einder, een babbel van formaat van man tot vrouw.
Daarna wil hij zo snel mogelijk naar ‘ons vakantiehuisje’, wat neerkomt op een klein appartementje, acht hoog, maar met een oneindig machtig zicht over zee en ….zee……

Samen in het (enige) grote bed, hij voelt zich veilig en kruipt de hele nacht dicht tegen me aan, ik lever een stil gevecht voor mijn streepje bed.

Zondagochtend, het vergezicht blijft aanlokkelijk. Hij wil in het zand spelen, voetjes in het water, de ontgoocheling zal aan de lijve ondervonden worden.
De vloedlijn ligt ver, we overwinnen heel wat pittige zandstralen en overweldigend winderig gebrul, maar we zijn dapper toch? Hij verliest de moed, tranen en zand branden in de oogjes, hij schreeuwt het strand bij elkaar, minstens vier verwonderde ogen (mede-lotgenoten) kijken hem bemoedigend en mij streng toe, welke idiote oma doet nu zoiets?

Traantjes verdwijnen
Lachjes verschijnen
Hij vertelt zovele verhalen
Het mondje staat nooit stil
oma kan alleen maar stralen
goud waard mijn pupil

Kiara raast kranig verder, wij keren vervroegd huiswaarts, want die ‘wind is overal‘ en ‘gaat me meenemen, recht de lucht in‘……
Nog wat treinmiserie als kers op de taart, stel je voor dat alles vlot zou verlopen bij deze extreme weersomstandigheden?! Neen, vooral niet in België.

Ik smaak nog  de haiku van Geert de Kockere, die hij elke zondagmiddag via facebook creëert voor de (vele) gulle gevers bij drie gekozen woorden (hier wind, hersenen, tuin). Graag kies ik hier een passend uit:

Blaas maar wind, blaas maar,
blaas ook door de wilde tuin
van mijn hersenen!