Schepen spotten in Terneuzen

Zin in een fietstocht?
Dat moet je mij nooit twee keer vragen.
Waarheen?
Manlief mag gerust een krak worden genoemd in het uitpluizen van leuke zelf-trappende tochten, ik reken op zijn inspiratie en intensief speurwerk.
Terneuzen wordt het.

De zon doet een schrale poging tot opwarmen en schaduwen scheppen.
Het is vrij fris als we parkeren op de parking in de buurt van de kliniek ‘ZorgSaam’, de naam vind ik overigens prachtig gekozen.
Door een schitterend  park rijden we 5 km richting de Scheldeboulevard. Het is er heerlijk rustig, langs kronkelende paden door frisgroen gras.

Op de Westpier hopen we op immense schepen, er is een ruime scheepsspottersplek gecreëerd, twee jaar oud, en toch al door vandalen mishandeld, pffff…
De oceaanreuzen varen er op ‘armlengte’ voorbij, het water is  40 meter diep, we wachten geduldig…. tot het geduld op is en we tevreden (moeten) zijn met  een paar statige, kleinere exemplaren. Een echte beleving wordt ons niet gegund. Maar de bankjes en het weidse waterzicht op de grootse Westerschelde zijn subliem.
Kort getreurd, snel opgeruimd, rijden we terug richting de vooraf uitgestippelde fietsroute. Tot we amper tien minuutjes laten een enorme zeereus in de verte bespeuren. Too late….

De route gaat langs het water, over vele sluizen waar kleine en grote boten passeren en wij, geduldig, onze sterkste kant….., wachten tot de brug-straat zich weer effent.
Het groene polderlandschap slorpt ons op, er zijn bitter weinig medegenieters, zalig eenzaam, contradictio in terminis?

Enkel in Philippine is het duidelijk drukker, de mosselen zijn er hard in trek. In normale tijden komen hele bussen ze daar proeven, zeven restaurantjes houden hun deuren wagenwijd open en beloven tongstrelende virusvrije schelpen.

De zon maakt de dag lekker warm, de natuur oogt vriendelijk, onze benen zijn moe getrapt, toch besluiten we nog eens langs de Westpier te fietsen. In de avondzon is het er heerlijk genieten.
Een echte fotograaf staat paraat. Goed voorteken?
Ik houd me klaar, miniem phoontje in de hand, naast de man met het grote toestel vol ingewikkelde knopjes. We zijn allebei spotters van ‘formaat’.
Het enorme containerschip is blijkbaar (weer) net gepasseerd, vandaag trekken we het te-laat-lot.  We zien nog enkel de stip verdwijnen.

Toch stappen we tevreden op, die kleine reus kan ons bekoren.
Hij moét op de lens, de kleine én grote lens vlak naast me. Mijn fotootje kan je hier even meegenieten. Ik had niet het lef die man voor te stellen zijn kunstwerk te delen.

wp-15954396052004476434613741610822.jpg

 

Hap, trap,maal vijf

Happen

Koffie met taart als verwelkoming.De eerste honger is gestild.
Kaaskroket op een bedje van sla. Mmmmm.
Soepje van witte groenten op servetten bedje. Ik ben voldaan.
Kabeljauw op bedje van prei. Dat wordt stouwen.
Hoeve-ijs in bedje van warme chocoladesaus. De lege gaatjes worden -toch beetje hopeloos, maar oh zo lekker!-  nog volgepropt.

Tussen de verschillende gerechten door moéten we verteren, we trappen de 60 km rond.

Happen en trappen dus. Een heerlijke formule. Vorige zomer voor het eerst uitgetest in Nederland, nu nog meer fan. De keuze valt, na wijs beraad, op fietsen tussen de bomen in Bosland. (Limburg, België)
Klik. https://www.happenentrappen.nl/route/197

De fietsbrug, een dubbele cirkel met een doorsnede van 100 meter en maar liefst 700 meter lang, stijgt geleidelijk (3-4%) tot 10 meter hoogte. Door het prachtige Bosland zo spectaculair te ontsluiten, kunnen bezoekers deze natuur op een heel bijzondere manier beleven.”
Ik heb de eigen rit gefilmd, maar bewegende beelden  kan ik hier niet kwijt, ze zijn nochtans geweldig! (stoef, stoef), en ik ben nog steeds geen Youtube-kanaal rijk. Als je even onze belevenis wil meegenieten, kan je op deze website een filmpje ontdekken. Klik.

Blog

Kort voor de middag is het er vrij druk, een toeristisch trekpleister in Limburg. Maar tegen de avond rijden we er alleen, ik doe de rit vlotjes acht keer opnieuw en opnieuw, mijn enthousiasme kent geen grenzen, en telkens geraak ik gecharmeerd door de schitterende uitzichten, de avondlijke zonnestralen doorheen de Cortenstalen palen, als fiere symbolen van rechte stammen van de dennenbomen, de geuren van het bos, een circle of life in Bosland.
De constructie is niet enkel leuk om te beklimmen en vooral af te dalen, maar vormt ook een mooi kunstwerk op zichzelf. Soms vinden fietsers en wandelaars de hoogte beklemmend en durven nauwelijks over de reling buigen, ik daarentegen geniet volop, stijgen, het bereiken van het hoogtepunt zorgt altijd voor enige (in)spanning, pauzeren, de omgeving opnemen en dan bergaf, voeten bewegingsloos op de trappers, alle zintuigen op scherp.

Blog 3
Terwijl ik blijf toeren, pluist manlief op veilige grond de kaart uit

Als ode aan de natuur creëert Will Beckers natuurlijke kunstwerken uit duizenden wilgentakken. Er staan er meerdere verspreid over Bosland. Zeker ook een stop waard!
Ze slingert als een reusachtige draak/slak tussen de bomen heen.

Blog 2

Bosland is meer dan 5000 ha groot, dus neen, we zagen niet alles!
Eerlijk? Slechts dit ééntje.

Bedankt kindjes voor deze magnifieke cadeau, en over een paar maand verjaar ik terug!
Jammer dat jullie hier niet mee lezen….

Veiligheid troef!

‘k Neem vandaag de trein
Om bij jou te zijn
Ik voel me blij (Ann Christy)
Vriendin heeft een onbestemd Coronacontact gehad en belt af, de trein wordt afgeblazen, ontgoocheling overvalt me, maar veiligheid boven alles in deze meer dan bizarre tijden.
Het dankbaar bedoelde ruikertje krijgt hier nu een plaatsje. Een fijne geur verspreidt zich over de ruimte. Ondanks alles, héérlijk!

wp-15949781743197215521155819430887.jpg

 

Ik ben nog in twijfel… Kopen of niet? Ook hier veiligheid boven alles!

wp-15949790110174437211411269454425.jpg

 

In de badkamer gaan we tegenwoordig veilig op reis!

wp-15949792431858859926937549135835.jpg

 

 

 

 

 

 

Marsman

Net aangekomen voor het grote herenhuis, mik ik de elleboog netjes op de bel.
Is trouwens verplicht, je kan het grote geplastificeerde papier onmogelijk negeren.
Marsman opent de deur, en wijst me erop dat ik vooral geen klinken mag aanraken.
In de hal staat een reusachtige ontsmettende fles, die tip is overduidelijk.

“Moet ook ik mijn mondkapje aan?”

Wazig hoor ik gemompel, mondmasker én faceshield dempen de stem.
Gelukkig meen ik een vaag neen-schudden te bespeuren.
Met een vriendelijk gebaar word ik binnen geleid, hij heeft de bekende ruimte ontdubbeld, bubbels eigenhandig gemaakt, de tijd van werkloos toekijken was niet aan hem besteed, nuttig bezighouden was dé boodschap.

Hij komt dichterbij, ik schrik, lang geleden dat een mens, laat staan een vreemde man, zo onversaagd mijn comfortzone binnen stapte.
Zijn ogen knikken geruststellend , hoor ik daar weer enig gebrabbel tussen de vele beschermende lagen door?
Een zin fantaseren met de schaars begrepen woorden lukt me niet, gelukkig zijn daar die diep-bruine ogen.
Marsman bekijkt de schade, haalt de boor boven en begint te schroeven. Hij gaat redden wat te redden valt. Ik wacht geduldig, comfortabel op m’n stoel.
Communiceren blijft lastig, zijn stem klinkt ver, ik stoot sporadische keelgeluiden uit, Marsman en Venusvrouw in dezelfde bubbel.

Met bevroren wang stap ik opgelucht buiten door dezelfde deur die hij galant voor me openhoudt, je weet wel, geen bepotelde klinken!

Een heerlijk zomerse lunch wacht bij vriendin, met afstand op het terras, ik hoor en zie weer duidelijk, kauwen blijft nog even onmogelijk, tot het ontdooiproces zich inzet en ik met volle mond geniet van babbels en zoveel lekkers.

 

Nieuwe energie genieten in de Veluwe

Ja, neen, ja?
November 2019, alles is nog doodnormaal.
We zoeken en boeken het huis, ideaal voor een grote kinderbende én 3 honden.
April 2020, de kans is groot dat we er niet heen kunnen, dit bericht stroomt binnen, daar gaat ons uitkijken en aftellen naar…..
Juni 2020, misschien lukt het toch? Duimen, hopen, dromen komen uit.
Juli 2020 , super!, we vertrekken richting Voorthuizen.

veluwe 2
De tuin van 35 are nodigt uit, goed omheind waarbij hond noch kind verdwaalt.
Rust omringt ons drukke gezelschap. Geen buren die zich ergeren aan het joelend spel.
We vertrekken met de zon, die het al vlug voor bekeken houdt, pas op de terugrijdag duikt ze onverwacht weer op. Ze omhelst de vele grijze regendagen.
En toch, en toch zijn er momenten zonder hemels nat, de kinderen en honden kan het niet deren, ook wij worden toegeeflijk, het is van moeten,  en stralen onze eigen dag.
De nieuwe gerecycleerde jas van AS Adventure bewijst kurkdroge diensten. Goede koop!

Hoor de wind waait door de bomen….. De storm raast over de nacht en tussen de kieren van het gezellige huis.

Groen, weids, schapen, bos, paarden, heide, zand, schitterende huizen waarbij ramen langs buitenaf open gaan (opvallend Nederlands trekje), eindeloze vergezichten, met twaalf rond de tafel, Rummikub (oma moest het leren!) , schateren en proberen boven de vele kinderstemmen uit te komen, vijf van eigen kleinkroost en één vriendinnetje, om wat vrouwelijk evenwicht te bewaren voor de enige kleindochter.

veluwe 3

Vanop de schitterende uitkijktoren in Cortenstaal  te Kootwijkerzand, drie jaar oud en bijna 14 meter hoog, kijken we uit op het grootste stuifzandgebied in West-Europa. Er heerst soms een woestijnklimaat , het zand kan er tot 60 graden heet worden, dit wordt ons bespaard. Een imposant schilderij als je kan genieten zonder hoogtevrees.

veluwe 5

You can’t buy happiness, but you can buy ice cream. And that’s kind of the same thing.
We vinden vlot en graag de weg naar de Ijstijd, een ambachtelijk en héérlijk ijssalon in Garderen. Foto ontbreekt, sorry, helaas, te lekker om het fototoestel boven te halen. Gewoon smaken is mijn tip.

Mensen kijken geamuseerd, of meewarig?, zes kinderen en drie honden, één en al enthousiasme. Ik probeer tegengas te geven. Rekening houden met ‘de leeftijd’ is de boodschap.

veluwe 1

De kleine man kijkt verwonderd naar de kluwen wortels van de ‘duivelsboom’. Hij zoekt en vindt er vele zitplaatsjes, waar hij geborgen net in past.

veluwe 4

Het was weer zaaaalig druk.
Er is nog zoveel te vertellen,
ik weet niet waar beginnen,
en beperk me dus tot deze zinnen
met warm gevoel vanbinnen

 

Tussen twee werelden

Is het echt al vijf jaar geleden dat ik  mijn definitief afscheid van het schoolse leven vierde en  door collega’s in bloemen, ballonnen én cadeautjes  werd gezet?
Een verrassend nieuw  tijdperk stapte ik in, onzeker, gemengde gevoelens, twijfelend, verlangend naar en terugkijkend op, was het niet te vroeg, zou het ooit wennen?
Tempus fugit, fijn dat ik mee vlieg, maar ook de jaren razen mee.
De dag blijft me bij alsof het gisteren was.

De wit-roze hartenwens heb ik volgzaam proberen in te vullen, dag na dag, in school leer je toch vooral gehoorzamen?

Naadloos sluit hier het prachtige boek bij aan.  ‘Tussen twee werelden”  van Franco Faggiano, een Italiaanse journalist, die houdt van schrijven en lange, eenzame wandelingen door de bergen. Sfeervol, heel sterk!
Zoals ik ben overgestapt van een druk, altijd bezig bestaan naar de rustige pensioenwereld, verhuizen hier vader en (pleeg)zoon vanuit het gejaagde Milaan naar een stil huis in de Piemontse Alpen.

Graag laat ik  fijne herinneringen in gedachten stromen aan  Piemonte met de Vespa in een ver – zo voelt het toch- verleden!

Zijn dochter leidt een totaal ander leven en gaat studeren in het buitenland. Vader probeert hopeloos het gemis van zijn overleden vrouw een plaats te geven, de pleegzoon heeft het Aspergersyndroom.
Met rust laten is de boodschap, elkaar toelaten in het verdriet en de opgesloten wereld.
Oké, soms zijn we een beetje antisociaal, we hebben nog niet helemaal de moed die nodig is om de strijd aan te binden met onvoorspelbaarheid, maar per saldo kunnen we het goed met elkaar vinden.”
Aanvankelijk verdragen ze elkaar, maar de band tussen hen wordt doorheen het boek steeds sterker, liefdevoller, er ontstaat een mentale groei in beide karakters, omringd met  prachtig Italiaans berglandschap.
Het verhaal op zich speelt geen grote rol, twee mensen leveren een innerlijke strijd om de ware ik te zoeken, ook vinden ze die andere ik, elkaar, het boek ontroert.
Een oprecht, sober, stil leven, met vragen en antwoorden, met ver- en bewondering, met vallen en opstaan.

Dochter (die moeder is verloren): “Na een zwaar verlies heeft iedereen zijn nooduitgang. Ik heb er met iedereen over gepraat, ik heb het mijn vrienden verteld, ik heb het gedeeld, zodat de last minder zwaar werd. Maar jij hebt alles binnengehouden, dus heeft de pijn zichzelf bevrucht en zich uitgebreid.
Vader : “Als je onverwacht zo’n groot verdriet moet verwerken, is isolement de eerste natuurlijke schuilplaats die je vindt, en lijkt dat een uitstekend beschermend schild
Dochter : “Jij zonderde je niet alleen af, je groef ook nog eens greppels om je heen. De Grand Canyon…. Nu heb je de greppels dichtgegooid…. Klopt het dat je tot rust bent gekomen?
Vader : “Daar heb je gelijk in, al bekijken we die rust van dag tot dag. Dat is onze regel
Vader : “Ben jij gelukkig?”
Dochter : ” Ik probeer het te zijn, ik zoek, pas me aan, experimenteer, doe mee, en soms vertrouw ik op het lot en het geluk. Ik struikel en soms raak ik gekwetst, maar ik ga door. Ik geloof dat je om gelukkig te zijn….in beweging moet blijven om te zorgen dat er mooie dingen kunnen gebeuren. Ik weet niet of ik gelukkig ben, maar ben redelijk tevreden en dat is op dit moment genoeg.”

De auteur heeft zich sterk bevraagd over het Aspergersyndroom via twee bevriende neuropsychiaters, die net als hij de bergen eindeloos verkennen. Ook via veel jongeren met dit syndroom, hij noemt ze “oprechte, onopgesmukte mensen, soms een beetje narrig, maar altijd verrassend.”

In het dorp Sansicario heeft het personage Daniele Bermond (zijn naam in het boek én ook in werkelijkheid)  een vakantieboerderij Barba Gust, waar de zoon zijn (boek)dagen doorbrengt én die echt bestaat
Dus ben ik even gaan googelen, en heb gevonden.
http://barbagust.com/agriturismo/

Alleen al omwille van de schitterende sfeer in het boek, zou ik een logement daar met plezier smaken.