De eerste vakantiedag, toen en nu

20190630_1617577015742030968863646.jpg

Met rollend rad rijd ik  het brugje over
zomer, vakantie, massa vrolijkheid
ik betover en verover
kwanti-tijd en kwali-tijd

Jaren, vele jaren lang
gaf de eerste vakantiedag
na helse drukte van belang
veel weemoed, telkens weer van slag

Intense laatste schoolmomenten
van dankbaarheid en diep gevoel
sterk putten uit talenten
beleven was het grote doel

Maar dan was daar die stille dag
er kwam een leegte, vreemd gemoed
‘k verging van zelfbeklag
ik wist niet waar ik zoeken moe(s)t

Maar nu die lange zomer
in heel erg veel vakantie
lomer, slomer, dromer
genieten geeft garantie

 

 

Advertenties

La mélancolie, c’est le bonheur d’être triste. (Victor Hugo)

20190627_1816593582086075883679166.jpg

In huis hier hangt (3 x h) de ode van Herman De Coninck om  ons de volledige vrijheid te geven het leven te omarmen.
Een prachtig erfstuk van mijn ouders.

Ik doe mijn best, leef in be- en verwondering, geniet en om-arm.
En toch, toch zijn er die momenten dat de vertwijfeling toeslaat, dat een melancholische weemoed me overvalt, onverwacht en soms heftig.
Een grijs radertje in mijn brein.
Is het onzekerheid?, angst?, ik kan er de vinger niet op leggen. Een duidelijke reden is spoorloos.
Vooral net voor het slapen gaan durft het voelen me  overweldigen.
Lang duurt het niet, de nacht en zoete dromen toveren – gelukkig altijd weer-  een brok energie die de dag vrolijk en verwachtingsvol start.

 

De vogel zien, de appel bijten, zeggen ‘het is niets’, het lukt dan even niet.

Word ik geraakt door de zoektocht naar zingeving?
Ik heb en voel zin, nu en hier, maar ervaar me dan als een onooglijk pluimpje dat even het aardse leven mag door-zweven om dan definitief te verdwijnen….
Wat ‘waarheid’ heet.
Vroeger was zingeving meer een collectief gegeven, iets gemakkelijker? en toch blijft het een basisbehoefte.

Op de radio hoor ik het interview met Tom Hannes.

…………….over hoe wij vandaag allemaal voor dezelfde opdracht staan: een antwoord vinden op de gouden vraag ‘Hoe kunnen we een zinnig, vervullend, gelukkig en vrij leven leiden in een wereld waarin geen spoor te vinden is van een Absolute Waarheid? Hoe worden we blije koorddansers op het touw van onze levensloop, gespannen boven de afgrond van de leegte?

Het leven heeft me niet gespaard, maar blij-, dankbaar- en tevreden-heid zijn mijn deel. Hij spreekt over rugzakken met een veer, rugzakken met een baksteen, ik zweef er ergens tussenin.

Een ‘zwaarder’ logje, het mag, niet alles is even heerlijk, fijn, fantastisch en gewèldig.
Ik hoor De Wachters woorden ‘laat dit vooral toe, het hoort bij leven’.

Ik weet het niet, het is een onbestemd, vreemd moment…..
Lees ik  in Hermans poëtische woorden niet ook diezelfde aarzeling…..

op vraag :)

 

selfie

 

 

De boerka blijkt te klein
of ben ik uitgedijd
da’s waar de leeftijd me toe leidt
die sjaal is ook piekfijn
 beschermt me als geen ander
voor menig tegenstander
die me van het haar berooft
de selfie  dus zoals beloofd

een fait divers

De buren zijn op reis en tuinman IK zal voor de bloemen, plantjes, vissen en kippen zorgen. IK doet dat graag, want ‘beter een dichte buur dan een verre vriend’. En er is een grote wisselwerking tussen hen en IK, want allen trekken ze er graag op uit.

Met veel liefde begiet IK de bloemen, het groen krijgt het broodnodige water, de kippen korrelige aaitjes, de eitjes probeert IK onder de kip weg te moffelen, hoewel toch met een klein hartje, wie is het meest bang op dat moment? De kois springen net niet uit de vijver als IK met het ontbijt komt, de kleinere vissen krijgen lieve woordjes in hapbare brokjes.

Daarna geniet IK nog even na, alles goed volbracht, beestjes tevreden, IK tevreden, buren tevreden.

Telkens IK thuiskomt, overvalt haar uren lang een vreselijke jeuk , ze wordt net niet zot van al dat gekriebel. Woest wrijft ze met de handen door de haarbos, nog woester krabt ze de huid open, ze wil ‘de luizen’ verwoesten. Manlief moet het bekopen, want het humeur daalt onder nul, en dat met deze temperaturen.

Tot IK beseft dat het wellicht met beestjes bij de vijver moet te maken hebben??
Want het moet gezegd, de buren hebben een prachtige hof, daarbij lijkt die van IK de verwoeste gewesten.

Ze besluit de proef op de som te nemen en trekt als een moslima, gewapend met een reuze hoofdsjaal, naar de strijd. Kippen schrikken zich een kruintje, vissen springen net dat tikkeltje hoger om met verbaasde visse-ogen zoveel moois te ontdekken, en plantjes kijken op noch om,  smeken enkel om water.
Buiten is het 35 graden, en IK trekt er moedig op uit, spleetoogjes getuigen van een levendig persoon achter de schermen. Ik smelt net niet, snakt naar adem, maar doet haar werk vrolijk geblindeerd met lange sjaal, lekker heet gedrapeerd.

IK komt thuis, ja ze heeft dé oplossing gevonden! De beestjes blijven over de heg. Alhoewel…..ook de armen toch  wat na-jeuk voelen, morgen zoekt IK haar boerka!
En wie weet plaatst IK dan ook een selfie?

Mijn culinair orgasme

Om 12 uur worden we er verwacht.  Er plakt een ster aan de voordeur. ‘Er’ is het hofke van Bazel.

Het vraagt wat denkwerk vooraf, kleuren, snit en schoenen worden gewikt en gewogen. Manlief heeft twijfels bij mijn keuze. De schitterende zon wenkt  uitnodigend naar de fiets, we besluiten dus sportief de 20 km richting Bazel te overbruggen, en daar passen kleedje noch kostuum bij.

Bazel is een prachtig romantisch plaatsje, niet veel groter dan een dorpsplein. Mijn smartphone trilt ‘stoppen en een fotootje nemen’!

20190622_1212195688448292784895726.jpg
kasteel van Bazel

Met manlief op stap gaan, betekent steevast een te vroege aankomst. We hebben dus nog ruimschoots de tijd voor een extra toertje, een beetje honger kweken.

Champagne in de mooi aangelegde tuin (voor mij mag het gerust wat wilder en frivoler, maar ik geef toe, hij ademt stijl) wordt de dorstlesser, want het is  behoorlijk warm. Ondertussen komen ook de andere genodigden, en algauw ontstaat een gezellige babbel, over de vele drankjes en originele hapjes heen.

We worden binnen geleid in de veranda, waar een warme huissfeer geduldig op ons wacht. Doorheen de grote dakramen zie ik de kerktoren prachtig contrasteren met de felblauwe lucht.
Ik twijfel, durf ik of toch niet, mijn phone boven halen en snel een kiekje schieten, ik durf niet. Nog niet.

Een subliem menu wordt ons aangeboden, soms met 8 obers en oberinnen 🙂 samen, overal wemelen zwart-wit-kostuumpjes met ‘gouden’ dienbladen,  de glazen worden contant bijgevuld, zelfs als ik beleefd weiger, een mens moet zijn grenzen kennen, wordt er gefluisterd ‘toch even proeven, mevrouw, deze fenomenale smaak’, maar al die slokken beginnen hun lome tol te eisen. Drie glazen  restjes blijven staan, help, ik kan en durf niet meer. De culinaire wandeling is pure verwennerij, ik eet veel gekleurde bloempjes, blaadjes, heerlijke gerechtjes. Elk bord is een schilderij, een explosie van zoveel verschillende smaken, met kleine hapjes besluit ik te savoureren. Bijhorende uitleg over wijnen en smaken, ik kan me niets  herinneren, en neen, niet door de drank, maar ik hoor veel vreemde woorden.

Het is gewoon….. mijn blogtitel…..

20190622_1902257453763569509148847.jpg
Als zoetekoek, toch een fotootje van het dessert

Ik proef, geniet, keur , beleef, ervaar elke beet.

Dat kan mijnen bruine niet trekken! Als partner van geniet ik mee van al dat lekkers.
En neen, ik heb dit niet verdiend. Maar hoor ik daar in de speech niet dat achter elke sterke man een sterke vrouw staat, ik prent de woorden in mijn hoofd, en ja, ik heb dit dus wél verdiend.

Schuldig om zoveel gulzigheid verlaten we vijf uur later de fraaie locatie. Zoenen, lieve woorden, tot ziens en so long, dank je en fantastisch.

Via een grote omweg fietsen we  de stilte binnen, we moeten dringend laten bezinken.

En nu is het tijd voor mijn boterham, of …… toch niet?

 

 

donder(-)dag

wakker met een flits
vandaag is donder-dag
het uur nog veel te vroeg
een ware slaap-aanslag

de vraag of ik langs wil komen
ja  heel erg graag
twijfel over fiets of auto-droog
bezorgd kijk ik omhoog

toch trotseer ik weer en wind
en krijg een warm onthaal
gezellig, lekker en heel fijn
die babbel met dezelfde taal

de terugweg houd ik droog
aan buienradar hartelijk dank
en morgen térug op donderdag
nog één keer op de schoolse bank

weer bijgebeend de digitale wereld in
veel geleerd nog meer vergeten
een jaartje smart en foon verteerd
mijn tanden vaak op stuk gebeten

 

Wat heb ik vandaag geleerd?

papaver

Van ver zie ik haar staan, een anjer in het wild?

Neen, de vriendelijke mevrouw verklaart.

Een soort  papaver, waar verderop de vele simpele broertjes staan.

Wikipedia helpt verder.

Een slaapbol (Papaver somniferum)

Ze staat er moederziel alleen.

Het bijtje poseert fier.

Ik mis een macrolens

 

 

 

 

Wikipedia leert me ook :
“Uit de soort Papaver somniferum wordt opium, morfine en heroïne gewonnen.”

Deze nacht in stilte plukken?

 

 

 

 

Levenslessen

Geïnspireerd door de donderdagkrant, waarbij telkens een BV (bekende Vlaming) vijf levenslessen doorgeeft aan de lezers, groeide hier het idee om er even over na te denken welke levenslessen ik zèlf wil meegeven aan de (klein)kinderen, beperkt publiek,  ik ben immers maar een OV .

1.

Blijf trouw aan jezelf én sta open voor verandering.

Het is niet altijd gemakkelijk, soms wil je graag de toffe eigenschappen van de ander gewoon kopiëren. Enkel om je sympathiek te maken, te pleasen.
Uiteraard mag en moet je het positieve zien bij die ander, mag je nadenken in welke mate je  je hierin  kan terugvinden, maar het moet aanleunen bij jezelf, anders houd je  niet vol en word je verplicht een eeuwig toneel te spelen….. of val je simpelweg door de wankele mand…
Een kritisch mens kan en moet openstaan, mag zichzelf al eens ontrouw zijn. De kleine kantjes mogen worden bijgevijld. Maar wees fier op wie je ècht bent.
Zelf-vertrouwen wordt niet altijd met de paplepel meegegeven, ik spreek uit ervaring, mijn genen verdrinken er  niet in. Dan krijgen twijfels en aarzelingen vrij spel, piekergedachten en onzekerheden. Met ouder worden, leer je aanvaarden, jezelf en die ander, die het altijd nèt (of toch niet?) wat beter doet.

2.

Durf te springen!

Je bent jong (of oud) en je wil wat. Obama scandeert  ‘yes! you! can!’.
Denk  goed na en weeg af, voor- en nadelen, en als de sprong je ligt, aarzel  niet. De tijd zal het uitwijzen. Voel je niet gekluisterd aan zelf- of maatschappij-verzonnen normen, van ‘zou je niet ‘ of ‘wat als’.
Laat veel gevoel en voldoende  ratio samen  de knoop doorhakken. Volg je hart!
Als zonen dit lezen, herkennen ze hun moeder niet. Zelf was ik vaak bang om de dieperik in te springen, het onbekende was voor mij een beangstigend leeg gat, waarna ik veilig terug in mijn cocon kroop, keer op keer.
Maar in mijn fantasie jumpte ik graag de wondere en ‘andere’ wereld binnen.

3.

Vergeten moet niet, vergeven mag.

We zouden geen mens zijn als we elkaar niet geregeld  ‘den duvel’ aandoen. Iedereen wordt gekwetst, door woorden of daden, bewust of ondoordacht, gevoelig of keihard.
Met dank aan ons menselijk brein blijft dit vaak hangen. Je hoeft niet te vergeten.
Vergeven brengt je een hele stap vooruit. En daarbij is de tijd de beste vriend.
Mildheid groeit en haalt de scherpe kantjes er af.
Ik besef -met ouder worden- hoe heerlijk tijd kan verzachten en hoe kostbare  energie te vaak verloren is gegaan in woede en ergernis.
Niet altijd gemakkelijk, maar je leert het zeker.

4.

Sociale contacten moet je bewust genieten.

Laat je niet opslorpen door beslommeringen, werk en drukte. Maak bewust tijd voor vrienden en ontspanning.
Het is een kwaal van alle tijden, verdrinken in het werk, je laten meesleuren in 1001 to do’s en agenda’s.
Ook hier pleit mijn verleden schuldig.
Maar dit zijn dan ook levens’lessen’, die mijn ondervinding jou wil meegeven.
Veel te vaak overwon de plicht. Ik had geen tijd want…ik moest nog dit, ik moest nog dat….
Ik begrijp én weet, het lukt niet altijd, maar toch kan je een deel zelf in handen nemen, alleen moet je het beseffen én toelaten, en empathie omarmen.
Echte vrienden geven je dag een gouden rand. Grits snel de ongestreken zakdoek uit de wasmand of geef de vuile auto gewoon een plens-regen-beurt cadeau, dan koop je ons-tijd.
De mens is een sociaal dier, hij is niet gemaakt om alleen te leven”. De wijze Aristoteles wist het al.

5.

Leef NU

20190613_1820055176394821399191653.jpg

 

Het verleden heeft je gevormd, de toekomst is en blijft onzeker. Het vaasje, prachtig cadeau van de kroost,  vertaalt mijn lijfspreuk. Deze wil ik je graag meegeven. Ik heb er zelf vrij lang over gedaan om dit te beseffen, vaak was ik bang voor wat  komen zou (en toch niet  gebeurde).
Als het toch zo ver komt, is er nog tijd genoeg om je zorgen te maken.
Denk niet aan regen in de zon.
Denk niet aan storm in rustig vaarwater.

Het verleden wis je nooit, gelukkig, dat mag ook niet. Maar leer ermee ‘leven’, en houd de mooie herinneringen ‘levendig’.

Leef als een blij kind.

 

 

 

Leven is als sneeuw, je kunt het niet bewaren. Troost is dat zij er is, uren , maanden, jaren” (Herman Van Veen)

Als je tijd en zin hebt…..”wat is jullie levensles”? Ik lees het graag!