(te)Veel musea

We houden ons graag aan de traditie sinds vele jaren en trekken erop uit met onze kleinkinderen. Het voelt toch net even anders dan vroeger met de tienerkleinzoon en puberkleindochter. Ze hebben duidelijk een eigen mening waar mee rekening dient te worden gehouden. Ze zonder meer op sleeptouw nemen is niet langer een optie. Het maakt het daarom niet minder boeiend.

Zoals vaak trekken we weer richting Nederland, terwijl België ook veel prachtige plekken heeft. Misschien voelt het buitenland meer aan als echt op reis? Wij plannen de dagen vol, te vol, maar die wijsheid komt maar met de uren.

Na een rustige rit, de smartphone doet ondertussen volop zijn intrede en zorgt voor het nodige vertier tijdens te lange autoritten, belanden we vlot in Den Haag. We lunchen in Dudok, waar mooie herinneringen aan fijne babbels met blogster Riet blijven hangen. De hoge industriële ruimte ademt een statige sfeer, het eten is er lekker, de bediening heel vriendelijk en de taarten super in keuze én vooral in smaak. Zelfs de kleinkinderen, geen echte zoetebekken, vinden er vlot hun gading.

Het binnenplein staat nog steeds in de stelling. Het Mauritshuis viert zijn 200-jaar bestaan en de voorgevel staat letterlijk in bloei. “Het onmogelijke boeket” aan de gevel, 16 meter hoog, toont een kleurrijk spektakel aan imitatiebloemen, die simpelweg niet in eenzelfde seizoen tot bloei kunnen komen.
Er zijn ook 10 000 voorjaarsbollen verwerkt, de bloembakken werden gemaakt door een 3D scanner uit 100% gerecycled huishoudafval zoals shampoodopjes. We nemen de tijd voor fleurige foto’s, kleinkinderen moeten spontaan poseren, niet altijd even opgewekt, maar dat ontdek ik pas als ik de foto’s grondiger bekijk.

De middeleeuwse Gevangenpoort is een spannende plek, waar de kinderen geboeid kijken naar hoe het vroeger was, en nu nog in sommige landen, hoe verschrikkelijke tijden zich daar hebben afgespeeld en hoe er een onderscheid werd gemaakt tussen rijke en arme gevangenen. Hoewel er echte marteltuigen staan, is dit museum heel leerrijk en niet sensatiegericht. Zeker de moeite.

Na enige discussie, de tiener had er geen zin meer in en de puber telde af, besluiten we toch nog even binnen te ‘springen’ bij Escher. Zelf vind ik zijn werken fascinerend. De kinderen minder, ergens onderweg hoor ik het woord ‘saai’ en ‘wanneer zijn we buiten?” vallen. Toch nog wat te jong? Het valt dubbeldik tegen als blijkt dat we nu tijd hebben gespendeerd die eigenlijk voor het binnenzwembad van het hotel bedoeld was. De kinderen blijven droog…. Jammer, maar helaas….

De volgende dag komen Anne Frank en een bezoekje aan Amsterdam aan de beurt. De overvolle sprinter brengt ons tot in het station. We geven schandalig veel geld uit aan de schommels, Europe’s Highest Swing. Wat een geluk voor onze portemonnee dat de mannen bang zijn en liever vaste grond onder de voeten houden. Het uitzicht over de stad is schitterend op het dak van Amsterdam. Het schommelen heeft een heerlijk magisch effect op onze magen, maar die twee minuten zijn veel te kort en prijzig. En ja, daar hangen de vrouwen, de voeten over de rand, de adrenaline stroomt door onze aders. Samen lachen we de angst uit ons lijf. Dappere vrouwen, we zorgen zelf voor de pluimen op onze hoed.

Amsterdamtoren, 100 meter hoog, en bovenop de schommels

Anne Frank kennen de kinderen van de film en van het dagboek. De audiotour is boeiend, een must hear and sea! Heel beklijvend, ook de kinderen worden er stil van. Een stuk geschiedenis waartegenover de vroegere Coronabeperkingen enkel maar in het niet vallen. Jaren geleden bezocht ik het al, met de oortjes is het nog meer indrukwekkend. Puur respect voor de mensen die het gezin in huis namen en voor de moed en schrijfkunsten van Anne! Twee volle jaren….

Uit een kleine evaluatie achteraf bleken de kinderen toch best tevreden, de moppersessies waren maar tijdelijk.

Ik sta niet langer met de mond vol tanden….

Eén van de nadelen van ouder worden, ik moet dringend op zoek naar de voordelen!?, is dat je omgeving mee veroudert en je op zoek moet naar nieuw jong talent onder het medisch team waaraan de nood steeds groter wordt. Dokter én tandarts gaan op pensioen, het is hen gegund, als ervaringsdeskundige wens ik hen het allerbeste, maar ondanks mijn glimlach zit ik met de handen in het haar.

Veel speurwerk helpt ons uiteindelijk aan de nieuwe huisdokter, die enkel nog mensen aanvaardt die binnen de 3 km wonen. Hij gelooft me op mijn woord als ik beweer dat zijn thuis amper 2.34 km voorbij mijn huis ligt. Oef, dat probleem is van de baan.

Vol nieuwe moed zet ik mijn tanden in de volgende zoektocht. Elke telefoon botst op een njet wegens volzet. Met het nodige haar op mijn tanden geraken we uiteindelijk binnen in de vrij nieuwe groepspraktijk.

De superman die me 40 jaar trouw bijstond in pijn en tranen, ik ben nu éénmaal een ongelofelijke seut eens ik met de tanden bloot lig, stopt op 1 juli. Een doos chocolade met een gemeende dankjewel krijgt hij als afscheidscadeau, ook een sorry voor het toekomstig tandenleed dat bij teveel aan suiker hoort.

De kennismaking met de nieuwe jonge tandarts ligt vast voor november. We hebben tijd…..

Tien dagen na het zoete cadeau duikt hevige pijn op en blijkt uitstel tot die bewuste dag in november niet langer mogelijk. Ik dring aan op een versnelde afspraak.

Met een klein hart, eens seut, altijd seut, stap ik zijn kabinet binnen. Het bed gaat omlaag, het felle licht schittert in mijn ogen, dat belooft migraine. Maar ik blijf dapper liggen. Eén minuut later is mijn toekomst beslist, die tand moet eruit, er is geen andere optie. Oei, oh, neen toch!?

Ik besluit mijn lot te ondergaan. Vier stevige, kordate prikken in tandvlees en gehemelte maken mijn mond gevoelloos. Vooraleer ik smeek om de hele procedure stop te zetten, alles is nu plots zo heerlijk doof, zit de breektang reeds in mijn mond. Ik zou ik niet zijn als alles vlot zou verlopen. Iets met dubbelbreken en kraken en lastige tand. Ondertussen hangen twee gezichten over mij, ze vertellen gezellig over het komende WE en leuke nieuwe restaurantjes in de omgeving, het water loopt me in de mond. Ze negeren straal mijn kreungeluiden, die worden overstelpt door drilboren en enthousiaste plannen, waar ik me wellicht in normale omstandigheden iets zou kunnen bij voorstellen. Nu lig ik enkel met mijn mond vol tanden.

Of toch niet….

Eindelijk hoor ik de verlossende woorden ‘hij is eruit’. Er wordt een doekje voor het bloeden tegen de gapende wonde geperst. Ik mag vooral mijn mond niet open doen. Ondertussen vuurt hij vragen op me af. Mijn antwoorden beperken zich tot pffff en mmmm en ssssss. De zenuwen gieren door mijn lijf. Hij mompelt nog snel iets over Dafalgan en geen warme dranken, om vervolgens zijn WE verder vrolijk in te plannen. Beduusd blijf ik nog even luisteren tot ik eindelijk de 135 Euro kan neertellen voor gedaan leed, veel pijn, groot gemis en inspiratie voor lekkere plekjes in de dichte omgeving.

Ik heb de zon zien zakken in de zee

Strooien met niet-verdiende punten was nooit echt met ding. Maar deze keer geef ik vlot een 12 op 10. Kan dat? ja, in uitzonderlijke gevallen. Ooit deed ik het bij leerlingen die dit dubbeldik verdienden. Leopolder, klik, ons vakantiehuis in Zuienkerke spant de kroon. Op drie km van het strand in Wenduine staat het huis met 7 slaapkamers en een reuze living middenin de polders. Vergezichten en kleurrijke zonsondergangen zijn een dagelijks traktaat, met grote hof en trampoline als speel-spring-veld voor de kinderen.

Ongeveer dertig man komt er (over de week verspreid gelukkig) over de vloer voor koffieklets, eten, lange en korte babbels, een voetbaltornooitje, een dog-wandeling, een lach en een traan, een ruzie met kinderverdrietjes. Drie honden zijn logeetjes en drie andere dartelen vrolijk samen in de grote tuin. Petanque spelen met honden die op rollende ballen aanvallen en deze vlot een beter of minder goed plaatsje in de rangschikking bezorgen, met stimulerend gejuich of grote ergernis tot gevolg, is een tof spel met onverwacht spannende momenten.

De drie km naar zee worden dagelijks afgelegd, met de fiets, de auto of te voet. We maken reusachtige zandkastelen, stevige grachten, wallen en dammen waar kinderen oorlogje spelen, zij als dappere Oekraïners, de zee wordt Rusland gedoopt. De zee die telkens weer opnieuw overwint. Bij de bouw van de kastelen dragen groot en klein water naar de zee, elke inspanning wordt ondanks veel zweet, bloed en tranen in een half uurtje teniet gedaan, de ongelooflijke kracht van het water… Ze geven zich over aan het geweld en scheppen uiteindelijk vriendschapsbanden, het water is genadig warm, de golven zijn er om overheen te springen en de zee vormt een heerlijk groot zwembad. Ik geniet, droog!, de stralende gezichtjes en de vele blije kreten. Traditioneel wordt elke overwinning gevierd met een bolletje ijs in alle kleuren van de regenboog.

De dappersten

Zeven dagen op rij genieten we een schitterend schouwspel. Daar, dicht bij de zee, voel je je nietig. Intens het moment beleven.

Bij reservatie, tien maand geleden, bestelden we ook de zon, we kregen ruim waar voor ons geld. Kinderen in bed, stil in huis, en vanuit de luie zetel de zon zien zakken in de zee. Er is weinig tijd voor schermen, het geeft een heerlijk ontspannen gevoel. Niets moet en niksen mag, echt vakantie dus. Eten en slapen op geregelde tijden is de enige ‘zorg’.

Met de stilte komt nu ook de leegte terug in huis. Eigenlijk zou ik een leven samen best zien zitten, waar groot en klein op eenzelfde erf woont, waar oud en jong elkaar levendig houdt, waar groot klein ziet opgroeien en klein groot fris houdt, waar samenleven evident is, met discussies en gezellige momenten, waar hulp altijd voorhanden is, waar de zon (liefst zonder hitte) altijd schijnt. Meer vraag ik niet….

Dank je kinderen voor het fijne gezelschap, voor de losse babbels en verrijkende discussies, dank je kleine kinderen voor je zorgeloze lach en uitbundig spel, voor jullie intens-in-het-moment-leven, dank je L voor de lieve woorden ‘Ik vind het hier zo super-super-fijn, oma!’, dank je zus en schoonbroer voor het etentje met zicht op zee, dank je A-S voor een wijs gesprek, dank je L dat wij er konden zijn voor jouw verdriet. Omdat niemand hier mee leest, kan ik dit vlot schrijven.