popart

Daan negen kleuren

Popart
met kleine zoon
als fotomodel
geen bagatel
veel
behendigheidsspel
de kleine man
in vele kleurtjes
én charmeurtjes
kunst een heel klein beetje
oh jeetje
9 keer lach
glundert de dag

 

 

Advertenties

Drie talen rijk: zon, zee, vrij(e)dag

20190329_2028451122131290240519211.jpg
Oostende 29/3/2019

De strandwerken zijn weer begonnen.

Voorbije geschiedenis, vandaag en  toekomst….
Again en again….

Naar een schrijfopdracht bij Marion, zes-woord-met-beeld-verhaal over geschiedenis.
https://doldriest.com/2019/03/27/zeswoordverhaal-geschiedenis/

“Een soort van liefde”

Wanderlust betekent letterlijk het verlangen om al reizend de wereld te ontdekken. In de lente en zomer van 2016 liet ik mij door dit verlangen leiden om het gelijknamige filosofische programma voor Canvas te maken. Ik reisde de wereld rond om met denkers, kunstenaars en wetenschappers over de grote levensvragen te praten.”

Ik volgde haar programma’s -toen al- met heel interesse én gevoel. Het programma was een zegen voor mijn zondagavond. Bescheiden hield ze zich steeds op de achtergrond.
De reeks draaide om die ander, niet om haar.
Zij is Alicja Gescinska, een Pools-Belgische filosofe, geboren in 1981 in Warschau.

Een soort van liefde vormt het ultieme bewijs dat over de liefde meer te zeggen valt in de romanlitteratuur dan in wetenschappelijke publicaties. Gescinska overvalt onze letteren met een literair wonder‘ (Dirk De Wachter)

Hij heeft het over haar eerste roman, die ontroert en me aangrijpt  tot in de kern van mijn voelen. Ik lees traag, en herlees, want ik wil vooral elk woord smaken en tot mij laten doordringen.
Het leest vlot, niet zwaar filosofisch, maar het eenvoudige en ingewikkelde liefdesverhaal sleept mee.

Twee verhaallijnen lopen doorheen het boek.
‘Zij’ is de dochter met een moeilijke liefdesverhouding tot haar vader.
“Ik” is de jonge vrouw, die verdrinkt in een intense, maar overschaduwde liefde.

Meer ga ik niet schrijven, je moet het gewoon lezen en invoelen, zelden werd ik door een boek zo levendig geraakt. Zij gebruikt heel weinig dialogen, heerlijk, terwijl haar hele schrijven aanvoelt als één grote liefdesdialoog.

Als motivatie (is dit nog nodig?) wil ik hier graag een paar stukjes tekst letterlijk neerschrijven, stukjes woord en zin die me raken, waar ik soms herkenning, vaak een  eerlijke kwetsbaarheid in terug vind.

Ik moest weg, loskomen van mijn omgeving om los te komen van mezelf. De goedheid die iedereen in me meende te bespeuren en waarom ik door mijn ouders eindeloos geprezen werd, leek meer een routine en gewoonte dan een bewuste, vrije keuze”

“Al lijkt het dat we er soms te veel en soms te weinig van hebben, is er niets zo betrouwbaar als de tijd, die onverstoorbaar en volgens een vast ritme wegglijdt en voor altijd in de muil verdwijnt van dat wat we het verleden noemen”

“Een rust die voortvloeide uit het besef van mijn eigen nietigheid, het besef dan mijn dagelijkse beslommeringen nauwelijks wat voorstelden in de aanschijn van de geschiedenis en de grootsheid van een stukje natuur….”

“De waarheid is vaak leefbaar totdat ze hardop verwoordt wordt. Zolang we haar ergens in een achterkamer van ons geweten weten te houden, kunnen we om de waarheid heen”

“De tijd heeft littekenweefsel over mijn hart gevormd. Het is een andere pijn, een ander verdriet. Een mens verhuist in de tijd, weg van de kern van zijn droefenis, naar de periferie van de pijn, naar de leegte van het gemis. Missen is de voorstad van het verdriet. Daar woon ik”

Als ze besluit een tweede roman te schrijven, een fictief verhaal met open, (h)eerlijke gevoeligheden die bij leven horen, ben ik beslist haar eerste lezer.
Ook als filosofe is ze ‘leesbaar’.

 

 

 

 

Dromen zijn bedrog, maar toch…. toch….

Terwijl  de oorlog om de Brexit hevig woedt, vertoeft manlief in Londen, waar hij zijn oude job met nieuwe hobby-uitdagingen prettig combineert.
We leven even samen in SMS en het woord. ‘Eenzaam’ blijf ik achter, genietend van het licht, de ontluikende knopjes, de (voor mij brood-)nodige uitstapjes.
Ik ben graag alleen in het te grote huis, overschotje van een ooit-vijfkoppige bemanning; maar een dag zonder gezellige babbel lukt me -nog altijd- niet…
Een mens is een sociaal dier.

Dag en nacht vormen een doorlopende twee-eenheid, dus ook ’s nachts ben ik hier momenteel de enige stoere huisbewaker, sinds onze dappere kater het definitief opgaf.

Twee nachten heb ik ‘gewaakt’.
Of toch niet?
Eerlijk gezegd mocht ik twee keer op rij een intens warme droomwereld binnen stappen. Drie mensen, diep in mijn ziel verankerd, passeerden ‘leven’dig de revue, hartverwarmend, sterk herkenbaar, zoveel innige liefde was voelbaar, van hen voor mij en omgekeerd.
Verwend door een stralende lentezon mag ik telkens opnieuw blij en vrolijk, heerlijk opgewarmd door prachtige  herinneringen de maartse dag instappen…..

Vanwaar die intens mooie dromen over toen en daar?
Waarom nu pas, na vele jaren nachtelijke stilte?
Hoe komt het dat  ze me allen  nacht na nacht verwelkomen?
Vanwaar die  warme blijheid in ochtendlijke uren? (ik ben geen morgenmens, enig humeurtje is me  niet vreemd, man en kinderen weten en begrijpen)
Een kleine drie weken geleden begon alles met https://omabaard.wordpress.com/2019/03/01/het-vers-valt-niet-ver-van-de-droom/

En dat blijft zo heerlijk  duren!

Geluk is de verleden tijd herlevend door de dromen in een onhoorbare branding van beelden.” (Lucebert)

Solidair

Dat ze mijn jongste kleinzoon in een diepe slaap op de harde, koude grond van het speelhoekje had gevonden.
Dat ze toch wel even geschrokken was.
Dat ze vier aparte speelhoekjes heeft en 24 3-jarigen.
Dat ze ook veel zorgkindjes heeft, maar dat de zorgjuf te vaak wordt ingeschakeld in  klassen van afwezige collega’s. Collega’s die de druk niet altijd aankunnen.
Dat ze geen geldgebrek heeft, maar wel armen tekort en ogen op de rug.
Dat ze de kindjes zo graag ziet, en dan doet het pijn als ze niet elk apart de nodige volle aandacht kan geven.

Dat hij dit jaar een moeilijke klas heeft, veel te veel 11-jarigen, met evenveel verschillende karakters en niveau’s.
Dat hij een echt zorgenkind heeft in zijn groep, dat amper vier uur per week extra les en aandacht krijgt, dat hem opslorpt temidden veel ander jong levendig volk.
Dat hij thuis nog een massa administratie moet verwerken, naast de huiswerken en toetsen.
Dat ook hij geen  geld vraagt, maar wel extra begeleiding voor kinderen die het nodig hebben.

Dat de helft van haar klas een ‘label’ heeft, en dat ze al eens durft te vergeten wie nu ook weer wat heeft.
Dat ze gedifferentieerd les geeft, probeert iedereen mee te hebben op zijn/haar niveau.
Dat ze de stillere leerlingen al eens durft over het hoofd te zien, druk bezig de grote groep pubers in het gareel te houden, dat ze daar zelf onder afziet.
Dat ook zij geen extra verloning hoeft, maar dat een iets kleinere groep echt wel de max zou zijn.
Dat overal nog zoveel  vergaderingen en denkoefeningen wachten, want de doorlichting eist….
Dat het echte lesgeven op de achtergrond geraakt in de doolhof van al dat papierwerk.
Dat er geen vervangers meer worden gevonden bij afwezigheid, dat leerkrachten vanop het ziekbed oefeningen digitaal doorsturen.
Dat klassen vaak lange tijd zonder interim achterblijven en dat collega’s dan- voor zover mogelijk in het lesrooster- belangeloos extra uurtjes (moeten)  inspringen.

Dat zij en hij en zij zich afvragen of volhouden tot 65 wel tot de mogelijkheid zal behoren? Fysisch én mentaal.

Dat ik die wereld ken(de)
En dat ik  solidair ben vandaag!

 

Rotonde, een stukje ‘over’

Zondagochtend, loom lief lang lekker lui……letterlijk!
Van 8 tot 10 leg ik me comfortabel languit in de zetel om enkel nog te luisteren, neen geen actief gedoe tussendoor, dan vervliegt de concentratie, oh wee als manlief het waagt me te storen, die twee uurtjes zijn voor mij, mezelf en de radio.

Christel Van Dyck en een BV praten dan live – trouw sinds 2014- op Radio 2 over de afslagen van het leven, middenin de rotonde van het bestaan, gezellig met een lekker ontbijt in het vroegere Grand Hotel Bellevue (in de volksmond de Rotonde genoemd), wellness avant la lettre, pal op de dijk van Westende, zicht op de golvende zee.

Gasten praten heerlijk en vooral éérlijk over hun leven, zij stelt de juiste vragen, altijd empathisch en vriendelijk, haar stem klinkt warm. Bij het slot kunnen  gasten  terug blikken, en geregeld hoor ik dat ze achteraf blij verrast zijn om eigen onverwachte openheid.

Ik vind het zalig om even in die geest rond te tuinen, versteld te staan over zoveel openhartigheid.

Deze morgen was Torfs aan de beurt, neen niet Rik, maar de always aimabele Wouter ,  CEO van schoenen Torfs. “Hij kiest met hoofd én hart
Misschien levert hem dit binnenkort een tiende verkiezing op als beste werkgever van België?

Hij inspireert me om even stil te staan bij mijn afslagen in het leven. Neen, ik ben en blijf geen BV,  maar op een eigen kleine, bescheiden manier kiest iedereen zijn eigen weg, spannende zijwegen, onverwachte wandelwegen en hobbelige kiezelpaden.

Geboren in een warm nest, een gezin van zes, in de uithoek van de Vlaamse Ardennen, golvende heuvels. Genieten van natuurpracht werd ons met de paplepel ingegeven.
Het huis met jawel, 20 km vergezicht, staat op de berg en en helpt de vier seizoenen intens smaken.
De afslagen worden nog grotendeels in familiekring beslist, tot ik mijn eigen opleiding, kot en stad kies. Eerst Kortrijk, dan Leuven, heel boeiende, woelige  jaren.
Geregeld zware studiemomenten, maar vooral die heerlijke tijd van vrijheid, ontdekkingen, studentenleven, eerste en latere en échte liefde, elke dag frieten met grote kladden mayonaise, cantus ‘ein prosit’, studentencodex, en studentendoop (toen nog heel onschuldig en…. vooral vies en vuil ),  swingende T-dansants en late uurtjes in vroeg ochtendgloren.
Ik leef en geniet erop los, zonder grote zorgen, soms zonder verantwoordelijkheid, ik geef toe, maar altijd met hart en ziel.

De volgende afslag wordt de beslissende keuze voor het lesgeven, in het begin met vallen en opstaan, twijfel en tranen soms, maar ik vind de juiste stek, de ‘ideale’  school, een tof corps, vrienden voor het leven en nog toffere studenten. Mijn hart en ziel drijven weer boven.
Tussendoor nog ‘even’ de keuze maken voor 3 zonen, alhoewel hier niet alles echt te kiezen valt 🙂 . Ik ben fier op mijn gezin, toen en nu, gisteren en vandaag, daar en hier, op hun keuzes en eigen gekozen afslagen, als een leeuwin vecht ik voor mijn welpen.

Pijnlijk moest ik afscheid nemen van zus en ouders.
Heel moeilijke tijden blijven in mijn hart verankerd.
Wonden, toegebracht door hen, die ons onverschillig zijn, laten geen littekens.” (beter verwoorden dan de  Franse schrijfster De Beausacq lukt me niet)
Littekens zijn de tol die we moeten betalen bij elk afscheid van echte liefde.

Ik leef gulzig, ook nu in de dagen ‘zonder’ (?)  werk, zonder kinderen thuis, maar met zoveel vrolijkheid rondom.

Laat nu de muzikanten komen,
En schenk hun glazen gele wijn;
Zet alle ramen op de tuin wijd open:
We gaan nu lang en innig vrolijk zijn. (G Reve)

Turn your dreams into plans

20190313_1014383491169171424181949.jpg
eindeloos wachten
en trachten
je op de lens te plakken
tussen vele  kale takken
terwijl jij je warme nestje maakt
je pracht me heel diep raakt
je ijver me ontroert
je kopje me beroert
telkens weer ben ik te traag
je wacht niet op m’n vraag
om even te poseren
 wat tijd met mij spenderen

 

 

Buiten voelt geen lente aan, en toch beleef ik ze, ze is dwingend, dringend, swingend.
Overal ontmoet ik kuiskriebels, de lenteschoonmaak komt in ’t land, zelf heb ik hier (gelukkig?) zelden last van….
Reiskriebels daarentegen spelen flink op, reisjes worden volop gepland, de regen buiten helpt de concentratie op het scherm met zijn vele mogelijkheden, verrassingen en (door ons nog) onontdekte gebieden.

Heel ver reizen we nooit, vliegtuig is aan ons niet besteed, we rijden waar de wagen ons brengt – fietsen altijd als passagiers op de laders-  om daar ter plaatse de streek te doorkruisen.

Vooral natuur inspireert ons. Dat (groot) streepje zon is meer dan welkom.
Dit jaar staat de Achterhoek in Nederland op het programma, we waren er nog nooit, met veen-, bos- en natuurschoon, rijk aan kastelen en landhuizen.
Maar ook Veluwe, Zeeland en tulpenvelden wachten geduldig.
Wie hier langer leest, weet dat wij rasechte Nederlandfans zijn.
Net zoals Ardennen en Bachten de Kupe en….

Cultuur snuiven we op in Dresden en Weimar. Met fietsen weer als trouwe bondgenoten.

We leven vooral nog in blije verwachting, net zoals de koolmeesjes hierbuiten.
Duidelijk aan elkaar gewaagd.

Een verjaardag te vieren? Een meerdaagse waard!
Een zomer in het vooruitzicht? Op-stap-dagen te vullen!
De eerste lentezon? Nederland, kust en Ardennen blijven verrassen.

Fijn toch, dat wachten op….

Durf te leven! Kwel u niet met te veel gedachten. Werk uw werk en zing uw lied onder blij verwachten.” (P A de Génestet-Nederlands theoloog en dichter )