wolkenspel

wolken

Advertenties

5 drukknopjes naar de ‘goede oude kindertijd’

  • We hebben een grote stationwagen, een bruine Taunus met drie rijen banken. Telkens opnieuw is er ruzie wie op de laatste rij ‘moet’ zitten. Want daar is het nauwer en kunnen de ramen niet open schuiven.
    Rustig -keer op keer- blijven de ouders bemiddelen…
  • De grote jaarlijkse reis  met Intersoc naar Zwitserland, met diezelfde bruine Taunus en bijhorende ruzietjes. Een bevriende familie reist mee, 4 ouders en 11 kinderen, dat zorgt voor beweeglijke drukte.
    Herinneringen aan hoge sneeuwbergen, gezellige avonden in groep, prachtige wandelingen omhoog en omlaag met raclette als beloning op de top van de berg,  smakelijke buffetten (waar je de lekkerste gerechtjes zélf mag uitkiezen, zonder mopperende woorden over je bord leegeten) blijven heerlijk.
  • In de keuken staat een hele grote houten speelgoedkist, boordevol plezierige dingetjes. Je kan er eindeloos in  grabbelen.
    Wat zonde dat deze nooit is mee verhuisd…. Antieke nostalgie….
  • Ik sta bovenaan de glijbaan (‘schuifaf’ in onze kindertaal). De diepte beangstigt me, ik wil terug de trappen af. Mijn moeder blijft aandringen ‘je kan het!’
    Fier als een gieter glijd ik de dieperik ik en plof  met een harde smak op de grond. Ai! Ja, ik kan het, maar toch niet voor herhaling vatbaar…
  • De slapeloze nacht voor 6 december….. De achterdeur (of was het de schouw?) staat open. ’s Morgens moeten we wachten tot we er alle vier samen klaar voor zijn, de deur mag open, de groooote tafel in de ‘mooie kamer’ (voor chic bezoek, dat nooit kwam) staat boordevol verrassingen voor drie kleine meisjes en het kleine broertje.
    Héérlijk!! En dat allemaal gratis voor niets van de goedheilig man. Ogen tekort…
    Wat een rijkdom.

Girl

De film houdt me in de ban.

Er zijn absolute voor- én tegenstanders.
Er wordt (te)veel over gesproken in de media, dan steek ik zelf mijn voelhorens uit en wil vooral mijn eigen recensie neerschrijven, vanuit mijn gevoel en mijn ervaren.

De 27-jarige  Lucas  Dhont regisseert zijn eerste filmdebuut.
Hij, de spelers en de film vielen reeds in de prijzen.
Maar daar is het me echt niet om te doen.

De film baseert zich op het ware verhaal van de Vlaamse Nora Monsecour, geboren in het lichaam van een  jongen, die reeds op heel jonge leeftijd beseft slechts één doel voor ogen te hebben, nl danseres worden.

Victor Polster (16 jaar) speelt de hoofdrol heel naturel en ontroerend mooi, hij danst reeds langer, maar moest nog leren zich in de rol van acteur en transgender te verplaatsen.
Hij slaagt hier wonderlijk mooi in.

Ik verlies me totaal in de beelden, de vele pirouettes en buitelingen trekken me mee het verhaal in. Victor is de echte naam, zij wil Lara heten en vooral zijn.
Aangrijpend is de motivatie en het ongeduld waarmee ze haar voelen waar wil maken.
Ze kan niet wachten, en doet -soms wanhopig- pogingen om het echte meisje te zijn.

Er is weinig sprake van pesterijen in haar bestaan, ze is omringd door een begrijpende, meelevende vader, het lieve broertje, de empathische psycholoog,  bezorgde medici en fijne mede-dansers die haar vlot  aanvaarden, soms wel met een spoor van  jeugdige nieuwsgierigheid, maar ze hoort erbij.
Voor hen is ze een meisje, zelf ambieert ze direct vrouw te zijn.

Ondanks al dit begrip, slaagt ze er heel moeilijk in zichzelf te aanvaarden. Ze vecht niet tegen de buitenwereld, maar voor zichzelf.
Ze wil geen voorbeeld zijn, maar gewoon een meisje.

Ik leef sterk mee in de vele close-ups van haar in pijn verwrongen ogen, vaak vochtig met  tranen en heel diep verdriet. Minutenlang maakt ze ingewikkelde dansbewegingen, zonder muziek, ze getuigt van een enorme doorzetting, tot bloedens toe.

Ondanks het vriendelijk begrip van haar vader, een man uit de duizend!, revolteert ze, omdat ze niet verder kan en wil leven met haar lichaam. Ze krijgt het gevoel dat niemand haar écht bevat. Ze houdt afstand van al het begrip rondom haar, zwijgt en ondergaat, maar voelt des te intenser hoe moeilijk het jongenslichaam het haar voortdurend maakt.

Soms zijn de beelden schokkend eerlijk, pijnlijk wreed, doorspekt met diep rakende emotie, maar altijd wars van enige vorm van sensatie.

Jezelf aanvaarden, daarin ligt dé boodschap.
De omgeving staat hierin reeds veel verder.
En dat juist maakt deze film anders.

Enkel de commentaren en het gegiechel van een groep schoolmeisjes (oh en eh en waaah en bah…), het geknabbel uit grote zakken popcorn, het geritsel van plastiek zakjes snoep, drankblikjes die met een knalletje worden geopend, vermijden dat ook ik met vochtige ogen buiten stap.

 

 

Wait and see

Hoeveel  maanden of jaren staat een mens  in de ‘wacht’rij ?
Niet enkel letterlijk (wellicht helpt de statistiek hier verder), maar vooral figuurlijk.

Een stille bedenking die ik me maak, terwijl zoonlief sinds gisteren  wacht op zijn vlucht naar Namibië in het door een staking getergde Zaventem.
Hij is ongeduldig en ook kwaad, zijn reis verloopt niet volgens schema, opgenomen vakantiedagen verdwijnen in het niets.
Wachten op vervoer en laat-komers zorgt voor veel frustraties.

Er is ook het levensbepalend, vaak moordend wachten op die ene diagnose, die de verdere richting zal bepalen in het levensavontuur.
Meerdere keren zat ik op het puntje van mijn stoel doodsbang in de wacht-kamer tot die deur van de specialist-dokter zich, toch nog altijd on-verwacht en te plots, opent en ik met vreselijke hartkloppingen binnen stap, nog niet-wetend, af-wachtend, want straks komt misschien hét vonnis.

Verwachtings-vol laat ik me telkens opnieuw verrassen door de pracht van de natuur, bloeiende bloemen, een blauwe zee en idem dito open lucht, dat cadeautje, met heel veel warmte verpakt in het mooiste papier en bijhorende kleurlintjes.
Een fietstocht waarbij me on-verwacht een waaaaahhhh-gevoel overvalt.

Verlangend wachten op die schoolreis, zelfs al deed ik  als kind de hele nacht geen oog dicht.
Uitkijken en aftellen naar de geboorte. Ik was nog jong en stond er niet  bij stil dat het ook mis kon gaan. Als oma was het verlangend wachten soms  doorprikt door de gedachte aan on-verwachte verwikkelingen, die telkens weer de kop werden ingedrukt, 9 maanden lang . Ik ben dan ook al wat ouder (en wijzer?)
Dromend wachten op onze trouwdag, dé grote dag die maandenlang mijn denken en doen beheerste. Mijn wachtende echtgenoot wacht mij verwachtingsvol op, samen met de geduldig wachtende priester.

Op proclamaties werd het vooral angstig en onzeker afwachten, die hele lange grote vakantie was het prachtige doelwit.
Duimend wachten tot ook de eigen kroost het verlossend telefoontje bracht.

Vrij onverschillig heb ik de uitslag van de stemming vorige week afgewacht.
Ik heb vooral ‘voor de goeden’ gestemd, maar er rest nog weinig vertrouwen in grote veranderingen. Alles gebeurt zo en te traag…. Of heb ik dan toch te grote verwachtingen?

Het leven leerde me oefenen in het wachten, ‘oef’ zeggen en geduld omarmen.
Niet passief afwachten, maar trachten naar en blijven verlangen, met dank aan en ondanks alles rondom me.
Wachten op Godot lijkt een heel erg slecht idee. Samuel Beckett wist het, lang voor mij.

Als je je bij het lezen ergert aan mijn grote dosis wacht-woorden, wacht dan geduldig op een volgend blogje 🙂

 

familieweetjes

Terwijl kleindochterlief op bosklas geniet……..
Terwijl zoon1lief op Amsterdamklas vertrekt…….
Terwijl manlief in datzelfde Amsterdam mee gidst….
Terwijl zoon2lief op avontuur trekt naar Namibië……

krijgt de schone dochter  hartver-warm(ste)-ende woorden met ‘Keep memory’s alive‘ .

Klik  op de link en lees even mee.

Zij en haar naaimachine toveren samen prachtige creaties met intense herinneringen.

Een leuke mamatrui wordt dat guitige kinderrokje.
Van babykleertjes, die veel tranen kenden, wordt een zacht, lief ‘gedachtenis’dekentje gemaakt voor het achterblijvende zusje.
Een stoere jongenstrui met opaprint?
Resten  stof krijgen een nieuw leven als piepkleine babymutsjes.

mutsjes Sofie
De prijs die hiervoor wordt betaald bepaal je zelf, zij stelt eisen, noch voorwaarden.

Deze gift gaat integraal naar het project Animaltails van  zoon3, waarbij kinderen en jong-volwassenen – individueel en in groep-  begeleid worden via verhalen (tails) en dieren (animal) , die als ijsbrekers fungeren op moeilijk bespreekbare momenten.
Ik schreef er reeds hier over.
Drie honden,2  pony’s, 10 schaapjes , tot zelfs braaf-niet-prikkende bijen toe steken hier een pootje bij.

De warmste week belooft binnenkort mooie hartver-warm-ende projecten.

 

 

beestig genieten

Terwijl zoon 1 zijn Brugse marathon loopt , en zoon 2 een groep vrouwen (waaronder een vriendin) door Brussel heen gidst, en zoon 3 het project met honden verder uitwerkt, trekken wij met de twee oudste kleinkinderen richting Planckendael.
Het park waar juist-geteld vier maand geleden leeuwin Rani ontsnapte uit zijn kooi, en niet aan de dood.

Is het leeuwenverblijf daarom gesloten? Of hebben wij die plaats net gemist wegens beperkte tijd en vermoeide voeten? We zochten en vonden geen leeuwenverblijf meer.
De andere dieren zetten – ter compensatie- zeker hun beste pootje voor.

Terwijl zoon 1 nog wel even op de blaren mag zitten (jawel, de hoop om onder de pi-waarde te blijven is behaald!) , zoon 2 tevreden terugkijkt op de rondleiding en zoon 3 tot WE-rust komt temidden de driekoppige kroost, genieten wij na.
Het park heeft ons zeer aangenaam verrast, het is mooi verzorgd, er is ruimte voor de dieren (toch in vergelijking met de Zoo), veel groen en klim- en speelruimte voor kinderen die van  een speelse afwisseling houden.

De werelddelen vormen telkens een lus vanuit het vertrekpunt, pijlen helpen tegen het verdwalen, naast de échte dierenwereld worden ook de verschillende culturen uitgebeeld, we hebben geen te-druk of -chaosgevoel rondom ons, én de zon doet – ik ben de tel kwijt- voor de zoveelste dag, week, maand op rij haar best om  T-shirts en korte broeken  te voorschijn te toveren, ik schrijf 21 oktober 2018…..

Het was superfijn
om daar te kunnen zijn
en met kinderen
een zon-dag  zinderen
tussen dieren en getinte bomen
en rustig op adem komen
het was fijn genieten
wat stappen boven de limieten
nu moet ook ik op blaren zitten
van eeuwige jeugd bezitten
kan ik alleen maar dromen
maar enthousiasme is me niet ontnomen
het was superfijn
om daar te mogen zijn