vaak ben ik gelukkig

Amper 151  pagina’s telt het boekje, met een kaft en titel die direct verbinden.
Jens Christian Grondahl (met schuine streep door de o. Hoe doe je dat met de laptop??) is de Deense schrijver. Hij heeft me heel hard voor zich gewonnen.

En toch lees ik het niet in één ruk uit, langdradige en zwaar poëtische volzinnen ontbreken (gelukkig!), er zijn noch intriges, noch dialogen, er is enkel de monoloog van de hoofdpersoon Ellinor naar de vrouw, die sterft in een lawine en wiens plaats ze inneemt. “Ik nam de plek in die jij had achtergelaten. Ik nam jouw leven over, net zoals ik indertijd jouw trouwjurk had overgenomen”  (dit laatste door gebrek aan geld)

Reeds bij de eerste zinnen is er dé klik : “Nu is jouw man ook dood, Anna. Jouw man. Onze man”. Ik word direct het verhaal ingetrokken.

De monoloog is aangrijpend,  met pure blik.  “Je hoort niet wat ik zeg, je herinnert je niets, je bestaat niet
Ellinor kan dus heel eerlijk en zonder enige verbloeming spreken, ze verschoont niet, ze ziet graag, ze toont twijfels, ze is mild, ze vindt rust en weet eindelijk wat ze wil, ze verteert de schuldgevoelens.

De sfeer is subtiel met vele rake observaties over huwelijk en leven. Twijfels mogen worden bloot gelegd. Je moet niet sterk zijn, je mag vooral jezelf zijn.
Het boek is nooit neerslachtig, ook niet overgoten met gespeeld optimisme.

Ze is op een positieve manier gelaten. Als het stormt, dein je best mee op de golven.
‘Ik realiseer me dat mijn verhaal een beetje droevig moet overkomen, maar ik ben geen somber mens, dat weet je. Vaak ben ik gelukkig net zoals in het gedicht. Gelukkig van binnen ook al kan ik het niet altijd laten zien. Je wordt geduwd en getrokken, soms verdrukt, en je kunt uit koers worden geslagen, maar vanbinnen ben je nog steeds dezelfde.’

Hoeveel weten wij werkelijk van elkaar af? Ondanks alle vertrouwdheid, hebben we geheimen, geen grootse, gewone kleine dingetjes…

Ik lees en ben getroffen door ” Ik mag huilen, graag zelfs, zodat ze mij kunnen laten zien dat ze mijn ontroostbaarheid aankunnen. Er is blijkbaar niets zo zuiverend voor de eigenwaarde als helemaal aan de afgrond van andermans verdriet gaan staat en laten zien dat je niet duizelig wordt.

Het wordt geen zwaar verhaal, de zinnen zijn begrijpelijk, kort en vol -in mijn ogen- juiste observaties geschreven.

Ellinor is niet boos, noch op haar vriendin en de ‘foute daad’, noch op het feit dat ze haar vader nooit heeft gekend “Hij was geen nazimonster“, ze is vooral mild.

Jij zit als een vogel in de vertakkingen in mijn hoofd, en af en toe fladder je met je vleugels, stijgt op en landt ergens anders. ” Klinkt toch heerlijk?!

Het boekje is kwistig met  simpel geschreven, rake zinnetjes , en laat die me nu net zo enorm bekoren!

Dit pareltje uit Denemarken! Een échte aanrader!

Advertenties

Elfjes bij het kasteel

Ik zoek  in de richting van sprookjes en draken….
Is  Elfje Tinker Bell niet het hulpje van Peter Pan?

Tot ik ontdek dat het ook een dichtvorm kan zijn, eenvoudig en compact.

“Kinderen komen zo in contact met het schrijven van poëzie”.

Dat moet ook mij lukken??

 

20170829_160210

 

[foto : kasteel Cortewalle in Beveren, waar mijn elfje plots een inspiratiebron wordt]

In de stille kempen Op de purperen hei

Hoe schoon nog de wereld
De zomerse hei
Dat is hier op aarde de hemel voor mij
20170827_150831

 

 

 

 

 

 

 

 

Een droevig berichtje van een vriendin -bij het ontwaken- zet me  stevig met mijn twee voeten op de aarde.  Ik ken de man niet, zij wel, hij ging veel te snel heen…

NU, nu het nog kan, moeten we genieten van de dag, de zon, het leven!

De bloeiende heide staat elk jaar opnieuw op mijn bucketlist. (Kan dit?)

Temidden de paarse tinten  en schitterende zonnestralen waan ik me in de blauwe hemel.

De knooppunten in Kalmthout zijn onze gidsen. De eerste 20 km tussen de bomen, heerlijk bij warm weer, maar laat ik nu net niet zo van een gesloten landschap houden…. Ik wil OPEN genieten, van vergezichten, van ruimte rondom me.
Net zo voor de ramen en deuren hier thuis, alles moet én zal zoveel mogelijk OPENstaan. Zelfs de keukenkasten, tot enige ergernis van manlief.

I need the air! Ik wil vooral een open mind houden!

Hongerig gaan we op zoek naar een hapje.
Wij zijn terrasmensen, na de stilte van de natuur, hebben wij nood aan een bewegende omgeving, aan diezelfde levendige figuren zoals wij, aan gezellige drukte.
Om daarna weer stil de natuur in te fietsen….
We zijn dus hongerig, en vinden na veel zoeken een terras onder de bomen, met natuurlijke lommerte.
Zelf wil ik vooral gezond doen en bestel een veggie salade. Koop een pak gemengde sla in de supermarkt, kap dit integraal en nonchalant uit in een bord, versier met drie schijfjes komkommer en vier vooral kleine stukjes tomaat, betaal 14 euro, en je hebt een veggie sla  waarbij een kwartier later  alles verteerd lijkt.

De volgende kms slingeren we doorheen de purperen hei, op aarde de hemel voor mij.
Prachtig, schitterend, subliem.

Ik heb nog ‘recht’ op een hoofdschotel,  na mijn apero-hapje! Nu kies ik -zalig ongezond- voor een lekkere witte dame, room incluis, die met plezier een laagje vet legt op mijn lege maag.

Er staan 56.42 km op de teller. Ook de cijfers na de komma tellen.
Ik ben fier.
Zijn de spieren gesterkt? Gunnen de spieren me weer nieuwe energie? Super! Super!

Ik ben blij, blij met de prestatie in de paarse heide op mijn beste E-vriend onder de staalblauwe lucht in leuk gezelschap met mooie terrasjes en al eens te lichte kost.
Maar die zomerdag kunnen ze me alvast niet ontnemen.

 

Op logement

Voor het eerst  wagen we met twee kleine ventjes een écht hotelletje in Breda.
Zij vinden het alvast een super idee, ook al schrikken ze zich een ferme hoed als ze het reuze grote ‘vakantiehuis’ ontdekken, ‘is dit allemaal voor ons?’, ‘neen hoor, manneke, amper één kamertje’. En dat ene kamertje staat overvol met twee grote bedden, ze kiezen elk hun stekje,  helpen opruimen, willen alles in kasten ordenen, lopen over van vlijt en enthousiasme….
Geraakt op die manier een tas met schoentjes en jasjes spoorloos? We zoeken nog steeds ijverig verder in dat zwarte gat….

Twee volle dagen vragen om een kinderlijke invulling. Keuze in overvloed…
Er staat een speelboerderij op het ‘zware programma’.
Kinderen spelen, spelen en blijven spelen. Binnen, buiten, op de zolder, bij de dieren, op het crossparcours, op de trampolines.
Wij terrassen, terrassen en terrassen. Leuke tijdschriften, spelletjes tussendoor, sloten thee en koffie, spelende kinderen bestuderen en vooral  psychologische besluiten (al dan niet met bijhorende therapie) uitdokteren… Ook onze tijd vliegt voorbij.

Hoe overleef je een driegangenmenu (hoorde nu eenmaal bij het pakket….) met twee beweeglijke kinderen? Het reuze schaakspel in de hof zorgt voor dé oplossing.
Met eigen spelregels, volle kracht en  beide handen, toveren ze lopers, torens en pionnen om tot één grote chaos.

Slapen tussen kleine en grote ronkers…. het is me gelukt 🙂

Ontbijten is kiezen, kiezen én opeten. Ze vinden het super, zolang ook het spel zijn schakende rol mag behouden.

‘We gaan naar…. ‘hoe heet dat grote park ook weer?’, ‘oma, ik ben bang van sprookjes’, ‘gaan we daar ook varen?’……
Geïmponeerd door de grote kasteeldeur, temidden een massa mensen met -jammer genoeg- datzelfde origineel idee, schuifelen we de Efteling met zijn wonderlijke sprookjeswereld binnen.

Mondjes vallen open van verbazing, handjes klemmen zich vast aan ‘onze rokken’.
De drukte went, we horen ontelbare keren  ‘oma, ik vind het hier superleuk’, en …. daarvoor doen we het, die pret.
Kleurrijke bloemen in het park, romantische plekjes tussen de vele vertelsels,  uitgelaten gezichtjes,  verdoken verrassingen , stralende zon en licht,  te lange wachtrijen, koude frietjes, antieke paardenmolen, water en bootjes en een onverwachte haai….gewèldig.

Non-stop-pretlichtjes in de ogen van de kleine zonen ver-teder-en, ver-wennen en ver-blij-den.

Veel te laat rijden we richting thuis. Het kleinste zoontje valt snel in een diepe slaap en rijgt zijn dromen aaneen,  van de dag de nacht in. Het oudste kleine zoontje babbelt zich dapper wakker, de hele autorit lang.

Tevreden, voldaan, content en verzadigd rijgen ook wij  de synoniemen aan elkaar.

(z)waarheid

Euthanasie is de ultieme vorm van Liefde‘ (Dora van der Groen)
Testitatutis‘  (Hugo Claus)
Hoe graag ik hem ook bij mij had gehouden, hij hoefde er niet voor te lijden’ (Veerle De Wit, vrouw van diezelfde Hugo)
Euthanasie is juist heel moedig‘ (Wim Distelmans)

Ik pik gretig de zinnen op in DSM.
Euthanasie, LEIF, voltooid leven…… woorden die in zijn.  Telkens opnieuw rakelen ze mijn verleden op en voel ik me be/ont/roerd. Nu nog altijd, vele jaren later…

Ik hoor mensen rondom me euthanasie afkeuren, bestempelen als een laffe daad,  als een teken van zwakte. ‘Het zou niet mogen bestaan’…. ‘Waar zijn ze tegenwoordig toch mee bezig’….

Ik ken een ander verhaal, een gans ander verhaal, dat vreselijk mijn leven inhakte, dat mijn denken voorgoed veranderde, dat niet mag gebeuren in mijn gruwelijkste dromen.

‘Jij’

Jij weet het al rond je 15e verjaardag, je bent hier niet graag. Je geeft toe, er is geen enkele reden om ongelukkig te zijn, je komt uit een warm nest, je bent omringd met vrienden, je studeert gemakkelijk, de toekomst ligt voor je open, je bent een mooi meisje, maar je bent hier simpelweg niet graag. Veel dokters passeren de revue, 101 disciplines met hoge graden, niemand begrijpt je, niemand plakt een diagnose, geen  pilletje helpt.
Het zal wel vanzelf voorbij gaan‘…..

Maar het gaat niet voorbij, vele jaren blijf je proberen hieruit te geraken, terug je bestaan te leren aanvaarden, je bent hardnekkig en dapper, je wil ervoor gaan.

Je bent 25, je studeert psychologie, je hebt talent en…. je houdt het voor bekeken…. Geen sprake van een mogelijkheid tot euthanasie.
Je kiest voor het meest gruwelijke ‘einde’, de keiharde oplossing.

Maar het wordt geen einde, je wordt ‘geholpen’, maanden kliniek, maanden revalidatie, je komt er erg gehavend uit, hier zijn geen woorden voor, je bewustzijn, denken en spreken blijven onaangetast. Vanaf nu ga je zwaar gehandicapt door het leven. Het leven dat je niet meer wil, zomaar, zonder reden, gewoon simpelweg omdat je hier niet graag bent en was.

Geen mogelijkheid meer voor je om terug te kiezen voor diezelfde oplossing.
Je vraagt mij om pillen, ik wil je zo graag helpen, je weet wel…. de liefde….., maar ik kan en durf het niet, geen dokter wil je helpen, zelfs nu niet, nu je niets meer zelfstandig kan, nu de artsen met de hoogste graden je hier persé wilden doortrekken….

Mijn kinderen groeien op, je bent zot van kindjes, maar je kan ze niet omhelzen, niet knuffelen, zij zijn wat bang van jou, je ziet er  niet uit ‘zoals anderen’, dat doet veel pijn.

Je leeft dapper door, de dokters hebben dit voor jou beslist, twee volle jaren lang. Je hebt vreselijke fantoompijnen, je klaagt weinig, maar ik merk hoe je afziet. Het wekelijkse bezoek is telkens opnieuw een harde confrontatie met de werkelijkheid, jouw werkelijkheid. Je vraagt me meermaals je te helpen…
Sorry, ik wil heel graag, maar ik  kan het niet….
Ik praat eindeloos met je. Jij en ik beseffen dat je toekomst uitzichtloos is, maar we vinden geen oplossing, er is geen Distelmans voorradig….

Twee onmogelijke jaren later, je doet ‘het’ op dezelfde gruwelijke manier, je elektrische rolstoel als enige steun en toeverlaat, welke gedachten gaan door je heen terwijl je daar eenzaam en verlaten ligt en wacht….
Maar het is toch je eigen keuze?’
Neen, het was en is geen keuze, je kan niet anders….

Je kan eindelijk bereiken wat je wil.

Er volgen loodzware jaren voor mij, voor je familie, voor je ouders, die ook mijn ouders zijn….

Dit had nooit mogen gebeuren, te wreed voor woorden, ik kan nog enkel ‘sorry’ zeggen, ik vond geen Distelmans, geen dokter die je écht wilde helpen, wel veel bereidwillige oren, maar die brachten je geen stap dichter bij wat JIJ wilde.

We kiezen niet zelf voor het leven, vanwaar dan die verplichting om ‘dapper’ door te gaan?

Ik leef graag, heel graag. Je bent geen dag uit mijn gedachten, je was mijn liefste zus, maar ik kon je niet helpen met  wat jij wilde….
We gaan met zijn allen door de hel, de hele familie, vele, vele jaren lang, onze enige troost is dat jij eindelijk kon bereiken wat je wilde, zij het op de meest gewelddadige manier…

Ik zwijg jaren, vele jaren, want van een voltooid leven kan geen sprake zijn voor de buitenwereld.
De tijden veranderen, gelukkig!

De actuele wereld wroet de wonde telkens opnieuw weer open, dit had nooit zo mogen gebeuren. Goed dat er steeds meer over wordt gesproken, dat LEIF een optie mag zijn, dat mensen een heel klein beetje meer zélf kunnen kiezen…

Dit verhaal vraagt moed! Moed die ik jarenlang niet had, ik stuur het de ‘wereld’ in, of althans ‘mijn wereld’.

Boo(o)t

We houden dapper vol, dat bootje varen.

Vandaag staat Gent op het programma met een zelf te besturen fluisterboot via Booot. Geen probleem, we wanen ons kapitein en drie matrozen.
Dat wordt twee uurtjes puur genieten.

De hele dag hebben we de buienradar op de voet gevolgd, stel je voor dat we nat moeten varen….
De hele dag tellen we af : we gaan, we gaan niet, we gaan, we …..
Tot de regenradar beter weer belooft vanaf vier uur. Prima, wij allen erheen, het belooft top te worden.
Nat diep onder onze voeten, droog boven ons hoofd.
Zelfs de zon wordt gegarandeerd, met dank aan de verschillende weermannen/vrouwen die we maar al te graag vertrouwen ….

We krijgen uitleg op de kade, zelf sturen is echt niet moeilijk, maar let op voor tegenliggers, let op voor verdoken fietsen in het water, let op voor zwaar vervoer, let op voor stroming, let op voor….

We vertrekken gezwind, oei, toch lastiger dan verwacht…. Een boot draait en stopt niet op commando, even tijd nodig, maar het zal wennen.

Vijf minuten later, de regen drupt. Dit kan  niet volgens de regenradar?

Tien minuten later, de regen drupt in het kwadraat. Komaan, dit was toch niet voorspeld?!

Twintig minuten later, het giet. Kappen, paraplu’s worden boven gehaald, maar we verliezen de moed niet. Het regent, het zegent, de pannetjes worden nat….

Een half uur later, het STORTregent! We blijven dapper verder varen, onder en boven ons flink nat.
I’m singin’ in the rain
Just singin’ in the rain
What a glorious feeling
I’m happy again

Veertig minuten later, een wolkbreuk…. Help, we schuilen onder de brug, maar de boot wiebelt rustig verder, we zijn drijfnat. We hebben geen ruitenwissers en zien geen steek meer door onze brilglazen. Onze jassen druipen. We worden kloddernat, tot op het bot.
Let the stormy clouds chase
Ev’ryone from the place
Come on with the rain
I’ve a smile on my face

Zestig minuten later, het klaart waarempel op, de buienradars krijgen dan toch gelijk, zij het een uur te laat. De zon geeft warmte, zaaaalig! Alles kan nu snel opdrogen…..

Tot we ontdekken dat onze schoenen in minstens 5 cm regenwater plenzen. De boot stroomt over?!
We willen hozen, lozen, maar vinden geen beker, geen doek, geen….
Dan maar met de zakdoek. Eindeloos dweilen we ‘hoopjes regenwater’ op vanuit de boot, we wringen ze uit boven het water, telkens weer opnieuw, telkens, telkens, telkens…
We krijgen de slappe lach.
Ondertussen kabbelt het prachtige landschap boven onze gebogen hoofden.
Maar wij, wij werken onverstoord verder….. tot onze voeten droog staan, en we het laatste kwartier  ontspannend genieten; lekker lui vanop de kletsnatte kussens in de boot….

We meren de droge boot aan!

Zeeland : Perkpolder en Hansweert

Perkpolder is een ‘soort’ gehucht dichtbij Hulst met twee km zeewering. In juli en augustus vaart de veerpont 3 dagen per week, 3 keer per dag uit. Afhankelijk (niets is zeker) van de hoogte van de waterstand, want zandbanken (met soms zeehonden, liet ik me vertellen) zijn verraderlijk. Geregeld vervalt een overvaart, de website moet heel goed in het oog worden gehouden.

We rijden erheen, een prachtig open landschap met veel water voor ons en groene ‘duinen’ rondom ons,  ontpopt zich onverwacht in de zomerzon. Wij staan klaar, popelend als  kinderen die op schoolreis vertrekken, vlak bij het water, samen met een tiental andere fietsers. Onze fietsen worden zorgvuldig gestapeld, de stuurman himself zorgt en verzorgt, er staan uitnodigende bankjes, koffie  klaar, binnenin lijkt de tijd stil te hebben gestaan, we stappen de retro tijd in met alle comfort en gezelligheid.

Maar het dek lo(n)kt, de zon doet haar best, we varen de Westerschelde op, richting Zuid-Beveland. De vaart duurt drie kwartier en is heerlijk ontspannend. Grote zeeschepen dwingen ontzag af. De ‘waterschitters’ zijn er weer, dank je zon!
De zeehondjes (naar het schijnt heel gevaarlijke dieren, want vleeseters) fantaseren we er zelf bij. We zien duidelijk de houten stokken bewegen als zeehonden op de zandbank….

Hansweert is onze eindbestemming. Galant brengt de schipper onze fietsen tot op het aanlegbrugje. Wij zijn vooral enthousiast, de dankjewel is zo gemeend, de vaart was ZaLiG!

De zilte route langs oesterbanken en mosselen brengt ons  in Yerseke, een vissersdorp gelegen langs de Oosterschelde. Het dorp is vooral gekend voor zijn oester- en mosselcultuur.
Wie kan hieraan weerstaan? Wij alvast niet, met vier hongerige magen genieten we een prachtig terras in Oesterput 14. We kijken uit op de natte pakhuizen voor oesters, een eeuwenoude traditie en eindeloze rijkdom. Kan het  autentieker?
Het interieur oogt heel modern, en toch ook warm, met enkel wit-tinten en hout. We worden er heerlijk verwend.
De vrienden willen oesters, wij zijn argwanend, geen sprake van  brrrr  glibberig gevoel in de mond!  Tot ik mezelf vervrouw en ééntje proef  uit hun bord, het weekdiertje smaakt héérlijk, verre van wee… Inslikken is de boodschap, maar ik laat hem (of haar?) smelten in de mond en geniet nog een paar minuten na van de zilte smaak.
De oester heeft een extra fan gewonnen.
Andere weekdieren, de overheerlijke mosselen, smaken, net als het roze glaasje.

Die calorieën moeten verteerd geraken, een fietstocht doorheen Zeeland staat dus verplicht en met vrije wil 🙂 op het programma, langs Ooster- en Westerschelde, heel veel water, brugjes, dijken, groen binnenland met witte schaapjes. De tocht wordt uiteindelijk een rush, geen tijd voor dat toffe boerderijterras, geen tijd voor een rustpunt, wij- vrouwen- krijgen ‘opdracht’ het babbelen te staken en een tandwieleke bij te steken, want…. we moeten die laatste boot halen!

De boottijd verwent opnieuw onze zintuigen. Een  ware streling voor de ogen, geluid van de zeemeeuwen,  geur van het zoute water,   nog warme zonnestralen en strelende zeewind op onze gebruinde huid.

Een  hapje en drankje en babbel en terugblik wordt onze laatste to do in ‘Paviljoen ’t Schor in Paal, met weids uitzicht over ’t wassende water, de amateurschipper die zich heeft vast gevaren op een zandbank en vele volle uren moet wachten- eenzaam op zijn zanderig eilandje-  om uiteindelijk in het half donker het haventje  binnen te varen, aangemoedigd door terraszitters die het gebeuren op de voet volgden, de hele grote containerschepen, die van zo dichtbij voor een ‘waaahhhhh-gevoel’ zorgen. Onlangs ‘liep’ er nog een(tje) vast in de Bocht van Bath, 9 volle uren lang.

Een mens moet het niet ver zoeken om écht te genieten…..

Oh happy day

Antwerpen bereiken zonder files zorgt telkens opnieuw voor avontuur.
De veelbesproken  waterbus , wekt onze nieuwsgierigheid.  Op de ‘kade’ in  Kruibeke zien we de boot aankomen, gloednieuw, met fonkelende zonne-schitteringen  op het Scheldewater, zijn naam  Aqua Diamond waardig.

Het jonge grut kijkt angstig, oh neen, ze willen écht niet op die boot, die oogt levensgevaarlijk.
Wij zwaaien de scepter, het is ‘van moeten’. Ik voel de klamme handjes, die als kleine klauwtjes rond mijn vingers harken. De boot haalt flink wat snelheid en zoeft over het water. De schrik gaat over verwondering naar bewondering naar ontspannen  tot puur genieten. Handen worden gelost, ze gaan zelfs in Titanic-pose aan de reling staan, moederziel alleen, ze vinden de vaart super, en…. willen vooral nooit meer uitstappen.
De tocht duurt veel te kort…..

Het Steen, het oudst bewaarde gebouw van Antwerpen; de legende van ‘hand werpen’; het Eilandje met het Museum Aan de Stroom, de imponerende waterkering, ‘kan water echt zo hoog komen, opa??’, de burgerij, een gezellig restaurantje met speelkamer voor de kinderen en prachtig uitzicht op het Mas, maken vandaag groot en klein, ‘oud’ en jong, so happy. Een ijsje in het salon ‘met naam‘ wordt de kers op de taart. De ijsjes zijn er heerlijk, de bediening vreselijk traag, aanschuiven zonder morren en geduldig wachten wordt een (z)ware oefening. En….. de boot…. die wacht niet….

20170813_121349

In het Mas lees en bedenk ik……

20170813_154721-1

I’ll be no-one!!

levensavond

Ik open de deur en stap de flat binnen.
Het is er muisstil, hij kijkt naar de geruisloze rolkrant op TV.
Telkens opnieuw ontvouwen zich dezelfde berichten.
Over hoe de wereld buiten verloopt.
Hij kijkt op en is blij met mijn komst en de beweging.
We wisselen wat zinnen, woorden, over hoe het gaat en hoe het hem vergaat.
Hij heeft geen nieuws, alle dagen verlopen volgens hetzelfde stramien.
Eten, drinken, TV kijken, slapen en weer opstaan.
Hij is veel alleen, maar klaagt nooit.
Buiten straalt de zon, ik zet de ramen open, verse lucht stroomt binnen.
We kijken samen, televisie als middelpunt van het bestaan.
We babbelen, maar het gesprek verloopt niet zo vlot, hij is geen babbelaar, doet zijn uiterste best om me te verstaan, want de oren worden ouder.
Het stappen gaat wankel, de geest blijft fris.
Het avondeten wordt gebracht, hij eet met smaak.
Ik zit erbij en kijk ernaar.
Hij is heel lief en hartelijk.
De dagen duren lang voor hem.
Zijn trui is wat vuil, hij doet hem uit en geeft hem mee voor de was.
Zijn was die ik trouw  doe.
Al vele jaren.
Ik neem afscheid.
Hij zegt ‘altijd welkom’.
Hij zit in zijn marcelleke, de bretellen over zijn mager lichaam gespannen.
Hij zit weer alleen, en morgen wacht hem diezelfde eindeloze dag.
Buiten voel ik me leeg.
En ontroerd…..
Ook bezorgd over onze toekomst.
Hij is 94.
En heel dapper.

Leiden en Den Haag

Traditioneel trekken we  elke ‘grote vakantie’ – ook al verdienen we deze niet meer echt… –  met vrienden  een paar dagen weg. De Loire-, de Weser-, de Champagnestreek, Normandië, Frankfurt kregen al een beurt, maar we zijn en blijven Hollandfans!

We logeren in Leiden. Het ontbijtbuffet is een grote verrassing, warm en koud is voorradig, in allerlei vormen en  hoeveelheden, en heerlijk om van die zaligheden te snoepen op het ruime houten terras vlak naast het water en de vele bootjes.
Grote zeemeeuwen grijpen in hun vlucht je croissant mee, terwijl je even te nonchalant een kopje thee gaat bijvullen. Zij zorgen voor een frivool groepsgevoel.

We fietsen  doorheen de   Haagse duinen. Uniek gelegen in de duinen ontdekken en smaken we  hartige pannenkoeken op de boerderij.
Een gezellige gids en goede kapitein loodsen onze fluisterboot doorheen  de Haagse grachten  met statige huizen,  de supermoderne en oudere stad.
De vele heel erg lage brugjes zorgen voor hilariteit. We moeten ons driedubbel vouwen , plat op de bodem gaan liggen, wel dertig keer, op gevaar af dat we ….de brug beschadigen met een flinke botsing tussen mens en staal….

Leiden, we come back! Het (te) korte bezoekje aan het Rijksmuseum voor  oudheden , want buiten straalt de zon, nodigt uit tot meer …. De inkom heeft ons geboeid.
De Kagerplassen met – hoe kan het ook anders- heel veel water en bootjes van alle maten en gewichten  nodigen uit tot een zalige fietstocht.
Het pontje naar het Kagereiland bezorgt ons ter plaatse een lekker extra pondje, met mooi uitzicht op het schitterende water.

Na een nachtje Haarlem -met een , jawel, nog uitgebreider ontbijtbuffet!-  fietsen we bergop en bergaf – waar is het vlakke Nederland?- de Kennemerduinen door.
Een gebied met prachtige uitzichten, om even doodstil te genieten van de vogels en vlinders. We slingeren tussen de egaalbruine Konikpaarden door, die zich heel lief en tevreden laten strelen.
De lunch in het sprookjesachtige landgoed Duin & Kruidberg smaakt heerlijk, we wanen ons  prins(ess)en.
Als afsluitertje na de vele (letterlijke!) ups en downs verwent een fris glaasje Rosé de dorstige keel in ‘Het Lekkend Kraantje’.

Delft ontdekken we onder de stromende regen. De ruitenwissers op onze brilglazen zijn stuk, we vermoeden dus  dat het een gezellig, mooi stadje is. Een superleuk winkeltje met typisch Hollandse speciallekes heeft me bekoord, en niet enkel omdat we  eventjes droog bleven. Jarigen, verwacht je aan een origineel getint kaartje!

Druipnat, doorweekt, kleddernat, nat tot op het bot drogen we heel erg langzaam onder de vollen-bak-blazer in de auto.

20170805_164520
Bukken geblazen!