het leven zoals het is…..

Zes jaar is het dat ze haar laatste tocht ging.
Middenin de nacht, ik slaap naast haar in een ziekenbed, ze ligt op een halve meter van me verwijderd, we houden elkaars hand vast bij het inslapen, maar toch word ik 2 uur later wakker gemaakt door de verpleging, want ze is niet meer. Ik herinner me een oerkreet, dit kan niet waar zijn. De dokter had gezegd dat het nog weken kon duren. Ik verwittig broer en zus, die op hun beurt mijn vader verwittigen. Ondertussen blijf ik bij haar op de kamer, nog nooit ben ik zo heftig geconfronteerd geweest met de dood in eenzelfde ruimte. Ik ben dankbaar om de tijd die ik nog met haar alleen mag hebben, ook al…
Ze ligt zo stillekes, zo rustig, neen…. ik weet het zeker… ze wordt terug wakker…. Maar de verpleging stuurt me uiteindelijk  de kamer uit, ze gaan haar mooi maken.

We zitten in een kamertje, de familie bij elkaar, kopje thee en koekje, vol ongeloof.
We mogen nog eens bij haar, oh neen, hoe ellendig voelt dit, ze reageert niet langer.
Gebeurt dit echt?

Vier maanden kliniek gaan eraan vooraf. Dit heeft niet mogen gebeuren. Ze herstelt langzaam, maar zeker , ze kan terug stappen, het zou een laatste operatie worden voor ze terug naar huis mag. Ze belt blij – die vrijdagavond- net na  de operatie, want ‘alles is heel goed gelukt’ en ‘het einde is in zicht, Lieveke’  en ‘zo heerlijk, terug in mijn eigen huis met het weidse uitzicht dat ik hier zoveel maanden heb moeten missen’ en ‘ja, we gaan er terug voor’….  Ze klinkt dapper en vrolijk.

Plots komt het bericht de volgende dag dat er iets aan de hand is, dat het toch niet zo goed gaat, dat ze verward is. We spurten erheen, ze is afwezig, ze beseft niet  goed wat er  gebeurt, ze is vooral moe, en zegt voortdurend ‘maar Lieveke, ga toch naar huis, je hebt het druk, daar hebben ze je nodig’. Altijd bezorgd om een ander.
Maar ik wil niet weg; ik wil bij haar blijven, dat voelt goed, het werk verplicht me te vertrekken, met een heel somber gevoel..
Dit komt toch terug goed? De vooruitzichten waren toch positief? Ik kan er niet bij, ik geef op automatische piloot les, mijn gedachten zijn daar bij haar, bij mijn vader en onze hevige angsten.

Een paar dagen later spreekt de dokter me aan, een zware infectie overmeestert haar (de ziekenhuisbacterie dringt zich op??), hij waagt een poging met sterke antibiotica, maar de kans zit erin dat het niet meer goed komt. Toch krijg ik twee dagen later positief bericht, het middel lijkt aan te slaan, de vooruitzichten zijn beter.

Tot ze totaal verward geraakt, veel slaapt, me tussendoor blijft aanmanen om naar huis te gaan, want ‘ik heb het druk’…
Ik blijf nu bij haar slapen, ik waak bij haar, verstrikt in mijn eigen onmacht en tranen. Dit komt toch goed? Ik voel me veilig zolang ik dag en nacht bij haar mag zijn.

De avond voor die zwarte nacht, ze wil uit bed stappen, zegt dat ze naar huis gaat, dat ze het hier beu is, ze heeft een sonde, ik probeer haar rustig te houden, ze ademt moeilijker, ik zeg haar dat ze niet langer (voor ons) moet vechten, dat ze mag loslaten, dat wij voor mijn vader zullen zorgen, dat ik haar heel graag zie. Zo intens, mijn tranen stromen, maar zij merkt het amper. Ze luistert?? En wordt vooral terug rustig.

En toch val ik verdorie nog in slaap…. Ik blijf me dit verwijten, maar sprak de dokter niet over een paar dagen tot weken? Ze ging in alle stilte heen. Ik lag gewoon heel erg dicht bij haar, daar in die ziekenkamer.

En nog altijd mis ik haar enorm, overvallen me momenten van droefheid, voel ik me plots  verlaten en eenzaam, duiken tranen onverwacht op. Ik ben nu een halve wees. Mijn vader doet heel dapper verder, pure bewondering voor hem, hij klaagt nooit.

Maar die periode is in mijn geheugen gegrift, het waren zware maanden, en de laatste dagen heel heftig en intens, ik herinner me  elke dag, elk uur, elke minuut…..
Nog altijd blijft het wennen aan het gemis.

Het hoort bij leven, ik moet leren aanvaarden, Het is de tol die we moeten betalen voor de liefde…., maar dood en ik gaan echt niet samen, ik ben en blijf ‘doodsbang’.

Lectuur

Als kind was ik een veel-lezer. Wat daarna wat stil is gaan liggen  wegens eeuwig tijdsgebrek, hét grote probleem in een mensenleven, er was altijd wel één of andere dringende klus die voorrang kreeg.

Ik heb de draad nu terug opgenomen en ervaar alles wat erbij hoort  als inspirerend en leuk: een voormiddagje bib, in alle rust, om er in tijdschriften te bladeren , omringd door ‘oudjes’ die er hun kranten komen lezen 🙂 ,  om er vervolgens te snuisteren tussen de boekenrijen,[ ik kies er vooral veel!], de grote zak boeken mee naar huis sleuren (want ik kan nooit beslissen) om ze dan thuis te lezen, zonder radio, zonder gebabbel, zonder drankje zelfs.

Mijn favorieten blijven de waar-gebeurde-verhalen, die hebben altijd net dat ietsje meer, want…. ergens …..ooit……écht plaats gehad.

Zoals ‘Verhandeld‘ van Sophie Hayes. Bij gebrek aan  vaderliefde, gaat ze op zoek naar echte geborgenheid en goed gevoel. Voor de liefde laat ze alles achter, om  samen met haar Albanese vriend Italië warm te houden. Ze ontmoet daar echter enkel  vreselijk kilte, ze wordt een slachtoffer van mensenhandel, haar ‘vriend’ dwingt haar hiertoe. Dit boek grijpt je bij de strot, een wereld waar een ‘normaal mens’ totaal geen weet van heeft. Een liefdeloos,  ijselijk koud verhaal over het helse leven als prostitué en de voortdurende heen- en-weer-slinger tussen zoete woordjes en  buitengewoon ruwe mishandelingen van haar ‘vriend’. Ze verliest compleet haar eigenheid, ze is niet meer Sophie, ze denkt niet langer, maar doet wat haar wordt opgedragen.
Het nawoord van haar moeder spreekt boekdelen.
Sommigen kunnen misschien maar moeilijk begrijpen waarom Sophie niet heeft geprobeerd te ontsnappen of niet tegen de politie heeft gezegd wat er aan de hand was. Zij hebben waarschijnlijk nooit verlammende angst gevoeld, het soort angst dat al je vaststaande ideeën en kennis over het leven doet verdwijnen en ervoor zorgt dat je nog maar aan één ding kunt denken; hoe kom ik de volgende paar minuten door.
Pakkend, aangrijpend op de meest pijnlijke manier die je je kan inbeelden, dit boek blijft hangen!

Life on sneakers‘ van Evi Renaux ligt open en vrij op de planken in de bib. Dit boek staat al lang op mijn to-read-lijstje. Meegritsen dus!
‘Wat als jij morgen opstaat en niet meer kan doen wat je altijd al deed? Heb je een plan B?’
Life is what happens while you’re busy making other plans. John Lennon wist het al.

Ik ‘mocht’ het ook ervaren toen plots mijn leven op zijn kop ging staan, ik was amper 35, allerlei mogelijke beangstigende diagnoses worden later (gelukkig) ontkracht, en toch  moet ik sindsdien altijd rekening houden met  mijn kunnen, met mijn beperkingen, met mijn soms onverwachte angst.
Heel erg herkenbaar is dit boek voor me. Dokters die niet langer moeite doen, want ze vinden de juiste diagnose niet (en ervaren dit als falen?? ), specialisten die zeggen dat ‘het wel tussen de oren zal zitten’, ook al geef je gedurende de jaren steeds meer vrijheid op en kan niets nog ondoordacht gebeuren. Elke voetstap wordt hier letterlijk overwogen.

Zinnen uit haar verhaal die me treffen:

Er wordt geluisterd. Halleluja! Er wordt geluisterd‘ . Hoe groot is ook mijn vreugde als een arts écht naar me luistert én met me meedenkt. Ik ben nog zoekend…

Ik weet niet wat nog komt, ik weet alleen dat het nu tijd is om volop opnieuw te leren leven“.
Ik heb het gekund, geleidelijk aan leerde ik de zorgen en angsten om wat nog komen kan, van me af te duwen. Een andere Lieve leert leven met de opgedrongen beperkingen, en geniet daarom niet minder intens.

Nieuwe kansen. Kansen die ik vroeger nooit bekeken zou hebben. Kansen die je zelf creëert. omdat het kan. Omdat het mag. Omdat niets meer echt moet” Eens ik leerde aanvaarden dat mijn lichaam nu éénmaal geregeld faalt, ontdekte ik nieuwe alternatieven, zoals de elektrische fiets, de automatic auto, verdraagbare schoenen, rustbankjes her en der, een klein blauw druppeltje…..

Life isn’t about having what you want, it’s about wanting what you have”

“Vandaag besef ik dat je niet altijd een plan nodig hebt. Vandaag heb ik aanvaard dat er dromen zijn gesneuveld, maar nieuwe zijn ontstaan”  Oh zoooo waar!!

Het monstertje dat ‘pijn’ heet, stapt als een schaduw met me mee, of ik dat nu wil of niet“.

Terwijl ik me soms triest voel, besef ik nog eens dat ik leef, en dat voelt dan weer zalig”.

“One of the happiest moments in life is when you find the courage to let go of what you can’t change’.

Ik bewonder de open eerlijkheid waarbij Evi ons deelgenoot maakt van haar wereld.

Mijn leven loopt niet altijd op rozen, mijn ‘gespierde’ vriendjes lopen overal hardnekkig met me mee, maar ik leerde ze aanvaarden als mijn tweede ik (eureka!) én wij samen leven  heel erg graag!
Rustige momenten worden doelbewust ingeschakeld, ik moet doseren, maar ook dat kan echt fijn  zijn, eens lekkerlui niets doen, en geen kat die me hierbij iets verwijt. Moet kunnen!!

Ook mijn leven is een waargebeurd verhaal, waarbij ik met vallen en opstaan geniet van elk moment, ik leef heel erg in het hierNUmaaals.

Ze zeggen ‘oefening baart kunst’, ik oefen en ik baar ‘kunst’.

 

 

voor god, geld en Laurant

Een ijskoude dag dringt door merg en been. Toch stappen we naar de trein, mijn vriendin en ik zijn  dapper, zelfs als we met meer dan 20 minuten vertraging op een ijzig perron moeten wachten. Dubbel dankbaar om die warme zitplaats daarna!

De tijdelijke tentoonstelling ‘voor God en geld‘ staat op onze bucket-list.
Middenin de Middeleeuwse Patersholwijk ligt het oude Caermersklooster. Daar ontdekken we via schilderijen en beeldhouwwerken de Middeleeuwse  kunst en het leven in die tijd.

“Een verhaal over god, geld en vooral over de nieuwe mens die is ontstaan in de middeleeuwen. Deze mensen waren zelfbewust. Lieten zich niet leiden door God of bazen, maar zetten de wereld naar hun hand en speelden een belangrijke rol in de maatschappij. Zie je iets van jezelf terug in die mensen met ondernemersgeest en lef?”  (gekopieerd  op internet)

Met dank aan de audiophone-koptelefoon is het overal  rustig (I love it so much!), mensen fluisteren , er zijn vrij veel bezoekers , tot we plots uit die stille sfeer worden opgeschrikt.
Een groep nadert ons, we worden ingesloten door persfotografen , ze manoeuvreren langs alle kanten, wij- de bezoekers- worden belaagd door vele lichtflitsen en lange stokken met microfoons. Een gids spreekt in ijltempo, op een grappige en ludieke manier, ik besluit me even bij de groep en gids te voegen, ze spreekt tot mijn verbeelding met haar enthousiasme en vrolijke stem…… tot ik mijn arm zachtjes uitsteek en… prins Laurant aanraak.
Die ‘touch’ weliswaar in mijn gedachten (neen, vooral niet in mijn dromen!), maar  hij staat vlak naast me, luistert verveeld en een beetje hautain, is piekfijn uitgedost (mag wel met ons geld 🙂 ) Samen luisteren we even verder, de één al meer geboeid dan de ander, Luc Allo ontdek ik ook, ik geraak niet meer uit het groepje en de nauwe gang, kan niet meer voor- of achteruit, voel me wat claustrofobisch, tot een bodyguard (?)  een opening vrij maakt en ik de stilte terug kan/mag opzoeken. Terug dankbaar.

Kom ik nu echt op het nieuws??  🙂

Cultuur zonder volle maag, is nooit een optie. We eten  veggie  in de Avalon, de dagschotel is ruim, gevarieerd ,  101  (voor mij onbekende) ingrediënten sieren mijn bord en verwennen mijn smaakpapillen. Een adresje om te onthouden.
Het glaasje rosé is fris (net wat we nodig hebben op deze koude dag….), we zitten vlak naast de warme stoof.

Dankbaar om  een prinselijk boeiende dag.

Happy day

Volgens de Britse psycholoog Cliff Arnall  is de derde maandag in januari (dit jaar  op 16/1 ) dé dag waarop je stemming het somberst is. Hij heeft dit bewezen via een wiskundige formule. Geen wonder dus dat ik me er  door aangetrokken voel :-).
Pure beroepsmisvorming….

Blue Monday‘ komt eraan!

Ik wapen me alvast via een super happy 12/1/day.

De grote, gele foto van de shoot wordt ’s morgens geleverd op plexiglas, heel zorgvuldig, met vooral een massa karton verpakt. (een trip naar het containerpark dringt zich op :-))
Ondanks het feit dat nu ook de oudjes hier aan de bakstenen muur hangen, is de foto echt schitterend.
De kleuren zijn glansrijk met diepte-effect, de gele achtergrond voelt warm en decoratief aan, de vijf kleintjes  kijken stralend onze woonkamer binnen, en ja….. de grootouders glunderen,  terecht fier op de kroost.

De living kreeg onlangs een transformatie met olijfgroene tinten, dit nieuwe plexi-kunstwerk met haar felgele en marineblauwe kleuren maakt het geheel af.
Super, super tevreden.

dscn35411

De namiddag ligt open voor een toost op 2017 met twee goede vriendinnen. We kennen elkaar van achter onze buggy’s ,voor de schoolpoort. Toen waren we  jonge, onbesuisde mama’s, vol drukke kinderstory’s en bijhorende vermoeidheid, nu zijn we oudeRE, vrolijke dames, die volop genieten van eindeloze babbels gecombineerd met …….lekkere hapjes en drankjes, we verzorgen ons vooral goed.
Voor de ‘catering’ zorgt MR herself, garnaaltjes, zalmgerechtjes (een traiteur kan er niet aan tippen!), ze smaken zoooo lekker bij de bruisende cava (met wolkjes!) die C te voorschijn tovert.

Maar…… déze dag zijn de babbels beperkt, we “moeten” immers aan het werk.
We gaan samen handletteren op papier, de uren vliegen voorbij, onze mannen moeten het lang zonder ons zien te overleven.
Stiftjes van allerlei merken, dikte en kleur, Ecoline Brushpennen, gelpennen, fineliners, papiersoorten…. ondertussen kennen we er alles van (denken we toch) Grote voorraden worden op de tafel bewonderd en getest. We creëren onverwacht kleurrijke achtergrondjes op kaarten, we moeten nog ondervinden dat deze achteraf gaan opkrullen (jammer, maar helaas), met dank aan de waterspetters…..
Maar ‘de leeftijd’ heeft tijd en geduld.
We oefenen samen, ideetjes borrelen op, plannen worden gemaakt, want zeker, dit is voor herhaling vatbaar. Ondertussen lachen we, amuseren we ons vooral, en dromen we over onze ‘kunstwerken’, die er binnenkort zeker van komen 🙂

Klaar nu voor “the most depressing day of the year”.

 

 

‘Schat’tige deur

dscn3539

Een plots inspirerende ontploffing in mijn hoofd, een uitnodigende woonkamerdeur  om te besmeuren,  een smiling quote 🙂 om  een nieuwe dag in te stappen, en vooral een to remember voor de  komende 354 dagen!

Een nieuwe hobby in de maak?
Elke dag een andere creatie, oh neen, help…. wat een hersenpijniging!, dat doe ik mezelf liever niet aan, maar wie weet helpt een regelmatige opflakkering??

Daarenboven…..er zijn nog drie onderliggende glasvensters in diezelfde deur, tips voor creaties van de kleine kindjes? De krijtstiftjes wachten…

En….. je veegt het zo weer af….

…………..

Een paar uur later, ik kom thuis en glimlach bij mijn tekstje, en oh wee… ontdek een foutje….. Ondertussen pronkt mijn deur met zijn most  “prettiest” tekstje

Nieuw, nieuw, nieuw

Het nieuwe jaar is weer daar.
Berichten vanuit de wereld overdonderen, een slechte start voor 2017.
Zal dit ooit nog beter worden?
Soms wil ik het slechte nieuws niet langer horen, en vermijd ik dagblad en TV. Uiteraard geen oplossing, maar is die er wel??

Het oude jaar wordt hier thuis heel speels en vrolijk uitgezwaaid. Vijf blije gezichtjes kijken opa en oma verwachtingsvol aan, want…. we gaan een spel spelen!!
Een spel zonder competitie, een spel zonder traantjes of frustraties dus, een spel waarbij de kindjes elkaar graag helpen, en…. een spel waarbij cadeautjes dé beloning worden. (ook al weten ze dit nog niet)
Ook de kleinste man doet dapper mee 🙂
Ontroerd als ik hoor ‘dat het buikje kriebelt, omdat er vol spanning wordt gewacht op wat gaat gebeuren op  het feestje‘. Oma en opa als spelleider, heerlijk nieuwe job!!

Cadeautjes worden uitgepakt, de smartgames lijken een succes (goede tip van meerdere vrienden en juffrouwen), ook al drijft hier de frustratie soms wél boven, als het moeilijker lukt. Maar is het niet dé opdracht kinderen hiermee te leren omgaan? Leren omgaan met mislukkingen, is een must in deze wereld en tijd. En ja, ze zullen het ooit leren. In mijn herinnering zweeft ook zoiets als ‘oefening baart kunst’…..

Wafels worden gebakken (mmmm!! , joepi geen kookfornuis), en oma’s wafels worden duidelijk gesmaakt, voor het slapen gaan nog een filmpje, met zijn allen in de zetel, lekker warm.
Oud en jong en voldaan, meer moet dat echt niet zijn! Een kinderhart (en omahart) is vlug gevuld.
Ons huis is in de nacht van oud naar nieuw gevuld met vier slapende ventjes en een meidje, dit geeft mij een superzalig gevoel, een met pure zorgeloosheid gevuld huis.

Mijn dromen voor 2017??
Het klinkt cliché, maar gezondheid boven alles voor iedereen rondom me.
En nog een serieuze toef tevredenheid als kers op de mooie taart, meer hoeft echt niet.

Geslaagde verbouwingen bij de zoon, nieuwe (zelfstandige, hele mooie) initiatieven  die succes kennen, een job om met veel enthousiasme te blijven graag doen, familiebanden om te koesteren, en vooral……. blije kindjes!
Mijn dromen reiken niet veel verder….
Ben ik nu saai?

Voor al mijn volgers, [klein in aantal :-), maar likes hoeven niet voor me!, ik blijf schrijven voor mezelf en mijn herinneringen, soms mooi, soms pijnlijk, maar vooral eerlijk en gemeend. ‘t Is een hobby, zou Kamiel Spiessens  zeggen]: laat 2017 schitteren in zijn eenvoud.