bijna 40…..

…… jaar zijn we getrouwd, eigenlijk juist 39….
Een blogje waard.

Dat vieren we!!

Oma gaat met de kleindochter naar een workshop ‘ontbijtset versieren’.
Kleindochter blijft toch een gevolgje van onze liefde ūüôā
Zo leuk, kleindochter is eerst een beetje verlegen, maar al vlug neemt ze mijn enthousiasme over en gaan we er samen voor.
Ik hoor haar mompelen, terwijl ze ijverig plakt en tekent ‘leuk, superleuk’.
Haar lach werkt vertederend bij de ‘juf’.

Samen laten we de inspiratie stromen, en komen tot een leuk concept.
Bij kleindochter MOETEN bloemen en het roze kleurtje aanwezig zijn.
Ze  is en blijft  een fleurig bloemenkindje.
Fier op ons werk, een fotootje meer dan waard.
En je hoor, we zijn gestart met een blank setje!!

Een etentje met manlief, (klein)zoon en de creatieveling herself, en een extra ijsje met veel slagroom doen ons het 40e huwelijksjaar (√©n bijna 2017) ¬†in zweven….
Tempus fugit ….angstwekkend……, maar we zijn er klaar voor en blijven dromen over de toekomst.

Amstel + dam

Een maand geleden : de Thalys biedt een promotie aan, als aasgieren vliegen we erop af. Mede’slachtoffers’ J & D vervoegen ons graag, het vervoer is alvast geregeld, nu nog een leuk hotelleke en we hebben weeral een Hollands uitje in het vooruitzicht.

Nu is het zover, onze Frank belooft droog, zonnig en koud weer. Wat wil een mens nog meer voor een citytrip?
De zon wordt echter vervangen door een beetje magie, met name mist , de sjaal houdt de (soms ijzige) koude een beetje op afstand. [met dank aan mijn schone dochter]
We stappen dapper de dagen door.
De sympathieke gids ūüôā leidt ons langs mooie grachten, sfeervolle pleintjes, lichtjes overal en elders, mooie gebouwen en verrassende eethuisjes.

De Amstel werd ooit manueel onderbroken door een dam, wat resulteert in de stadsnaam Amsterdam.
Nog een hele geschiedenis met de naambepaling ligt ¬†tussen deze feiten, Wikipedia (of ……ik kan ook onze gids aanbevelen) helpt je hierbij verder :-).

Een leuke babbel in de comfortabele zeteltjes van een ‘gezellig vierhoekje’ in de Thalys . Ontspanning troef, alhoewel….. onze vrienden missen de trein….. net niet….
Enige ademhalingsyoga verder, is de rust terug gekeerd.

Kerken in Amsterdam zijn snel gevonden, aan ‘ons’ Lieve Heer op solder‘ zou je echter zomaar voorbij lopen. De 10 Euro-inkom h√©√©l erg waard.
Jan Hartman liet in 1661 zijn huis ombouwen tot een schuilkerk, als reactie op de reformatie. Mooi, intens, interessant!
Langs de vele duistere trapjes verliezen we compleet elke vorm van ori√ęntatie.
De veel te kleine bedstee en het donkere keukentje met haardvuur in het woonhuis maken het  wat claustrofobisch.
De zolderkerk is meer dan een fotootje waard!!

De gids loodst ons naar de Waag, waar  een toptafeltje met uitzicht wacht. De vele kaarsen, die 2 keer per dag worden vernieuwd, zorgen voor een romantische, warme sfeer.
En laat de lunch er ook nog eens superlekker zijn!!
Het gebouw is sprookjesachtig, historisch (heeft vele facetten doorstaan, ook hierbij kan Wikipedia of gids verder helpen) en informeel, een unieke beleving.

Het paleis- stadhuis op de Dam ademt macht en rijkdom uit. Wat voelen we ons nietig in de immense burgerzaal. Hierbij is een ‘mobiele gids’ onze bondgenoot.

Een beetje eenzaam, maar vooral lekker eten we in een restaurantje in de buurt van het hotel.
Met ons vieren genieten we volop, ook al blijven de plaatsen verder zo goed als leeg…..gelukkig hebben we gereserveerd!! Met dank aan de gids!

Moe-moe-moe-gestapt (mijn voeten vergeten niet om ¬†me hier heel duidelijk op attent te maken) komen we toe in het hotel, waar de persoonlijke en huiselijke ontvangst warm (letterlijk √©n figuurlijk) aanvoelt. De inloopdouche is d√© max, ik begin direct plannen te dromen voor verbouwingen in onze huisbadkamer. De bedden slapen heerlijk, of beter ‘laten zich heerlijk beslapen’, en het ontbijt is super, vooral de vers gebakken pannenkoekjes zijn een ‘cullinair orgasme’ (om in de huidige woord-trent te schrijven), en als manlief dan nog liefdevol zijn pannenkoek naar me doorschuift, kan mijn dag niet meer stuk.
De liefde van de vrouw gaat deze keer ook door de maag.

De mist is deze dag weer de stoorzender om het Museumplein te overschouwen.
We blijven duimen voor de beloofde zon, blijkt achteraf ijdele hoop… Foei Frank!

In een Indische winkel keuren we heel mooi en ¬†duur meubilair , tot D me erop wijst dat het toch maar ‘wat neppig’ is. Spreekt hij iets te luid??, de eigenaar wijst ons alvast snel de deur, en J hoort nog toevallig zijn laatste woorden tot nieuwe bezoekers ‘die lopen hier al meer dan een uur rond’, en de ingeslikte woorden ‘en kopen hier niets, en vinden alles wat neppig’:-)
We staan dus snel weer in de bittere kou….

Tot we die leuke verrassende gevel bespeuren, wat schuilt daarachter??? We ontdekken een hippe taarten-konditorei.
Uber kitch, maar daardoor juist zo gezellig, in een hysterische omgeving.
Weer een kiekje waard.
Het allegaartje in het interieur is er zoooooo over dat het plezant wordt. De taart is heerlijk, het biosapje en de koffie ook. Zelfs een voormiddagtaartje kan blijkbaar smaken.

Op weg naar het Rembrandthuis,  luisteren we naar het tragische verhaal van de schilder. Een bezoek is zijn prijs niet echt waard, naar onze bescheiden mening.

Het begijnhof -waar enkel single vrouwen wonen- is stemmig en stil, zelfs of vooral in het donker, met een twinkelende kerstboom. De huizen zijn er hoog en statig. Niet het klassieke wit.

Ik genoot een leuke, gezellige, super, ijskoude, warme, ontspannende, boeiende, lekkere, interessante, leerrijke tweedaagse in het buitenland, met dank aan het fijne gezelschap en de gouden gids.
Nieuwe uitjes worden al gepland, de zomervakantie lonkt.

 

Kerst zonder mis

De dagen zijn sfeervol, ik geniet telkens heel intens van de kerststemming!
Witte takken in huis met vooral veel lichtjes, sneeuwpopjes (al dan niet zelf gemaakt), kaarsjes (al dan niet nep), een lint vol kaartjes (de digitale worden verbannen)….

Ik blijf voorstander, en ervaar die tijd niet direct als opgefokt (zoals ik soms hoor).
Wandelen in mooi verlichte straten, overal lampjes en schitterende bomen, zelfs de melige kerstsongs neem ik er graag bij.

De mis is er niet langer voor mij, ook al heb ik mooie herinneringen aan de goede oude middernachtmis, met sneeuw en een stemmig koor vanuit  het kerkportaal.

We zijn weer ‘eenzaam’ en alleen thuis, kinderstemmetjes zijn verstomd sinds kort, cadeautjes zijn meester gemaakt, verloren inpakpapier ¬†her en der getuigen nog van het voorbije feest, de laatste etensrestjes liggen te bibberen in ¬†de diepvries .
Een slinger met ‘super jaar’ straalt in huis. (origineel cadeau! Bedankt J!)
De gezellige warmte is nog overal voelbaar.

Creatieve mama’s zorgen voor een leuk kinderspel, dat met veel enthousiasme (en soms ook ontgoocheling en traantjes bij verlies) wordt onthaald door klein √©n groot.
Gewèldig toch, de blijheid van het jonge volkje, die stralende gezichtjes, want feesten is de max!

Iedereen blijft slapen, kamers liggen bomvol, luchtmatrassen worden boven gehaald, kindjes liggen gezellig dicht ‘op een hoopje’.
Het gevoel ¬†van een gevuld huis, zoals vroeger, ¬†geeft me ‘rust’.
Ook al bonkt het kleine ventje erop los, de hele nacht door ūüôā
Hij mag! Hij is zelfs in zijn slaap blij.

Een kerstbrunch fleurt de voormiddag op, misschien toch ¬†wat te vroeg voor een avondmens als ik. De morgenstond heeft goud in de mond…., maar liefs toch niet ‘te morgen’….

Heerlijk alles, allemaal en ‘overaltijd’.

Deze dagen is ook sterk ¬†het gemis aanwezig van hen, die er zovele jaren trouw bij waren, maar nu ‘elders’ zijn. . Zo graag schuif ik een extra stoel voor hen aan…
Ook mijn 93-jarige vader, eenzaam op zijn serviceflat, speelt voortdurend door mijn hoofd.
‘That’s life’……, maar ik zag het toch liever anders….

 

dsc_6965c

toveren met het hart

Vrijdag trouwen een nichtje en haar vriend in Merelbeke. Ze worden ‘echt-genoten’.
Ze kiezen voor een leven samen en wagen de ‘grote sprong’.
Voorlopig enkel wettelijk, het grote feest, kerk incluis, gaat door in juli. Dan feesten we stevig mee.

Toch wil ik haar nu al verrassen met een eigen creatiekaartje.

Ideetjes ontstaan en worden weer verdrongen.
Ik wil iets doen met handlettering. Dat staat vast. Ik heb er zin in en waag – net als zij- de sprong…..

Zojuist goochelde (neen, vooral niet ‘googelde’!) ik dit kleine ‘kunst’werkje uit mijn vingers.

dscn34211

 

Tevreden met het resultaat gaat het nu de postbus in, geen digitaal gedoe deze keer, maar wel gemaakt met veel vriendschap,  een portie geduld, soms bevende handen, een rozerood kleurtje voor de liefde.

 

Kleur

…. in deze donkere dagen. De lichtjestijd en ¬†kerstsfeer wentelen ¬†me ¬†in een blij gevoel.
De donkere wolken krijgen een gouden randje.

Lichtjes, binnen- en buitenshuis.
De mensenwereld lijkt zo vredig, zo stralend, zo lieflijk, in tegenstelling tot de werkelijkheid in Aleppo…
Pijnlijk om de gezichtjes van die kinderen te zien, ze kunnen niet langer lachen, zijn verstard, versuft door zoveel leed, zoveel onmenselijkheid, zoveel onrecht.
Schuldgevoel over mijn vrolijk gevoel temidden onze schittering…..
Maar helpt dit gevoel hén vooruit?
Neen, totaal niet….
Tevreden leven met de kansen die we hier aangeboden krijgen, is dé boodschap.
Zalig toekijken hoe het kleinste ventje zijn eerste stapjes wijdbeens in de wereld zet.

We genieten hier dus van uitstapjes in het licht, soms met de zon (we kunnen echt niet klagen in deze decembermaand, de terrasjes in Leuven zaten zelfs vandaag nog vol), soms met lampjes aan de bomen en hoog in de lucht.
Dagen met ‘kort dag’ zijn minder gemakkelijk , ik ben een lentekind, ik ben er al jaren van overtuigd dat ik in een glazen huis wil wonen, waar het licht langs alle kanten binnen stroomt, elk moment van de dag op een eigen manier.

Donkere dagen nodigen uit tot ¬†klussen. We zetten ons in verfmodus , en de chocolade kleurige stukjes muur (van 15 jaar geleden!) in de living krijgen een Toscaans tintje van olijfgroen. ¬†Alles voelt plots zonniger aan, we zijn fier op ons werk en het bijhorend resultaat. Nu en dan fantaseren ¬†we nog even dromerig over ¬†creatieve ideetjes. Wie niet waagt, niet wint….
Liefde is samen een kleurtje zetten”

Binnenkort vieren we hier Kerstmis met onze kinderen en de kleintjes, omringd met  groen en lichtjes, vooral heel veel lichtjes.

 

Over de generaties heen…

De zieke kleindochter komt bij oma logeren.

Oma leerde stempeltechnieken en handlettering.

Via transitiviteit leert  oma  dus kleindochter M stempelen, verven en versierde woordjes.

Super, superleuk, voor groot en klein.
Lieve M, jammer dat je ziek bent, maar het is reuzeleuk om jou dit te zien maken, terwijl de medicatie de koorts  onder controle houdt en je creativiteit vrij spel geeft.

M maakt één kaartje voor mama, ééntje voor papa.
Geniet ervan, mama en papa, hoe graag zij jullie ziet is , is prachtig.
Terwijl ze tekent, is alles  naar jullie toe gericht, ze wil jullie zo graag blij maken met een eigen creatief werkje.
Ze gaat op in haar kunstwerk, doet het graag en werkt inspirerend, oma mag niet helpen, enkel een paar kleine tipjes, ze is er handig in, ze vindt het vooral superfijn dat het bedoeld is voor mensen waar ze dol op is.

Bij een kind zie je wond’ren herleven…… Of had ik dit al gezegd? ūüôā

Geniet even mee van deze kunstige werkjes, met zoveel liefde gemaakt!

De bucketlist

Een gospel staat al langer op mijn bucket list.
Faith is  afkomstig uit Zuid-Afrika, 10 mannen, 10 (volslanke!) vrouwen. Ze hebben al meer dan 1000 optredens achter de rug.
Na Nelson Mandela en Obama zijn ook wij nu aan de beurt in ter Vesten (Beveren)
Een prachtig spektakel met een energieke mix van gospel, Zuid-Afrikaanse traditionals en ‘freedomsongs’. Een ongelooflijk dynamiek stroomt de zaal in, ¬†toeschouwers springen recht om samen met Faith te swingen en ¬†zingen. We verdrinken letterlijk in hun enthousiasme.
Tranen van ontroering als plots het Halleluja van Cohen op een heel aangrijpende manier wordt gebracht.
Ik kan  weer schrappen op mijn lijstje. Alhoewel, meer dan voor herhaling vatbaar.

De volgende dag maken we ons huis Sint-klaar.
10 kindjes van 1 tot 7 jaar en 15 ‘grote mensen’ vullen al snel het hele huis, vol spanning , wachtend op “d√©” deurbel. Want de Sint gaat ons een bezoekje brengen, hij heeft dit de voorbije nacht ¬† kenbaar gemaakt met een raamtekening!
De ‘koene’ Sint en zijn zwarte/ schouw Miet maken hun intrede.
Stilte alom.
Kinderen kijken met open mondjes, soms angstige blikken, soms blije oogjes. E√©n voor √©√©n ‘mogen’ ze op zijn schoot en krijgen ¬†een pluim, maar vooral h√©t cadeautje en dat leuke zakje snoepjes. Miet en de grote meisjes dansen, de jongens kijken vooral vanop een veilige schoot toe. Wat een impact heeft deze verschijning op die kleine mensjes.
Maar voor een cadeautje hebben ze wel een dapper stapje over.
‘Dag Sinterklaasje’ zingen ze vrolijk, want ja, hij verdwijnt weer richting Spanje voor een vol jaar, de goedheilig man, die vooral ontzag inboezemt. De zotte Miet zorgt voor de vrolijke noot.
Tafels worden gedekt met brood en met wijn, en familie bijbabbels vlotten, er wordt buiten gevoetbald (heerlijk weertje op zijn verjaardag), de kindjes kijken gefascineerd poppenkast, er wordt gespeeld met de nieuwe aanwinst,  die spannende dag wordt stilaan ontspannend (en drukker dus, gewoon een beetje luider spreken en het lukt wel)
Ik moet het weeral schrappen van mijn lijstje….. Alhoewel, meer dan voor herhaling vatbaar. Maar de Sint komt terug!, volgend jaar! Belofte maakt schuld.

Een workshop handlettering staat ook  op mijn bucket list.
Vriendin MR en ik ‘springen’ op deze gelegenheid. Boeiend, gezellig (12 vrouwen, waar blijven de mannen??), leerrijk, niet altijd eenvoudig (hoeft ook niet), uitdagende mogelijkheden voor ons creatieve brein dringen zich op. Vijf volle uren houden we het vol, geen minuut van verveling.
Hier wordt een vervolg aan gebreid, dat staat vast, meer dan voor herhaling vatbaar.
Zal ik hiermee mijn kerstkaartjes  bezegelen?  Kom op, inspiratie, ik wil een poging wagen. Een eigen maaksel is tof om in de brievenbus te ontdekken.
En ondertussen schuim ik het internet reeds af om een volgende cursus op te sporen, met MR als mede kandidaat. We hebben de smaak √©cht te pakken, maar….. er moet vooral nog veel worden geoefend….. Tijd kan d√© oplossing geven, waar vinden we die eigenlijk?

En last but not least nog een Antwerpse babbel met ex-collega’s/vriendinnen. We vormen een hecht trio, Ch, ¬†J en ik. We babbelen zonder problemen 5 volle uren rond.
Ch is een krak in het speuren naar supertoffe locaties, deze keer belanden we in dit eethuisje, vlak bij het station van Berchem, niet ver verwijderd van de statige art-déco-huizen. Of het voor herhaling vatbaar is, staat buiten twijfel. We houden dit al vele jaren vol, en zijn vast gedecideerd hier nog heel wat jaren aan te breien.

Druk, druk, druk…..maar leuk, leuk, leuk….
En ondertussen wintert het buiten, staat alles mooi wit ’s morgens bij het opstaan, en bibberen we ons warm.