Winter

Samen met vriendin M trek ik richting Brugge, waar in het oude Sint-Jans-hospitaal de ‘wintermoments‘ vertoeven gedurende amper vijf  dagen, want… ‘bloemen verwelken’ nu eenmaal…

Het gebouw is zéker een bezoekje waard, ook de mooie binnentuin.
Ooit waren we er al eens samen (‘want onze vriendschap blijft bestaan‘ ) voor een concertje.

Al vele jaren droom ik ervan om de ‘winterhappening’ op die locatie te beleven.
Dit jaar is er geen ontkomen aan, mijn besluit staat vast, ik maak er een dagje voor vrij.
M wil graag mee.

Samen beleven we het treinavontuur, met ‘maar’ twee afgeschafte treinen en twee ‘to late’ exemplaren. We hebben tijd….zalig om je niet langer te moeten opjagen als niet alles   verloopt volgens een strikt tijdschema, hoewel…. intijdse treinen zouden toch de max blijven…
En ook al zitten we als haringen in een ton, ‘de trein is altijd een beetje reizen’, we veroveren een zitplaats, en we kunnen babbelen en  babbelen….

Super is het om te horen (en vooral zien) dat M terug ‘de oude’ is. We lachen dus weer heel wat af.

We starten de dag met een lunch in de Stoepa, die we toevallig ontdekken op onze weg. ‘Eén van de gezelligste bistro’s in Brugge’, lees ik vandaag op het internet. We hebben blijkbaar een neus voor toffe  eethuisjes. Wie huurt ons in???
Het interieur is een ‘bruin café’, heerlijk warm met een robuuste houtstoof. En dit in combinatie met een lekkere lasagne/ spaghetti, glaasje rosé en biertje (in een wijnglas!), onze dag kan niet meer stuk.

We gaan op het gevoel richting Oud Hospitaal…. en geraken er zelfs!, wat een hele prestatie is voor ons beiden.
Prachtige locatie aan het water,  mooi gebouw.
Elke zaal krijgt  een  naam ‘Bach’, ‘Beethoven’…

Overal staan wondermooie bloemencreaties. Buiten schijnt de winterzon uitbundig, binnen is het sfeervol, een lichtjesfeest.
De bloemen vertellen een eigen verhaal, houden ons in de ban, we doen ideetjes op bij deze creatieve looks.
Bloemen maken mild en vrolijk.
We zien kunstenaars en stagiaires aan het werk, en genieten van ‘deze vriendelijke wereld’.

Een pannenkoek met slagroom (ja, we gaan altijd  voor het volledige plaatje, onze cholesterol ten spijt…) , aankoop van een piepklein plantje, en een fijn uitrustmoment later, zitten we terug op de trein.
Mijn  spieren laten me duidelijk weten  dat ik er toch weer over ben gegaan, maar het was meer dan de moeite waard.
En vandaag calculeer ik  dan gewoon een rustdag in ….. met een blogje…. om nog wat na te genieten, terwijl buiten alles wit ligt, en  een mager winterzonnetje  pogingen onderneemt  om  het gras terug groen te kleuren, maar (voor deze keer 🙂 ) blijkt het gras niet groener aan de overkant. Hoeft niet voor mij, ik blijf lekker binnen.

 

En ondertussen studeert, studeert én studeert manlief. Want straks is er terug dat examen. Waar haalt hij de moed vandaan?

 

Advertenties

Fotoshoot

Ongeveer  4 jaar geleden is het….. de fotoshoot bij Grietje….. verjaardagscadeau van de (schoon)kinderen voor opa en oma met de kleinkindjes.

De  foto’s kleuren nog altijd onze woonkamer, ze trekken nog steeds menig bezoeker naar die bakstenen achtergrond, de kindjes lachen uitbundig in de camera.

Toch wordt het tijd voor een ‘jongere versie’. Deze keer met een vijfkoppige kroost!
Urenlang heb ik passende kleertjes bij elkaar gezocht, gekocht, miskocht en herzocht…. Last minute besloot ik voor de gele achtergrond te gaan, daar waar ik aanvankelijk pro-groen bleef…

Het wordt een super drukke voormiddag (de hoofdpijn achteraf is hier het levende bewijs van) , kindjes fotogeniek maken is toch niet altijd evident 🙂 , [hoewel ze dit wel degelijk zijn!!, laat dit buiten alle twijfel staan!], traantjes en ergernis om nog maar eens lachend die flits tegemoet te kijken duiken van tijd tot tijd op.
Die twee volle uren willen ze eigenlijk liever  spelen ipv voortdurende glimlachjes te ‘moeten’ toveren.

De kleindochter poseert als een volleerd model, ze kent de trukken  van de foor,  de ‘kleinste zoon’ maakt er een spelletje van om steeds weg te kruipen , weg van de speelgoedjes en camera, terug richting mama en papa. De hond (zelf ook onwennig, en dat met een fotografe die doodsbang is van honden 🙂 ) probeert het kleine ventje wat troost te bieden.
Hij lacht niet echt (nochtans zijn favoriete bezigheid) , maar kijkt zijn eigen lief, schattig, beetje bedenkelijk ‘wat gebeurt hier toch allemaal’ gezichtje.

Eentje verdiept zich volledig in zijn spel, denkt dat hij de omstaanders moet animeren met de playmobilventjes,  en vergeet vooral richting  lens te kijken, eentje is best wat verlegen (ook al was hij al eens een écht kindermodel in een kinderwinkel), en eentje vindt de voorgestelde kleertjes plots echt niet meer leuk en verliest zichzelf even in de drukte van het moment.

Maar Grietje belooft dat het goed komt, ze is een topfotografe die vooral speelt met kleuren, met creatieve ideetjes, met veel aandacht voor het kind.

Binnenkort hangt hier een nieuw fotokader op diezelfde bakstenen achtergrond, met mijn oma-trots en -gelukzaligheid in het ‘uitstalraam’.
Razend benieuwd naar het resultaat, ik kan niet wachten…., maar geduld is een mooie deugd, leerde ik ooit in een vroeger leven.

Het jaar van de vlinder

Als trouwe bibganger, slenter ik altijd eerst langs de nieuwe boeken.
Dit waargebeurde  ‘vlinderboek’ staat geëtaleerd en nodigt me uit tot lezen.

Ik had nooit verwacht dat dit boek me zo zou aangrijpen, zo zou ontroeren, zo in zijn greep zou houden tot ik de laatste pagina kan omslaan. Ik ben zelfs van plan hele hoofdstukken te herlezen.
Wat schrijft ze mooie zinnen, Brigitte van de Koevering.

Wim Daniels woorden over het boek : “Schrijven als bezwering van het onvoorstelbare……… Er gebeurt iets ergs- wat je nooit voor mogelijk hebt gehouden. Iets wat je leven, je bestaan volledig op zijn kop zet, blokkeert….. Je gaat in woorden zoeken, die zich vervolgens hakkelend en strompelend aandienen. Ze gaan halve zinnen vormen, daarna hele zinnen. Uiteindelijk geven ze geen antwoord, maar kunnen ze wel een soort van pijnlijke vrede bieden met wat is gebeurd

Het boek is een pareltje, de symboliek van de vlinder (en vooral de rups) treffend, het verhaal is voor mij herkenbaar, zei het vanuit een andere hoek.

De geadopteerde dochter (uit Colombia) van Brigitte stapt uit het leven, ze kan de druk en de neiging tot perfectionisme niet langer aan. Haar moeder schrijft het verhaal vanuit de visie van haar dochter, vooral heel veel mooie, gelukkige momenten in de kindertijd, soms harde momenten van verzet en losmaken in de pubertijd, en uiteindelijk het terugkeren (en ook terugtrekken) in de warmte van haar omgeving, haar ouders, om  – in haar wanhoop- te besluiten ermee te stoppen.
De familie blijft verweesd achter, en moeder Brigitte leert ermee leven, met vooral veel vallen en soms opstaan, met woorden verwerkt tot heerlijke zinnen, ze lezen zo puur!,  met een beetje kracht een vooral heel veel moed, met  veel twijfels en toch een open eerlijkheid.
Ik bewonder haar stijl, lees het boek ‘heel graag’, er zit zoveel (h)erkenning in.
De stilte van de nacht is weer mijn compagnon. Ik moet dringend leren intijds  stoppen om het ‘zombiaans’ gevoel overdag te bannen. Ik verlies me in  woorden, en vergeet uur en tijd…

Toch ook wat jaloers op de schrijfstijl/kunst van deze  auteur. Deze uitzonderlijke gave hebben…. het blijft een droom….

 

om/pa’s naar Schaarbeek

Het doet  ‘pijn’ ….opstaan voor dag en dauw….
Met de trein en bijhorende vertragingen sporen we richting Schaarbeek, waar in het Hoger Instituut Gezinswetenschappen (de Factorij) een fijne voormiddag doorgaat, een seniorenactie van de Gezinsbond.
Ondertussen zijn we ‘trouwe klanten’ van deze jaarlijkse organisatie, we zijn er immers al voor de tweede keer bij 🙂

We starten met een een koffie(koek), snel-snel, met dank aan de slow-motion trein.
Tekenaar GAL van Knack vertelt over de (on)macht van de tekenpen. Niet goed begrijpbaar, voor ons niet echt aangrijpend.

Wél erg aangrijpend is het verhaal van Anne Provoost over haar oma die de oorlogsjaren in de kolonie in Parijs heeft doorgebracht. Ze is 52, ziet er 25  uit, en vertelt heel boeiend  met West-Vlaamse humor.
Ze heeft hier  immens veel research ingestoken . Nu manlief ook geregeld tussen de saaie (?) archieven leeft, beseft hij dit des te beter. Ze wil dit binnenkort  in een boek vertalen.
Haar verhaal is heel goed gedocumenteerd met oude foto’s, waarin wij- ook al zijn we stukken jonger- toch een klein beetje ‘die goede oude tijd van vroeger’ herkennen. Bij deze geschreven woorden voel ik me nu écht wel oud…

Prachtig ontroerend zijn de Franse chansons van Sarah D’hondt. Deze 31 -jarige zangeres wordt niet voor niets de nachtegaal van Gent genoemd.
“Persoonlijkheden zoals Edith Piaf, Josephine Baker en Lucienne Boyer passeren de revue. Sarah  wordt daarbij begeleid door Stijn Bettens (accordeon)”
Ze zingt met véél klasse liedjes uit het repertorium van deze  ‘straffe madammen’.
Haar bindtekst rond een ‘omaverhaal’ klinkt heerlijk naturel, sober en gewoonweg  perfect in mijn ogen. Zo jong en al zoveel talent….., een talent dat ik trouwens  nooit zal kennen. 😦

Alles wordt afgerond met een buffet en glaasje wijn.
We herkennen er  onze ‘vrienden’ (voor zover je mensen -die je één keer per jaar ziet- zo kan benoemen), en babbelen de broodjes rond.

Ik stap – in de zon- nieuwe blaren aan de voeten, ik ben dapper (?!) , heb nog even nood aan licht en stilte-sport.
De gehavende voeten vergezellen nu mijn verhaal, terwijl manlief zich terug over de studieboeken buigt, want ja…. daar zijn ze weer… de examens….

De winter-kerst-tijd wordt hier stillekes ingefluisterd…. Ik laat je graag even mee genieten van mijn ‘creatieve’ hebbedingen….

 

 

 

 

Over nu en vroeger

Het zit er definitief op…. mijn verjaardag(en) in 2016. Ik ben nu officieel ‘mijn leeftijd’, voor de familie, voor de vrienden, voor mezelf.

Vanop verschillende fronten wordt gevierd.

Met de ganse bende , waarbij het kleine grut  vrolijk doorheen het huis fladdert, waarbij oma en opa – na de opkuis- uitgeteld in de zetel bekomen van al die energie, van pittige drukte, van eindeloos gewriemel voor onze ogen, terwijl cakejes, versierde taarten en een avondmaal pogingen ondernemen tot een gepland ‘rustpunt’.
Pokémons, dino’s, boekjes, playmobil …alles ligt verspreid, wij wagen  voorzichtige stappen over speelgoed en kruipende kindjes heen, om net dat ene drankje te bemachtigen, of die  panini met pesto en zalm.

Alles was van tevoren goed gepland, controlefreak tot en met, het geheel kwam eerder chaotisch over, misschien toch ook een beetje evident met zoveel volk en gewemel in huis? (maak ik mezelf dan maar wijs).
Vergeten tomaten en komkommers wachten nog steeds in de koelkast.
Gezellige, joviale drukte, heet dat. En het nagenieten blijft!

Mijn ver’jaar’ eindigt met een ontbijt met  vriendinnen ten huize hier.
Zonder cava, want dan ziet deze Lieve  de wereld al snel driedubbel, maar met vers appelsiensap en krokant gebakken broodjes en koekjes, waarvoor deze Lieve zelfs vroeg (voor haar dan toch) is opgestaan.
We leerden elkaar ongeveer 32 jaar geleden kennen , (oei wat worden we oud!), terwijl we als jonge, onervaren mama’s aan de schoolpoort stonden om (diezelfde drukke :-)) kindjes op te wachten, tijd voor een praatje, tijd voor een afspraakje, tijd voor een bijbabbel vanachter onze bombastische voitures of buggy’s.
We vertelden over onze opgroeiende kroost, over de bijhorende sympathieke story’s en turbulente  verhalen, we dansten zelfs een tijdje jazz,  we trokken  en trekken er samen op uit, en nog altijd hebben we tijd tekort eens we in babbelmodus schakelen, waarbij (sommige) mannen  al eens ongeduldig worden, toekijkend vanop de zijlijn.
De zon straalt uitbundig binnen doorheen mijn vuile ramen, want daar heb ik nu even geen tijd voor. Een mens moet vooral prioriteiten stellen in het leven.
Vrienden heb je voor het leven, binnenkort zitten we samen in het bejaardenhuis en vertellen over ‘die goede, oude tijd’ en ‘ergens in een ver verleden’….
Maar eerst genieten we nog van ons (bijna-)pensioen en steeds meer vrije tijd, of is dit slechts een illusie?

De 370 cal  plezante drukte en lekkers verteer ik vandaag met een ferme doorstap-wandeling, waarbij ik kinderen van school zie komen, mannen van het werk en vrouwen die boodschappen doen, maar nu ben ik echt wel  weinig geëmancipeerd, dus vrouwen komen van het werk en mannen doen inkopen!

En als beloning…… geniet  ik  van een chocolade ventje….

Ouder worden…

Een nonkel van manlief neemt definitief afscheid met een heel persoonlijk, vervroegd kerstkaartje. Erg aangrijpend en ontroerend, ik krijg koude rillingen als ik de bibberend geschreven woorden lees en herlees. Hij is oud, ‘heeft het gehad met het leven’. Hoe voel je je dan?

Zelf heb ik vooral grote doodsangsten. Ik wil eeuwig leven, ik leef graag, tegenslagen kan ik (voorlopig?) nog goed een plaats geven. Mijn ‘doods’angst is soms buiten proportie, en overheerst dan mijn denken… tot ik terug in het hierNUmaals beland, en dankbaar besef dat mijn tijd er nog niet is.

Vandaag komt er een jaartje, of is het eigenlijk een dagje?, bij. De échte kaartjes, altijd super om te ontvangen, maken het huis vrolijk.
Ik ‘verdag’ (is dan  niet elke dag een reden tot vieren?) en we vieren mijn ‘verjaar’ met een bezoekje aan het huis van de Sint in zijn thuishaven.
Zijn verblijfplaats is een heel statig paleisje, waar de oude trap geuren uit een ver verleden bij mijn bomma oproept, waar hij kamertjes heeft ingericht en waar de  kindjes met een bang hartje een vrolijke  high-five en uiteraard bijhorend chocolaatje  krijgen.

Het enthousiasme, ook al gaat dit gepaard met soms angstige oogjes, hun onvoorwaardelijk vertrouwen en geloof in die goede man (en in ons verhaal 😦 ) , hun open kijk op de sprookjeswereld, zonder dit zelf te beseffen, zo heerlijk allemaal.
En ja, laat de zotte Piet maar gezellig zwart blijven.
Wat wil ik graag ook nog geloven op die manier….

Helka

‘In absentia’ gaat over verlies en rouw, gevoeld, gedragen door vijf mannen. Helder Seabra is danser en choreograaf uit Portugal, zijn vrouw de manager.
Vol verwachting trekken we richting Beveren voor het optreden, op een zondagavond, terwijl we  dan gewoonlijk genieten van de rust van het kleine ventje. Er was dus nood aan een regeling met de zoon.

We krijgen bij de aanvang oordopjes!  Even overwegen om toch maar  de voorstelling te skippen, onze oude, gevoelige oren indachtig. Maar de 30 Euro’s zijn betaald (we willen waar voor ons geld 🙂 ) én de wetenschap dat de voorstelling amper 50 minuten duurt- laat dit nu net één lesuur zijn uit ons verleden- helpt ons dapper naar binnen.
Oordopjes worden ingestoken, ware het niet dat ik er ééntje al direct verlies en  de donkere ruimte  me geen enkele mogelijkheid  biedt om dit kleine supplementje bij die 30 Euro’s  te bespeuren, hoewel ik ijverig de vloer aftast . Dan maar met de vingers in de oren, steeds dieper en dieper, naarmate de muziek in volle glorie toeneemt. Bij manlief hetzelfde scenario, een conversatie is dus onmogelijk. We ‘spreken’ met blikken…

De mannen dansen héél viriel, héél energiek. Ze verwerken hun rouw in woede, in kwaadheid, in ruwe meditatie, in een  heftig spektakel. Heel macho, heel machtig, prachtige dansen, maar met loeiende (psychedelische- in mijn ogen)  lifemuziek, en soms scherpe lichtflitsen.

Manlief telt letterlijk af, 50 minuten lang…. Ik probeer het helse lawaai te ondergaan door me te concentreren op die mannenlijven, die echt wel erg kunstig rond en met elkaar dansen.

We hebben het overleefd, we horen zelfs nog, en houden er geen migraine aan over. Maar opgelucht verlaten we de zaal,  terwijl veel bezoekers hen een staande ovatie geven. Ze hebben het verdiend, de uitputting was hen nabij, maar wij associëren rouw en verlies vooral aan stille momenten, aan intimiteit, aan de songs van Leonard Cohen, wiens dood ons de voorbije week heeft aangegrepen…. Onderweg naar huis wordt in de auto zijn laatste CD gedraaid, wat een rust, wat een verademing, wat een diepe, mooie stem!

Een opgeven van onze traditionele babysitavond en -nacht was het vooral NIET waard!!

Boek en optreden

Ik kan het niet laten….om  toch even mijn ervaringen met boek en cultuur weer te geven.

Het meisje in de trein‘. ‘Je kent haar niet, maar zij weet precies wie jij bent’. Een vernieuwend boek dat je in één nacht zou willen uitlezen,  indien er geen volgende ochtend is om terug actief te staan. Verbluffend goed geconstrueerd. Een totaal verslavende leeservaring. Paula Hawkins eerste thrillerdebuut. Ik ben geen thrillerfan, maar deze psychologische thriller hield me -tot diep in ettelijke nachten- in de ban.
En laat nu toevallig net de verfilming  ‘The girl on the train’ uitgekomen zijn…. Net toen ik mijn laatste pagina omsloeg…. Deze staat  minder positief beschreven in het dagblad, te chaotisch, waar ik perfect kan inkomen, want hoe verfilm je in hemelsnaam een boek, dat telkens vanuit een ander standpunt wordt beschreven? Heel erg moeilijk… of ben ik vooral geen regisseur?? De twijfel om hem te gaan zien is er dus nog…
Eén ding staat vast : vanaf nu zit ik ‘anders’ in de trein….

Nijghse vrouwen. Lennaert Nijgh schreef een schat aan liedjes voor Boudewijn de Groot, voor Ramses Shaffy, voor Liesbeth List, voor…. Het zijn tijdloze parels.
Zijn eerste vrouw Astrid Nijgh zorgde samen met Amaryllis Temmerman, Sabien Tiels en Riet Muylaert voor een intieme kleinkunstavond, ze deed dit heerlijke repertoire veel eer aan.
Astrid zelf zorgde voor de samenhangende teksten, zelden hoorde ik zo’n humoristische vrouw . Ze doet hier zeker niet onder voor de mannen, die toch vaak op kop staan als het humor betreft?? Zij bewijst dat dit vooral een cliché is. Ik heb echt genoten van haar open (ook wat  haar lesbisch zijn betreft) en verrassende humor.
De liedjes, de inhoud van de teksten, onder begeleiding van twee perfect op elkaar inspelende mannelijke artiesten, de prachtige stemmen, vooral van Amaryllis en Riet! , de stemmige verlichtingsbollen, de sfeer in de uitverkochte zaal, veel leeftijdsgenoten 🙂 die hunkeren naar ‘die goede oude tijd van toen’.

De Spaanse film MA MA is aangrijpend, maar de personages, die geregeld wat bizar overkomen,  maken er een luchtiger geheel van. Mooi!

Eindelijk tijd om wat cultuur op te snuiven….
Cultuur genieten zit hier tegenwoordig in een treinversnelling…

En ondertussen is overzee dé beslissing gevallen.
Hoe hard komt dit aan als je de verliezer bent én er twee jaar lang elke seconde intens naar toe hebt geleefd; het uiterste van jezelf hebt gegeven, je lichaam letterlijk hebt uitgeput…

Zee+land

Terwijl  gevochten wordt om de macht in Amerika, gestreden wordt met koudere temperaturen, herfstkleuren hun beste beentje boven halen en Sint-en kerstsferen overal opdoemen, genieten wij van de ‘rust’ in Zeeland.
Een ruim vakantiehuis in Bruinisse, op 100 meter van de ‘zee’.

Wat een gezellige drukte met vijf kinderen rond oma en opa baard en de  papa van drie.
Wat een spektakel om pyjamaatjes en pampers aan te krijgen, om de kleinsten zwemklaar te maken, om even de aandacht weg te houden van spelen, spelen en spelen, want  jasjes moeten nog aan, om -tussen het het spel door- ook nog dat verplichte hapje in de mondjes te doen verdwijnen.

En overal is er het kruipertje, dat vooral daar wil zijn waar de drukte zich afspeelt, dat het grote spel probeert mee te doen, en dat zoveel respect afdwingt bij de grotere.
Hem wordt nooit iets kwalijk genomen, zij dragen  dat kleine, altijd-lachend hummeltje echt op handen.

De kindjes worden groter. Te, te snel…., maar toch zo boeiend om hen te ‘zien’ groeien..

Zeven jaar is ze al, mijn prachtige en enige kleindochter. Het ene moment zorgt ze als een mama voor de kleintjes, we kunnen haar al veel toevertrouwen, het andere moment neemt ze de leiding over het spel met de jongens in een eigen fantasiewereld, waar prinsen in verdwalen of de grote-mensen-wereld in verweven wordt, en rent ze rond als een dartel veulen.

Dino’s, samen-spelen-vechten, ingewikkelde namen van de pokemons benoemen (wat leerde ik veel bij 🙂 ), zijn  favorieten van de neefjes, gevolgd door een stil momentje op de Ipad.  Er mag géén spelmoment verloren gaan,  ze lachen zich een kriek met elkaar, ze fantaseren erop los, bouwen een eigen wereld van ridders en soldaatjes.
Dat nooit-ophoudend enthousiasme is gewéldig.

Ik geniet van hun samen-zijn, mijn vijf grootste schatten rondom me.

Toch ben ik ook blij als de rust ’s avonds terug is in huis, als kindjes hun dromen dromen, zelfs al zijn die wat heftiger bij het hummeltje.

En ja, er waren ook ruzietjes…..
En ja, er was al eens een crisismoment….
En ja, er was ook dat vermoeid gevoel, als kindjes ’s morgens te vroeg reeds hun actieve zelf waren…
En ja, er waren al eens ongezonde momenten, met teveel ijsjes. Waarom bestaan kindermenuutjes in  eethuizen vooral uit vettige rommel, wat ze zelf overigens een topfeestje vinden…….
En ja, wat een tegenslag, we konden niet in het ijskoude water van de weidse  Oosterschelde, waar  een mooi strandje was, en een paar leuke zandbergen….
En ja, het pannenkoekenhuis bij de molen in Burgh-Haamstede was de max, maar de speeltuigen buiten nog meer…
En ja, de vlindertuin, de tropical zoo, de grote dino’s, en vooral het junglepark in Kwadendamme was een superleuk alternatief voor een beloofde druilerige dag, die overigens geen druppel regen toeliet….
En ja, de Hollandse gezelligheid, de Hollandse charme, de Hollandse vriendelijkheid waren weer daar….

En ja, we missen ze, terug thuis nu….