Intermezzo

Snel hebben we ons (weloverwogen?) oordeel klaar. ‘Eigen schuld, dikke bult, moest hij maar niet gaan drinken’… ‘Waarom kan zij zich niet wat méér weerbaar opstellen?’….. ‘Moet hij zichzelf niet eens onderhanden nemen?’…… ‘Doe dan zelf moeite om uit je huis te komen’….. ‘Word nu eindelijk eens sociaal’…

Of nog simpeler, gewoon negeren dat die ander het moeilijk heeft, na het verlies van één van de weinige peilers die hij/zij nog heeft. Nestelen we ons misschien te vaak  in ons eigen veilig leventje?

De DS-weekblad leest :  ‘Dat mensen na hun pensioen totaal ontredderd kunnen geraken, wordt onderschat. Werk geeft je een positie en betekenis in de samenleving. Als die jarenlange structuur en zinvolle dagbesteding wegvallen, kunnen mensen in een depressie geraken’

In Mortsel gaat het niet over mensen met jarenlange ervaring in de psychiatrie, maar over  65-plussers (zo jong nog!) die in de knoei komen met een nieuwe levensfase. De verdoken kwetsbaarheid komt dan  tot uiting. En die kwetsbaarheid ontstaat -vooral!- niet uit eigen wil.

Mensen worden er opgevangen die’ een leven lang goed functioneerden, tot een verandering hen finaal uit hun lood sloeg, het overlijden van een familielid, het einde van de carrière, het verlies van vrienden , uitvliegende kinderen, of fysieke of cognitieve beperkingen’……

Het kan iedereen overkomen, sterk en zwak, weerbaar en aarzelend, ‘meer poten onder je stoel’ kunnen een handje helpen, maar geven geen garantie.

Mensen moeten soms  ontzettend alleen leven, verslavingen eisen hun tol, pillen en drank worden dan de enige uitweg, weg van de wereld en haar eenzaamheid.
Wie stevig gehecht is, is vaak meer weerbaar. Maar niet iedereen krijgt deze kans, genen, omstandigheden spelen hier een grote rol.

Bannen we ‘de ouderen’ teveel uit de samenleving?

Mijn dappere 94-jarige vader klaagt, noch zaagt, doet wat ‘de buitenwereld’ van hem verwacht, maar de dagen duren eindeloos. Bezoekjes van  kinderen en kleinkinderen kunnen het alleen zijn  maar heel even verzachten. Maar hij strijdt zijn strijd, tot het bittere einde. Hij geraakte onderweg al veel poten kwijt.

Verpleegkundige Dewulf schrijft ‘Er is zoveel sociaal isolement. Wij horen verhalen van mensen naar wie niemand omkijkt. Dit leert je dat je niet lief genoeg kan zijn voor elkaar’. Geweldig toch dat een centrum als Intermezzo bestaat, waar mensen terug dat kleine beetje glans krijgen, ook al is het maar voor even, een intermezzo in je zijn, je voelen…

De pagina’s zijn ontroerend en confronterend om  lezen.
Kwetsbaarheid van de mens lokt bij mij altijd heel gemengde gevoelens op.
Niemand kiest hiervoor, je moet er alleen leren mee leven, zo simpel is het, of toch niet??

(On)eindigheid…wiskundig begrip…

Een stralende zomerse lentedag, mijn E-bike, vrienden en de Limburgse heide…. betere ingrediënten voor een ‘superdag’ kan ik me niet voorstellen. We fietsen doorheen de bakermat van onze fijne gidsen. ‘Park midden Limburg’
Heide (augustus, we komen zeker terug voor de paarse tinten!) , bossen, ruime fietspaden (wat een luxe!) , fraaie vergezichten en beschutte plaatsjes. Knooppunten zijn de ruggensteun, terrassen telkens opnieuw een aangename, verfrissende verrassing met verrassende verfrissing.

De  tuin -met golvende uitlopers naar de heide en zijn ‘beroemde holstenen’-  van de ‘Holsteen’hoeve  in Zonhoven verwent ons rijkelijk met het prachtig uitzicht en een lekkere lunch. De eigenaar ‘trakteert’ ons op zijn verhaal over de hersenbloeding met lange revalidatie, maar hij heeft het overleefd én lijkt terug kerngezond.
Eindigheid en onze oneindige rust in deze mooie omgeving kabbelen dapper zij aan zij.
Het ijssalon met ‘het lekkerste Italiaanse ijs van Limburg‘ mag vooral niet ontbreken, is een omwegje waard en helpt even afkoelen. Je moet het proeven!

En toch… ondanks de E bike , voel ik mijn uitgeputte spieren, mijn pijnlijke knieën, mijn onvermogen om trappers altijd even vlot rond te krijgen, de spasmes die voortdurend hun plaats opeisen, de ‘schaduwen van mijn zijn’…., ze blijven halsstarrig meestappen/fietsen en pas diep in de nacht besluiten ze uiteindelijk toch maar tot rust te komen.

L’histoire se répète.

Een 31-jaar-oud-scenario  wordt overgedaan, wij tweetjes op schok met drie ventjes van 4, 5 en 6 jaar. Wij wellicht minder energiek, minder onbezonnen, maar minstens even vrolijk en enthousiast!
Want opa’s en oma’s moeten vooral genieten, moeten niet langer wakker liggen van slapeloze nachten en/of tijdsgebrek, moeten niet meer- hoera!- echt opvoeden, moeten niet bang zijn van verwennen, moeten gewoonweg niet meer.

De drie ventjes zijn al even uitgelaten en levendig, vandaag wordt een dagje Atomium en Mini-Europa.
Daar waar ze reeds anderhalf jaar geleden verkondigden dat dit super-domein zou worden opgekocht door een (saaie?) projectmanager, glundert het park nog steeds  in zijn volle (vooral niet vergane!) glorie.
Enig speurwerk leert ons om vooral géén ‘goedkopere tickets’ in voorverkoop te bestellen via internet, op die manier besparen we zelfs meer dan 30 Euro.
Begrijpe wie kan, de doodgewone aanschuifkassa is veruit ‘dé goedkoopste’.

Met de ultrasnelle lift (de ‘snelste van Europa’, onze oren hebben het geweten!)  zoeven we richting  bovenste bol, naar de hoogste sferen. Kinderhandjes grijpen onze handen, het glazen plafond spreekt tot de verbeelding , vliegen we nu recht de ruimte in??
Boven spreidt zich een panoramisch-360°-zicht uit over heel Brussel.
Zien we daar Tonte Joeri  wuiven vanuit zijn appartement??
Roltrappen, ook hieronder ‘de langste in Europa’ , brengen ons bolsgewijs op verschillende verdiepingen. De kleurrijke lichtjes voelen aan alsof we een verrassend ruimtetuig instappen.
Drie jaar na mijn geboorte kenden ze er al wat van! Puur respect!

Mini-Europa op schaal  1/25 maakt ons werelddeel zichtbaar. Kinderen hollen van plaatsje naar plaats, van to-do-knopje naar to-do-knop, treinen worden bijna ontspoord, boten worden telegeleid , ook al bakken ze er niets van, en is een  helpende hand van opa  meer dan welkom, frustraties worden zo vermeden, want  ‘opaaaaaa, die boot luistert helemaal niet naar mij…..’, hoewel …de beste stuurlui staan hier letterlijk aan wal .

De rokende vulkaan, de racket die  de hoogte inschiet, de TGV die voorbij raast, de scheve toren die met 6 supersterke handjes  wordt recht geduwd, de brandende ton in de haven die moet worden geblust, we hebben het allemaal be-leefd.
Beentjes geraken maar niet moe, klaar voor een tweede ronde doorheen deze spannende mini-wereld.

Er wordt  geoefend met de moeilijke woorden  ‘Atomium’ en ‘Europa’, want maandag moeten juf  en kindjes drrrrrringend op de hoogte worden gebracht in het verteluurtje!
En tegen die dag ….. zijn ze deze wellicht weer vlotjes vergeten, alhoewel…’grote bollen’ en ‘kleine huisjes’, neen, zo lastig is het toch niet?

Maar ‘het nu’ is ‘formidastisch’, en daar doen we het voor.

We spelen even heel modern en posten een ….. selfie!!

 
18595328_1888988828007991_6880379321795728161_o

dilemma

Die telefoon brengt me van streek.
Ik word gevraagd, letterlijk gesmeekt om een interim op te nemen in mijn oude school. Grote paniek bij leerlingen, ouders en directie , met examens voor de deur.
Wiskundigen lijken onvindbaar, blijven een ‘rariteit’ in het onderwijs.

Ergens voel ik duidelijk terug  kriebels opborrelen….. Jongeren,  excollega’s , mijn jarenlange ‘tweede thuis’ én wiskundige feeling blijven een mooie combinatie.
En …. ik kan oplossing zijn…

Maar het lukt me niet, mijn dagen zijn overvol, beloftes kunnen dan niet meer worden ingevuld. Mensen hebben me nodig, en ik heb mensen nodig.

Hoe ik het ook draai of keer, ik voel me schuldig. Schuldig omdat ik daar de brand niet kan blussen, OF schuldig omdat ik hier keuzes en plannen moet afbreken.

Morgen zal ik opstaan, misschien na een slapeloze nacht?, zal ik mijn gevulde dagen genieten, met in mijn achterhoofd vooral veel piekerdenken.
Had ik maar….     Moest ik toch niet….       Of wat als….

Animal tails

Ontroerende trots….   trotse ontroering……

We golven doorheen het glooiende Pajottenland, op zoek naar de droom van zoon 2.
We eten lekker en praten bij, we vragen en begrijpen, we luisteren en geven raad….

Auto én zon loodsen ons doorheen smalle straatjes in een prachtig decor.

De stilte is er zo intens, de natuur straalt pure rust, zoon 2 is betoverd,

……….en toch blijft de GSM met schreeuwlelijke Q-music schetteren in mijn handpalm. Vandaag wordt immers gestemd welk beginnend project een startschot/som zal krijgen.

2100 beginners hebben hun hoop en creativiteit ingediend .
10 winnaars wordt een verrassend, welkom steuntje beloofd.

Zoon 3 is reeds een jaar zoekend in de wir-war van VZW’s, ‘He has a dream’, hij realiseert stilaan een project waarin jongeren met problemen worden begeleid via honden en ‘verhalen met een staartje’. De naam maakt wegwijs : http://www.animaltails.be

We luisteren hoe hij enthousiast zijn woordje zegt op de radio, en ja, hij doet het vlot.
Voor de stemming moeten we nog wat geduld uitoefenen, niet direct mijn beste kant.

Met de nodige spanning verdraag ik de muziek, want ik wil nu vooral horen, er op de eerste rij bij zijn….. Ik ben niet de enige, ik lees (dank je, Whatsapp!) hoe vele jonge mensen met hem mee-hopen, mee-dromen, mee-luisteren, mee-gieren van de zenuwen.

Tot ik plots -ja!!- zijn naam hoor. De ware toedracht mis ik -verdorie!- nog, te snel de GSM dichtgeklapt ….
Maar ik lees de woorden (dank je, Whatsapp):  ‘joepi’…. ‘yes’……’proficiat’…. ‘waaaahhhh’ …… ‘yoehoe’…  ‘prachtig’…. ‘geweldig’…. ‘verdiend’….. ‘schitterend’….’zalig’….. ‘super’……
Kreten van geluk, kreten van waardering, kreten van verrassing. Stilaan begint het door te dringen, hij-is-er-bij!!!!, een som wordt hem beloofd voor het uitwerken van zijn idealen. De radio is mede-enthousiast!!
Tranen van ontroering stromen over mijn gezicht, snotteren van trots.

Zijn idealen krijgen nu extra mogelijkheden, het steun’tje’ geeft dé boost.
Nu kan hij kleuters en kinderen met zorgen (dit zou niet mogen zijn, maar de realiteit is duidelijk anders…)  ‘gratis’ dat extraatje geven, waar ze recht op hebben.

In de media lees en herlees ik su-per-trots :

“Er is nog een verrassing, want na het uitdelen van de 9e Plezante Premie is er nog €2907,08 over.

Die gaat naar een ander Plezant project van vandaag: ‘Animal Tails’ van Jorgen uit Melle.

Hij wil jongeren en kinderen begeleiden met therapie met dieren.

‘Elk verhaal verdient een staartje’.”

En dit staartje krijgt nu zeker een vervolg.

 

samen 123

Manlief + Nederland + Fiets = de perfecte heilige drievuldigheid.

De (enige) beloofde goed-weer-dag én zijn dagje/jaartje ouder inspireren ons tot  een twee-daagjes-uit. De frisse (of eerder koude), bewolkte fietsdag nemen we er  maar voor lief bij. Ik ril me kapot, en zelfs het lekkere aspergemenu ’s avonds slaagt er niet in me terug op normale temperatuur te brengen. Verjaart manlief wel degelijk in mei??

In de grote stad Zaltbommel, bommel
Heerste grote watersnood
En zo menig arme drommel, drommel
Die niet zwemmen kon ging dood

We logeren in het gloednieuwe Van der Valkhotel in de ‘stad’ . Youtube helpt ons herinneren.

Een uitgebreid ontbijtbuffet belooft de volgende dag zonnig te starten. Thuis ontbijt ik graag sober, maar het ‘grootse’ hoort nu eenmaal bij ‘weg zijn’. We hebben er zin in! Heerlijk…. aanschuiven en kiezen, eten en laten bakken, gezond en ongezond, zoet en zout, koffie en sapjes, broodjes en koeken, ….. We zijn en blijven Bourgondiërs.

Ontspannen schieten we wakker uit een diepe ochtendslaap, ‘een fijne verjaardag’ …… tot we ontdekken…het is tien voor tien!!! En….. ontbijten is mogelijk tot tien uur?? (zo meen ik me te herinneren?)
De zon straalt achter het verduisterende gordijn, dé reden van een stressy ontwaken…
Gelukkig blijven Nederlanders overaltijd gastvrij en vriendelijk, knikken begrijpend naar ‘de leeftijd’, begeleiden ons naar het (gelukkig nog gereserveerde) tafeltje, en zeggen vriendelijk dat we ons vooral niet moeten opjagen, want ‘slecht voor het – jarige- hart’.

De dag start paniekerig, maar vooral heel lekker. De kok blijft nog even zijn eitjes roeren, de koffie blijft warm, de broodjes blijven vers, de fruitjes zijn nog niet bruin.

De Linge ‘s’linge’rt zich onze baan doorheen het Gelderse landschap. Romantische dorpjes met theetuinen, vlak aan het water,  witte huizen met bijpassende rieten daken, sporadisch  een paar sterke bloesems die de lentekou nog overleven, een azuurblauwe lucht, groene s’linge’rende fietspaden, en vooral veel sympathieke Hollanders- die ons hartelijk welkom heten- , vergezellen ons die stralende dag. Fietswegen (België kan ervan leren!!!)  en terrassen aan het water wisselen elkaar af en vullen onze dag.

In de Stapelbakker genieten we (tot twee keer toe…., we blijven Bourgondiërs.. weet je wel…) van pannenkoeken, en missen  de kleinkindjes op het gezellige terras met grote speelweide.
We voelen ons heerlijk welkom én thuis op ‘Heerlijk’heid Mariënwaerdt.
De natuur is puur, weids, warm, groen, kortom ‘heerlijk’.

DSCN3999

Acquoy ligt ten oosten van Asperen aan een voormalige u-vormige zijtak van de Linge, de ‘Dode Linge’ genaamd. Het is één van de mooiste dorpen langs de Linge. Het heeft niet voor niets de status van beschermd dorpsgezicht gekregen. Fietsen over de Lingedijk doet je denken aan de vijftiger jaren. De tuinen van de bewoners langs deze dijk zijn goed onderhouden en vaak een bezienswaardigheid.

Het terras ‘RUST WAT’ in Rhenoy nemen we letterlijk, vlak naast het water, we proeven  een typisch Hollands “sapje en streekgebakje”.

De ‘glazen winkels’ in Leerdam etaleren prachtig glaswerk van eigen bodem.

 

Heeeeel veel files leiden ons naar deze schitterende omgeving, fileloos geraken we terug thuis.

 

En weer duikel ik het verleden in….

Zwanger van zoon 3, nemen we een klein meisje in huis. Drie maand lang mag ze de sloppenwijken van Parijs inruilen voor een fijne vakantie in ons nog piepjong gezin.
Fatiha is haar naam, een lief Marokkaans meisje van amper twee jaar, met pikzwarte krulletjes. Ze speelt met de ‘broertjes’, past zich vlot aan, maar niet alles is rozengeur en maneschijn. Ze weigert het vreemde eten door te slikken,  is angstig in de donkere nacht, ze is gewoon om met ouders , veel broers en zusjes één groot bed te delen, hier komt ze plots in ‘de luxe’ van een kamertje voor haar alleen…
We halen ze op als een klein bang hoopje, maar ze vindt haar weg hier thuis. Ze spreekt nog niet, maar begrijpt onze taal steeds beter.
De Vreugdezaaiers hebben ons hiertoe geïnspireerd, maar steeds meer vraag ik me af of het wel een goed idee is om zo’n kleintje weg te halen uit een armoedig, maar veilig (??) nest.
Jong en idealistisch gaan wij hiervoor. Wij willen graag ons geluk delen …..

Drie kleintjes en een dikke buik gaan moeilijk samen.
Nog voor ons meisje terug naar haar huis vertrekt, dringen weeën zich hardnekkig op.
Ik ben amper zes maand ver…., een vroeggeboorte is gevaarlijk. Ik moet plat liggen in de kliniek als buitenverblijf, de baxter probeert zoon 3 veilig in de baarmoeder te houden.
Er moet snel opvang worden gezocht voor de zoontjes (want de papa kan geen verlof opnemen in het onderwijs), ‘ons dochtertje’ gaat een week later terug richting Parijs, manlief brengt haar moederziel alleen naar de bus, opnieuw als een hoopje ellende (daar vervliegt het idealisme….), bang voor (terug) het onbekende, klemt ze zich aan hem vast.

Ik lig, wacht, lees, lig, wacht, lees, slaap tussendoor, of doe toch pogingen, ben bang voor de gevolgen, hoop dat alles goed komt, mis mijn kindjes, bezoekjes bloemen de lege dagen, maar kindjes én man moeten het thuis alleen beredderen.
Anderhalve maand diezelfde ein-de-lo-ze dagen….

9/5/1982……… ik mag morgen naar huis, de baxter deed zijn werk, nu nog gewoon een maand rustig afwachten thuis. Help, kan ik rust en 2 kleintjes  combineren??, maar niets boven ‘byebye kliniek’. De baxter wordt  afgekoppeld, ik voel me vrij!

10/5……. mijn valiesje staat klaar om naar huis te gaan…..maar dat is buiten zoon 3 om gerekend, hij heeft beslist : ‘mama blijft hier en ik wil hier weg’.
Het is 11.30u als hij in mijn armen ligt, zo onverwacht snel, ik ben een vat vol emoties, nog aan het bekomen van de voorbije te stille en angstige weken, een maand te vroeg komt hij in mijn leven. Hij huilt direct, ik hoor het oneindig graag, mijn oerinstinct als mama komt onmiddellijk boven, ik weet dat hij blijft, ik hoor nog vaag de dokter me gerust stellen, hij heeft alleen nog wat extra hulp nodig….

3.100 kg, ruim voldoende, maar suikerwaarden en biliburine (weeral dat vies woord)  staan niet op peil. De  longskes zijn nog niet volledig open, dit betekent ademhulp én couveuse. Hij geniet nog 3 weken van zijn verwarmd privésetje.
Ik ben zo fier op mijn dapper ventje. Hij mag nog niet naar huis, maar is een vechtertje.
Zelf logeer ik ondertussen bij het oudste zoontje, weer in datzelfde “buitenverblijf”, maar op een ander verdiep. Een thyreoglossuscyste in dat kleine keeltje moet dringend worden verwijderd.
Met de bijhorende babyblues dwaal ik doorheen de kliniek, blijf eens hier, dan weer daar  plakken. Verzorg de baby, die gelukkig goed evolueert, en het geopereerde zoontje, dat ook goed herstelt.
Zoon 2 blijft bij grootouders en papa en komt de broertjes en mama geregeld opzoeken.
Moeilijke dagen, weken, er zitten vaak tranen klaar, tranen van geluk, en tranen van angst……maar ….een betere toekomst wacht.

We mogen alle drie naar huis. S-u-p-e-r blij! Ik kan weer zorgen voor, ik kan genieten, ik kan ‘gerust zijn’. (hoewel het gezwel hardnekkig zijn plaats opeist en nog drie keren zal terugkomen, tot men besluit tot een drastische operatie, het ‘kreng’ blijft definitief weg. Maar dat weten we dan nog niet…. )
Ook het piepkleine zoontje vraagt nog veel aandacht, hij slaapt  een paar maanden in de living, om een longontsteking voor te zijn. Papa en mama afwisselend als compagnon.

En daartussen huppelt zoontje 2 vrolijk  rond.

Alles komt goed, ik wéét het gewoon, ik geniet van de (laatste keer) baby, van peuter en kleuter, van véél gewemel  in huis, van smachten naar een rustig moment, van slapeloze nachten, van lachende gezichtjes, van verwennen en zorgjes, van kindjes die zorgeloos verdrinken in hun dromen en hun spel.
Samen met manlief lukt het, ze worden groter en groter, en ze blijven ‘onze kinderen’.

[klein weetje : zoon 1 wordt kaal geboren en heeft nu een grote bos haar, zoon 2 en 3 hebben een flinke bos gitzwart haar bij de geboorte- verpleegsters denken zelfs dat ik met een Marrokaan getrouwd ben, tot manlief opduikt- en ‘kampen’ nu met ‘wegtrekkende haarlijn’. Zou dit voorspellend zijn??? Duikt hier een nieuwe statistiek op??]

Flink

Acht jaar wordt ze. Onze oudste (en enige) kleindochter.
Tempus fugit…, sneller en sneller…

We nemen ze mee uit ‘op restaurantje’, samen met het broertje. Met dank aan de pedagogische studiedag, die de school weer rijker is.
Balletjes in tomatensaus, lekker ongezond, maar zooooo lekker. Ze glundert, en wij glunderen mee.
Dessertjes mag ze  uit het groot buffet kiezen, ze straalt, en wij stralen mee.

Als toemaatje mag ze ‘grijpen’,
altijd prijs,
een waar paradijs!
Maar de grijper doet niet wat ze wil, ze gaat in de speelhoek zitten, ik zie bittere traantjes, die ze dapper probeert te verbergen,
terwijl ze haar subtiel tergen.
Ze is zo graag flink.

Een knip-, plak- en tekenboek ‘dit ben ik’, prinsessenstiftjes en  illusie-kaarten toveren snel dat blij gezichtje terug.

Thuis (mama en papa lekker aan het werk) spelen we gezellige spelletjes,
ze kiest
en verliest,
maar ze kan er al  tegen…. tegen dat verlies.
Ze is zo graag flink,
een vrolijk kind
dat vooral wint.

Ze trekt met ons naar de club, ze turnt en oefent voor de grote show, een wit laken drapeert  een engeltje, ze doet haar uiterste best.
Ontroerd kijk ik toe, hoe flink ze wil zijn, hoe flink ze is een hoe flink ze zal blijven. Tussendoor ‘gluurt’ ze naar me, of ik ‘hét’ wel zie
hoe prachtig ze rad maakt,
de grond slechts heel even raakt,
een zucht van fierheid slaakt.

hoe ze gracieus aan komt golven
zo mooi, zo lief
mijn kleine hartendief.

Ze glinsteren  in mijn ogen,
tranen die prikken mogen,
en dan stilletjes opdrogen….

DSCN1862