Geheugentraining les 6 en stressy happy day

Last but not least trek ik deze ochtend terug naar ons kasteeltje.

Zeg nu zelf, hier kan je toch heel fijn bijleren?

20191010_0952424131472680614600279.jpg

Om het geheugen goed te laten werken zijn aandacht, gemoedsrust en beweging van kapitaal belang.
De gemoedsrust laat vaak sporen na, niet simpel als je soms een vat vol emotie bent.

Er is externe, fysieke beweging, de stappenteller bewijst dat ik niet slecht bezig ben.
Er is interne beweging, de intentie om te leren en te onthouden, vaak de broodnodige eerste stap.
De bedoeling is de grijze massa te laten bewegen. Het brein kent geen verschil tussen werkelijkheid en fantasie. Je kan ‘wandelen in de zetel’, ‘yoga-oefeningen doen in gedachten’, we kunnen ons brein echt  alles wijsmaken.
Toch wel een verwarrende ontdekking.

We oefenen nog even met de methode van Loci, waarbij woorden worden toegekend aan plaatsen in huis. Ik herinner me de student die  vlot 60 cijfers van het getal pi op het bord schreef, zomaar voor de vuist weg, hij was bekend met Loci, ik kon enkel verbaasd toekijken. Na vele jaren kende ik er amper zes….
Bij mij werkt dit niet, blijkbaar heb ik (te?)veel fantasieruimte in het hoofd.

We nemen afscheid, van elkaar en van de lesgever, zie ik her en der een teleurstellende blik?, warme groeten wijzen nogmaals op een fijne groep.

Ik moet spurten, de stad door. “Zelfs de hoeders van de wet kijken minzaam als ik fout parkeer” . Een plaatsje voor de fiets is niet direct voorhanden, paniek overvalt me, ik besef, dé verkeerde emotie.
De eerste trein haal ik nipt, de tweede slaat de deuren parmantig voor mijn neus toe, de derde heeft vertraging, dus moet ik hollen naar de zaal, waar  het grootouderfeest  reeds is gestart. Ik (Chinese vrijwilliger) mag op het podium klimmen, en zal mijn palmboomrol voorbeeldig spelen, stormen en klippen leer ik overwinnen.
Kleinzoon moedigt  aan, handjes klappen uitbundig, fier als een gieter kruipt hij dicht bij oma, ik knuffel  intens, en voel het emotievat vlot overlopen.

Hij heeft een verrassing voor me!
Zelf gemaakt oma!
Zijn werkje weerspiegelt in het glas van de trein, ik geniet dubbeldik.
Het krijgt een ereplaats in huis.
20191024_1916113308563576321011357.jpg

Geheugentraining les 5

Laat het alvast een troost zijn (voor de lezers 🙂 ) dat het maar om zes lessen gaat!

Ze mogen voor mij best nog langer duren, we – ja ook ik- zijn een positieve groep, we hebben plezier én leren bij, we zijn een enthousiaste bende, volgens de lesgever onthoud je dan het best.
Dus yes we can! Obama wist het al, lang voor mij.

Er is zij die in het koor zingt, hij die juwelen maakt, hij die vaak bridge speelt, het ultieme geheugenspel waar hij soms faalt, zij die met haar 81 jaar haar uiterste best doet, open en spontaan, hij en zij die als koppel de uitdagingen aangaan, zij die net haar man is verloren maar zich beter voelt onder de contacten, hij die laconiek zegt dat hij niet meer gelooft in sprookjes, zij die mijn vriendin is, hij met droge humor…., zij….., hij…..

Ik gluur door het openstaande raam, vanop mijn bankje, de herfst strooit met goud.

20191017_1002106892968483760146958.jpg
delete de auto en het gebouw, goud weerkaatst in het glas.

Gecharmeerd door dit spektakel, neem ik snel een (paar) verdoken fotootje(s).

Betrapt…..geen hoekstraf, even later kijken we met zijn allen naar het schitterend natuurspel en vertelt de lesgever over het blad dat kleurt, hoe, waar en waarom. Boeiend, ik prent de biologie over fotosynthese en ‘uitzweten’ in het brein, want interesse schept concentratie. We zijn weer bij de les.

We horen algemene geheugentips van aandacht, over tijd naar technieken.
Er zit een aangeboren luiheid in het kind én in de volwassen persoon, wij willen vaak enkel horen, niet leren. Correct, ik ben een levend bewijs. Maar het hoeft ook niet. Nog meer akkoord.

Onthouden lukt beter via associatie, zoals tegengestelden (zwart-wit), onderdelen (vinger-hand), nabijheid (vogel-nest), oorzaak en gevolg, identieke betekenis, en….. ai, de zesde techniek ontglipt me compleet, of waren het er maar vijf?….. draad kwijt…. gat in mijn brein….

Eén beeld zegt meer dan 1000 woorden, we oefenen via visualisatie, voor mij persoonlijk werkt het verhaal en de fantasie duidelijk beter, hét grote voordeel van gefantaseerde verhaaltjes voor de kleintjes.

De lesgever informeert even kort naar onze bevindingen ivm de lessen, ik hoor 14 positieve verhalen, jong en oud(er) motiveren elkaar, er volgt nog een lange nababbel onder de kleurrijke boom, ‘jammer dat de reeks niet langer duurt’.

Geheugentraining les 4

De zon straalt, groen ruikt herfstig, opgewekt fiets ik naar de les.
Het is stil en rustig op het fietspad langs de spoorweg, treinen houden zich gedeisd en een groot deel Vlaanderen is in werkmodus.
Dit voelt aan als een pure luxe, ik voel me vrij en vrolijk, vredig en vreugdevol. Vr…..

De groep wordt hecht, er groeit vertrouwen en veel humor, de lesgever verbindt en spreekt boeiend. Met tussendoor een kwinkslag houdt hij ons bij de les.
Is dat niet dé manier om de aandacht vast te houden? Ik dacht het wel 🙂
Er is heerlijke openheid, echte luisterbereidheid en veel plezierige ontspanning bij het oefenen van het startspel.
Hoe fijn
kan leren zijn!

Ons hoofd bevat ‘de denker’ en ‘de observator’.
De denker wil spontaan het grootste deel van ons brein veroveren, er zitten veel automatisme  en fijne en minder fijne ervaringen vanuit het verleden in verankerd. Er wordt ons op gewezen dat we als kind de wereld rondom niet altijd correct interpreteren, en met soms foute gedachten en gevoelens verder gaan.
De observator slaapt (te) vaak, hij  kijkt enkel, geeft kalmte. Hij richt zijn volle aandacht op de denker en oordeelt, noch veroordeelt. Hij wil groeien, maar we gunnen hem niet altijd zijn kans, we verdrinken te vaak in de denkende (en piekerende) ‘kunst’.
Moderne (en klassieke) meditatie maken het observerende deel groter, waarbij we rustiger worden.

Om info op te slaan uit het KTG (korte termijn geheugen) naar het LTG (lang) is slaap nodig. Zo geven we een betekenis, we leggen verbanden met bestaande kennis en brengen structuren aan.
Hij blijft erop hameren dat het LTG NIET beperkt is.
We maken cellen bij, oefening baart hier echt wel kunst.
Het verhaal van de test met de taxichauffeurs in Londen blijft me bij. De opgelegde verplichting om het volledige stratenplan van de wereldstad  in het hoofd te stouwen, bewijst via hersenscans dat ze er duidelijk ‘een bultje bij kregen’.

Heel belangrijk om te onthouden is verbanden leggen. We krijgen oefeningen voorgeschoteld, van getallen, over woorden, naar vreemde woorden in Spaans een Hebreeuws.
We scoren, of scoren niet, niemand wordt ontgoocheld, noch ontmoedigd. Want ‘we begrijpen’ beter.

Welke invloeden spelen een rol bij vergeetachtigheid?
Gezondheid, drukte, aanleg (oh wat hoor ik dat graag!), zelfvertrouwen “Ik heb dat nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan” (Pipi Langkous) , emoties, medicatie, alcohol, angst, vermoeidheid, onze ogen en oren ……en er waren er nog veel meer….maar die ben ik ….. vergeten…..

Er volgt een oefening in mindmappen. Ik mag niet mee doen, ik word aangeduid als Chinese vrijwilliger om de lange tekst voor te lezen.
Achteraf krijgt niet de tekst, maar mijn stem een warm applaus. Nog nooit was ik me ervan bewust dat ik ‘een zachte mooie stem heb’, dat ‘ik een radiostem heb’, dat ‘ik dringend verhalen moet inlezen voor blinden’, dat ‘ze uren zou kunnen luisteren naar mijn verhaal’ .
Voel ik hier – heel even- mijn zelfvertrouwen groeien?? En dus mijn geheugen??
Haha…., een nieuwe toekomst vouwt zich voor me open …..

We krijgen huiswerk mee, ik ben -uiteraard- plichtsgetrouw?!

Met een brein overvol van nieuwe info fiets ik de zon tegemoet.  Ik mag voeten onder tafel schuiven, manlief heeft voor de student gekookt.
Ik ben ‘van heerlijke dienst’, en mag kinderlijke huiswerkjes begeleiden.
Hij leest na zes weken al wonderlijk goed ‘an, in, ik, uk, oom,kin, …..’, motivatie en ambitie doen hem stralen.
Grote broer schrijft en leest al goed hele zinnen, met en zonder zin.
Hij oefent de maaltafel van twee, ik oefen braaf mee en train dus extra….

 

 

Geheugentraining, les 3

Vooraleer ik riskeer het te vergeten, en zoals beloofd, schrijf ik hier snel de bevindingen neer van de derde les. De tweede les ‘moest’ ik dus spijbelen, een heel fijne vriendenbijeenkomst maakte deze onmogelijk, en… ik heb er géén spijt van, we hebben vele herinneringen opgehaald, en past ook dat niet in dit kader?

“Het negatieve van het geheugen is dat de negatieve herinneringen het beste blijven hangen”. Ik overweeg om af te haken, anderzijds…. ik heb betaald én wil waar voor mijn geld.

We dénken vaak dat we aandachtig zijn, terwijl we eigenlijk het beeld van de werkelijkheid volledig vervormen om het te laten passen in onze leefwereld. We letten niet altijd op, we weten (of denken toch) wat er gaat gebeuren.
Een open houding oefenen, dat blijft de boodschap.

Vaak zitten we gevangen in onzekerheid en een tekort aan zelfvertrouwen, vooral opgebouwd door oordelen van de ander, die op zijn beurt beïnvloed wordt door zijn omgeving.
De mentale toestand van angst om te vergeten helpt vergeten.
Gemoedsrust én rust zijn broodnodig, on-gerustheid een slecht teken.
Mensen zijn verschillend, altijd geweest, emotie en acceptatie zijn tegenpolen. Ik hoor te vaak bij de eerste categorie…

Een test volgt, hebben we een visueel, auditief of een tast-geur-geheugen? Ik herinner me hoe ik vroeger vooral visueel studeerde, ik zag op het examen de (jammer genoeg niet altijd juiste) woorden voor me op de cursuspagina.
Dit blijkt ook uit mijn test, alhoewel…. ik auditief plots beter scoor?
The times, they are a’changing, Bob Dylan wist het al.
’t Kan verkeren, ook Bredero begreep het al.

De lesgever wijst op het belang van meditatie en mindfulness, die duidelijk invloed hebben op de doorbloeding van het brein, de bekabeling in de hersens , de hartslag én vooral het verouderingsproces.
Veelvuldig onderzoek op het brein van boeddhisten en niet-boeddhisten bewijst dit.
Wist ik dat niet al? Waarom lukt het me niet? Te druk bezig vaak? Volgde ik niet ooit -in een vorig leven- acht lessen mindfulness, waar ik verder nog weinig mee deed? Gewoon omdat het dagelijkse leven teveel beslag legt op mijn denken en voelen?

We krijgen huiswerk mee, wie niet waagt, niet wint toch?

MR (neen, geen partijgedoe) en ik laten de zware materie verteren bij een hapje en een drankje.
De veggieschotel en de gezellige nababbel zijn er ‘koek en ei’.
Een no-nonsens-concept waar ik wel van houd.
https://www.groepintro.be/nl/maatwerk/horeca/koek-ei/
“Een h’eerlijke lunch voor een h’eerlijke prijs.”

De nadruk van de lesgever op veel beweging indachtig, stap ik tevoet naar huis, de volle vijf km, fiets aan de hand. Een lieve man vraagt of alles oké is, en ik misschien hulp kan gebruiken bij de reparatie van mijn (perfecte) fiets. Ongelooflijk attent!
Ik glimlach lief terug ‘alles in orde, want ik oefen mijn brein’.

Verlicht kom ik thuis, letterlijk en figuurlijk.

Tipje voor het brein : schrijf het alfabet van z naar a met je niet-dominante hand 🙂

Geheugentraining

Er zitten gaatjes
in mijn verstand.
Van het vele piekeren
over onbegrijpelijke dingen,
mezelf nog het meest.

Maar ach, al bij al
is het best wel handig,
zo’n kop vol gaten.
Er kan dan af en toe
een frisse wind doorheen …

(Geert De Kockere)

Ja die gaatjes zitten er, al veel langer, ze worden groter,  soms word ik angstig en ontmoedigd. Dan helpt elke spiegeling met leeftijdsgenoten me dieper de put in. Dringend moet ik hieraan iets verhelpen, dus vertel ik  vriendin M dat ik snel een ‘stom-klinkende’ cursus ‘geheugentraining’ ga volgen, zes donderdagvoormiddagen, 12 lesuren.
Onmiddellijk reageert ze, geen sprake van ‘stom’, ze wil vooral mee.
Lastminute schrijven we ons in. Het is al woensdagavond…….
Nu niet vergeten intijds op te staan!

Les 1.

De eerste les draait rond inzicht,  vrij theoretisch, we leren ons brein van binnen en buiten kennen én waarderen. De lesgever is psycholoog van opleiding en zeer aangenaam, begrijpend mild in de omgang.

Mijn grote angst om tussen enkel 80-jarigen terecht te komen, blijk totaal onterecht. Integendeel, de jongste is amper 40, de oudste 80, de overige 12 deelnemers circuleren tussen 50 en 65, een eerste geruststelling alvast, er is niets vreemd aan de hand met dat brein van mij .

Er zit humor in de groep, heerlijk! We hebben allen de nodige zelfrelativering, iedereen is vooral spontaan en eerlijk, we stoppen ons niet weg achter onze angst en onzekerheid.
Open en bloot kunnen toegeven dat we ‘met een probleem’ kampen, zonder ons daarin de mindere, de vreemde eend in de bijt  te ‘moeten’ voelen, fijn!
Dat belooft.

De basishoudingen voor een gezond geheugen zijn :

Aandacht (voetbaluitslagen kan ik sowieso niet memoriseren, interesseren mij geen bal)
Gemoedsrust (een vrij jonge cursist vertelt met tranen in de ogen dat ze net haar man is verloren, haar geheugen gaat pijlsnel bergaf, ze is in paniek, heel normaal blijkt dus)
Beweging brengt zuurstof in onze grijze massa.

Herinneren lijkt vanzelfsprekend, vergeten valt op…. Maar vergeten is normaal, noodzakelijk zelfs en vooral géén voorbode van dementie,  hoewel vaak een stille angst.

We doen de proef van Rey. De lesgever leest in vrij snel tempo 15 woorden voor, wij noteren wat we  herinneren. Het angstzweet breekt me uit, die confrontatie haat ik.
Onverwacht  scoor ik heel goed met 12 woorden. Maar….. ik heb een truc gebruikt,  breide een verhaal rond deze woorden, en liet die film bij de oefening visueel voor me afspelen. Het werkte wonderwel. De lesgever knikt moedgevend, blijkbaar geen truc, maar vaak een must. Mijn zelfvertrouwen groeit.

Is geheugen leeftijdsgebonden? Gedeeltelijk, we gaan niet achteruit in capaciteit, dit had ik niet verwacht?, wel in tempo.

Is er invloed van ‘stoorzenders’? Ja, heel erg. Emotioneel-gevoelige mensen onthouden  minder, rationele mensen hebben vaak een beter geheugen, omdat hun brein voortdurend gezuiverd wordt van triggers, ze ruimen als het ware op, daar waar  emoties de mens vaak in de eindeloos golvende gedachtenzee laten dobberen.
Dé grootste opluchting die ik hier hoor, ik ben een emotioneel vat, een vat vol (pieker)gedachten en (te) intens (her/be)leven. In stilte overloop ik even familie- en vriendenkring, dit kan kloppen, dat lijkt alvast duidelijk.
Onze harde schijf zit voller, we moeten deleten, maar dit lukt ons (nog?) niet.

We krijgen een vragenlijst ‘alledaagse vergissingen’. Ik begrijp niet altijd waar de connectie juist zit met het thema, maar vul deze eerlijk in.
Achteraf blijkt dat ik inderdaad een (te?) emotie-vol mens ben, dat kan een duidelijke invloed  hebben op mijn harde schijf, want hard en zacht combineren vaak moeizaam.  Weer een excuus extra dus.

Hij spreekt over externe stimuli die doorschuiven naar  het (U)ltra K(ort) T(ermijn)G(eheugen), vervolgens treedt het KTG in werking om daarna te verdwijnen in het L(ang)TG.

Zenuwbanen, neuronen, hippocampus, hersenschors (info voor lange termijn), amygdala, dendrieten, nucleus, axon , neurotransmitters, verbindingen, ik weet er alles van (en ben het ondertussen ook grotendeels vlotjes weer vergeten, dit is dan ook nog maar de eerste les, ik onderga genoodzaakt…), geboeid luister ik naar de warme stem die alles in hapbare brokjes overbrengt.

Her en der hoor ik een zucht van verlichting. We zijn ‘normaal’.

 

Les 2

Ai ik moet ze missen, volgende donderdag, heel jammer,mijn agenda zit vol, sinds maanden reeds. Het belooft een fijne dag te worden, waar herinneringen heerlijk mogen bloeien, en waar elke vorm van frustratie uit den bozen zal zijn. Daar ga ik voor!
Een oude-jonge-vriendinnen-uitstap naar het stadje op de taalgrens waar wij allen ooit – in een ver verleden (zit nog in mijn LTG,  ik luister met aandacht )- school liepen.

Vriendin M zal me op de hoogte houden, want ik wil niets missen, en ben – tot hier toe- heel tevreden met mijn last-minute-beslissing. De confrontatie viel best mee, gelijkgestemden onder elkaar en een begrijpend ‘vakhoofd’.

 

Wordt vervolgd. Nog vier te gaan…..