Becoming Astrid

Het wordt trappen, stampen, douwen op de fiets, een stevige wind trekt en duwt  me rusteloos heen en weer, maar ik bereik de bestemming, dapper en doorwaaid met wilde haarbos (droom ik daar niet al veel langer van? De kam wordt vooral niet bovengehaald) .

Glimlachend (of is het eerder grinnikend om mijn kunstenaarskop?) wacht ze me op, samen gaan we ons  onderdompelen in een andere wereld.

‘Becoming Astrid’ staat al langer op het to-see-lijstje, een Deens-Zweedse film over de jongere  jaren van Astrid Lindgren, jeugdboekenschrijfster van oa Pipi Langkous. (Pippi Långstrump)

Ik ben en blijf vurige fan  van de Scandinavische film.
Om zeker te spelen heb ik toch even Mr Google geraadpleegd en jawel, de Deense filmmaker Pernille Fischer Christensen hoort historisch, cultureel en politiek tot het ‘Norden’. Blijkbaar niet geografisch?

De winterse taferelen, het  sterk christelijk geïnspireerde harde boerenleven in de jaren 1920, waartegen zij als kritisch jong meisje speels rebelleert, het noodlot dat haar overvalt, de moeilijke jaren die erop volgen en haar tot een jonge alleenstaande mama bombarderen, ver weg van familie én vele jaren ook weg van haar zoontje.
Het houdt ons in zijn hartverwarmende én hartverscheurende ban.
Er is zoveel liefde voelbaar ondanks het gure Hoge-Noorden-klimaat en de vaak hypocriete tijd van toen.

De hoofdrol wordt meesterlijk vertolkt door een 25-jarige actrice, die zowel de rol van rebellerende tiener als die  van te vroeg rijpe jong-volwassene geweldig speelt.

Voor wie fan is van een frisse, biografische, (h)eerlijk speelse én aangrijpende, naturelle, fijngevoelige, dappere en krachtige film vanuit het prachtige Noorden, aarzel geen seconde.

Maar nog het meest ontroerend én authentiek doorleef ik de eindgeneriek van Ane Brun.
Hier word je toch écht blij en vrolijk van?!
Hét thema van de film, ondanks veel tegenslag en emotie. Durf springa! Leef intens!

Dat prachtige kinderstemmetje bij het einde van het muziekstuk weekt vlot  een traantje extra los.

Springa, våga springa
Genom döden in i livet
Springa, våga springa
Genom mörkret in i ljuset

Passa på att leva, ta för dig
Känn att sommaren den är din
Passa på att leva, ta ett steg fram
Eller baklänges om du vill
Passa på att leva, stå mitt i det
Möt upp stormarna med ett skrik
…….

Rennen, durven rennen 
Door de dood in het leven 
Rennen, durven rennen 
Door de duisternis naar het licht 

Grijp de kans om te leven, voor je te zorgen 
Voel dat de zomer voor jou is 
Grijp de kans om te leven, zet een stap voorwaarts 
Of achteruit als je wilt 
Grijp de kans om te leven, ga er middenin staan 
Ontmoet de stormen met een schreeuw 
…….

 

 

 

Advertenties

Shoplifters

De druilerige zon- (contradictio in terminis)dag nodigt uit tot de wekelijkse cine-film in de bioscoop. Dapper fietsen we onze winterjas en schoenen kletsnat.
Betogen voor het klimaat (ik hoor en zie : een groot succes, schone, zonen én kleinkinderen  inbegrepen! Zo trots deze oma hier!) zit er vandaag voor ons niet in.
We komen op voor onze (en jullie) kleinkinderen en proberen dit dagdagelijks in te vullen. Voldoende? Helemaal niet, maar het spookt wel vaak door mijn hersenpan.
En ja, we doen ons best.

Nadruiperig stappen we de stille donkerte en donkere stilte binnen.
We gaan voor ‘Shoplifters’ van de Japanse meester Hirokazu Kore-eda.
We vliegen niet, rijden zelden ver weg, en beleven dus die andere wereld enkel op het filmdoek.

De straatarme ‘familie’ leeft op de rand van de maatschappij, geen werk, geen inkomen, geen deftig dak boven het hoofd, ze slurpen nog enkel luidruchtig lange slierten noedels. Maar in de ‘familie’ bevinden zich  geen zelfde genen, ze vinden elkaar in armoede, in kleine criminaliteit én in oprechte liefde en empathie.
Het gebeuren speelt traag, zoemt in op elk personage afzonderlijk.
Ondanks de winkeldiefstallen (om te overleven, daar zijn ze rotsvast van overtuigd, “in de winkel liggen enkel spullen die nog geen eigendom zijn“) leef je als toeschouwer intens mee met elk lid van de ‘familie’.
Kleine criminelen getuigen van veel  tederheid en verfijnde ontroering.
Ze leven in wanorde, in armoede, in vuil, in  overlevingsmodus, en toch is er altijd nog plaats voor dat verloren kleine meisje, bibberend van de kou, dat liefdevol in de kring wordt opgenomen, daar waar  de biologische (ouder)genen het kind vol littekens door mishandeling buitensloten.

Hier zijn noch winnaars, noch verliezers.
Geen oordeel en geen veroordeling. Wat bij ons, als kritische geest, nochtans snel op de tong ligt. Mensen leven in hun persoonlijke gevangenis, en worden dus verplicht tot eigen normen en waarden.

Een fijne tip voor wie zich twee uurtjes wil onderdompelen in puur mee-voelen, eerlijk mede-dogen en ook in sterk onrechtvaardigheidsgevoel over wat die mensen overkomt én wat die mensen zelf uitspoken.
Mij treft vooral de warmte op het doek, in de zaal, en de regen buiten kan me  niet deren.

Ferrante in woord en beeld

Lila en Elena groeien samen op in een volkswijk in het Napels van de jaren vijftig, een tijd waarin het ondenkbaar is dat meisjes hun tijd verspillen met leren. De intelligente Lila moet van school om te gaan werken. Ze probeert aan haar milieu te ontsnappen door jong te trouwen. Haar beste vriendin Elena mag wél verder leren, maar beseft maar al te goed hoeveel slimmer Lila is. En mooier. De geniale vriendin is de eerste van Ferrantes vier Napolitaanse romans, waarin zij met groot inlevingsvermogen en in een onnavolgbare stijl vertelt over twee vrouwen en hun levenslange vriendschap, die even sterk om liefde als om rivaliteit draait. Ferrante vertelt met het verhaal van Lila en Elena ook het verhaal van een wijk, een stad en een land in een tijd vol veranderingen.”
(bespreking van ‘de geniale vriendin‘)

(https://www.boekbeschrijvingen.nl/ferrante-elena/ferrante.html)

Ik pluk dit simpelweg van het net. Voel me een een dievegge, een ‘veilige’, want ik noteer de link. Maar vooral wil ik een zwa(a)r(tgedrukt) misverstand recht zetten.
Heel lang heeft men gedacht dat de auteur Elena Ferrante van de vier Napolitaanse romans een vrouw is met feeling voor vriendschap tussen twee opgroeiende kinderen, jongeren en volwassenen. Ik las de boeken ook met die wetenschap en veronderstelling. ‘Zij’ is echter de 74-jarige Domenico Starnone, een ‘oudere’ man die zich perfect kan inleven in dit verhaal van vriendschap, hartstocht, psychologische diepgang tussen vrouwen, tussen vrouwen en mannen.

Ondertussen heb ik de eerste twee romans letterlijk verslonden.
Ik pik ook het verhaal van de tweede roman ‘De nieuwe achternaam‘ via dezelfde website. Dat bespaart me ‘kersttijd’.

In De nieuwe achternaam volgen we het leven van Lila en Elena, twee vriendinnen uit een armoedige wijk in Napels. Lila is op haar zestiende getrouwd, maar krijgt met haar nieuwe achternaam algauw het gevoel dat ze zichzelf kwijtraakt. Haar turbulente huwelijk komt zwaar onder druk te staan. Elena voltooit als voorbeeldige leerling het gymnasium, maar door haar eenvoudige afkomst worstelt ze met haar universitaire ambities. Ze voelt zich in de wijk niet meer thuis, daarbuiten evenmin. De twee vriendinnen verliezen elkaar uit het oog, vinden elkaar terug, blijven zich aan elkaar spiegelen. Ferrante laat zien hoe Lila en Elena, die we zagen opgroeien in De geniale vriendin, volwassen worden, beiden op zoek naar een manier om hun lot in eigen hand te nemen.”

De boeken zijn heerlijk verslavende lectuur, het verhaal van Elena en Lila start in een volkse wijk in de omgeving van  Napels.
Prachtige, eenvoudige zinnen beschrijven hoe de wereld echt in elkaar zit, hoe een mens zich kan voelen (hoe vaak heb ik zinnen gelezen én herlezen, omdat ik mezelf erin weerspiegeld zie, ook al zijn de omstandigheden compleet anders)
Het voelen is  vooral (h)eerlijk, ingetogen, warm en koud tegelijk, ontroerend tastbaar soms, herkenbaar.
Zonder enige overdrijving, het leven zoals het is en zich afspeelt, het bewijs dat genen en opvoeding een blijvende rol spelen bij het verder opgroeien.
Ik voel hun pijn én hun streven tot in mijn vingertoppen.

Waarom ik deze boeken nu reeds beschrijf?
Ik zit nog maar net halverwege de vele pagina’s lectuur, vier lijvige boeken dik.

Op Canvas ( Belgische TV-zender ) wordt in vijf afleveringen (de dagen tussen kerst en nieuwjaar)  de film van ZIJN eerste boek getoond. (Ook het tweede  staat al klaar.) De serie staat hier geprogrammeerd, ik ben geen fan van ‘in stukjes kijken’, ik wil me totaal onderdompelen!, maar ik lees  wel reeds de bespreking van de ‘verbluffende film‘ van de regisseur Saverio Costanzo in de krant.
En die maakt me heel nieuwsgierig, uitkijkend en verlangend naar.
Perfect kan ik film en boek straks vergelijken, want ze beheersen op hetzelfde moment mijn denken.  (voer voor een volgend logje?)
De wijk waar de meisjes groot worden  is nagebouwd in 20 000m² decors.
Elena Ferrante heeft intensief meegewerkt aan deze reeks via mail, hij vond het heel belangrijk dat de acteurs de ‘juiste blik hadden‘.  Duizenden meisjes passeerden de revue vooraleer de juiste keuze werd gemaakt.
Ze stralen ‘vuur en melancholie, een zeldzame combinatie‘ uit. Dat belooft!

Die reeks wordt, naast  vele leesuurtjes in deze stemmige kerstvakantie, een groot uitkijkpunt.

 

Cold war

Een lieve blogdame uit het Dijle-land  wenst haar lezers, dus ook mij,  een ‘fijne zondag’. De zon bleek niet voorradig , de fijne dag  wel.
Met dank aan die ‘witte’, sfeerrijke ochtendwens; de sublieme film en nabespreking bij een vriendenetentje met lotte – de B(ekende)V(is) van 2018-,  glaasje wijn en zoetzachte Zabaglione.

Filmrecensies zijn voldoende te googelen op het ruime net.
Pawlikowski maakt een prachtige Kunstparel. De hoofdletter in de zin is vooral geen schrijf- noch tikfout.
De vele-tinten-grijs-beelden zijn intiem, schrijnend, lieflijk, stijlvol, sober, sfeervol, zitten barstensvol  ontroering.
De titel vertaalt het historische kader waarin het verhaal zich afspeelt én de destructieve, maar intense relatie tussen de hoofdfiguren. De liefde spat van het scherm, zonder ooit melodramatisch te worden. Want dan gaat deze schrijfster huiveren…
Ik ga hier vooral geen recensie schrijven (ik val in herhaling, hoort bij de jaren).
Maar drie schitterende momenten die me in hun pakkende greep (*) houden, zijn het vermelden waard.

Het beeld van twee mooie mensen in het bloemenveld met speciale zwart-wit-grijs-lichteffecten. De subliem bewegende foto blijft op mijn netvlies nazinderen.

Het moment dat zij, dronken van alcohol en onmogelijke liefde voor hem, onstuimig danst op de wervelende song van de Amerikaanse rock-‘n-rollband Bill Haley & His Comets. Luister even mee 🙂

Nog steeds lokt die pittige rockmuziek hier heerlijke herinneringen uit over een ver, jong verleden. Zij gaat ‘uit den bol’, ooit deed ik het haar voor.

De pakkende greep (*) wordt een warme en ijskoude wurggreep bij het slot van de film. Ik besef, tegenspraak in woorden, en toch zo waar.
Meer laat ik hier niet los, maar de symbolische woorden en passend beeld blijven in mijn geheugen gegrift.

 

 

 

 

Beautiful boy

De dagen zijn donker en nat. Mij hoor je klagen noch zagen over de herfst 2018 (die  uitzonderlijk droog en zonnig blijkt te zijn), en toch….. toch….. zijn de laatste dagen me net iets te donker, net iets te nat, net iets te kort en net iets te eentonig, vele tinten grijs.

Daarom  besluiten  we die andere donkerte op te zoeken, waar het gezellig warm is, en waar je je kan onderdompelen in een parallelle  wereld.
Een film boeit me als ik in de personages en gebeurtenissen mezelf even kan verliezen, als ik mag be/mee/leven tot op het bot.

En voor die huiveringwekkende ervaring zorgt Felix van Groeningen met zijn ‘Beautyful boy’. Ik word gezogen in het pijnlijke familiedrama waar drugs de hoofdrol spelen.
Zoon Nic, intelligent, tof én mooi, en vader David staan er tegenover en vooral naast elkaar. Drugs kunnen een gezin compleet ontwrichten. Ik voel de hulpeloosheid van de vader sterk aan, ook al veroordeelt de buitenstaander  misschien met ‘waarom laat je het zover komen?’ en ‘grijp toch hardhandig in’ en….

De jongen valt en staat op, telkens opnieuw, steeds moeilijker, steeds aangrijpender.
Het autobiografische verhaal  van vader en zoon wordt verhaald, twee in-goede mensen, die totaal in de war zijn door wat hen overkomt, door de verwoestende werking van de crystal meth, een erg verslavende drug.
De film is gebaseerd op het boek van vader David  Beautiful Boy: A Father’s Journey Through His Son’s Addiction en zijn (verslaafde) zoon Nic Growing Up on Methamphetamines. Beide geschreven vanuit hun eigen visie.

Een grote angst van elke ouder is ‘hoe wordt mijn kind groot?’
Die ingrijpende chemie komt voor in de beste huishoudens, zeg vooral nooit ‘nooit’, het puberale brein wil onderzoeken, ondervinden, ondergaan, voelt zich niet altijd goed in zijn vel, staat sterk onder invloed van de vriendenkring en dan is een kleine misstap -met vaak onbeheersbare gevolgen- snel gebeurd.

Verslaving is een ziekte, geen fout of eigen wil, die een enorme impact heeft op het verdere leven, en waar je -zelfs als heel begrijpende ouder- moeilijk kan steunen, laat staan helpen.
Ondanks soms opmerkingen van de omgeving ‘het zou bij mij geen waar zijn’, of ‘je oogst wat je zaait’….. Hoe bikkelhard kan de buitenwereld zijn….

Machteloos toekijken en mee-lijden, mee-hopen en mee-vallen, keer op keer, is het lot van de ouders.

Vader en zoon vertolken hun rol prachtig, de film blijft warm ondanks de verwoestende, keiharde realiteit, de personages zijn gevoelig en getuigen van een onvoorwaardelijke liefde voor elkaar.

Een kleine tip voor wie beslist te gaan kijken : blijf zitten tot de generiek volledig op het scherm is afgerold, er wachten je dan nog pakkende woorden.
Jammer genoeg was ik de enige getuige in de zaal, ik stond net op het allerlaatste trapje richting buiten, ik ben terug binnen gegaan en heb nog geluisterd naar mooie muziek en ontroerende zinnen gelezen, die iedereen heeft gemist.
De film even laten bezinken in de comfortabele zetel was dus echt geen slecht idee….

The wife

De Zweedse regisseur Björn Runge verfilmt het gelijknamige boek van M. Wolitzer.

Honderd minuten lang voel je spanning, begrip en onbegrip , leef je mee met het oudere koppel, dat gelukkig lijkt, en toch ook weer niet.

Glenn Close, bekend om haar hoofdrol in  Fatal Attraction (1987) en Dangerous Liaisons (1988) ,  vertolkt op schitterende wijze  Joan, die haar leven volledig ten dienste heeft gesteld van de litteraire carrière van haar man Joe ( Jonathan Pryce)

De close-ups van Close bespelen ontroerend mooi het mee-voelen, zonder naar sentiment over te hellen, je ziet en beseft dat er iets gaande is, maar het is wachten tot het einde om  te begrijpen.

De relatie tussen de charismatische, overspelige Joe en de introverte, toegewijde Joan wordt zonder veel woorden noch beelden uitgesponnen tot een sober geheel, vooral haar intense blikken spreken boekdelen en blijven me bij.

Het klassieke rollenpatroon wordt aangekaart, zij staat haar hele leven  in de schaduw van, en ‘mag’  als vrouw van mee naar de uitreiking van de Nobelprijs voor literatuur in Stockholm.
Maar niets is wat het lijkt.
Het verhaal krijgt een  verrassende wending.

Deze film oogt sober, de personages vertalen gevoel én karakter, je wordt letterlijk in het onthutsende verhaal mee gezogen.

Ik ben getroffen door die eenvoud, door wat lijkt en niet is, door wat liefde en/of schrijversdrang kan doen met een mens, door de oneindige opoffering van de vrouw voor haar -vaak narcistische- man, door de liefde en bijkomende huiveringen, door het besef tot wat opgekropte frustraties in het leven kunnen leiden.

Als je de kans krijgt, pik een avondje bioscoop mee!

Girl

De film houdt me in de ban.

Er zijn absolute voor- én tegenstanders.
Er wordt (te)veel over gesproken in de media, dan steek ik zelf mijn voelhorens uit en wil vooral mijn eigen recensie neerschrijven, vanuit mijn gevoel en mijn ervaren.

De 27-jarige  Lucas  Dhont regisseert zijn eerste filmdebuut.
Hij, de spelers en de film vielen reeds in de prijzen.
Maar daar is het me echt niet om te doen.

De film baseert zich op het ware verhaal van de Vlaamse Nora Monsecour, geboren in het lichaam van een  jongen, die reeds op heel jonge leeftijd beseft slechts één doel voor ogen te hebben, nl danseres worden.

Victor Polster (16 jaar) speelt de hoofdrol heel naturel en ontroerend mooi, hij danst reeds langer, maar moest nog leren zich in de rol van acteur en transgender te verplaatsen.
Hij slaagt hier wonderlijk mooi in.

Ik verlies me totaal in de beelden, de vele pirouettes en buitelingen trekken me mee het verhaal in. Victor is de echte naam, zij wil Lara heten en vooral zijn.
Aangrijpend is de motivatie en het ongeduld waarmee ze haar voelen waar wil maken.
Ze kan niet wachten, en doet -soms wanhopig- pogingen om het echte meisje te zijn.

Er is weinig sprake van pesterijen in haar bestaan, ze is omringd door een begrijpende, meelevende vader, het lieve broertje, de empathische psycholoog,  bezorgde medici en fijne mede-dansers die haar vlot  aanvaarden, soms wel met een spoor van  jeugdige nieuwsgierigheid, maar ze hoort erbij.
Voor hen is ze een meisje, zelf ambieert ze direct vrouw te zijn.

Ondanks al dit begrip, slaagt ze er heel moeilijk in zichzelf te aanvaarden. Ze vecht niet tegen de buitenwereld, maar voor zichzelf.
Ze wil geen voorbeeld zijn, maar gewoon een meisje.

Ik leef sterk mee in de vele close-ups van haar in pijn verwrongen ogen, vaak vochtig met  tranen en heel diep verdriet. Minutenlang maakt ze ingewikkelde dansbewegingen, zonder muziek, ze getuigt van een enorme doorzetting, tot bloedens toe.

Ondanks het vriendelijk begrip van haar vader, een man uit de duizend!, revolteert ze, omdat ze niet verder kan en wil leven met haar lichaam. Ze krijgt het gevoel dat niemand haar écht bevat. Ze houdt afstand van al het begrip rondom haar, zwijgt en ondergaat, maar voelt des te intenser hoe moeilijk het jongenslichaam het haar voortdurend maakt.

Soms zijn de beelden schokkend eerlijk, pijnlijk wreed, doorspekt met diep rakende emotie, maar altijd wars van enige vorm van sensatie.

Jezelf aanvaarden, daarin ligt dé boodschap.
De omgeving staat hierin reeds veel verder.
En dat juist maakt deze film anders.

Enkel de commentaren en het gegiechel van een groep schoolmeisjes (oh en eh en waaah en bah…), het geknabbel uit grote zakken popcorn, het geritsel van plastiek zakjes snoep, drankblikjes die met een knalletje worden geopend, vermijden dat ook ik met vochtige ogen buiten stap.

 

 

Call me by your name

Een vakantie op het platteland in  het zwoele Italië. Onthaasting overheerst de zonovergoten dagen. Luieren, lezen, beetje fietsen, zwemmen, genieten.

Een prachtig landhuis als buitenverblijf voor een Joods Amerikaans-Italiaans  gezin.

Sfeervolle dorpen, mooie gebouwen, krachtig beeldhouwwerk.

Warme familieband tussen ouders en de puberzoon. Begrijpende en empathische ouders.

Elio, de hoofdpersoon, speelt en leert muziek, groeit op in een warm, intellectueel nest.

Een ontluikende (homo)liefde tussen de timide, wijze 17-jarige zoon en de (aanvankelijk) stoere, sociale Amerikaanse doctoraatsstudent.

Passie, vlinders in de buik, alles wordt sensueel en heel herkenbaar in beeld gebracht.
Emotioneel vuurwerk.

Sensuele fotografie van Sayombhu Mukdeeprom

Regisseur : Luca Guadagnino

Hoofdpersonages : Timothée Chalamet, Armie Hammer, Michael Stuhlbarg.

 

Deze film blijft nazinderen, pure poëzie in beeld, vrij karig in woord, maar heel aangrijpend.

De film duurt meer dan 2 uur, spanning en actie ontbreken, maar er is geen moment van verveling. De film beroert als een zoet parfum. De beelden zijn emotie-vol en onvergetelijk.

De woorden van de tolerante vader, die de liefde van de zoon haarfijn heeft aangevoeld, zijn prachtig, hij begrijpt en motiveert om ‘ervoor te gaan in het leven’, om ‘voor de ware gevoelens te durven kiezen’,  om ‘vooral jezelf te durven te blijven’.
Een bewijs van  onvoorwaardelijke vader-zoon-liefde.

De nieuwe liefde broeit en brandt, net als de zon.

Tranen prikken bij het hartverscheurend einde van deze prachtige liefde, zowel bij Elio, als bij mij. Hij zegt geen woord, de minutenlange blik van de jongen en de  bijhorende muziek spreken voor zich. Bittersweet!

Ik zou zeggen : gewoon dit pareltje  (onder)gaan!

 

 

Een filmavond

Voor een keer hoeft er geen discussie te zijn. De Golden Globe voor beste film, categorie drama, ging terecht naar Three Billboards Outside Ebbing, Missouri van de Ier Martin McDonagh (In Bruges, Seven Psychopaths).  Waarom is dat zo terecht? Omdat de film onvoorspelbaar, geestig en fris aanvoelt, drie kwaliteiten die je maar zelden samen in één film aantreft.

We zijn  bioscoopfans en pikken geregeld een film op het grote scherm mee.
Ik kan én mag me graag inleven in die andere wereld.
Besprekingen en recensies worden op de voet gevolgd.
Ik wil hier dus delen,  wat misschien kan inspireren tot een avondje-uit?

De dochter van Moeder Mildred werd 7 maand geleden gruwelijk verkracht en vermoord. Daarom plaatst Mildred drie billboards (letterlijk ‘aanplakborden’) net buiten Ebbing in Missouri omdat de moordenaar van haar dochter nog altijd niet is gevonden door Chief Willoughby, die het onderzoek leidt.
Ze is getekend door het leven , maar vecht voor haar verloren dochter en voor gerechtigheid. Onrecht veroorzaakt een niets-ontziende woede  en deze woekert gestadig verder, de woede wordt woedend en raast diep-mens-elijk.

Mettertijd wint de chief aan empathie, en wordt de furie van de vrouw rauw.
Hij is empathisch, begrijpt haar verdriet, doet simpelweg zijn best, hij is geliefd en wordt ook geconfronteerd met zware problemen in zijn directe omgeving. Uiteindelijk vindt hij voor zichzelf ‘de’ uitweg, ik slik  door…..

De machowereld van de politie, die heerst en niet verdeelt, die geweld en destructie verkiest in het kleine Amerikaanse, vergeten dorpje, in de middle of nowhere, evolueert  langzaam naar inlevingsvermogen en een vorm van lief-hebben.

De film etaleert humor en drama,  komedie en tragedie,  grappige uitspraken over triestige feiten. Wrange gevoelens omwille van het menselijk falen, omwille van schuld en boete, omwille van  wanhoop ontketenen veel pijn, een vaak ruwe en rauwe realiteit, maar ook echte bezorgdheid en mee-leven.
Telkens opnieuw word ik verrast door  een onverwachte wending. Heerlijk, dat onvoorspelbare!
De woede, veroorzaakt door angst en ontreddering -ondanks het feit dat ze soms erg ver gaat-  is aangrijpend en zelfs ontroerend.

Een intense avond. En niet te verwaarlozen, de muziek is prachtig! De film start met weidse natuurbeelden en veelbelovende operamuziek. Luister even mee……
[https://www.youtube.com/watch?v=7EH0e-02uAU]

De casino, met zijn concertzaal en zijn majestueuze café, helpt verteren, verwoorden, begrijpen, verwerken, verlichten en vooral waarderen.
Bij een drankje en een babbel wordt de fraaie avond afgesloten.

 

Big little lies

Na de drukke feest- en consumptie-dagen, sluipt de rust hier heel stilletjes terug binnen.

Lekker languit in de zetel hangen voor een filmpje staat  op het avondlijk programma. Ons oog valt op de 7-delige miniserie, die zich afspeelt in het rijke Californisch stadje Monterey, met uitzicht op de prachtige Stille Oceaan.
De serie baseert zich op de gelijknamige roman van Liane Moriarty .
Grote namen als Reese Witherspoon, Nicole Kidman, Alexander Skarsgård, Shailene Woodley en Laura Dern spelen de prachtige (letterlijk én figuurlijk) vrouwelijke hoofdrollen. Ze vertolken hun rol subliem, met humor en heel treffend.

De moord waarmee het verhaal start is bijzaak. Het is vooral een karakterserie, waarbij iedereen  heel herkenbaar, puur naturel en realistisch speelt.

We ontdekken de ‘waarheid’ achter de rijke, schijnbaar perfecte huwelijken die overlopen van big little lies, we wanen ons graag voyeurs achter die schermen.
Alles voor de uiterlijke schijn, binnenshuis overheersen subtiele jaloezie, achterdocht, pesterijen, ontrouw, seksueel geweld, goed verborgen voor de buitenwereld. Maar ook vriendschap, liefde en respect.
Niets wordt echter overdreven, de vele vleugjes humor [‘Heb je een date met de koelkast?’, terwijl de dochter zoekt maar niet vindt in die frigo] en tastbaar gevoelige thema’s worden perfect weergegeven. De machtstrijd om de liefde van de kinderen en partner, om de status, om de rijkdom, om de carrière,  om simpelweg ‘de beste’ te zijn speelt hierbij de hoofdrol.

De eerste aflevering is even ‘overleven’, we voelen ons gevangen  in een warrig mooie-vrouwen-spinnenweb, maar de volhouder wint, en we beleven steeds intenser deze aangrijpende relatieschets.
Uiterlijke schijn is  een realistisch gegeven in onze wereld, wat gaat er om achter zoveel gesloten deuren, we weten het niet en willen het misschien ook niet echt weten.
Nobody knows anything about anybody”.

Het turen over de ruisende, rimpelende Stille Oceaan dompelt ons graag onder in de sfeer van rust en onrust. Mensen dromen weg,  beseffen, en komen tot kalmte, worden weemoedig, maar ook opstandig. Mensen botsen met elkaar omwille van hun mens zijn, ze botsen waardig.

Elke aflevering start met de schitterende soundtrack ‘Cold little Hart‘ (Michael Kiwanuka) en zorgt onmiddellijk voor de passende stemming. De songwoorden zijn treffend voor dit verhaal.

We kijken uit naar die uurtjes genieten, nog deze, de volgende én de volgende avond, waar de laatste afleveringen zich zullen ontplooien.
Grootse gebeurtenissen zijn er niet, we zien eerlijke, diep-menselijke relaties, flink gebarricadeerd achter de gesloten voordeur.

Alle ingrediënten voor een TOPserie van 2017 zijn hier aanwezig.