Photoshop

Ik houd het vol…. oefenen met Photoshop…. ook al is het soms zoeken naar kostbare tijd.

De cursus Photoshop online blijft me voor uitdagingen plaatsen. Die twee Hollandse dames maken me wegwijs in deze (soms moeilijke) digitale wereld.

Zojuist kwam ik op het leuke idee om eens een ‘kris-kras-collage’ te maken.

Binnenkort maak ik portretjes van die lieve gezichtjes van mijn kleinkroost en waag ik een nieuwe poging. Dus kindjes, welkom!

Toch al tevreden met mijn allereerste poging in deze geheime wereld. Met dank aan mijn fotomodellekes.

collage aug 2016

Advertenties

Mijn naam waardig….

……. heb ik de ganse namiddag bijeen gebabbeld met J en C op een super-gezellige locatie.

De Escobar in Antwerpen, amper vijf minuutjes stappen vanuit het Centraal Station. .
Een sfeervol interieur in de nieuwe trent van nonchalance, gezelligheid en toffe zitjes.
Lunchkes, gegarneerd met minder evidente groentjes, zelfgebakken originele taarten, eigen bereide limonades en Icetea’s, speciale koffietjes, cappuccino  met prachtig schuimlaagje van hartjes…..

De hof straalt pure charme uit, met tafeltjes her en der op het gras,  een paar ligzetels, heel sympathieke bediening, grote schaduwrijke bomen die tevens de hoogbouw rondom totaal afschermen, met borden waarop de speciallekes met krijtstiften zijn beschreven in sierlijke letters.

Jammer genoeg was ik mijn fototoestel vergeten, en kan ik nu die zalig, warme sfeer niet doorgeven…

Daar kom ik terug! Wie gaat mee?.

Daar zitten we weer…..

…….. ,allen op lange rijen, houten stoeltjes, volle focus op wat op het preekgestoelte wordt verkondigd door de ‘bazen’ over het nieuwe jaar, nieuwe afspraken, nieuwe spelregels.

Enerzijds blij dat  ‘die tweede thuis’ terug een  rol mag spelen, anderzijds melancholisch omdat ze weer voorbij is…. die lange hete zomer, vol vrijheid, vol reisjes, vol uitstapjes, vol genieten en ontspannen, vol boeken, vol  vrienden….

Toch een beetje angstig wat het nieuwe rooster zal brengen, of de ‘onderdanen’ zich zullen gedragen, of het een druk jaar zal worden, of de vele voorbereidingen niet te zwaar zullen doorwegen….

Of alles een beetje combineerbaar blijft, thuis en die tweede thuis…. En controleerbaar…

Maar vandaag zit ik daar niet, op dat houten stoeltje, vol spanning, angst en verlangen.
Ik ben er niet meer bij, nooit meer…. Mijn tweede thuis is  weggeëbd, op een massa herinneringen na, die de vrije loop krijgen.
Die herinneringen blijven warm, het gemis wordt steeds kleiner, mijn leven steeds rijker, meer tijd om datgene wat me aanspreekt te mogen doen, gewoonweg vooral ‘meer tijd’….
.
Graag hoor ik er nog bij, maar de blijvende vriendenkring van die vele jaren tweede thuis maakt alles licht verteerbaar.

Het waren heel erg mooie jaren, maar nu tijd voor iets anders, zonder schuldgevoel, zonder heimwee, zonder gemis….  Dit moet lukken na dit eerste proefjaar.

loesje loslaten

Loesjes levensles

genieten loesje

Na een paar dagen oma “spelen” op drie kleine ventjes met een bom energie, werd het plots (te) stil in huis….

Echter niet voor lang, vandaag gingen we, in fijn gezelschap van een stralende zon en verloren hitte, van drie kleine ventjes en een grote vent naar Puyenbroeck, waar een Levend Erfgoed Expo voor veel sfeer en gezelligheid zorgde. Tip van onze zoon en dierenvriend.

Het provinciaal domein Puyenbroeck is een prachtig, heel groot park, vol groen, een (niet wilde) dierentuin, een kleurrijk bloemenpark, mooie wandelwegen, speelpleinen voor groot en klein, banken om te genieten …..

Wij komen er al sinds onze kinderen klein waren, l’histoire se répète.
En telkens opnieuw ervaren we de rust, ruimte,  zuurstof in de lucht met dank aan veel eeuwenoude bomen, een gevoel van vrijheid, een groene wereld.

De drie kleine ventjes amuseren zich in het waterpark, waar bruggetjes, waterloopjes, allerlei soorten ‘kranen’ en watermolens, het zalige weer en   ook speelgenootjes zorgen voor puur speelplezier. Meer heeft een kind echt niet nodig. Of misschien toch nog een ijsje?

Ondertussen genieten de andere zoon, andere schoondochter en andere kleinkindjes in Euro Disney.

“Ik ben een gelukkeling”.  Ook dat formuleert Loesje zo mooi.

 

Het smelt

Ik smelt hier momenteel ook een beetje (veel)… met dank aan de hittegolf die het  leven hier op een trager tempo plaatst.

Ik ben dagenlang met Lize Spit gaan slapen, en heb hele stukken nacht met haar boek doorgebracht. De dag begon dan ook telkens veel te vroeg…. Maar lezen houd ik voor de donkere avond, als alles rondom mij en mijn boek stil is, als veel mensen reeds dromen over de volgende dag.

Het boek laat sporen na. Het is gruwelijk, wreed, meedogenloos. Hoe kan een vrouw van 27 jaar dit ooit geschreven hebben? Met een heel grote nauwgezetheid neemt ze de wereld rondom haar in zich op. Het boek leest als een trein, heel vlot geschreven. Zinnen zijn kort, en krachtig.

Bij de confrontatie van zoveel pijn stel ik me de vraag of er ook een stukje biografie in verweven zit? Ik vond het antwoord niet direct op de sociale media. Lize zelf blijft er heel vaag over.

Meerdere verhalen zijn in  elkaar verweven, waarbij   het einde van het boek de gruwelijke waarheid bloot legt. Er is het verhaal van Jan, van het dwangneurotisch Tesje, van ouders die nog enkel leven voor de drank, vooral van Eva, die er alles voor over heeft om zichzelf ontrouw aan te doen om op die manier haar perverse ‘maatjes’ te vriend te houden.

Herkenbaar hoe iemand zichzelf totaal kan verliezen, om aanvaard te worden in de omgeving. Bij Eva een gevolg van een liefdeloze thuis.

Maar ik blijf vooral getroffen door de bezorgdheid, de onderlinge vriendschap, de bereidheid elkaar te helpen tussen de drie (verwaarloosde) kinderen uit dat  gezin.

Het is een pakkend verhaal, hoe eenzaam kan een mens zich voelen tussen zijn soortgenoten ….

Dankbaar dus vooral om de drukte hier in huis met drie kleine ventjes, die de wereld omarmen en zo hard genieten van het nu. Ze slapen in te warme kamers, halen me misschien vannacht even uit mijn slaap, zijn misschien morgen te vroeg wakker?…..maar het zijn echte schatten. Hen liefde en aandacht geven is zo simpel….

Hoe alles begon met Rik Zaal….

DSCN2566

Kerst 2015 : cadeautjes worden uitgedeeld. Manlief krijgt van  schoondochter een boeiend boek. Manlief geraakt eraan verslingerd. Uitstapjes worden gepland. Met manlief en het  kritische boek als trouwe gids.

Zelf droom ik van kleurrijke heide . Eindelijk…. na zovele jaren té drukke tijden eind augustus…..doet deze kans zich voor. Inpakken en wegwezen.

We boeken de Ernst Sillem hoeve in Den Dolder. (Lage Vuursche).
Middenin de bossen.
Lage Vuursche is hét dorp van oergezellige pannenkoekenhuizen.

De heide in Bussem staat prachtig in bloei. Een paarse weelde!

Het dorp heet ons welkom.

DSCN2512

De lofbetuigingen van Rik Zaal over het Waterland (NO van Amsterdam) zijn zo mooi verwoord, dat we ook hier een heel fijne fietsroute rijden. Onder een stralende zon.

‘Water’land….

DSCN2515

Het eiland Marken, enkel bereikbaar via een dam, toont ons haar  gezellig haventje, leuke winkeltjes, en een kijk in een huisje, zoals de vissers vroeger woonden.


Monnickendam, vroeger een grote haven, zorgt voor verrassingen en een lekker ijsje.

Broek in Waterland brengt ons in Noorse sferen met de prachtig gekleurde huizen.
Veel watertjes doorkruisen de dorpen.

Een charmant pontje ligt op onze weg. Wel even mikken met de fiets.

10 redenen waarom wij fan zijn van Nederland:

  • Nederlanders zijn vriendelijke, spontane mensen.Wat zijn wij, Belgen, soms stug….
  • Dorpsbewoners hebben altijd een uitnodigende bank voor het huis.
    Welkom! Rust maar even!
  • De ruime fietspaden in het groen.
  • Oergezellige winkeltjes. Ik zou er uren kunnen in rond snuisteren.
  • Nederlanders spreken je spontaan aan als je ook maar even het gevoel geeft verloren gelopen te zijn. .
  • Fietsland, 300%!
  • Veel groen en rustige, leuke dorpjes. Die dorpspleintjes…. heerlijk!
  • Ramen in de hotels klikken naar buiten, dus geen last van ongedierte.
    Weliswaar een klein detail….
  • Véél pannenkoekenhuizen, nog van het puur romantische type.
    En voor een zoetekoek als ik….
  • Het knooppuntennetwerk is heel goed uitgebouwd.Leven als god in Nederland!

     

    De zon kregen we er in zijn volle glorie gratis bij!

Voorgenieten….

……want morgen wordt onze kleinste spruit reeds één jaar.
DSCN2444

De dagen en jaren gaan veel te snel, ze groeien alle vijf als kool, ik zie ze dolgraag groter worden, maar toch zou de tijd  even mogen haperen voor mij. Rustig nog wat genieten van het zorgeloze, van pure onschuld, van klein zijn, van leven in het hiernumaals, van onvoorwaardelijk vertrouwen. .

Tempus fugit, zo leerde ik het, ruim 47 jaar geleden. Toen nog gewoon een issue, nu mijn waarheid.
Carpe diem, ook die woordjes leerde ik ijverig vertalen- indertijd misschien nog met de vraag ‘waarom toch?’- om ze in  latere jaren steeds meer bevestigd te zien.

Ergens op de wereld werd ook een heel klein meisje geboren, ik maakte zojuist een kaartje voor haar.
DSCN2447

Workshop: kaartje maken.

Mijn vriendin-naamgenote en ik volgden vandaag een workshop in hartje Antwerpen.

We gingen de creatieve toer op en ‘schudden’ een ‘schudkaartje’uit onze mouw. Het duurde ‘amper’ twee uurtjes voor één kaartje….

DSCN2442

Best fier op mijn creatie. De piepkleine bolletjes in het parallellogram (éénmaal wiskundige, altijd wiskundige) ‘schudden’ heen en weer bij beweging en maken een zacht geluidje. Kom het gerust eens bewonderen! Welkom!
We startten met een wit blad, stempelen, inkleuren, uitsnijden, bollekes toevoegen, kadertjes knippen, strikjes maken en plakken…… en wat ben ik nog vergeten…. écht leuk!

Veel extra materiaal  werd terstond aangekocht door deze twee creatieve dames in de toffe winkel , waar de workshop doorging. 

Misschien geven wij samen eens ooit een workshop voor vrienden, familie…., zou heel leuk zijn, maar dan moeten we eerst nog uuuuuren, daaaaagen, maaaanden oefenen. Weeral een nieuwe uitdaging?! Tijd zoeken is de nieuwe to do dus.

Kleinkindjes kunnen binnenkort alvast meegenieten en een supertoffe kaart maken met hun oma.

Gents bootje varen

Een prachtige dag: zon, water, fijn gezelschap én boot!

Lang geleden hebben we deze boot gereserveerd. Snelheid 13 km/uur. Muisstil fluisterend.

Wij : J en D, K en P, Hugo en ik. Het weer kon niet beter zijn best doen.

Het werd puur genieten, vrolijk gezelschap, een stralende zon, een verfrissend windje dat vooral veel deugd deed, een flesje bubbels, wat knabbels…. 2 volle uren vaarden we met een elektrische fluisterboot doorheen het prachtige Leie-landschap.

Een paar delicate maneuvers, schrikken als een andere boot onverwacht te dicht langs ons heen vaart, waarbij je zelf even de controle verliest-aiai-, een reuze tanker bij het kruisen van de Schelde die plots opdoemt, het hoort er allemaal bij en maakt het geheel extra spannend.

Wisselende fiere kapiteins….  doorheen bochten wriemelen….. onder treurende wilgen golven….dan languit op de bank liggen met een grote tros druiven, niet voor niets waren er twee Latinisten bij om ons even luilekker te laten proeven als de  Romeinen indertijd.

DSCN2390

 

DSCN2374

DSCN2367

Even twijfels? Doen of niet? Financiële middelen genoeg?? Veel renovatie, maar prachtig zicht, dag en nacht! Dan toch maar niet…..

DSCN2385

Na de fantastische boottocht en  bubbels, zat de sfeer er echt wel in. Als uitgelaten jongeren, gingen we vervolgens aperitieven (!) en eten op een oergezellig terras met sfeervolle verlichting in een restaurantje in de buurt, waar we de nacht met volle maan zagen opdoemen.

 

Melancholiekes

…….overvallen me telkens ik logeetjes mag onderstoppen in het duister van de nacht, hen heel stilletjes nog eens lekker warm mag toedekken en een lief zoentje geven terwijl die oogjes gesloten blijven. Een huis vol ‘leven’ – ook al houdt het op dat moment enkel  ademen en dromen vangen in- doet me denken aan vroegere tijden, toen ik nog jong (en dynamisch) was met drie zoontjes in huis. Nu ben ik ouder, maar daarom niet minder ontroerd door kleine mensjes in huis.

Ze zorgen voor energie, voor vrolijkheid, voor jong geweld, waar we als oma en opa dubbel van genieten. Ze beloven ook een ‘volle woonkamer’ ’s nachts, waartussen de kat toch even haar weg moet zoeken. Want ‘oma, alles laten staan hé, dan kunnen we morgen verder spelen’.

DSCN2333

We knutselen samen en maken leuke figuurtjes, enkel een paar stenen uit de hof opvissen, de verfjes en vooral veel fantasie doen de rest, terwijl ondertussen ijverig bedisseld wordt welke kleur papa verkiest, en welk kunstwerk voor mama is.

DSCN2341

Uitstapjes, zoals gisteren naar de de Zoo, zorgen voor een héél fijn gevoel. Dieren boeten in aan aandacht voor het jonge volkje. Ze zijn zo schattig in hun enthousiasme, hun kijk op de wereld rondom hen, hun onschuld, hun blije gezichtjes.

Bij een kind zie je dromen herleven, die je had opgegeven als vergaan in de wind.
Want een kind leeft een heel ander leven
Steeds door wondr’en omgeven
Die het zelf maar verzint

Ooit stonden deze woorden op het geboortekaartje van onze eerste zoon, ze blijven zo waar!

DSCN2289

DSCN2324

Wat is het ongelooflijk fijn
om opa en oma te zijn!