Ons Brugs dagje

Het gebeurt maximum  één keer in een mensenleven, een marathon aan getrouwde jaren achter ons. Putje winter besloten we eind jaren 70 de stap te wagen, het jaarlijks herbeleven gebeurt nog steeds putje winter, jawel, tussen de vele andere feesten door.

Vriendin is melanoompatiënt, ze kende vreselijke jaren in het verleden, nu is ze al enige tijd stabiel, de immuuntherapie doet wonderen. Samen met haar man en lotgenoten hebben ze de website op poten gezet, https://www.melanoompunt.be .
Geregeld worden ontmoetingsplaatsen en -activiteiten georganiseerd, waaronder de wandelzoektocht in hartje Brugge, mei 2019. Ze delen met ons.

Op ‘onze’ dag willen we ontdekken, smaken, herkennen en beleven. De papieren wandeltocht in handen, flink gewapend tegen de koude in warme handschoenen, die  niet altijd handig blijken…

We kiezen – ecologisch!- voor de bomvolle trein, waar het moeilijk een plaatsje vinden wordt. Die brengt ons in één ruk naar Brugge, waar drommen mensen uitstappen en in colonne richting centrum stappen.
Hellllllllllp, ik moet even op zoek naar ademruimte en neem afstand.
Rustig ontdekken is de boodschap, ik lees straatpoëzie in prachtig Cortenstaal, de poort tussen hier en daar.

Het kunstwerk komt uit de gouden handen van de kalligraaf Brodi Neuenschwander.

wp-15777209364913451403749112648853.jpg

 

 

“Van wat voorbij is, hoor je de slag
in het water en van de spatten
blijft alleen de spot
die het leven drijft
Het water is weer rustig
Het vergeet zo vlug
zijn rimpels”
(Armand van Assche)

 

 

 

 

 

 

We komen aan bij het Minnewater, het is er al aardig druk is, maar het blijft een romantische plaats, hoe kan het ook anders…..
Ook het begijnhof, waar zes échte stokoude begijntjes net naar de kerk gaan om  klokken te luiden en teksten te ‘prevelen’, nodigt uit tot stilzwijgende verwondering.
De kerk was de lievelingsplek van mijn moeder, ik omarm haar met een brandend kaarsje.

Via het Minnewaterpark bereiken we het Colettijnenhof, een woonwijk gebouwd op de grond van een voormalig klooster van de Arme Klaren. Er staan 27 prachtige,witte huizen. Het moet er héérlijk wonen zijn, rustig vlak bij de bruisende stad.

wp-15777210151093276356577693637638.jpg

Op het vroegere kloosterdomein van de Rode Nonnen (met dieprood habijt) situeren zich nu 32 woningen en 72 studentenkamers, het prestigieuze bouwproject de Wispeltuin, een eigentijds woonproject, in heel aparte stijl. Bijna 4 jaar geleden ging 7 jaar voorbereiding onverwacht in  vlammen op, een paar maand voor de deuren zouden open gaan…  Nu is het bewoond, maar heel veel luiken zijn dicht, waardoor het geheel een beetje donker oogt.  De zon schittert haar winterse stralen op het houten, unieke geheel.
Ik kijk rond, en rond en rond, maar ontmoet niemand… jammer….

wp-15777210540088684866329445788541.jpg

Godshuis Hertsberge 1683. In het verleden was het godshuis een huis voor arme mensen, gebouwd door het rijker evenbeeld. Het beluik bestaat nu uit zeven kleine huisjes , bestemd voor weduwen. Klein, maar fijn, en wellicht gezellig. De tuin is voor gemeenschappelijk gebruik.
Ik lees de herdenkingsplaat ” Je staat verbaasd dat er zoveel mooie woorden zijn“.

wp-157772108137743338126892520432.jpg

We volgen het kronkelende Groeninge, over de Eekhoutrei.
Op de kusjes-Bonifaciusbrug krijgen we de opdracht een knappe persoon te kussen en een fotootje te nemen als bewijs. We kiezen voor elkaar, manlief en ik, bij gebrek aan knapper iemand. En het bewijs staat op die geheime selfie.

Langs Guido Gezelle en ’t Schrijverke, het bisschopshuis bereiken we het indrukwekkende Sint-Jans-hospitaal. Een kruid in de tuin deelt zijn naam met de patroonheilige. Een mooi bewaarde site, waar het heerlijk kuieren is.
Luc Vanlaere speelt er een stemmig harpconcert en geeft uitleg over de vele instrumenten. ZEN ZEn Zen zen….

wp-15777211145621816122878144381838.jpg

Tenslotte nog even binnen wippen in de historische brouwerij De Halve Maan, waar de terrasjes vol zitten met flink ingeduffelde jassen en sjaals, het nieuwste alcoholvrije bier kreeg de ludieke naam  ‘Sportzot’. Maar toch zie ik op de tafeltjes vooral straffe Hendriks en Brugse Zotten.

In de patisserie De Tavernier wacht ons een carpe diem, de ‘opoffering’ is niet groot. . Een aangename babbel met twee Brugse dames naast ons, we begrijpen niet alles-spreken ze een andere taal? 🙂 – werkt verrijkend.

wp-15777211420509202509664953525580.jpg

Nog even licht-rijk genieten vooraleer de tjokvolle trein weer ons zweet opeist.

Brugge, die scone, heeeeel erg de moeite, jammer dat niet enkel wij dit beseffen…

 

 

Die lach en die traan

Kerst is weer verleden tijd
gevuld met warme gezelligheid
het samenzijn met dertien mensen
een veelvoud aan  lieve wensen
de tafel boordevol lekkernijen
in stilte ontroerde tranen schreien
drukte overal rondom
gesprekken over hoe en waarom
de nacht met nestjes her en der verspreid
milde chaos in minder dan géén tijd

Met logeetjes en trein richting Antwerpen
even het bezige juk afwerpen
het jungleboek in beeld en prachtig licht
op Mowgli en Baloo de schijnwerpers gericht
een sierlijk verhaal over vriendschap en moed
fraai en knap in overvloed

wp-15774707898105401937241434801078.jpg
Het jungle-lichtfestival in de Zoo van Antwerpen.

In huis rest nog ontspannen leven
met vieren op  trager tijdritme zweven
quizjes, spelletjes en mogelijkheden ontdekken
in Photoshop vele registers open trekken
de kleine dochter krijgt ’t vlot onder de knie
verdient de eerste prijs in kunst en zie

ondergaande zon
Kunst van de tienjarige

De rust sloop weer hier binnen
tijd om te bekomen en bezinnen
over tedere dagen, leuk en fijn
ondanks de grijze schaduw
van vinnig hartenpijn

 

 

 

‘An Amazing Christmas’

Mijn boompje zou het laatste logje worden vooraleer de groene, beloofde (?) zonnige kerst zich aanbiedt.

Ik genoot deze middag echter zo’n prachtig (kerst?)optreden van Sofie in de Parnassuskerk in Gent dat ik het niet kan nalaten er even kort over te pennen.

De kerk werd omgebouwd tot een ruimte voor ontmoeting en cultuur.
Je kan er lekker eten in het sociaal geëngageerd restaurant, Tripadvisor overtuigt.
Heel graag gingen we er lunchen, maar … zondag gesloten, die mensen hebben ook recht op een vrij WE, uitgesteld is zeker niet verloren,  dus kiezen we voor voor de Irish pub (ja, in Gent!) Patricks Foley’s, waar je vooral de Ierse taal hoort én oefent én smaakt.

(https://www.foleys.be/?utm_source=tripadvisor&utm_medium=referral)
Centraal in ons succes is het combineren van groothartige Ierse gastvrijheid en een huiselijke inrichting, met kwaliteitsdrank en voortreffelijk eten.
We kunnen enkel enthousiast jaknikken én bevestigen.

De akoestiek in de Parnassus’kerk’ is perfect en leent zich  uitstekend voor de volle, rijke soulstem van  grote dame Sofie.

De ruimte is stijlvol, knus, uniek en hartverwarmend voor het oog.
Haar lied warmt mijn hart.

Wat een talent heeft deze dame, wat een stem, wat een uitstraling, wat een klasse, wat een buiten-gewone passie!

De tickets werden last-minute gekocht, er hing een deftig prijskaartje aan vast, maar ze waren het meer dan waard. Een betoverende zondagnamiddag vol ambiance, ook sereniteit, naturel en blij klinkende  bindteksten, soms samenzingen, een achtkoppige band die duidelijk mee-geniet.
Paul Michiels verschijnt op het podium als special guest, en ook al lijkt hij  een ‘houten hark’, zijn stem klinkt prachtig voluit, zonder korrel, ondanks zijn 71 jaren.

De leeftijd houdt van traditie. Sofie ook. Elk eindejaar opnieuw gaan we elkaar ontmoeten, en …. belofte maakt schuld.

Nagenietend in Gent, leidt ‘de gids’ ons nog even naar het prachtige kunstwerk van de lichtgevende blauwe vogels met witte staart.

Het werk is geïnspireerd op het beroemde sprookje L’Oiseau Bleu van de Gentse nobelprijswinnaar Maurice Maeterlinck, over de zoektocht naar geluk gesymboliseerd door een blauwe vogel.”  (*)

De  weerspiegeling in het Leie-water is prachtig blauw.
Gent wordt magisch.
Heel even overspoelt ‘geluk’, dan krijgt het tevreden gevoel terug de overhand.
wp-15770403906178935181954492560497.jpg

De kortste vandaag van het jaar werd een ode aan heerlijke muziek en kunstrijke lichtjes.

(*) https://stad.gent/nl/wonen-verbouwen/stadsvernieuwing/het-gentse-lichtplan/lichtplanwandeling/lichtkunstwerk-blauwe-vogels-predikherenbrug

 

De gave van het woord

Langs 851,32 meter bos- en weilandwegel keer ik terug uit de bib.
De plaatselijke bib met gezellige leeshoek en felgroene zeteltjes, haar grote broer ligt 5 km verder, de keuze is er veel ruimer, het leeshoekjes minder huiselijk.
Ik ben boekenfan.

Onderweg flits ik snel dit plaatje. Laatste getuigen van een stralende dag.

wp-15766836885614347419575663455079.jpg

De titel van dit logje heb ik gestolen van, of beter ontleend aan de woorden van Inge Schelstraete in de krant van 17 december. Het draait om etiquetteregels bij een boek als kerstcadeau. En laat dit nu nét ons lumineus idee zijn voor de kleinkinderen bij het einde van het jaar….. Ze zijn zich  ‘van geen kwaad’ bewust, lezen hier nog niet mee, de presentjes wachten vol ongeduld. Fijn snuisteren in boeken, weg van scherm en TV, ik smaakte het vroeger reeds, en lectuur blijft een constante in mijn leven, zolang tijdsgebrek geen spelbreker is.

In een ideale wereld zijn boeken van de persoonlijkste cadeaus die er zijn, geschenken die de ontvanger het warme gevoel bezorgen dat jij hem of haar helemaal kent
Of wij die ideale wereld kunnen benaderen? De aap komt pas volgende week uit de mouw. En dan nog zowel letterlijk als figuurlijk, meer info kan ik hier nog niet lossen 🙂

Dring kinderen geen boeken op ‘omdat lezen zo goed voor hen is’, dat kan een averechts effect hebben. Je moet mensen verleiden tot lezen, dan ontdekken ze wel wat er zo plezierig aan is. Dat vereist het juiste boek
Uiteraard kozen wij het juiste boek en maakten wij blijkbaar nu reeds de kapitale fout om bij élke aankoop (waar trouwens veel zoekwerk én energie werd in gestoken!) te denken dat lezen goed is voor hen….

De regel van  professor en auteur Gekoski is : schrijf niets in het boek dat je cadeau doet, tenzij jij de auteur bent. (Ik denk het niet). Een derde van de kerstcadeaus belandt toch bij iemand anders of de kringloopwinkel. (Doet me er aan te denken dat ik in de loop van januari daar zeker eens moet binnen springen! Alvast cadeautjes kopen voor eind 2020!) Het maakt niet uit hoe dol je bent op die persoon, je beschadigt het boek
Oeps, de zoveelste zware fout…. De geschreven woorden vegen zich niet meer uit. Gelukkig lees ik even verder dat daarover te discussïeren valt en dat een persoonlijk woordje misschien juist een meerwaarde kan betekenen. Ik doe mijn best daar stellig in te geloven.

Probeer een beetje origineel te zijn (laaaaang gezocht én gevonden…… dénk ik ….)…. 80% koopt dezelfde kookboeken (oef wij niet)… Geef geen dieetboeken (geen haar op ons hoofd heeft hieraan gedacht voor het kleine grut). Geen zelfhulpboeken. (voorlopig kunnen ze gelukkig nog zonder) Of andere boeken die als verdoken kritiek kunnen worden beschouwd.  Na drie glazen champagne (drinken ze nog niet, oef!) kan dat leiden tot scènes die ver afstaan van vrede op aarde aan alle mensen van goede wil.

De cursief geschreven  woorden én de titel komen uit de mond van I Schelstraete.

Just a perfect day

Lou Reed, een bewogen leven, hij is niet meer, al zes lange jaren.

Het breekbare lied wordt vaak misbegrepen. De luisteraar zoekt en vindt de liefde in zijn woorden. Maar… hij zingt over de heroïneshot die hem -na de net verbroken relatie- de perfecte dag helpt scheppen.
You’re going to reap just what you sow
You’re going to reap just what you sow

Vandaag wil ik de song vooral mis-begrijpen, als perfecte dag.

Wakker worden met de zon. De blauwe lucht houdt het droog.

Ontwaken met de Rotonde in Oostende op Radio 2. Christel stelt de vragen. Acteur Lucas Van Den Eynde werd zestiger dit jaar. Hij vertelt boeiend over zijn jonge jaren, mijn jonge jaren.
Over jeugdsentiment bij La Bamba, dansen en kussen, jong en vrij, nieuwsgierig en blij, spanning kleurt bij.

Als ik nu aan mijn dochter vertel wat een bamba is, kan ze haar oren niet geloven. De kring, elkaar uitnodigen en kussen. Maar toen was dat zo. En vooral het moment nà de bamba was van levensbelang. Want dan werden drie slows na elkaar gespeeld.” (Lucas)

Frisse fietstrip, ontbijtje in de bioscoop met croissant en drank, om vervolgens graag die wondere wereld in te duikelen van ‘de andere film’. De zaal verduistert, het grote beeldscherm trekt ons snel en verstild dit tweede leven binnen.
In Motherless Brooklyn, waarbij Norton de producer, regisseur én schitterende hoofdrolspeler is, (talent is duidelijk niet altijd eerlijk verdeeld) komen thema’s aan bod als racisme, corruptie, de macht van de blanke man en het vernietigende tourrettesyndroom, waarbij de omgeving ‘de man met vreemd gedrag’ vermijdt.
Verslagenheid overheerst, mensen vinden elkaar in onmacht omwille van huidskleur of machtsmisbruik.
Het is van alle tijden en zal nooit verdwijnen….
Een film noir, en toch ook niet.

Het verhaal moet bezinken, op zoek naar tijd en ruimte reserveren we snel nog een tafeltje voor vier in ’t Zonneke ( http://tzonneken.be – klik ) , thé place to be.
Smaakvolle wijn helpt verteren én begrijpen, we leggen de puzzelstukjes bij elkaar en krijgen meer inzicht in de ingewikkelde verhaallijn, we zijn slim voor vier!, ons plekje is knus, het eten lekker- zoals altijd- we zijn er allen trouwe klanten, gesprekken ontspannen, tijd maken én hebben is heerlijk.
Donkere wolken dreigen en druppelen.
“Schoonheid komt uit de lucht vallen”, zoals de net overleden kunstenaar Panamarenko het verwoordt. Ook hij is niet meer….

Just a perfect day ….. zonder shot.

waar de wind waait

Vandaag wil ik waaien in de wind
genieten als een vrolijk kind
de blije kersttrein pikt me op
verrassend
ik waan me in een photoshop

20191212_1152561752946891133375244.jpg

Ook in de trein is ’t kerstmis troef
voor NMBS een meesterproef
hij rijdt me veilig naar Oostende
stad en zee zijn daar bekende
Ik aarzel even  step of voet
maar haast en spoed is zelden goed

20191212_1338348382298428920669096.jpg

Rock Strangers’ van A Quinze lust ik niet
en toch, ze voelen zich een hele piet
meer nog lelijkheid op d’ achtergrond
de smakeloze kust aan ’t waterfront

20191212_1217477986271928701714617.jpg

Maar daar duikt z’op de woeste zee
het is dik aan tussen ons twee
ik mijmer langs de waterrand
de vinger koel in ’t natte zand

20191212_1257587675705966927234534.jpg

De zee doet ook aan kerstmissfeer
het water komt aan    keert weer
los zand zwiept op en neer
een heerlijke dag     ik observeer

20191212_134359676703367787438939.jpg