Tussen twee werelden

Is het echt al vijf jaar geleden dat ik  mijn definitief afscheid van het schoolse leven vierde en  door collega’s in bloemen, ballonnen én cadeautjes  werd gezet?
Een verrassend nieuw  tijdperk stapte ik in, onzeker, gemengde gevoelens, twijfelend, verlangend naar en terugkijkend op, was het niet te vroeg, zou het ooit wennen?
Tempus fugit, fijn dat ik mee vlieg, maar ook de jaren razen mee.
De dag blijft me bij alsof het gisteren was.

De wit-roze hartenwens heb ik volgzaam proberen in te vullen, dag na dag, in school leer je toch vooral gehoorzamen?

Naadloos sluit hier het prachtige boek bij aan.  ‘Tussen twee werelden”  van Franco Faggiano, een Italiaanse journalist, die houdt van schrijven en lange, eenzame wandelingen door de bergen. Sfeervol, heel sterk!
Zoals ik ben overgestapt van een druk, altijd bezig bestaan naar de rustige pensioenwereld, verhuizen hier vader en (pleeg)zoon vanuit het gejaagde Milaan naar een stil huis in de Piemontse Alpen.

Graag laat ik  fijne herinneringen in gedachten stromen aan  Piemonte met de Vespa in een ver – zo voelt het toch- verleden!

Zijn dochter leidt een totaal ander leven en gaat studeren in het buitenland. Vader probeert hopeloos het gemis van zijn overleden vrouw een plaats te geven, de pleegzoon heeft het Aspergersyndroom.
Met rust laten is de boodschap, elkaar toelaten in het verdriet en de opgesloten wereld.
Oké, soms zijn we een beetje antisociaal, we hebben nog niet helemaal de moed die nodig is om de strijd aan te binden met onvoorspelbaarheid, maar per saldo kunnen we het goed met elkaar vinden.”
Aanvankelijk verdragen ze elkaar, maar de band tussen hen wordt doorheen het boek steeds sterker, liefdevoller, er ontstaat een mentale groei in beide karakters, omringd met  prachtig Italiaans berglandschap.
Het verhaal op zich speelt geen grote rol, twee mensen leveren een innerlijke strijd om de ware ik te zoeken, ook vinden ze die andere ik, elkaar, het boek ontroert.
Een oprecht, sober, stil leven, met vragen en antwoorden, met ver- en bewondering, met vallen en opstaan.

Dochter (die moeder is verloren): “Na een zwaar verlies heeft iedereen zijn nooduitgang. Ik heb er met iedereen over gepraat, ik heb het mijn vrienden verteld, ik heb het gedeeld, zodat de last minder zwaar werd. Maar jij hebt alles binnengehouden, dus heeft de pijn zichzelf bevrucht en zich uitgebreid.
Vader : “Als je onverwacht zo’n groot verdriet moet verwerken, is isolement de eerste natuurlijke schuilplaats die je vindt, en lijkt dat een uitstekend beschermend schild
Dochter : “Jij zonderde je niet alleen af, je groef ook nog eens greppels om je heen. De Grand Canyon…. Nu heb je de greppels dichtgegooid…. Klopt het dat je tot rust bent gekomen?
Vader : “Daar heb je gelijk in, al bekijken we die rust van dag tot dag. Dat is onze regel
Vader : “Ben jij gelukkig?”
Dochter : ” Ik probeer het te zijn, ik zoek, pas me aan, experimenteer, doe mee, en soms vertrouw ik op het lot en het geluk. Ik struikel en soms raak ik gekwetst, maar ik ga door. Ik geloof dat je om gelukkig te zijn….in beweging moet blijven om te zorgen dat er mooie dingen kunnen gebeuren. Ik weet niet of ik gelukkig ben, maar ben redelijk tevreden en dat is op dit moment genoeg.”

De auteur heeft zich sterk bevraagd over het Aspergersyndroom via twee bevriende neuropsychiaters, die net als hij de bergen eindeloos verkennen. Ook via veel jongeren met dit syndroom, hij noemt ze “oprechte, onopgesmukte mensen, soms een beetje narrig, maar altijd verrassend.”

In het dorp Sansicario heeft het personage Daniele Bermond (zijn naam in het boek én ook in werkelijkheid)  een vakantieboerderij Barba Gust, waar de zoon zijn (boek)dagen doorbrengt én die echt bestaat
Dus ben ik even gaan googelen, en heb gevonden.
http://barbagust.com/agriturismo/

Alleen al omwille van de schitterende sfeer in het boek, zou ik een logement daar met plezier smaken.

 

 

 

Eerste overnachting buitenshuis in 2020

Traditie is een gids en geen cipier. (W S Maugham)

Die gids leidt mijn mannen op de fiets doorheen Nederland, waar het schitterende weer én omgeving hen opwacht. Dit jaar wordt het de Utrechtste Heuvelrug, de streek van de Hollandse vriendin van de zoon.
Ik heb geen dochter om een dergelijke traditie in te bouwen, daarom ontroert de jaarlijks terugkerende driedaagse me telkens opnieuw warm (figuurlijk, en deze keer ook letterlijk!)

Maar de drang om bij te benen is groot, ik ga hen een nachtje vervoegen. Een groot treinavontuur wacht. En dat het niet goedkoop is!, maar de moeite waard voor de mannen, of is het wishfull thinking? 🙂

Vier hete kilometers stap ik bepakt en bezakt richting station. De fiets was welkom geweest, maar ik moet dringend eerst het systeem van de bewaakte bergplaats napluizen, iets met vingerafdrukken.

Drie volle treinuren met mondmasker. Gelukkig adem ik her en der wat aircolucht in, vooraleer ik volledig versmelt in een plasje zweet.
Mondkapjes hoeven blijkbaar niet op het perron in Nederland. Dat bevrijdt bij het wachten. De sprintertrein (leuk woord bijgeleerd!) heeft vinnige kleurtjes én rijtempo. Ik blijf op de hoogte van buiten en binnen en kom aan, in het bloedhete station in -jawel- een ander land. Lang geleden!
wp-15930735574758394282901896705.jpg
Het manvolk is nog aan het puffen, een me-to-myself-traktatie met fris drankje en haastig ijsje dringt zich op, vooraleer het dorpje in te duikelen.

De dag heeft een verrassing in petto, een lunchafspraak op een schaduwrijk terras met de moeder van de vriendin van de zoon (kan je nog volgen?), in het prachtige Groene Hart van Nederland, in de polder van Kamerik.
Perfect bereikbaar met de fiets, waar we nog een lusje aan willen koppelen, het worden er onverwacht 70, prachtig maar heet.  We slingeren rond de Vecht, romantisch, lekker warm, lieflijk in de zon, zilveren schittering op het wateroppervlak. Villaatjes met  boot als vervoersmiddel, misschien moeten we toch een verhuis overwegen?
Mensen duiken kopje onder in het frisse water en nippen koele glaasjes op het dek van de vele bootjes. Daar voelt het écht vakantie aan. Zoveel vrolijkheid, zoveel plezier.
wp-15930736104448197066830622970774.jpg
We lunchen met het gemengde koppel, de eerste kennismaking met de moeder verloopt vlot, fijn, Nederlanders zijn open, spontane, joviale mensen, en hopelijk deden wij niet onder? Zij fluistert ‘je zoon is zo lief voor haar’, haar enige dochter, ik voel nattigheid.
Het koppel krijgt onze toestemming, alsof dit op hun lijstje staat?!
Een toffe ‘aangename kennismaking’, voor herhaling vatbaar.

Nummer 9 kondigt zich binnenkort in onze familie aan.

 

wp-15930735856175228831475791883374.jpg
Beer, de Friese stabij meets wetterhoun

We zijn vijf klein-kinderen én vier klein-honden rijk!

 

 

The colors of the rainbow so pretty in the sky (The Wizard of Oz)

Op de trein – in veilig mondkapje gesnoerd, vooral omdat de enige medepassagier op minstens 10 meter afstand van me verwijderd zit- ontdek ik de intense regenboog, een dubbele voor het geoefend oog. Zeven kleuren tekenen de skyline. Rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet.
In een vorig leven werd de volgorde er-in-ge-stampt, mét resultaat, 50 jaar later nog steeds opgeslagen in het lange-termijn-geheugen.
Indigo heeft me altijd geïntrigeerd, wie verft muren in die onbestemde kleur?
Indigo is geen primaire, noch secundaire kleur, Newton bezorgde hem die sierlijke naam, zwevend tussen blauw en violet.
What’s in a colorname?

wp-15928202527603323779440765939505.jpg

Wie de regenboog wil zien, moet de regen trotseren, beiden zijn welkom, het gras oogt groener, er hangt zuivere koelte in de lucht.
De trein zweeft op wolkjes richting huis, de dag was fijn tussen enthousiaste gezichtjes, die een omadagje genoten met knutsels en knuffels, Jabbertje (klik) zorgt voor de nodige inspiratie, gezellige spelletjes, samen voor kok spelen, nog net een droge wandeling met step en voeten.

De bloei van het ballonklokje, prachtklokje, Chinese klokjesbloem (what’s in a flowername?) zorgt voor opwinding, voor de tweede zomer op rij. Aanvankelijk leek de plant het violette loodje erbij neergelegd te hebben, wééral te enthousiast gesnoeid . Terwijl ik op het punt sta de ‘dode’ wortels met de badaarde weg te gooien en ruimte te maken voor nieuw groen op het terras, bespeur ik plots een heel klein teken van leven, het 0.5-cm-scheutje in het aardedonker, je weet wel een geoefend oog doet soms wonderen. Heb ik dan toch groene vingers?!

Binnenkort ontploft mijn Platycodon, samenvoegsel van platys (plat) en kodon (klokje).
Vorig jaar kocht ik haar (of hem? Naar mijn voelen past een zij bij deze kleur) en passant voor anderhalve Euro, wat niet baat, niet schaadt, want niet bloeit, niet groeit, maar vooral een poging waard.
Eens de rijkdom in de pot ontploft, beloof ik een nieuw plaatje, want ja, mijn enthousiasme en ongeduld kennen even geen grenzen….

wp-15928202241868805185023417703761.jpg
mijn platte klokjes in wording

De eerste keer

Een beetje aarzelend, onzeker, afwachtend en toch doorzettend, die allereerste keer.

De eerste knuffel met de kleinzoon smaakt Warm! Zacht! Heerlijk!

Langs boeken in de bib kuieren, verplicht mandje in de ene hand, boeken voorzichtig aanraken, de inhoud nalezen, schrijfstijl proeven, om vervolgens terug te zetten, want het boek lijkt toch niet ‘jouw ding’, maar je vingerafdrukken staan er nu wel op, kan dat?, mag dat?, de tijd is gelimiteerd.

Maandag openen de terrassen weer. Trein met mondmasker, zee én etentje worden gepland, het vraagt een beslistheid, die me zelden eigen is, maar me van de ‘noodzaak’ probeert te overtuigen.

Ook de regen maakt zijn debuut na vele weken zonnige droogte, ze was nog nooit zo welkom, ik gun haar gul nog enige dagen.

Naar de geplande reisjes zie ik hard, héél hard uit.
Vliegtuigen mogen weer overvol de lucht in, verbazing en stille angst blijven hier toch aan de orde, met dezelfde bedenkingen als viroloog Van Ranst. Gaat dit niet te snel?
Maar zelf kruip ik er niet in, misschien nooit meer.
Enkel veilig de grens over, fietsen op de auto, natuur en vriendschap genieten.

Grijze lange haren moeten dringend terug in coupe worden geknipt, een getint laagje her en der scoort ‘onder de leeftijd’, oogt zo oud als ik me mentaal voel, en dat is vooral geen zestiger!

wp-15914325185651300489834416205379.jpg

De ooievaar bouwde een warm plekje  rond het gelige straatlicht. Ik ben te klein om in het nest te gluren, maar zij is moederlijk druk bezig de kroost te voederen.
De foto is te donker, te vaag, te bewogen, maar lief.

wp-15914325211128349270217917179495.jpg

Het albino veulen komt dartel naar me toegelopen en poseert geduldig tot ik eindelijk de smartphone heb opgevist (altijd een hele bedoening in mijn veel te ruime handtas) om ze schattig op de lens te krijgen.
Ze hoopt op en krijgt dus een definitief plekje in mijn blog.

wp-1591432519997976383529983500626.jpg

 

Schattenjacht in klein woord en groot beeld

Met de slaap nog in de ogen wacht me een heerlijk hart-elijk briefje. De ‘r’ bij zijn naam doet er niet toe. Zo schattig!
Het eigenhandig geperste drankje werd méér dan gesmaakt door broertje en ik.

wp-15908329758345120586380081330513.jpg
Dag oma. er staat vers apelsinsap in de vrigo. Liefs. 

 
Op fietstocht met de zoon ontdek ik een groen, romantisch Drongen aan de Leie. Gedachten mijmeren spontaan richting Cotswolds, zonder heuvels, vol weilanden en kronkelende fietspaden.
In de prachtige belevingstuin van Willem Burssens wordt de poortdeur ontdekt….en laat ik nu  énorm houden van niet-nuttige schoonheid….
De vers geplukte ruiker pioenen in alle kleuren en geuren, biologisch geteeld door de oude man met veel geduld en vooral liefde,  straalt nu in de living van de zoon. Met evenveel liefde gegeven….

wp-15908330102517854804001737864486.jpg

 
Met de kleinzoon schatten genieten, hij geeft enthousiast gras, ‘maar oma, dat is geen hert, dat is een damhert‘, ik geniet vooral de weetjes van mijn gestreepte  schat.
Nieuwe vrijheid geeft een héél warm gevoel.
wp-15908330087407989414401838097264.jpg

 
De zoon deelt zijn hobby in een TV-opname. Imker in hart en nieren. Hij doet het duidelijk Corona-veilig, de cameraman minder?! Het anderhalvemeteren wordt gelukkig wel gerespecteerd.
De uitzending houden we in juni nog tegoed. Benieuwd.
wp-1590832948812422293906612991208.jpg

Zelfs in de vuilste hoekjes vind je schatten. De riool pronkt fier zijn rode rijkdom.
wp-15908330070454691604169954885370.jpg

De wereld is te rond om in een stil hoekje te zitten (Loesje)

De koorts slaat  toe, vooruitzichten zijn hoopvol, angst schuiven we dapper ver weg (of proberen we toch), het wordt nog wachten op die laatste toestemming waarbij grenzen terug open gaan. Of niet….

Drie geplande reizen werden geannuleerd, Heer Corona stak er een dikke stok voor. En toch blijven reisjes hier hoog in de pikorde staan, ingewikkeld hoeft niet, gewoon de dichtbij-grens over, fietsen op de auto, natuur en cultuur van de buurlanden snuiven.

In het ‘oude normaal’ fietsten we nu een stuk Donau af, genoten we tien dagen zon én fijn gezelschap én lekker eten én kronkelende paden. Maar we leven nieuw-normaal, en verkennen de buurt, de iets verdere buurt. Het fietsenrek blijft aan de auto geplakt.
Het geeft vrijheid… beperkt….

Positief denkend hebben we toch grote-vakantie-reisjes her-vast gelegd. Afzegbaar in noodgeval, maar daar gaan we niet van uit. We dromen gretig, te lang gemist.
Alleen al het plannen, data zoeken, vrienden contacteren, samen beslissen, het doet ontzèttend veel deugd. En zoals overal’tijd’, ‘tijd’ blijft de beste raadgever.

Duimen dat ons weekje Veluwe met kroost en honden mag doorgaan! Het huis is veelbelovend, de hof reusachtig, heerlijk ideaal voor hond en kind.
We verplaatsen gewoon ‘onzen bubbel’ daarheen, klinkt zalig toch!

Een fietsvakantie richting Friesland krijgt opnieuw vorm, drukke online-besprekingen met  vrienden wijzen op neuzen in dezelfde Noordelijke richting.

De fietsvierdaagse met ander gezelschap is nog volop in onderhandeling, wordt het Waterland? Wij zijn alvast fans. Data zijn geprikt.

En de Donau gaat niet lopen, we zoeken samen, met een warm tuinbezoek en calorievol ijsje, nieuwe data, agenda’s worden samen gelegd.
Uitgesteld mag nooit verloren zijn, nu genieten van wat kan en mag.

Hoop schept dromen, dromen doen leven,  enige transitiviteit leert dat hoop doet leven.

Vakantie, ik neem altijd een lege koffer mee voor de mooie verhalen” (Loesje)

En ja, ik blijf Loesjes-fan!

 

Pré moederdag

Elke vorm van  planning ontbreekt vandaag, enkel genieten van zon, groen en de fiets.

Heerlijk wakker worden met Hallelujah van Leonard Cohen! De radio zingt stante pede drie toontjes hoger. De dag start veelbelovend.
Klik.
Die man, ondertussen niet langer onder de levenden, maakt mijn dag.
Live was hij een niet te missen, voor zijn publiek nederig knielende artiest.

We beslissen buiten te eten. Het voelt als zomer. De bel. Onverwacht. Wie daar op dit ‘vroege’ uur?
Super(be)! Een verrassende, lekkere, kleurrijke pré-mama-dag-en-post-papa-verjaardags-verrassing aan de voordeur. Heel dikke knuffel aan de initiatiefnemers, de betalers en de bezorger. Virtueel, we blijven op onze hoede. We smaken de bubbels heel gezellig in onze kleine bubbel.

wp-15890264463994808810670563849723.jpg

En zo vult een  niet-geplande agenda zichzelf.
Déjeuner sur l’herbe, weliswaar zonder driehoekscompositie, noch naakt, wegens gebrek aan geschikt model.

Meer dan voldaan (straks kan ik toch nog poseren?!) en met veel overschotten voor de dag van morgen, vertrekken we -traditiegetrouw in de zomerse lente- met de fiets. Alle richtingen  gingen we reeds uit, en toch ontdekten we – soms dichtbij- nog verrassende plekjes.
Bermen vol kleuren groeien en bloeien, de papavers klappen ijverig hun roosjes open,  ijshoeves zijn talrijk aanwezig deze dagen, we hebben er een speurneus voor gekweekt. Coronakilo’s trappen we  uitbundig weg. (of maken we onszelf toch graag wijs)

wp-15890264480972409471383329176579.jpg

Reis drie wordt  geannuleerd, de hoop blijft dat de grens naar Nederland in juli open gaat!
Dan hoor je me niet klagen, anders wel? Ja!

Morgen gaat de ‘regel van vier’ in, je mag tot maximum vier mensen toelaten in de bubbel.
Her en der hoor je ‘Hartverscheurende keuze’, komaan mensen, dit is de éérste stap, een overgang naar beter en meer, zolang we ons gedragen. Het is geen muur van Berlijn die wordt opgebouwd!
Elke toegift is een stap vooruit, vooruit in de goede richting, langzaam maar hopelijk zeker, ook een processie van Echternach geeft vooruitzichten.
Zelf houden we het graag nog even op ‘enkel buiten’, met  frisse open lucht als veilig scherm. Het huis ligt er opgeruimd bij, al weken, en niemand zal deze orde ‘verstoren’.

Sofie Wilmès, onze tijdelijke eerste minister, met Australische man en kinderen in een Nederlands sprekende school, gaat voor diversiteit, ‘haar rijkdom van België’.
Ze krijgt opnieuw mijn volle krediet, sinds ze spontaan ‘sorry’ zei voor de misgelopen persconferentie. Oh wat hou ik van  vrouwen (en mannen) die vlot sorry kunnen zeggen en de fout niet elders zoeken. Fouten zijn des menschen.

En de zon, die houden we vandaag nog even vast.

DD

Vandaag besluit DD het van me over te nemen.

De nacht was woelig, de ochtend regenachtig en grijs, en het altijd-zelfde-stramien-gevoel hangt me soms de keel uit.
Ik mis ontzettend, heel hard, te hard, maar ben gezond. Geen reden tot klagen dus?
Maar Dip Dag denkt er anders over, ik zing een klaaglied. De enige trouwe toehoorder is manlief, hij begrijpt me als geen ander, en vertrekt stilletjes naar de bakker  om een taartje met marsepein (mijn grootste zoete zonde), want zoet fleurt op, mij toch, en enige verwenning heb ik volgens hem wel verdiend, lief toch!
Ook aan zijn moeder en zichzelf heeft hij gedacht. Hij springt de fiets op, taartjes wankelend in de fietstas en brengt het kleine gelukje tot bij haar, 10 km verderop. Hutsepot smaakt ook.

Onder een gitzwart wolkendek vertrek ik voor m’n wandeling, combinatie van natuur en zoet moét wonderen doen.
De zon komt piepen, eerst sporadisch, steeds langer, lentegroen ontploft.
De man zit op de rollator voor zijn huis, hij zwaait vriendelijk, ik kom wat dichterbij en begin een praatje. Hij is alleen, vrouw stierf 7 jaar geleden én was 7 jaar jonger, de benen willen niet meer mee, maar de geest werkt nog perfect, hij is 87. Altijd boer geweest, hij kan het niet laten, ’s morgens vroeg gaat hij nog asperges uitsteken, verslaafd aan het boerenwerk, daarna wacht hem de hele dag om te bekomen.
We babbelen gezellig, hij kent me niet, vraagt waar ik woon, zo’n vier km verderop, en of ik asperges lust. Uiteraard, wie niet?
Wacht even, hij verdwijnt op zijn erf, en komt even later rollend terug met een grote zak, kersvers, deze morgen zelf uitgestoken. Zo blij met de babbel, glimlacht hij.
Ik stotter woorden dat dit niet hoeft, hoeveel mijn kost is, terwijl ik geen rosse duit op zak heb, teveel gewicht. Jij moet enkel nog genieten, zegt hij, dan geniet ik mee.
Ik beloof hem te vertellen hoe ze gesmaakt hebben op mijn volgende date, daar maak je me zo blij mee, ik zit hier bijna dagelijks, hij lacht vrolijk.

De verdere kilometers weegt mijn hand zwaarder door.  Een koppel vraagt waar ik ze kocht, want ze zien er super vers en mooi uit, doorzichtig verpakt, iedereen weet wat nu op de menu staat.
Ze lachen ‘en nu doen wij op onze beurt een praatje met jou’….  Stille hint, maar mijn vingers klemmen om de schat.

Thuisgekomen vraagt manlief waar ik het witte goud gekocht heb.
Gekregen van een man.
Van een super lieve gentleman.
Zomaar, gratis voor niets.
Wellicht vond hij me sympathiek.
Ik deed een uitgebreide babbel met hem.
Ik heb beloofd hem terug te zien.
Hij is 87.
Zie ik daar enige sporen van ontspanning? Uiteraard niet, hij  zal  gewoon mee genieten.

 

 

een doodgewone dag

de mooie weg dwars door het groen
tot wandelspieren pijn gaan doen

wp-15882624652741256363422089031640.jpg

koeien van geen kwaad bewust
in anderhalve meter heel gerust

wp-15882624648565645028727320905970.jpg

kleindochter stuurt huiswerk met de post
wauw, heeft tonnen energie gekost

wp-15882624671895921814118369871919.jpg

ze hollen heel erg  naakt daar op het plein
slechts zijn gezicht is veilig voor de zonneschijn

wp-1588262469562524757051127738867.jpg

in de tuin ontdek ik goed verborgen
straks nieuw leven, lief verzorgen

wp-15882624689124898718460457714185.jpg

 

L’ombre ne vit qu’à la lumière. (J Renard)

Het kleinste ventje kleurt de dagen, letterlijk. Zo wordt het hem geleerd in de klas. Twee vliegen in één klap, kleur herkennen én structuur.
Oma-opa-dag op de gele dag (toen nog…) , soms een enkel-oma-dagje extra op de blauwe dag, en dan die oranje, gele en groene dag. Of het weekend een kleur toebedeeld krijgt, weet ik niet echt. Een vraagje voor de volgende chat 🙂
Nu zijn alle dagen gelijklopend.
Opstaan, ontbijt, klusjes, lunchen, de fiets op (zolang de zon blijft stralen, genieten we), een snelle hap, bloemen op het terras van drank voorzien, de actualiteit van de voorbije dag induiken, verweesd achter blijven, doorslikken, slapen (of proberen)

De zon en zijn schaduw, onze eeuwige metgezellen.
Plusjes en minnetjes, zegt de wiskunde….

Nikki Lucy doet aan straatfotografie, het leven achter het raam in lockdown. De schoondochter en kinderen mogen op de foto, een schattige foto, vier lachende gezichten, de kindjes vinden het grappig. Schoon dochter schrijft:
Ik word morgen zeven jaar”, vertelt één van de zonen. Haar drie kinderen zijn afwisselend bij haar en hun vader. “Normaal vieren we dit met de familie en ook eens met de klasgenoten, maar dat is nu anders. Ook zijn lentefeest wordt uitgesteld. Maar als iedereen terug buiten mag tijdens de zomervakantie, is er een groot feest beloofd.”
De werkelijkheid van dat ene zinnetje doet pijn, ook al werd naar de allerbeste oplossing gezocht en stellen ze het allen goed. Klik.

Dwars door de zon en het schitterend groen fietsen we de namiddag rond, een terras kan nu even niet, we houden het bij een koekje op een verboden bankje, maar rust geeft nieuwe energie. We zijn stout en rijden naar het

wp-15879767384125232939988538145812.jpg
Eén van mijn favoriete plekjes, een landelijk gehuchtje in de buurt van Bornem (provincie Antwerpen) , waar mijn oude school nog steeds vriendelijk lonkt.
Een stuk land dat ‘buiten’ de dijken werd ingewonnen op de moerassen, sterk geïsoleerd, een prachtig stukje natuur met rustiek cafeetje (helaas niet voor nu), de Schelde, en vooral veel groen. Daar voel ik me blij.

wp-15879767387016480544660469194467.jpg
Blijheid en melancholie doorweven elkaar als ik het wandelend paar zie, de vrouw is mijn moeders evenbeeld, stapt en babbelt enthousiast, zelfs de kledingstijl is identiek. Een steek doorheen het hart, van heimwee, van verlangen, van verdriet. Maar ook van dankbaarheid om wie ze was en blijft, diep in mij.

Een prachtig huis staat te koop, middenin de bossen. Geen spek voor onzen bek. Bij de ingang hangen Indonesische spulletjes te koop, de windgong tokkelt nu zachtjes  muziek in onze hof.

wp-15879767413614617124781625571210.jpg

In het waar gebeurde ‘Het leven gaat door’ van Karin Heirstaeten, een boek over moed en verlies, over kracht vinden en diep zakken, lees ik een mooi levensmotto:

wp-15879768040307580862496871275991.jpg
You don’t always need a plan, sometimes you just need to breathe, trust, let go, and see what happens. (Mandy Hale)