Earth laughs in flowers (Emerson)

Alles wat ons ritme vertraagt en ons tot geduld dwingt, alles wat ons terugbrengt in de langzame cycli van de natuur, kan ons helpen.
May Sarton

 

wp-15859891373733359837697457169292.jpg

 

bloemen houden geen rekening met lockdown
ze schitteren en stralen vrolijke kleuren
rood, geel, wit, roze
ecologisch geteeld
op het ritme van de natuur
de plukweide is heerlijk
kuieren, bankje hier, boogje daar
romantisch
(h)eerlijke passie
alleen nu niet bereikbaar
graag wil ik blijven steunen
al het mooie ligt er verlaten bij
tijdelijk dus aan huis gebracht
ze fleuren en geuren en kleuren
de stilte in de dagen
ze maken blij, voelen vrij
ondanks alles rondom ons
ondanks angst
ondanks wan-vertrouwen
ondanks on-zekerheid
zoveel on
maar ook warmte en zon en glans
ik stuur je graag een bloemetje
je woont buiten aan-huis-bereik
dus laat ik je hier
heel even
vrolijk en zonnig
mee genieten

Pluk je dag

 

 

Brief zonder postzegel

Dinsdag 24/3/2020

Dag J of C of L of G of H of M of A of T of ……

In een ver verleden vlogen brieven over en weer, we hadden allebei de schrijfmicrobe te pakken, en deelden de diepste zielenroerselen. Die tijd is even geleden, nu zijn er mails en andere digitale mogelijkheden.
Misschien me toch nog eens wagen aan een klassiek briefje over het leven zoals het hier is? Tijd is nu geen zorg meer.

Een vreemd asociaal virus houdt ons strak in het vizier. De vijand ligt overal op de loer. Om de hoek, in de supermarkt, bij de man met dikke sjaal, misschien zelfs bij die hond?
Bestaan  hondmaskers al?
Niemand is nog te vertrouwen, het schept afstand, letterlijk en figuurlijk.
Het voelt een beetje allenig, onzeker, wreed voor de één, minzamer voor de ander.

Kranten staan er vol van, TV-beelden blijven nazinderen, de lange donkere nacht.

Weet je, we kunnen enkel afwachten, en blijven hopen dat slimme koppen het bij de lurven vatten. Wij moeten enkel regels volgen. Niet voor iedereen evident.

Bij vriendin slaat Corona  genadeloos toe, haar schoonmoeder is één van de 122 slachtoffers. Dat komt binnen, keihard.

’s Morgens denk ik eerst diep na, welke dag zijn we?, gisteren lijkt op eergisteren, op morgen en op vorige week ….
Vandaag is onze traditionele opvangdag, al zes jaar lang,  herprogrammeren dringt zich op.
Poetsen is geen hobby, toch leg ik mezelf wat klussen op, met gezonde tegenzin, ik zoek structuur. Vandaag word ik verwend, manlief trekt de koksmuts op, ik onderga én ja, keur goed.

De zon houdt er de moed in,  met haar uitbundige lach maakt ze veel draaglijker.
Weet je nog hoe we vroeger samen fietsten?
Vandaag biedt nieuwe kansen, we trekken de natuur in, de luchtkwaliteit is goed, met ‘dank’ aan Corona én de zuivere poollucht.
De 3-meter-regel wordt strikt gehanteerd (voor de zekerheid heb ik er zelf een extra metertje aan toegevoegd).
Spring is the time of year when it is summer in the sun and winter in the shade.”(Ch Dickens)
De tocht leidt ons onbewust langs het huis van vrienden, onze fietsbellen rinkelen een luid concert.
Zij en hij  verschijnen aan de voordeur, een gezellige babbel ontstaat spontaan.
Het doet écht deugd, zonder knuffel, zonder koffietje, de grote voortuin als veilige barrière. De gekende, lieve buitenwereld zien, horen, voelen geeft een tweede adem.
We maken vooral geen fouten, de biechtstoel hoeft echt niet, overigens een onmogelijke opdracht met gesloten kerken, waar zelfs  paasvieringen niet langer doorgaan.

Laat de zon in je hart, trek je op aan de kleine dingetjes, leef niet teveel in morgen, sorry voor de clichés, lieve vriendin, maar ze helpen wél een beetje vooruit.

Houd het gezond!

Lieve groeten

Weeral Corona?!

Wat doet een mens als alle afspraken plots wegvallen en de week je leeg aanstaart?

Zolang mijn laptop virusvrij blijft, en daar slaagt hij voorlopig goed in!, kan ik lezen, schrijven, info vergaren, evolutie opvolgen.

Ik lees over fraude met mondmaskers, over treinen die wegens annulatie nu  volgepropt zitten, over een regering die blijft bekvechten, zelfs in tijden van crisis.

De blogwereld verrast me, ze is lief, informatief, dapper, spreekt vrijuit, kalmeert en zorgt voor. Nu vriendenafspraakjes wegvallen , koffietjes verdampen, de wereld lijkt stil te staan, ontdek ik heel mooie poëzie, dagverslagen uit Spanje, opkomende angst en twijfels, humoristische verslagjes, alles met een lach en een traan en vooral veel ontroering en empathie. Het.Doet.Deugd!

De zoon vecht nu een week tegen koorts, hij leeft binnenskamers om kindjes niet te besmetten. Kleinkinderen doen  schoolwerkjes en roepen oma’s hulp in via telefoon, met woord en beeld.
Behulpzaam vanop veilige afstand, een warm gevoel.
Veraf, en toch zo dichtbij.
Op mijn planning staan  nog maaltafels en optelsommetjes, want zoals de kleindochter zegt ‘dit is geen vakantie, oma, maar Corona-vakantie‘.

Broer stuurt virusvrije fotootjes door. De maandagochtendvergadering, over hoe het nu verder moet op school, gaat door op de ruime speelplaats, elke collega op minstens anderhalve meter verwijderd van de ander. Grappig zicht, maar oh zo pijnlijk.
Terug thuis is zijn vrouw er nu écht van overtuigd dat hij besmet is, en dekt de tafel, met brood en wijn soep, elk aan een uiteinde van de laaaaaange tafel.
Als koningen aan de maaltijd.
De minstensanderhalvemeterregel wordt ver overtroffen.

Wandelen blijft een must, in de hoop dat Coranaresten  niet  in de buitenlucht verdwalen. We genieten het zachte weer in  Pajottenland, met zoon en schoondochter.
Zij houdt de berichten goed in het oog, ook Nederland gaat nu drastische maatregelen nemen, zij hopen met en voor elkaar dat de landsgrenzen open blijven, anders dringt een  lange-afstands-liefde zich op .
Ook daar gaan de restaurants dicht, blijkbaar trokken Vlamingen op zaterdag er in grote getale heen om  virussen, die extra wemelen in druk gezelschap,  op te snuiven.
Waar blijft de logisch denkende geest?
We wandelen samen, respecteren de grote comfortzones, en verheffen lichtjes onze stemmen om elkaar in de stilte daar te begrijpen.
Het geplande eten wordt afgelast, we nemen geen  risico.
Zijn bostuin is een oase voor vogels. Koolmeesjes, pimpelmeesjes, de Vlaamse gaai, de bonte specht zorgen voor een  fladderend kwetterkoor. De lente breekt uit, in kleur en geur, terwijl overal rondom het besef en weten enkel nog angst en twijfel geven.

DSCN4707

Samen gaan we het verslaan, we staan nog voor een heel erg lange weg, maar als iedereen wijs en bezorgd gedrag vertoont, lukt het wel?! Vraag en uitroepteken spreken voor zich.
Voor oudere mensen een ramp, nooit meegemaakt. Wij kunnen hen beschermen, broodnodig.

Wij zijn verzekerd bij Corona Direct ( klik) , zitten we dan safe?

 

. . . . . . . . op dit dagje extra

Drieëntwintig treden wijzen  naar de nok, de nok van het huis met schitterend uitzicht, uitzicht op  de vele zeilbootjes en het grote water, water ooit zo vernietigend en razend, razen blijft hij doen, die felle wind, wind die hoort bij deze winter, winter die heel lichtjes reeds naar lente ruikt.
De kinderen dopen de mooie slaapruimte tot paradijsje én hun kamer.

Afjagen hoort er deze keer niet bij. Genieten is dé boodschap. Zee en zwembad lonken, kilometers stappen langs dreigend water onder prachtige wolkenformaties, stilstaan om te bewonderen, hopen dat een onverwachte windvlaag geen lichtgewichtjes met zich meesleurt. Handjes stevig in de hand.

Nederig bij zoveel natuurgeweld en – schoon.

Kiara, hoe heet die jongen ook weer na hem? Vraagt het kleine ventje aan de broers.

Boterhammen met choco, appelmoes, speculaas en ijsjes horen bij de vrolijke dagen, dagen vol plezier, drukte en spartelende beentjes, voortdurend in beweging.

Aangenaam ontdekken hoe vrijwilligers in het zeehondenziekenhuis voor de jonge, net niet verloren diertjes zorgen, vol liefde, vol inzet, vol enthousiasme.

Aandoenlijk hoe kinderen onbezorgd leven in het nu, er is geen morgen, geen gisteren,  hooguit een straks.

Raclettekaas, lekker warm en zacht, als afscheidsmaal. Gezellig, een tafel rond, met uitzicht op…..je weet wel, morgen wordt het stil, te stil…..
Een laatste troostende thee, welke zal ik kiezen?

wp-15829991330116340194648040015880.jpg

Kiara of Keera of Sabine of….

Ondanks de vele waarschuwingen van koning Wind ga ik de uitstap toch wagen, een lang geleden gepland zee-WE met kleinzoon.

Terwijl ik geduldig wacht in het station, vliegt ‘mijn’ trein voorbij, en stopt 500 meter verder middenin de velden. Geen tijd voor verbazing, ik strompel met de te zware valies en handbagage eveneens de velden in.
Hijgend van inspanning en ontmoediging hap ik naar adem.
De conducteur geeft me vriendelijk een woordje uitleg, ik was de enige passagier op dat godvergeten dorpsperronnetje, de machinist is dit traject niet gewoon en zag me – nog net in een flits- bedremmeld toekijken hoe mijn rit naar betere oorden een utopie leek te worden…..
Excuses aanvaard, kloppend hart kalmeert, gelukkig.
Het kan gebeuren, totaal vergeten worden…

Bij de tussenstop in Gent pik ik de kleinzoon op, wij -alleen met tweetjes- trekken richting zee. Eerst nog een snel ijsje, we hebben iets te vieren, manlief bewees z’n taalkunsten bij de Engelse rondleiding. Zenuwen stonden flink gespannen, nachtelijke slaap moest erbij inboeten, voor het kraaien van de haan wakker, maar de fijne commentaren mogen in de annalen gegrift blijven.

Een plaatsje met uitzicht op zee en verrassende zonsondergang, wordt ons voorgesteld. Samen zijn we 70, de leeftijd heeft een streepje voor. We bediscussiëren het eten, de drank, de kleuren aan de einder, een babbel van formaat van man tot vrouw.
Daarna wil hij zo snel mogelijk naar ‘ons vakantiehuisje’, wat neerkomt op een klein appartementje, acht hoog, maar met een oneindig machtig zicht over zee en ….zee……

Samen in het (enige) grote bed, hij voelt zich veilig en kruipt de hele nacht dicht tegen me aan, ik lever een stil gevecht voor mijn streepje bed.

Zondagochtend, het vergezicht blijft aanlokkelijk. Hij wil in het zand spelen, voetjes in het water, de ontgoocheling zal aan de lijve ondervonden worden.
De vloedlijn ligt ver, we overwinnen heel wat pittige zandstralen en overweldigend winderig gebrul, maar we zijn dapper toch? Hij verliest de moed, tranen en zand branden in de oogjes, hij schreeuwt het strand bij elkaar, minstens vier verwonderde ogen (mede-lotgenoten) kijken hem bemoedigend en mij streng toe, welke idiote oma doet nu zoiets?

Traantjes verdwijnen
Lachjes verschijnen
Hij vertelt zovele verhalen
Het mondje staat nooit stil
oma kan alleen maar stralen
goud waard mijn pupil

Kiara raast kranig verder, wij keren vervroegd huiswaarts, want die ‘wind is overal‘ en ‘gaat me meenemen, recht de lucht in‘……
Nog wat treinmiserie als kers op de taart, stel je voor dat alles vlot zou verlopen bij deze extreme weersomstandigheden?! Neen, vooral niet in België.

Ik smaak nog  de haiku van Geert de Kockere, die hij elke zondagmiddag via facebook creëert voor de (vele) gulle gevers bij drie gekozen woorden (hier wind, hersenen, tuin). Graag kies ik hier een passend uit:

Blaas maar wind, blaas maar,
blaas ook door de wilde tuin
van mijn hersenen!

Pluk(-)je(s) gelukjes

Er is het feest
blije mensen
helder van geest
met lieve wensen
en geschenken
met knuffels doordrenken

Ik zie de zee
geniet de trein
drink fruitige thee
en roze wijn
de vloedlijn wordt bewandeld
ernstige zinnen onderhandeld
de lucht siert vele tinten grijs
z’n magische kleur geeft prijs

Het ventje vraagt
oma ben jij oud?
want corona misdraagt
zich heel erg stout
bij zwak en oud
dit werd hem toevertrouwd

Vrij-wil-lig kom ik toe
er volgt een fijn gesprek
over waar, waarom en hoe
spek voor mijnen bek
een handje toesteken
hier of daar
een warme deken
leg ik heel lief klaar
Maar benen sputteren tegen
dus smelt de droom weer in het hoofd
het hoort bij mij en kan soms wegen
van alle vrijheid dan beroofd
Heel goed moet ik overwegen
spieren vechten tegen
dapper ga ik verder op zoek
opgeven staat niét in ’t woordenboek
vrij-wil-ligen volgens eigen kunnen
kan niets of niemand me misgunnen

Gelukjes moet je plukken
ze liggen her en der  verspreid
zoals zomerbloeiers nu verrukken
ondanks de wintertijd
wp-158100563013734453726334683041.jpg

 

 

W

Weergoden voorspellen  pittige dagen. Het mag en zal  de pret niet drukken.
Wekenlang hebben we afgeteld naar ons jaarlijks weekendje weg.

Wervelend gezelschap. Zeven  koppels, veertien enthousiaste mannen en vrouwen, nu kinderloos, kleinkinderloos, en vooral weergaloos. Opgewonden als kleine kinderen die op schoolreis vertrekken.

Wonen doen we tijdelijk in Ouwerkerk bij Zierikzee.
Waar een warm huis ons welkom heet.
Waar de wind stevig door de polders raast.
Waar  weidse vergezichten  groen kleuren.
Waar we even hopen op een ondergaande-zon-spektakel, tot wolken er onverbiddelijk een wazig stokje voor steken.

Wind op kop, stevig en méér dan strak.
Woeste golven schuimen witte wattenbollen langs de waterkant.
Wild waait hij op ons in, we worden richting bermen geduwd, met  veel sterke wil houden we ons recht en fietsen we de 56 km rond. Het heeft iets magisch, 13 dappere kappen fietsen voor me uit, stemmen vervagen in  hevige windstoten, ieder voor zich, de volle focus op het stuur en het soms smalle  fietspad bovenop de weelderige bermen, we moeten dijken temmen. Bloemen en metershoog on-kruid buigen gewillig hun kopjes voor meester wind én voor ons. De dijken houden dapper stand, net als wij, mannen en vrouwen in trappende beweging.

Werken geblazen, in en rond ‘Het Hooge Huis’. Een parel in de velden.
https://hethoogehuis.com/

20190928_0849455048028476139707386.jpg
genieten van binnenuit…..

We koken gezellig samen, eten  wordt het toppunt van gezelligheid, allen aan de lange tafel, opgesmukt met geurige bloemen en sfeervolle tafellopers. De industriële vaatwasser klaart de klus in een klein kwartier. Iedereen helpt mee, tafels dekken, opruimen, heerlijke hapjes bij de apero, zetels worden bij elkaar geschoven, en babbels duren nachtelijk lang.
Warm gezelschap! Hoe heerlijk kan een vriendengroep genieten.

Weg en wolken leiden naar Zierikzee.
Waarom je dit stadje moet zien? Je kan er struinen door de charmante, sfeervolle straatjes, terrassen aan de gezellige kleine haven, de steen-voor-steen beschilderde gevel op het hoekhuis bewonderen, je vergapen in sfeervolle winkeltjes.
20190927_1822011530495027861728848.jpgHet Watersnoodmuseum wekt ontzetting, hoe kon dit gebeuren in 1953?, wekt ontroering bij de fluisterstemmen van bewoners die geliefden verloren in het geweld van het alles verwoestende water, wekt ontzag voor de creatieve mens die vervolgens – te laat-  een duurzame oplossing vond.


W
eelderig is het ontbijtbuffet, aangeboden door hem,  die 60 wordt.
Welgekomen, de traktaties van de kersverse oma’s en opa’s onder ons.
Wonderlijk ontspannen en hemels genieten.

W
edden dat we er volgend jaar een vervolg aan breien?!

 

The earth laughs in flowers

20190921_1249392966640832943485141.jpg

“Pluk je dag……en laat nog iets staan voor morgen.
Pluk je geluk en  geniet.”

Ze heeft een passie voor bloemen. Op een ecologische manier teelt ze kleur- en geurrijke natuur. Je kan er zelf je bloemen uitkiezen en  snijden, zij tovert er  prachtige ruikers mee.

Morgen vieren we onze stamboom; de kern, de ouders, zijn er niet langer, ze worden gemist, heel hard, maar traditie is er om vol te houden. We zijn niet voltallig, maar toch 31 man, vrouw en kind, rijk, één keer per jaar vieren, toosten en genieten we samen.

Elk ‘oudje’ heeft een taak, ik mag voor de aankleding  zorgen, en bloemen maken blij.
Onmiddellijk besef ik dat het geen klassieke bloemenzaak wordt met perfecte, cleane ruikers. Het wordt een speelse mand met vele tinten en (h)eerlijke parfums. Je wandelt er vrij doorheen de mooie hof, de plukweide inspireert en geurt fijn in de ochtendzaterdagzonnestralen. Er staan bankjes, gewoon genieten en kijken kan en mag.

20190921_1250127935113439842222964.jpg

Terug thuis verdeel ik opgetogen mijn pracht over verschillende vaasjes. Vandaag pronken ze hier nog een dagje op tafel, morgen gaan ze mee op stap, richting het warme feest, want is kleur niet de verwondering van het licht en de liefde?

20190921_1246234398060159557479230.jpg
aroma’s bedwelmen
kleuren stralen
geven subtiele signalen
in geuren verdwalen