Break Bij Beekse Bergen

De nacht is hier het huis binnen geslopen, buiten is het aardedonker en fris, er hangt een vochtige nevel over de tuin. In de verte hoor ik vaag treingeraas, krekels houden me a point, verder heerst enkel een oorverdovende stilte.
Ik houd van die stilte, die rust, vooral nu, ja, want een lichte agitatie heeft me deze dagen in haar ban.
Enig overleg met mijn ik helpt me doorgronden dat het een vorm van  melancholie en heimwee betreft naar een vorig leven, een leven waarin hét nu allemaal terug begon, met veel spanning, maar vooral ook veel zin.
Spanning om het nieuwe lesrooster,  kersverse pupillen,  vakantieverhalen van en met collega’s, fris meubilair in de leraarskamer, lokalen die nog naar verse verf ruiken….

Jaren mocht ik het beleven, nu is het voorbij, definitief, goed, maar toch blijft het  in me vergrendeld, de sleutel verlies ik wellicht en hopelijk nooit meer, de vele berichtjes van (ex)collega’s houden me op de hoogte, van reilen en zeilen, in ooit een tweede thuis.

De dag was fijn, leerrijk, verrassend, zonnig en niet te heet!, mooi en in heerlijk gezelschap. Kleindochter en kleinzoon genieten mee in de Beekse Bergen.
Een  groot dierenpark, waar ruimte en (relatieve) vrijheid is voor iedereen, mens en dier.
Met bus, boot en vooral te voet wandelen we doorheen de bossen, Afrika, Europa en  zonnewarmte. Ont-spannen ten top.

Mijn smartphone neemt fotootjes, ze zijn vaag of verkleurd, en verdwijnen regelrecht de vuilbak in.
En toch zag ik prachtige beelden….in het brein verankerd.

Eentje vis ik er nog uit, als je goed kijkt, zie je de leeuwinnen gezellig samen zonnen op het dak van de wagen. En of ze gelijk hebben! Ze brengen rust, wég onrust.
En de rust geeft be/verwonderaars.

20190829_1517127770166290460267727.jpg

Advertenties

Happen en trappen

‘Morgen een dagje happen en trappen?’

Ik ben net thuis gekomen van een fietsdag door weelderig groen in de Weert, een oase van rust via slingerende paadjes. Met drie vriendinnen hebben we aan het kabbelend water gegeten en gedronken, gebabbeld over lief en leed, gelachen en zorgen gedeeld.

Happen en trappen dus.

‘Euhhhh??’

‘Oh ja, heerlijk cadeau van de kinderen voor een lekker en sportief dagje uit’.
Ze kennen de ouders goed, fietsen en rustpunten om uit te blazen.
En als die rustpunten ook een hapje bieden?
Helemaal top!

Dus ‘jaaaaaa’, zon en temperatuur beloven veel goeds, we kiezen tussen de ruim  aangeboden keuze. Mogelijkheden zat in België en Nederland.

https://www.happenentrappen.nl/

Het wordt Nederland.

Tijdens deze periode bekoort de purpere heide, snel valt de keuze  op https://www.happenentrappen.nl/route/7

20190822_1048258625358689538688970.jpg
Informatiebundel

Wij zijn wij niet als  er geen nachtje extra wordt aangekoppeld, zo duiken daar onverwacht twee fietsdagen op én verdiende rust.
De aangeboden zon willen we vooral niet wegwuiven.

We trappen door schitterende heide in diep-paarse tinten, bossen, heel veel groen, uitgestrektheid, zanderige gronden, venen, warme kleuren en zon, de natuur maakt me blij, de zon op mijn huid straalt een intens gevoel van dankbaarheid uit, dankbaar om zoveel moois.
Het is er gewoon.
Altijd.
Het, de natuur.

We flirten met de grens, manlief en ik, een koppel buurlanden.

20190822_1149256676519920703734938.jpg

Het happen zorgt voor vijf heerlijke rustpunten. We starten de hartelijke welkom  met koffie, appeltaart (die kunnen ze nergens zo fijn laten smaken als in Nederland) , de nodige uitleg en een bundeltje papieren. Vijf ‘happen’ op vijf verschillende mooie plaatsen zorgen voor de innerlijke kracht om  vele kms te overbruggen.
We eten lekker, heel lekker, voor het dessert is echt geen plaats meer, tot ze een mmmmm-‘toffeetaartje’ tevoorschijn toveren…. Dit negeren is geen optie, een kopje thee helpt verteren.

‘Nog snel even “een fotootje trekken” van de Schotse Hooglanders, die zomaar onze weg versperren. Ik hoor het koppel op de bank lachen, ze vinden onze taal schattig en grappig.

20190822_1502076945779578789922356.jpg
Kijk eens naar het vogeltje

Amaai, deze poseert zo mooi’. Ik hoor dezelfde sympathieke lach.
Babbels hier en daar, een opgewekte eensgezindheid in het natuurschoon welt op.

Ik heb zin om nog eens een versje in elkaar te flansen….

Buiten
als het zomert
kleurt de natuur
verrassend
voor mij 
(http://www.geertdekockere.be/)

Achterhoek en Veluwe

Met voordeeluitjes komen we in ‘hotel Bonaparte’ terecht in Barchem bij Lochem.
Met Travelbird ontdekken we de ‘Bilderberg Groot Heideborgh’ in Gardenen.
Ja, we kennen onze wereld 🙂 , zeker waar het fietstripjes in Nederland betreft.
De combinatie van de onbekende Achterhoek met de reeds lang gekende Veluwe klinkt mooi, de weersvoorspelling eerder alarmerend.
Een nederige smeekblik en gebed naar de weergoden, en we zijn overtuigd, we wagen het erop.

De Achterhoek in Gelderland, ligt vlak naast de Duitse grens, de ‘afgelegen hoek’.
De natuur krijgt er nog volop vrij spel, heel groen.
Drie dagen, drie fietsroutes, manlief is de uit-stippelaar van dienst.

Eerst de Oude Ijsselroute, waar water en vooral een bezoek aan het kleinste stadje van Nederland lonkt, we terrassen in Bronkhorst. Een pittoresk plaatsje, oude boerderijhuisjes, hobbelige keistraatjes,  we wanen ons graag in de Middeleeuwen.
Een onbekend pareltje in Nederland‘, lees ik op het net?
Een parel, zeker! Onbekend?, en wat dan met de vele toeristen, of was de niet-beloofde zon hier de onverwacht aantrekkende kracht?

incollage_20190815_0937515236889568940851447299.jpg
Bronkhorst. Het theezakje daar helpt herinneren. 

Ook de volgende dag verwent de zon ons met de Graafschappenfietsroute. Prachtige bossen en ruime paden blijven verrassen. 

Het terras onder de kerktoren van de grand café het Meesterhuis straalt gezelligheid uit.
Het lunchconcept is  leuk, je kiest uit  vele meester-, straf-, proef- ,  snaai- en klassen-werkjes. Alles draait  rond het thema school, het gebouw is de vroegere directeurswoning . Banken, schoolborden, leerboeken, toiletten voor de juffen en apart voor de meesters, een lerarenkamer, het telraam, de wificode is ‘huiswerk’.
Niet verwonderlijk dat wij, vier (ex)leerkrachten, ons hier zalig thuis voelen.
En, zonder vooroordeel, het concept van tapa’s uit de Achterhoekse keuken is heerlijk. Een adresje om te onthouden.
Het te lange wentelen in schoolse belevingen beboeten we met een fiks onweer tijdens onze laatste kms, druipnat tot op het bot arriveren we in het hotel, elke stap laat een stevige plas achter, aiai….

De Erve Kotsroute met de Braakstraat en nog vele andere smakelijke benamingen is gelukkig stukken mooier dan zijn naam doet vermoeden.
Met de buienradar op zak en de knooppuntenroute op het fietsstuur kunnen we perfect timen, we komen droog thuis.

We houden de Achterhoek voor bekeken, en eindigen met een dag/nachtje Veluwe in Gardenen, waar de heide paarsheerlijk schittert in de zon, die ondertussen terug de overhand neemt.
Ik trek fotootjes, niet voor publicatie vatbaar, wij vrouwen dansend tussen de vele struikjes, zij mannen op de purperen heide met een boom erbij, hoe schoon op de wereld, de zomerse hei, dat is hier op aarde de hemel voor mij

Ik fotografeer de heide, naturel én met roze zonnebril, het vraagt enig gefrutsel om ze beide samen vast te houden én tegelijkertijd de knop in te drukken, maar het lukt wonderwel.
La vie en rose….

incollage_20190815_0931533765219020575155268339.jpg
Heide in de Veluwe. Zonder en mét roze bril. 

 

 

Ons Bokrijksprookje

Vijf zitplaatsen zijn beschikbaar in de auto, eentje voor opa, eentje voor oma, en nog drie te vullen. Altijd best lastig,  kiezen tussen vijf.
De kleindochter geeft zelf forfait, ze is – voor het eerst tien dagen lang!- op scoutskamp. Heerlijk met vriendinnetjes tussen gesjorde ‘meubels’ en tenten, spannend, hopelijk  zonder traantjes.
Ze zet grote stappen in haar tiener-zijn.

Nog vier enthousiaste jongens wachten ongeduldig, ‘afvallingskoers’ broodnodig , de autostoelen ontdubbelen niet op commando….  Op stap dus met de zes-, zeven- en achtjarige. Het kleinste ventje wordt getroost en lijkt te begrijpen, tot zijn papa later vertelt dat ‘hij nu écht wel  boos is op opa en oma omdat ze de broers voor zijn neus wegkaapten en hij zelf niet mee mocht‘. Dat moeten we dringend goed maken.

We kiezen voor Bokrijk. In een ver verleden trok  ik er ook als kind heen, de herinneringen blijven nostalgisch mooi.
Het her-beleven wordt geen tegenvaller, integendeel. Een heel mooi kader.
Het openluchtmuseum telt 61 jaren, grosso modo zijn we even oud.

Alles begint in 1252 met een woud vol beukenbomen, ‘Buscurake’, een grote hoeve met veel landerijen  wordt er door lekenbroeders van de abdij onderhouden. Een hele geschiedenis verder – daar helpt Wikipedia je –  krijgt het de naam ‘Bouchreyck’. (rijk aan beuken). De link met de huidige naam is dus snel gelegd.

Deze site katapulteert je in de tijd van toen, hoe mens en dier er leefden, ambachten  beoefenden. Mensen in traditionele klederdracht geven graag een woordje uitleg, kinderen zeven meel tot bloem, proeven botermelk (‘wat een vieszure smaak‘), ontdekken hoe hoefijzers worden verhit, spelen volks op de (h)eerlijk oude wijze.
Een prachtig park, vele bomen – met of zonder processierups-  omfloersen de warme dag, de boekweitpannenkoeken smaken.
Pieter Bruegel was een grote inspiratiebron bij de aanleg van het park. Nog tot 20 oktober loopt ‘de wereld van Bruegel’, boeiend voor jong en oud.

Maar…. weeral…. we hebben tijd te kort, kinderen willen ook spelen, de volksspelen blijven bekoren, dit moeten we her-doen!

Wij voelen ons jeugdig rijk en overnachten in de jeugdherberg (hostel)  De Roerdomp. Veel speelruimte, een boswandeling in het net-niet-donker, ‘ai neen oma, ik zet geen stap meer verder‘, gezellig met vijven op één kamer, opa vertelt nog een nachtelijk verhaaltje in het donker, ‘ai neen, opa, geen te spannend!‘, ’s morgens wakker worden middenin het grote sprookjesbos, kinderen wakker schudden is de boodschap, een buffetje voor de lege maag, simpele speeltuigen worden de max. Slechts drie gezinnen met kinderen en één avonturier verblijven er. De tijd van de slaapzalen lijkt passé. Back to the basics.
Vrijheid, blijheid,  zonnig genieten, letterlijk én figuurlijk.
Ver weg van alle beslommeringen. De tijd vult zich hier vanzelf.

We wandelen doorheen het water, fascinerend, het is er nog niet druk, soms agressieve (hoorden we via autochtone bewoners) zwanen en eenden komen op ooghoogte gedag zeggen, de zon schittert in het water en op gemengd blije en angstige gezichtjes.

20190807_1036423948819164233361443.jpg
wandelen doorheen het water.

 

20190807_1033259048237921378171640.jpg
Moeder en kind, eten geven kan gevaarlijk zijn
20190807_1024428345318901572118685.jpg
pure verwondering

Ik droom…. als ik hier kon wonen, zou ik elke morgen, in de stille verademing dag komen zeggen en wie weet de zon zien opkomen. Limburg heeft mijn hart gestolen, al vééééél langer, bos, heide, groen, venen, schitterende fietspaden , Nederland-waardig, boerderij-ijsjes, stilte en toch niet eenzaam, rust, vakantie.

20190807_102550.jpg
het rijk voor ons alleen

 

een fait divers

De buren zijn op reis en tuinman IK zal voor de bloemen, plantjes, vissen en kippen zorgen. IK doet dat graag, want ‘beter een dichte buur dan een verre vriend’. En er is een grote wisselwerking tussen hen en IK, want allen trekken ze er graag op uit.

Met veel liefde begiet IK de bloemen, het groen krijgt het broodnodige water, de kippen korrelige aaitjes, de eitjes probeert IK onder de kip weg te moffelen, hoewel toch met een klein hartje, wie is het meest bang op dat moment? De kois springen net niet uit de vijver als IK met het ontbijt komt, de kleinere vissen krijgen lieve woordjes in hapbare brokjes.

Daarna geniet IK nog even na, alles goed volbracht, beestjes tevreden, IK tevreden, buren tevreden.

Telkens IK thuiskomt, overvalt haar uren lang een vreselijke jeuk , ze wordt net niet zot van al dat gekriebel. Woest wrijft ze met de handen door de haarbos, nog woester krabt ze de huid open, ze wil ‘de luizen’ verwoesten. Manlief moet het bekopen, want het humeur daalt onder nul, en dat met deze temperaturen.

Tot IK beseft dat het wellicht met beestjes bij de vijver moet te maken hebben??
Want het moet gezegd, de buren hebben een prachtige hof, daarbij lijkt die van IK de verwoeste gewesten.

Ze besluit de proef op de som te nemen en trekt als een moslima, gewapend met een reuze hoofdsjaal, naar de strijd. Kippen schrikken zich een kruintje, vissen springen net dat tikkeltje hoger om met verbaasde visse-ogen zoveel moois te ontdekken, en plantjes kijken op noch om,  smeken enkel om water.
Buiten is het 35 graden, en IK trekt er moedig op uit, spleetoogjes getuigen van een levendig persoon achter de schermen. Ik smelt net niet, snakt naar adem, maar doet haar werk vrolijk geblindeerd met lange sjaal, lekker heet gedrapeerd.

IK komt thuis, ja ze heeft dé oplossing gevonden! De beestjes blijven over de heg. Alhoewel…..ook de armen toch  wat na-jeuk voelen, morgen zoekt IK haar boerka!
En wie weet plaatst IK dan ook een selfie?

Wat heb ik vandaag geleerd?

papaver

Van ver zie ik haar staan, een anjer in het wild?

Neen, de vriendelijke mevrouw verklaart.

Een soort  papaver, waar verderop de vele simpele broertjes staan.

Wikipedia helpt verder.

Een slaapbol (Papaver somniferum)

Ze staat er moederziel alleen.

Het bijtje poseert fier.

Ik mis een macrolens

 

 

 

 

Wikipedia leert me ook :
“Uit de soort Papaver somniferum wordt opium, morfine en heroïne gewonnen.”

Deze nacht in stilte plukken?

 

 

 

 

up en down

20190505_1221195421266658797083606.jpg
De natte sprookjesweg in Bazel.

Een “prachtige” lentedag nodigt uit, we springen de fiets op, baden door  plassen, de buien overdonderen, dikke druppels belemmeren het (uit)zicht.
Tien lange kms rijden we nat, opdrogen doen we bij de heerlijk veggie lasagne, die smaakt en voelt als een lekker heet oventje.
Een fris glaasje rosé,  puur  ter opwarming 🙂

De volhouder wint ook hier, dapper, nat tot op het bot, dagen we de zon uit.
Ze bezwijkt uiteindelijk én verrijkt.
Nat wordt droog, plassen worden modderige hoopjes, de fiets komt onder vieze spatplekken, grijs wordt fris-groen, schoenen krijgen weer enige vorm, druppels drogen drentelend.
En ….. de blauwe hemel straalt.

Vieren die teugels én het cijfertje extra (gelukkig achteraan) voor manlief.
Samen zijn  we 1(+) 2(+) 7 –> tiener!

We rijden één van de mooiste routes van Vlaanderen, langs bos en weiland,  drassige lanen  en  dijken, kleine kronkelende wegeltjes met zicht op heel veel schapen, wiens wolletjes zo prachtig opkrullen bij al dat nat.
De wielen van de fiets gaan rond en rond, rond en rond, rond en rond. (heerlijke kindersong!)
Bootje varen al over de baren…. Enthousiaste schippers houden er de vrolijke bui in.

We ontdekken de wereldtuin, een mooi park in een verscholen hoek.
De open-lucht-kunstgalerie uit Zimbabwe verrast, de werken kleuren soms uitdagend rijk, soms eenvoudig kunstig gestroomlijnd. 

incollage_20190508_18210692939961510137406248.jpg
De beeldentuin in Hamme

Twee Zimbabwanen (wat een woord!) geven  een workshop beeldhouwen, de deelnemers geven met plezier wat extra uitleg en we ontdekken prachtige kunstwerkjes van amateurs.

Tegen de avond voelen ze hun armen niet langer, houden ze geen greintje spierkracht  over, na dagenlang vijlen en laagje voor laagje afpellen, een zen geduldswerk met mooi resultaat.
Misschien moet ik het ook eens  proberen? Wie weet? Ooit??
Met enige fierheid je eigen werk etaleren in de woonkamer lijkt me een leuk idee, maar het engelengeduld  is echt aan mij niet besteed, vrees en weet ik…. Dus eerder Nooit?
Is kopen dan misschien dé oplossing?
Een paar kleurrijke vlinders en  bonte spechten zorgen  nu  voor wat Zimbabwaanse sfeer in onze tuin. Ook tevreden.

Vol-daan ploffen we die avond in de zetel, nagenieten is de boodschap.
Ont-daan hoor en kijk ik naar beelden van Julie, het meisje dat  niet meer is, dat een gruwelijke dood stierf, onschuldig en jong.
Enkel op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.
En geliefden die eenzaam en totaal verweesd achterblijven….

Onze mooie dag vervaagt, zo snel kan gevoel keren….

 

 

 

Van de hak op de tak naar de hak

Zoete aardbeien voor een schappelijk prijsje staan op de menu. 
‘Wie komt  smullen?’
‘Oma, waar komen die vandaan? Want als ze uit een ver (vlieg)land komen, eet ik niet mee’
‘Ze komen uit Hoogstraten in België, dus er kwam geen vervuilende vliegreis aan te pas’
‘Dan kom ik mee eten, oma’
Hij smult zijn buikje en mondje rood. 

“Heeft Elon Musk gelijk en leven we allemaal in een computersimulatie?”
Steeds meer wetenschappers buigen zich over de mens en artificiële intelligentie.
Er wordt ernstig over nagedacht onder academici.
Musk (CEO Tesla) denkt, sorry, weet bijna zeker dat wij allen in een simulatie leven.

Rizwan Virk beweert dat de simulatiehypothese de grote vragen uit de fysica veel beter beantwoordt dan  aardse veronderstellingen. De kwantummechanica heeft nog te veel geheimen. In zijn boek ‘The simulation hypothesis’ schat hij de kans dat we in een simulatie leven tussen de 50% en 100%.
Zijn wij bedenkingen van een andere, vroegere maatschappij?
En gaan wij dit binnenkort zelf ook doen?

Gelovige mensen geloven stellig in ‘de simulatie’ gecreëerd door God.

En zo komt eigenlijk alles op hetzelfde neer….

Zoveel stof om over na te denken, mijn brein slaagt er niet in dit te omvatten, ik weet niet langer waar ik in geloof, soms is alles beangstigend, soms prettig, we kunnen enkel leven in ons verleden, nu en toekomst.
Slim intellect zoekt dapper verder, en vindt steeds meer, zoals onlangs de zwarte gaten.
Hoedje af voor zoveel verstand!

Het petje op mijn simpele brein gaat het heel hard te boven. Maar het intrigeert wel, de wereld begrijpen….. Alhoewel…. eenvoudig leven is ook erg fijn.

En ja, ik ben fier op mijn kleinzoon die als stevige zoetekauw de heerlijke aardbeien wil afvallen voor het milieu.
Wie weet blijft het niet enkel bij kinderlijk idealisme en wordt hij later activist?
En nog beter zou zijn als deze oma het dan ook nog mag mee maken, gesimuleerd of niet….