eerste winterdag

 

wintertijd.jpg

Advertenties

maak herinneringen.

bos + kinderen.jpg

 

vakantietijd
leven op kruissnelheid
genieten van bos en water
de glimlach en die schater

vroeg ochtend, laat dag
vijf maal opa-omadag
slapen in zuivere lucht
lawaai noch lichte zucht

eendjes die om eten smeken
kindjes die nooit tegenspreken 🙂
héél veel speelplezier
een zwembad en een knuffeldier

bossen, oh zo uitgestrekt
het zingend dialect
vakantiehuis, zonnig en fijn
belevenis voor groot en klein

de sterren van de hemel  spelen
verhalende liedjes kwelen
traantjes blussen
wondjes kussen

najaar in kleuren
bos in geuren
paden op en neer
herfstseizoen vol sfeer

 

 

Moerdijk enBeijerland

20180827_181516

180 kilometers hebben we in de fietsbenen. Onder een soms dreigende,  bewolkte, lichtjes druppelende, of egaal grijze hemel.
Cirrus, cumulus en stratuswolken  sluieren, stapelen en spreiden zich boven ons uit.
En oh, ik vergeet ‘warempel’ het wolkenloze streepje zon en het uurtje stralend blauw tijdens onze driedaagse…..

Naar de ‘zeven bergen’ blijven we op zoek,  maar het gezellige, piepkleine stadje ontdekken we snel.
Tot het einde van de jaren 60 doorkruiste een waterlijn met haventje dit kleine stadje, sinds de  demping wordt de haven gebruikt als parkeerplaats en marktje. Getuigen van ooit-laden-en-lossen zijn nog overal merkbaar. Het straatje Havennoord-Havenzuid is sfeervol, maar we missen de oude watergang middenin. Maar je kan er heerlijk eten!
En ook het klassieke ‘Stoofstraatje’ getuigt van een klassiek verhaal.  🙂

Het vestingstadje Willemstad charmeert met zijn haventje.
Jammer van de vele motards die er -net als wij- hun zondagmiddag doorbrengen, maar met veel geraas arriveren en vertrekken.

We fietsen de Ruigenhilroute, maar missen de verwachte mooie omgeving door een teveel aan  hoge silo’s van suikerbieten. Het terrasje  OP het water MET warme appeltaart ONDER de parasol TUSSEN eindeloze golfjes maakt veel goed.

Het eerste veerpont blijkt gesloten op die dag, het tweede vaart niet uit wegens teveel wind (en doorheen diezelfde wind fietsen we 77 km! Kleine pluim voor onszelf waard 🙂 ), pas drie pogingen later geraken we in het Biesbosch. Een stukje geschiedenis kan je hier lezen. Wij beleven de rust, de vele waters, het land van eb en vloed, de kronkelende kreken hoog en droog vanop de fiets. Met dank aan onze gids die niet voorzag dat  eetgelegenheden daar op maandag gesloten zijn, ontdekken we het Huiskamercafé Fluitekruid, waar we fijne biologische gerechten krijgen voorgeschoteld en  ons ontspannen  laten verwennen door de lieve gastvrouw, die graag bij de gasten komt zitten als ze niet in haar keukentje bezig moet zijn.

Op een onbewoond eiland
loopt niemand voor je neus
ja je voelt je d’r blij want
lekker leven is de leus” (Kinderen voor kinderen)

De veerpont van de laatste dag brengt ons naar een oase van rust,  waar de stilte je heel zachtjes in haar greep houdt, waar Hooglanders, reigers en verschillende vogels het prachtige eilandje bewonen, waar we heerlijk onthaasten, waar Hélène zorgt voor smakelijke biopannenkoeken, waar we een hemels stukje Nederland aantreffen.
We missen fietspaden, vooral wandelen is er de boodschap.
Tiengemeten ontstaat op het einde van de 16e eeuw wanneer een slijkplaat droog valt in het Haringvliet. Aanvankelijk is het ‘tien gemeten’ ( = 5 hectare) groot, maar sinds 1639 is het 116 hectare groot, dank zij veel intensieve arbeid.
Het heeft  drie W-gezichten : Weemoed (waar ooit het eiland is ontstaan), Weelde (moeras vol vogels) en Wildernis (waar het water en de moerassen de baas zijn)
In 2006 heeft het eiland een metamorfose gekregen van landbouwgrond  naar pure natuur. Een fantastisch to-do-rust-stipje op de Hollandse kaart!

Genieten doen we ook in het museum van Rien Poortvliet, met humoristische illustraties en aandoenlijke schilderijen.

20180828_113913
We spreken ‘dezelfde taal’ in Nederland en Vlaanderen.
Toch kijkt de Hollandse vrouw vreemd op als manlief vraagt “Heb je soms een plannetje voor mij?” Hij bedoelt een kaartje van de route, zij begrijpt een idee, een plan.
Lachend voegt ze eraan toe “Ja, ook voor vogelen hebben jullie een heel aparte betekenis’. Het is nu onze beurt om vreemd op te kijken  🙂

 

 

Zwerven op de grens

Onverwacht krijgen we de kans om de luchtwachttoren in Eede (Zeeuws-Vlaanderen, net over de grens) te bezoeken. Hij is bijna 14 meter hoog, gebouwd in 1954.
De toren werd  door vrijwilligers bemand tijdens de koude oorlog om mogelijk vijandelijke vliegtuigen door te seinen naar het luchtwachtcentrum.
Ze staan telkens met drie ‘ in formatie’ in elkaars buurt, zodat onderling contact  de vliegroute kan duidelijk maken.

Het is heel eenvoudig om de coördinaten af te lezen, we testen het zelf met een vogel en een sporadisch vliegtuig. De toren in Eede is niet zo hoog, maar toch indrukwekkend.
Onze gids geeft enthousiast en met veel humor uitleg.  Hij kent de streek én de toren op zijn duimpje.

 

Een fietstocht, prachtig uitgedokterd door onze mede-sportieve vrienden, kan uiteraard niet ontbreken. We worden geloodst langs kreken en enorme (vlas)velden, we walsen op, tussen en over de grens, doorheen Nederland (Zeeuws-Vlaanderen) en België (Meetjesland). De verschillende grenspalen zijn het ‘levend’ bewijs.
Er heerst daar een grote stilte, de rust is er hoorbaar. 🙂

Hotel Godshuis is een ommetje waard. Het monumentale gebouw, pal in het centrum van Sint-Laureins, werd gebouwd rond 1840 als ziekenhuis, voor mensen met moeraskoorts, een ziekte die indertijd regelmatig voorkwam omwille van de  kreken in  het Meetjesland.
Gedurende de vele jaren kreeg het een functie als bejaardenhuis, weeshuis, een onderwijsgebouw, en nu functioneert het  dus als statig, luxueus hotel.
We lopen binnen en worden gecharmeerd door de immense gangen, de hoge koepel, alles ademt rust en grootsheid. Een gebouw met geschiedenis.

Van fietsen krijg je honger. Bij het avondgloren (overdag misten we de zon wel wat….) eten we in  de Roste Muis middenin het prachtige poldergebied.
De geschiedenis van de naam lees je  als je hier even klikt.
De mossels smaken, het frisse roze glaasje helpt nagenieten, het terras is mooi gelegen aan de Oudemanskreek, waar ook het kunstwerk van de vos, die zijn passie preekt aan de volgzame ganzen, het Meetjesland symboliseert.

Friese, maar geen frisse sfeer.

“Pensioen is nooit meer echt vakantie hebben”. Hum, hier genieten we toch nog échte vakantie. Onze Thule fietsendrager doet het nog steeds perfect, ook na -tig keren op en af de trekhaak te zijn gehesen.

En weer trekken we richting Nederland, officieel naar  Fryslân, waar de taal een apart karakter heeft.

Onderweg, in de koele airco van de auto, ontdekken we hoe veel te  rosse bermen goudgeel glanzen in de zon, hoe vroege herfstkleuren de bomen nu reeds verven, hoe een magische fictie van rijden doorheen steppe en toendra ons overvalt.

Manlief kwam enige tijd geleden thuis met ‘de Flair’. Help, wat vang ik hiermee aan??
De aanbieding voor een hotelovernachting in Epe (noordoostelijk deel van de Veluwe) is echter wél een kans om ons gepland reisje naar het Noorden uit te breiden met een dagje extra. En als het hotel op deze hete dagen dan middenin de bossen blijkt te liggen, is een besluit snel genomen.

In Hattem overvalt ons pure nostalgie, ooit waren we daar  samen met vier ouders en zes kleine kinderen op vakantie in  huisjes, die via een tussenschuifdeur tot één geheel  samensmolten. We beleefden er drukke, maar fijne vriendendagen.

We fietsen doorheen het Drents-Friese Wold. Een zalige beschutting tegen de onbarmhartige stralen van de zon van 2018. Doorheen de bossen, langs de vaak verbrande heide die weigert paars te kleuren, langs bosmeren en fascinerend mooie zandverstuivingen. De hitte zorgt voor een woestijn-impressie, én die vinden we heerlijk. Ook al zwerven we zwoegend en zwetend.
Als de fiets van onze vrienden een schakelprobleem vertoont temidden die verzengende hitte, schiet ik vlug nog een fotootje, ook al slaagt mijn smartphone er niet in enig dieptezicht te geven aan de zandhopen.
Ik voel me gloeiend warm bij het zien van  dit schitterend zanderig natuurwonder.

20180806_165742.jpg

 

Op de heetste dag van het jaar presteren we 66 gevarieerde kilometers via de Paterswoldsmeerroute. Gewapend met liters water moeten we toch telkens bijtanken op elk onverwacht terras onder de bomen, waar we onze tweede adem zoeken.
We kunnen het niet opbrengen even in Groningen af te stappen voor een stadsbezoek, we zoeven erdoorheen om zo voor onszelf een klein waaiertje te creëren. En of het lukt??

Zuivere zeelucht, schitterende duinen, golvende weggetjes,  weidse vergezichten, de maagdelijke golven op Ameland verademen. We kunnen niet het hele Waddeneiland  door fietsen, de stevige wind steekt meerdere stokjes in onze wielen.
En ja, dat ben ik, moederziel alleen op het grootse strand. Grashelmen wuiven me toe.

 

20180808_163338.jpg

 

Die avond rijden we naar  de herberg de waard van Terwaard. Een fraaie locatie, een parel aan de Waddenzee. Robuust eikenhout geeft elke kamer een uniek design, het uitzicht op de kerktoren (jawel met bijhorend klokkenspel) bekoort en verstoort.
Het avondeten is minstens een ster waard. Verrukkelijke, lokale, kraakverse en smaakvolle schilderijtjes worden geserveerd op handgemaakte borden met thema ‘vlas’, door een charmante ober van Italiaanse afkomst, waarbij onze vrienden -die de Italiaanse taal vlot beheersen- hun hart kunnen ophalen. Ook het Nederlands beheerst hij bijna perfect na twee jaar in dit land. We worden culinair verwend, in delicieuze  watten gelegd door ober en kok.
Genieten in de hoogste graad.
Een aanrader in het kwadraat.

De temperaturen worden doenbaar, we wagen ons nog aan de drie-pontjes-route in Grou, doorheen Friese watertjes en mooie landschappen. We ontspannen  op het terras aan het water, waar bootjes en zeilers ons te lang in de ban houden, waardoor we de laatste 13 km  in de gietende regen moeten doorspartelen.
We zijn vergeten hoe plenzende regen te fris aanvoelt, hoe deze onze kleren en schoenen helpt verzuipen. Nat tot op het bot  arriveren we bij de auto.
In alle onzichtbaarheid (?) omkleden we ons, de aangedampte autoruiten (met dank aan het vele vocht) houden nieuwsgierigen en argwanende politie op afstand, en besparen ons een naakt-boete.

Nog snel een fotootje van de openstaande brug in Drachten.
Het wachten krijgt zo een  poëtische tint.

20180809_123127.jpg

digitaal ontgiften

Lui, loom, moe, uitgeteld, futloos lig ik in de tuinzetel, onder een dik, groen  bladerdak.

Vakantie werkt blijkbaar écht vermoeiend……

Alles kan me gestolen worden,  energie ontbreekt, enkel de smartphone ligt nog binnen handbereik. Snel nog een paar gestolen kiekjes vanuit de zalige niets moet-alles mag-stoel!

Het  kunstwerkje boven me -herinnering aan 40 jaren trouw-  wappert houterig.
Dreigende wolken beloven stevig onweer. Hij stuurt echter zijn kat.
Het vogelhuisje glimlacht zen naar deze uitgetelde dame.
Bloemen vrolijken op, of doen althans hun uiterste best.

buiten in de hof

In de krant lees ik ‘hersenscan kan Alzheimer vroegtijdig vaststellen‘.
Wil ik dit wel weten, zolang medicatie toch niet voorhanden is?

in diezelfde krant lees ik ‘Ontsnapt aan wifi‘.
Wat als het leven je nooit meer gerust laat? Dan zoek je in een uithoek van de wereld de natuur op, buiten bereik van…. bereik.
Zonder smartphone gaat een wereld voor je open”

Druk bezige managers trekken naar Lapland, waar berichten, telefoons en ‘dringende’ mails ver buiten de actieradius blijven.
Digitaal detoxen.
Een offline zen-reis.
Ontgiften zonder sapjes.
In Neeroeteren (Limburg) bevinden zich charmante Cosy Cabins waar je onthecht van de technologie puur kan/moet genieten van de natuur en de rust.
Geen wifi is zowaar een verkoopargument geworden”
Zijn we dan zo ver gekomen dat we weg moeten trekken van onze eigen kleine, verslavende fortuintjes?

Nog snel wat fotootjes met de boosdoener, een paar whatsappjes beantwoorden, mijn mails inspecteren en dan afkicken geblazen 🙂