lief kind

20190503_155140637005567386350853.jpg

 

Hé kleine meid op je kinderfiets, 
Je lacht en je zwaait naar een zwaan 
En de vijver weerspiegelt je witte jurk, 
En het riet fluistert je naam 
En het zonlicht speelt in de draaiende wielen, 
Schitterend strooi je het licht, fiets ” (Herman Van Veen)

Hé kleine meid, vandaag word je groot, een rasechte tiener!

Je leest hier niet, maar wie weet…. over een paar jaar als deze oma-blog nog bestaat ……
Ik bedoel uiteraard de blog 🙂 .
En dan duim ik voor een reactie!

Tien jaar geleden, het was al tegen de avond aan, telefoon van je papa, ‘ja mama, ik ben nu zelf papa‘….
Ik luister, zie,  tranen overweldigen, jij bent  nog piep,  oh zo schattig.
Ik neem je graag in mijn armen, heel voorzichtig, je lijkt  breekbaar compleet met tien vingertjes en evenveel teentjes. Net zoals toen ik je papa voor het eerst in mijn armen nam, nestel je je lekker warm tegen me aan, ik laat pure emotie los, geluk kent hier geen grenzen en over-stroomt.

Je bent het liefste meisje op de hele wereld. (met slechts één kleindochter in de nakroost, kan ik dit in eer en geweten schrijven en beweert niet elke oma dit?)

Je groeit, je bent bij me of ik mis je, er is geen tussenweg. Je bloeit.
Je huilt, je lacht voor het eerst en blijft lachen, je tatert en blijft babbelen, auma wordt oma, je bent blij en blijft enthousiast.

Als kleine meid ben je zot van schoenen. Elke uitstap eindigt in de speelgoedschoenwinkel. De eerste stapjes….
Gouden schoentjes, roze stappers, witte sandalen, dansmuiltjes (Assepoester kan er niet aan tippen)  met bloemen.
Je blijft een happy bloemenmeisje. Lange haren wapperen, of toveren vlechtjes.
Je vraagt ‘wat vind je mooist, oma?’ en ongerust  ‘kan jij wel staartjes maken?’
Ja hoor, deze oma is allround. 

Jouw knuffels maken mij (h)eerlijk  héél erg warm.  

Je leert lopen, fietsen, bij oma en opa in bed kruipen, je als een lammetje tegen mij aandrukken, tellen, lezen, prachtig tekenen, turnen en dansen en met woorden spelen, je begrijpt opa’s humor als geen ander.
Eerlijk blijven oma, ik ben ook soms boos en verdrietig.” Doe gerust, lief kind, zo zit leven in elkaar, geniet van rozengeur, en vind je weg in maneschijn.

Lieve kleine meid, ik schrik als je fier als een gieter naast me komt staan, je wordt écht groot, of…. ik klein?
Binnenkort  pukkeltjes?, tienerzorgjes?, onzekerheid en lostrekken?
Je hebt nog massa tijd om kind te zijn!

lief kind
flow with the wind
leef de dag
met je stralende lach
en als je huilen moet
leer zeggen
ook dat is goed
jouw wegen plooien ruim
je krijgt alvast de pluim
van fijn lief kind
sportief en gezwind
in goud getint
teder bemind

 

 

Advertenties

Alles blijft, alles gaat voorbij; alles blijft voorbijgaan.(*)

Er hapert niets , en toch geraken we niet eens in het centrum van Hapert.
Het dorpje ligt middenin de Brabantse Kempen, omgeven met bossen en heide, we komen het mooie Vennenbos niet uit, er valt zoveel te beleven en ontdekken.
Het stralende weer krijgen we er zomaar- gratis voor niets- bovenop.

Vele vogels fluiten een vrolijk lied, eekhoorns kruipen energiek stammen op en takken af, schattige lammetjes en piepkleine geitjes (s)maken het nieuwe ‘zomer’leven.
De pauw verleidt het vrouwtje met een prachtig blauwe verenstaart, het vrouwtje negeert en stapt hem met trotse blik voorbij, waarop hij zijn keel open zet en kinderen in de omgeving met nieuwsgierige blik verbaast.

Het huisje bekoort, omgeven met bomen, de beginnende lente, bloesems en kindergeluid.

20190418_141503.jpg

Onze vijf voetballen, spelen, zwemmen, wandelen, vertederen, maken ruzie, zorgen soms zo lief voor elkaar én voor vochtige oma-ogen, klein vraagt de hand van groot, en groot omarmt klein, vertederen in hun fantasie, vragen aandacht, en zeggen dankbaar ‘oma, ik vind je lief’, huppelen en springen, slenteren en wringen tegen, zingen vrolijk of huilen van pijn of verdriet of…. hevige jeuk, want ééntje wordt flink aangevallen door windpokken.

20190417_114434

Dé vijf!, samen 33 jaar, vier slaapkamers, acht bedden, honderden bomen, tientallen knabbeldiertjes, één voetbal, vier speurtochten, drie zwempartijen, dertig penalty’s, vier ontbijtfeesten, zeven valpartijen, een greep uit de ingrediëntenlijst van vijf drukke, maar fijne dagen.

Het werd een/de ‘goede week’

En nu wachten bekom–dagen, uitrust-momenten, stilte-tijd, afkickgevoel, zen-ervaring , the missing of én …. laatste studiedagen voor manlief.

(*) Neen, niet zelf verzonnen :-), maar wel Jules Deelder.

Van de hak op de tak naar de hak

Zoete aardbeien voor een schappelijk prijsje staan op de menu. 
‘Wie komt  smullen?’
‘Oma, waar komen die vandaan? Want als ze uit een ver (vlieg)land komen, eet ik niet mee’
‘Ze komen uit Hoogstraten in België, dus er kwam geen vervuilende vliegreis aan te pas’
‘Dan kom ik mee eten, oma’
Hij smult zijn buikje en mondje rood. 

“Heeft Elon Musk gelijk en leven we allemaal in een computersimulatie?”
Steeds meer wetenschappers buigen zich over de mens en artificiële intelligentie.
Er wordt ernstig over nagedacht onder academici.
Musk (CEO Tesla) denkt, sorry, weet bijna zeker dat wij allen in een simulatie leven.

Rizwan Virk beweert dat de simulatiehypothese de grote vragen uit de fysica veel beter beantwoordt dan  aardse veronderstellingen. De kwantummechanica heeft nog te veel geheimen. In zijn boek ‘The simulation hypothesis’ schat hij de kans dat we in een simulatie leven tussen de 50% en 100%.
Zijn wij bedenkingen van een andere, vroegere maatschappij?
En gaan wij dit binnenkort zelf ook doen?

Gelovige mensen geloven stellig in ‘de simulatie’ gecreëerd door God.

En zo komt eigenlijk alles op hetzelfde neer….

Zoveel stof om over na te denken, mijn brein slaagt er niet in dit te omvatten, ik weet niet langer waar ik in geloof, soms is alles beangstigend, soms prettig, we kunnen enkel leven in ons verleden, nu en toekomst.
Slim intellect zoekt dapper verder, en vindt steeds meer, zoals onlangs de zwarte gaten.
Hoedje af voor zoveel verstand!

Het petje op mijn simpele brein gaat het heel hard te boven. Maar het intrigeert wel, de wereld begrijpen….. Alhoewel…. eenvoudig leven is ook erg fijn.

En ja, ik ben fier op mijn kleinzoon die als stevige zoetekauw de heerlijke aardbeien wil afvallen voor het milieu.
Wie weet blijft het niet enkel bij kinderlijk idealisme en wordt hij later activist?
En nog beter zou zijn als deze oma het dan ook nog mag mee maken, gesimuleerd of niet…. 

Paira Daiza

Ondanks de soms bittere en dank zij de vaak zonnige kou, trekken we erop uit naar het prachtige Paira Daiza park.

stoel

 

Vele kilometers worden afgestapt,
door groot en klein, oud en jong.

Daar wordt deze oma al eens moe van,
de stoel wacht geduldig
en gunt me een comfortabel rustplekje.

Oef!

 

 

 

 

 

 

 

Het kind kijkt vol ver-wonder-ing en fascinatie naar de logge voorbijzwemmer, hij zet  graag zijn beste pootje voor.

nijlpaard.jpg

 

De  filosofie van het park is dubbel, enerzijds het behoud van bedreigde diersoorten, anderzijds het behoud van een prachtige erfgoed.
Het leven speelt zich  af in het grootse decor van unieke overblijfselen van de oorspronkelijke cistercïenzerabdij.

Een reis om de wereld in één dag.
Een fijn samenspel van natuur, architectuur en de dierenwereld.
Een park waar dieren en mensen ruimte krijgen.

kleine gelukjes

Drie kwikke stemmetjes bij het ontbijt
vrolijke praatjes en beweeglijkheid
dagen vol leven, dagen met brede lach
genieten van heel intens pluk de dag

Speelpleinen blijven de favoriet
binnen en buiten infiniet
regen en wind kan hen niet deren
dromen verzinnen in kindersferen

Naar de Zoo met de trein
in de zevende hemel zijn
kijk oma mijn lievelingsdier
opa die aap gaat parmantig op zwier
mama- en kindolifant stelen de show
ze gaan in gevecht of is het de liefdesflow

Negen km hebben we in de benen
verbazing is waar ze kracht ontlenen
kleine voetjes trappelen enthousiast
herinneringen hechten zich stevig vast
in nu en in later
een lach en een schater

Blijheid werkt inspirerend
gretigheid exploderend
Nog een verhaaltje voor het slapen gaan
met  allen het bed in is waar ze op staan
opa baard en Tiny zijn dé grote fans
brengen temperamentjes in slaapcadans

20190308_213909.jpg

 

 

zee zon zand zoet zwier zot

Weken al ligt het vast, hét meidenWE, met ons tweetjes naar zee. Dat hebben we verdiend.

Hierboven én beneden zijn ze ons meer dan goed gezind, we krijgen een felblauwe hemel én een gratis appartementje met zeezicht in Oostende bovenop.
(dank je wel lieve broer, alleen…. logs lezen doet hij niet 🙂 )
We treinen erheen, babbelen en giechelen heel wat af.

De winterjassen zijn te zwaar, het strand heerlijk, de winkelstraten te druk, het water  te koud, de houten rustplaatsen fijn, er is duidelijk leven in de brouwerij.

Paard en koets loodsen ons eerst even doorheen de stad, zelf heb ik twijfels als ik het dier zie zwoegen, maar voor haar hoort het er gewoon bij.
En door onze wapperende haren blaast de zon haar warme stralen.

De neogotische Petrus-en-Pauluskerk, het Amandineschip, de Mercator, de jachthaven, the Crystal ship en uitgestrekte stranden verrassen ons.

20190224_125749.jpg
Petrus-Paulus-kerk

De indrukwekkend lange zuilengalerij stelt 27 prachtige beelden ten toon over ‘Rond de Noordzee’, unieke foto’s van de reis  van Arnout Hauben die – samen met de camera- en geluidsman-  een 5000 km tocht maakte doorheen acht verschillende landen rond de Noordzee.
Klein weetje : momenteel loopt  dit programma  op TV1.

We zetten een ferme pas in de zee via de prachtige pier, tussen het golvenspel en de zeehaven.
Een puur pareltje in de koningin der badsteden, ver weg van alle commerce, geen tent of bar te bespeuren, noch ijsje noch drankje.

’s Avonds nestelen we ons in het fijne stekje, gezellig acht hoog, met indrukwekkend zicht over het uitgestorven stille strand en eeuwig deinend water. Ramen vliegen open, balkon beschermt,  we willen beweging horen, zout ruiken, zilt voelen en zee zien.
De rode glans van de ondergaande zon maakt het plaatje compleet.
W.A.T  E.E.N  H.E.E.R.L.I.J.K  S.C.H.O.U.W.S.P.E.L!

Zij slaapt vlot in, zelf lig ik nog lang wakker, en hoop en wacht geduldig tot ‘rustgevende’ eb en vloed me eindelijk meeneemt op zijn golven…. en het eerste ochtendgloren (te vroeg) mijn houten kop  er vriendelijk op attent maakt dat een nieuwe stralende dag zich aankondigt.
Nieuw bed en ik, zelden vrienden die eerste nacht, een tweede nacht lukt  beter, alleen komt die er nu niet.

Zondag doet zijn naam eer aan, de dag  schittert, het uitzicht blijft overweldigend, we sturen een eigen creatie naar het thuisfront.
Snel even overtuigen dat we hen vooral niet vergeten zijn?!

20190224_085405.jpg

De zoektocht (op papier!, smartphone blijft closed, lekker even niet bereikbaar)  door Oostende toont nog meer mooie verborgen juweeltjes.

De overvolle trein , foei NMBS!, brengt ons hangend in het zweet, naar huis.
De trein is altijd een beetje reizen. Ja toch?
20190224_101430.jpg

 

Zij en ik, de allerbeste maatjes
ondanks de volle 54 jaren
die tussen ons in  liggen 🙂

 

We maakten onze dagen heel erg memorabel.
Goed bezig, kleine dochter en omabaard!

 

Nooit te oud om te leren

Neen oma, je doet het écht niet goed. ”

“Wat dan jongen?”

Kijk, ik zal je tonen hoe je moet oversteken op het zebrapad. Ik heb het deze morgen geleerd bij de juf”

“Oh  prima idee. Ik ben benieuwd”

Luister goed, oma, ik vertel het je. Eerst kijk je naar links, dan rechts, dan terug links [hij kijkt bliksemsnel, of hij ‘ziet’ laat ik hier best buiten beschouwing].
Je steekt  je rechterhand héél erg hoog in de lucht, je maakt precies een plank, en pas dan steek je over.
En vooral, oma, nooit vergeten vriendelijk met je andere hand te zwaaien naar de bestuurder van de gestopte auto”.
Die laatste is niet voorhanden, maar fier glimlachend wuift hij de straat over.

 

zij hij en het

Zij beleeft een speciale dag, dé dag dat ze officieel op pensioen gaat, dé dag dat ze goedkoop met de trein kan reizen, een echte mijlpaal in haar leven.
Wij mogen mee-vieren, samen met de familie.
Ze zoekt een fijn restaurantje uit, want wil zich vooral zalig laten bedienen, ik geniet mee. Lekker, heerlijk, fijn.
Wij kennen de tien andere genodigden niet, toén nog niet. en dan ontdek je dat de wereld vol toffe mensen zit waarvan je het bestaan niet wist, die je plezierig en gezellig leert kennen, waarbij droge humor heel erg smaakt, waar serieuze onderwerpen als  kerk en kunst aan bod komen, waar glimlach én schaterlach de namiddag vullen, die ons – als ‘buitenstaanders’ onmiddellijk een prettig thuisgevoel bezorgen.
“Ik wil, ik wil zo graag de wereld zien” (zanger Johan Verminnen)

Samen eten is olie voor de vriendschap” (schrijver Felix Timmermans)

Ook hij wordt een jaartje, dagje ouder. Er schittert een zeven op de kroon van het trotse ventje. Maar zeven zoenen, neen, daar heeft hij de stil-staan-wacht-tijd niet voor.
Hij wil enkel springen, bewegen, rennen in en door het leven. De zoon in het kwadraat.
Spelen met woorden kan hij als geen ander.
Heel soms,  durft deze oma haar beloften vergeten, ze wijt het graag aan de leeftijd 🙂 , hij zegt doodernstig “oma, jij vergeet veel, straks vergeet je dat je vergeet“.
Een concreet taalprobleem wringt zich tussen ons in.
Ik “kwam T ook op je feestje?”
Hij “neen
Ik -pure beroepsmisvorming- stel de vraag nog eens met andere woorden.
Ik “Kwam T dan toch niet op je feestje?”
Hij “ja
Ik verwacht “neen
Ik begrijp hoe hij het bedoelt, spontaan zou ik nochtans ontkennen.
Wat is juist? Ik zou het begot niet meer weten…. Komt de waarheid niet altijd uit de kindermond?

Bij slecht weer, wees een man; bij stralend weer, wees een kind.” (Dichter René Char)

Onlangs las ik in de krant dat  het nut van pedagogische studiedagen in vraag wordt gesteld. In het verleden deelde ik die mening, zelden leek het achteraf een zinvolle dag, echter wel telkens een intens-relatie-volle dag.
Nu ijver ik ‘laat ze ajb blijven bestaan!’, een ideaal weekdagje voor  grootouders om er met de kroost op uit te trekken!! Naar plaatsen waar het in de WE’s barstensvol zit.
Het Technopolis-museum in Mechelen is zo’n fijne uitstap; héél erg de moeite.
De kinderen pikken hier en daar al een woordje kennis mee, ook al huppelen een draven ze vooral nog van her naar der, er is zoveel om uit te testen, zoveel te beleven, zoveel ongelooflijke ontdekkingen samen. Opa baard doet een poging  techniek en fysica op kindermaat te verklaren, maar ze springen liever van her naar der, en duikelen enthousiast de proefjes binnen, dat lukt ook zonder begrijpen. Heel even blijft opa beteuterd achter, maar ook hij ziet en begrijpt en weet dat ooit de tijd rijp zal zijn.
Ze zijn nog speelse welpjes, die intensief en energiek de fantastische wereld willen verkennen.

We ontdekken de waarheid niet: we creëren het” (Schrijver Antoine de Saint-Exupéry)

 

 

riem ram rijm

 

20181228_124036.jpg
nieuwjaarsbrieven

 

drie zijn al zélf geschreven
woorden worden prijsgegeven
na dagen oefenen in ’t geheim
op moeilijke zinnen en veel rijm

twee zijn nog geen eigen werk
maar juffrouw’s handelsmerk
een krabbel hier een letter daar
wat rode lipjes voor ’t nieuwe jaar

dat maakt dan samen vijf
dus eentje pleegde vluchtmisdrijf (?)
voorgedragen van groot naar klein
ontsponnen in het kinderbrein
blij vrij vrolijk luid
fier als een ijdeltuit
verlegen stil verscholen achter brief
grappig maar oh zo lief

riem ram rijm
ik hou van je, je ’t aime’
hij kan maar amper schrijven
en ’t Frans komt bovendrijven
kusje plezier kusje zonneschijn
mijn omahart knijpt fijn
ik wil voor jou zo’n lichtje zijn
dat straalt het hele jaar
mijn lichtje ben je al
dat straalt als een kristal
tinge-linge-ling
kijk maar hoe ik spring
en roep van hier naar daar
gelukkig nieuwjaar
fluistert kleine man
verstoppen is zijn reddingsplan
maar toch hoor ik heel erg vaag
het is gemeend bij hoog en laag

zo heerlijk al die wensen
van flinke kleine mensen
en omabaard die is zoooo fier
er stromen tranen van plezier