The colors of the rainbow so pretty in the sky (The Wizard of Oz)

Op de trein – in veilig mondkapje gesnoerd, vooral omdat de enige medepassagier op minstens 10 meter afstand van me verwijderd zit- ontdek ik de intense regenboog, een dubbele voor het geoefend oog. Zeven kleuren tekenen de skyline. Rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet.
In een vorig leven werd de volgorde er-in-ge-stampt, mét resultaat, 50 jaar later nog steeds opgeslagen in het lange-termijn-geheugen.
Indigo heeft me altijd geïntrigeerd, wie verft muren in die onbestemde kleur?
Indigo is geen primaire, noch secundaire kleur, Newton bezorgde hem die sierlijke naam, zwevend tussen blauw en violet.
What’s in a colorname?

wp-15928202527603323779440765939505.jpg

Wie de regenboog wil zien, moet de regen trotseren, beiden zijn welkom, het gras oogt groener, er hangt zuivere koelte in de lucht.
De trein zweeft op wolkjes richting huis, de dag was fijn tussen enthousiaste gezichtjes, die een omadagje genoten met knutsels en knuffels, Jabbertje (klik) zorgt voor de nodige inspiratie, gezellige spelletjes, samen voor kok spelen, nog net een droge wandeling met step en voeten.

De bloei van het ballonklokje, prachtklokje, Chinese klokjesbloem (what’s in a flowername?) zorgt voor opwinding, voor de tweede zomer op rij. Aanvankelijk leek de plant het violette loodje erbij neergelegd te hebben, wééral te enthousiast gesnoeid . Terwijl ik op het punt sta de ‘dode’ wortels met de badaarde weg te gooien en ruimte te maken voor nieuw groen op het terras, bespeur ik plots een heel klein teken van leven, het 0.5-cm-scheutje in het aardedonker, je weet wel een geoefend oog doet soms wonderen. Heb ik dan toch groene vingers?!

Binnenkort ontploft mijn Platycodon, samenvoegsel van platys (plat) en kodon (klokje).
Vorig jaar kocht ik haar (of hem? Naar mijn voelen past een zij bij deze kleur) en passant voor anderhalve Euro, wat niet baat, niet schaadt, want niet bloeit, niet groeit, maar vooral een poging waard.
Eens de rijkdom in de pot ontploft, beloof ik een nieuw plaatje, want ja, mijn enthousiasme en ongeduld kennen even geen grenzen….

wp-15928202241868805185023417703761.jpg
mijn platte klokjes in wording

De eerste keer

Een beetje aarzelend, onzeker, afwachtend en toch doorzettend, die allereerste keer.

De eerste knuffel met de kleinzoon smaakt Warm! Zacht! Heerlijk!

Langs boeken in de bib kuieren, verplicht mandje in de ene hand, boeken voorzichtig aanraken, de inhoud nalezen, schrijfstijl proeven, om vervolgens terug te zetten, want het boek lijkt toch niet ‘jouw ding’, maar je vingerafdrukken staan er nu wel op, kan dat?, mag dat?, de tijd is gelimiteerd.

Maandag openen de terrassen weer. Trein met mondmasker, zee én etentje worden gepland, het vraagt een beslistheid, die me zelden eigen is, maar me van de ‘noodzaak’ probeert te overtuigen.

Ook de regen maakt zijn debuut na vele weken zonnige droogte, ze was nog nooit zo welkom, ik gun haar gul nog enige dagen.

Naar de geplande reisjes zie ik hard, héél hard uit.
Vliegtuigen mogen weer overvol de lucht in, verbazing en stille angst blijven hier toch aan de orde, met dezelfde bedenkingen als viroloog Van Ranst. Gaat dit niet te snel?
Maar zelf kruip ik er niet in, misschien nooit meer.
Enkel veilig de grens over, fietsen op de auto, natuur en vriendschap genieten.

Grijze lange haren moeten dringend terug in coupe worden geknipt, een getint laagje her en der scoort ‘onder de leeftijd’, oogt zo oud als ik me mentaal voel, en dat is vooral geen zestiger!

wp-15914325185651300489834416205379.jpg

De ooievaar bouwde een warm plekje  rond het gelige straatlicht. Ik ben te klein om in het nest te gluren, maar zij is moederlijk druk bezig de kroost te voederen.
De foto is te donker, te vaag, te bewogen, maar lief.

wp-15914325211128349270217917179495.jpg

Het albino veulen komt dartel naar me toegelopen en poseert geduldig tot ik eindelijk de smartphone heb opgevist (altijd een hele bedoening in mijn veel te ruime handtas) om ze schattig op de lens te krijgen.
Ze hoopt op en krijgt dus een definitief plekje in mijn blog.

wp-1591432519997976383529983500626.jpg

 

Schattenjacht in klein woord en groot beeld

Met de slaap nog in de ogen wacht me een heerlijk hart-elijk briefje. De ‘r’ bij zijn naam doet er niet toe. Zo schattig!
Het eigenhandig geperste drankje werd méér dan gesmaakt door broertje en ik.

wp-15908329758345120586380081330513.jpg
Dag oma. er staat vers apelsinsap in de vrigo. Liefs. 

 
Op fietstocht met de zoon ontdek ik een groen, romantisch Drongen aan de Leie. Gedachten mijmeren spontaan richting Cotswolds, zonder heuvels, vol weilanden en kronkelende fietspaden.
In de prachtige belevingstuin van Willem Burssens wordt de poortdeur ontdekt….en laat ik nu  énorm houden van niet-nuttige schoonheid….
De vers geplukte ruiker pioenen in alle kleuren en geuren, biologisch geteeld door de oude man met veel geduld en vooral liefde,  straalt nu in de living van de zoon. Met evenveel liefde gegeven….

wp-15908330102517854804001737864486.jpg

 
Met de kleinzoon schatten genieten, hij geeft enthousiast gras, ‘maar oma, dat is geen hert, dat is een damhert‘, ik geniet vooral de weetjes van mijn gestreepte  schat.
Nieuwe vrijheid geeft een héél warm gevoel.
wp-15908330087407989414401838097264.jpg

 
De zoon deelt zijn hobby in een TV-opname. Imker in hart en nieren. Hij doet het duidelijk Corona-veilig, de cameraman minder?! Het anderhalvemeteren wordt gelukkig wel gerespecteerd.
De uitzending houden we in juni nog tegoed. Benieuwd.
wp-1590832948812422293906612991208.jpg

Zelfs in de vuilste hoekjes vind je schatten. De riool pronkt fier zijn rode rijkdom.
wp-15908330070454691604169954885370.jpg

De wereld is te rond om in een stil hoekje te zitten (Loesje)

De koorts slaat  toe, vooruitzichten zijn hoopvol, angst schuiven we dapper ver weg (of proberen we toch), het wordt nog wachten op die laatste toestemming waarbij grenzen terug open gaan. Of niet….

Drie geplande reizen werden geannuleerd, Heer Corona stak er een dikke stok voor. En toch blijven reisjes hier hoog in de pikorde staan, ingewikkeld hoeft niet, gewoon de dichtbij-grens over, fietsen op de auto, natuur en cultuur van de buurlanden snuiven.

In het ‘oude normaal’ fietsten we nu een stuk Donau af, genoten we tien dagen zon én fijn gezelschap én lekker eten én kronkelende paden. Maar we leven nieuw-normaal, en verkennen de buurt, de iets verdere buurt. Het fietsenrek blijft aan de auto geplakt.
Het geeft vrijheid… beperkt….

Positief denkend hebben we toch grote-vakantie-reisjes her-vast gelegd. Afzegbaar in noodgeval, maar daar gaan we niet van uit. We dromen gretig, te lang gemist.
Alleen al het plannen, data zoeken, vrienden contacteren, samen beslissen, het doet ontzèttend veel deugd. En zoals overal’tijd’, ‘tijd’ blijft de beste raadgever.

Duimen dat ons weekje Veluwe met kroost en honden mag doorgaan! Het huis is veelbelovend, de hof reusachtig, heerlijk ideaal voor hond en kind.
We verplaatsen gewoon ‘onzen bubbel’ daarheen, klinkt zalig toch!

Een fietsvakantie richting Friesland krijgt opnieuw vorm, drukke online-besprekingen met  vrienden wijzen op neuzen in dezelfde Noordelijke richting.

De fietsvierdaagse met ander gezelschap is nog volop in onderhandeling, wordt het Waterland? Wij zijn alvast fans. Data zijn geprikt.

En de Donau gaat niet lopen, we zoeken samen, met een warm tuinbezoek en calorievol ijsje, nieuwe data, agenda’s worden samen gelegd.
Uitgesteld mag nooit verloren zijn, nu genieten van wat kan en mag.

Hoop schept dromen, dromen doen leven,  enige transitiviteit leert dat hoop doet leven.

Vakantie, ik neem altijd een lege koffer mee voor de mooie verhalen” (Loesje)

En ja, ik blijf Loesjes-fan!

 

Tweemaandelijks Corona-dagboek

Ongeloof
dit kan zo erg niet zijn
politici overdrijven
een gewone griep
vanwaar die angst
vanwaar de plicht tot opsluiting
de brug met China ligt zo ver
Ongeloof

Stil besef
misschien toch erger dan gevreesd
hoe kan dit nu
in onze Westerse maatschappij
met slimme Topdokters
geneeskunde a la carte
Stil besef
toch erger dan verwacht

Naïef spannend
gebeurt dit echt
alles gaat op slot
scholen toe, bedrijven sluiten
een hapje en drankje kan niet langer
ongewoon
je mag niet dit, je mag niet dat
nooit meegemaakt
spannend

Schrik
zieken worden doden
beademing pijn koorts
ziekenhuizen liggen vol
overvol
astronautenpakken overbevraagd
witte vlaggen hangen uit
kleine beertjes als blijk van sympathie
oudste zoon wordt ziek, geïsoleerd
hij overwint, terug sterk
zoon twee is bang
bang van de ziekte en the strange new world
op microniveau sluipt ook hier de angst binnen
om hem en zijn afglijden
om de afstand tussen wij en hij
tussen vriendin en hij
tussen België en Nederland
om de weg die er wel is
maar niet mag bereden worden
schrik soms onbeheersbaar

Begrijpen
erger dan verwacht
cijfers, eindeloze programma’s worden steevast opgevolgd
slimme virologen beheersen het scherm
wereldzorg
overstijgt ons huis, onze straat, ons land
nooit gebeurd
en toch niet onverwacht
de euro valt keihard
dit is ernstig, zeer ernstig
het is wat het is
begrip, eindelijk

Nieuwe wetten, nieuwe maatregelen
vreemd streng, soms angstaanjagend
nu wordt het missen
de kroost groeit elders op
elke overbrugging
blijkt een brug te ver
man heeft mij
ik heb man
we hebben elkaar
digitaal wordt nieuwe normaal
met scherm als veilige afstand
veilig tegen elke druppel
de babbel eindigt steeds met meer gemis
we leren bij, aanvaarden
proberen

De zon is wel gezind
veel, heel veel dagen lang
enige vrijheid is nog toegestaan
geen slot op kilometers met de fiets
we rijden naar Zuid Spanje
in toeren rond het huis
en toch nog zoveel te ontdekken
lente straalt, de vogel zingt zijn lied
de koe graast rustig verder
veel stilte voelt veilig
terrassen gesloten
een koekje met wat water op een bankje
rustbanken met folie overtrokken
we voelen ons ontheemd
maar genieten de lichte vrijheid
in trouwe zon

wp-15898323196008383094677021979648.jpg

Langzaam, misschien te snel
hoop maakt leven terug gewoner
kleinzoon vraagt
oma, kom jij in mijn bubbel?
heel graag, nog zonder knuffel
waar ik zo naar snak
onverwacht springt hij in mijn armen
ik schrik en roep oh neen
hij schrikt en beseft zijn ‘fout’
verstopt zich achter de deur
ik huil om hem, ben lief, ik paai
is dit hoe ik nu verder moet?
hoop doet leven
en toch, en toch, het blijft onzeker
nog lang, nog heel erg lang
nog veel te lang

De anderhalve meter
beheerst het leven nu
het masker gaat op en af
ik haat het als de pest
claustrofobisch ademen incluis
dé beste reden dus
om thuis te blijven
het is voor het goede doel
zoenen, handen, knuffels
zijn nog uit den bozen
afstandelijk
is hoe we door het leven gaan
argwanende medemens
een vrees voor smet
smetvrees
handen met kloven
van water en zeep
maar alles voor het goede doel

Dit is
hoe ik
de voorbije maanden
beleefde
intens
op en neer
neer en op
met hoop en wanhoop
de woorden stromen
recht uit het hart
met dankbare pijn
en pijnlijke dankbaarheid
het zal verkeren
ooit
Bredero wist het al.

Make today amazing.

Elke morgen wandel ik trouw richting brievenbus, dit leest als een lange oprijlaan, maak je vooral geen illusie! En weer schittert de zon, ze blijft warm verwennen deze dagen, weken, maanden. Telkens opnieuw is er dat spoor van nieuwsgierigheid naar wat  geduldig op me wacht.

Vandaag krijg ik een kaartje, een bloemrijk parel-kaartje van Lenneke.
Toevallig ontdekte ik de blog van Neeltje, met mooie verhalen, ‘ze leeft voortdurend in beweging, zoals de golven van de zee’.
Klik. 
Mijmerend struin ik doorheen de logjes en leer Lenneke kennen, dé perfecte artiest in  parelige bandjes.

Of bestellen kan? Zeker! Super! Het is Lennekes hobby.
Ik mag drie kleuren kiezen, en ga voor een wit, roze, licht blauw armbandje.
Kleindochter wil ik verrassen, ook zij mag wensen doorgeven, ze verkiest een enkelband (in vrijheid!) , wit, geel, licht blauw.
Gelijklopend met oma uiteraard, dan voelen we ons verbonden.

Vandaag stap ik dus richting brievenbus, en voel me blij verrast.
Samen met een lief, persoonlijk kaartje, ondertekend door Neeltje en Lenneke, neem ik beide kleinoden omzichtig uit de omslag.
Zichtbaar ontroerd.
Wondermooie, (h)eerlijke kunstwerkjes, perfect passend om mijn pols en de enkel van de fiere kleindochter.

De juweeltjes glinsteren, en maken onze dag, just a perfect day.
Heel veel dank, lieve, lieve  Lenneke.
Vanaf nu verslaan we stralend de Coronadagen.

wp-15897462657896254917788258109921.jpg

Gastblog van oudste zoon. Leven in tijden van Corona.

Ik nader mijn doel.  Hooguit enkele meters schat ik.  Een oudere vrouw verspert echter de weg.  Ze lijkt in gedachten verzonken en merkt mijn nabijheid niet op.
Ik schat mijn kansen in.  Een snelle, risicovolle aanval ?   Geduldig wachten tot ik kan toeslaan ? Ik opteer voor een opvallend kuchje.  De vrouw schrikt op uit haar overpeinzingen, kijkt mij onthutst aan en springt aan de kant als was ik een hongerig jachtluipaard.  Eindelijk lag de doorgang vrij.  Twee zakken pickles chips werden het.  Geen moeilijke keuze, het zijn tijden waarin de helft van de bevolking op chips lijkt te leven.  Er zijn nog enkel pickles.  Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe de vrouw mij meewarig aankijkt.  Ik begrijp haar doodsangst.  Ze is oud en kan haar overgewicht niet verbergen.  Een risicogroep.   Ze heeft geluk dat ze vrouw is.

Het was mij al langer duidelijk dat de anderhalve meter maatschappij netelige momenten met zich meebrengt.  Mijn vaste looproute langs de Leie is een pad van hooguit een meter breed, als je de netels aan de ene kant en de Leie aan de andere kant tenminste niet wil meetellen.  Ik liep daar meestal alleen,  op een occasionele jogger na.  Maar nu iedereen een strava-account lijkt te hebben aangemaakt of zich dodentocht-allures heeft aangemeten lijkt het pad herschapen tot de plaatselijke Veldstraat.  Een deel van hen kijkt mij aan alsof ik het virus zelf ben wanneer ik hen hijgend kruis.  Ik zoek wanhopig de blik die hen duidelijk maakt dat dit MIJN terrein is dat ZIJ hebben ingenomen.  We houden er duidelijk een verschillende mening op na.

Nee, dan is mijn job als leraar een stuk gemakkelijker, al was het maar omdat fysiek contact onmogelijk is tijdens een google meet.  Ik stond er huiverig tegenover – ik gaf aan dat het onmogelijk zou zijn de leerlingen nog persoonlijk te volgen,  in werkelijkheid had ik schrik een heuse youtube-hit te worden – maar na enkele weken lijkt het systeem niets dan voordelen te hebben.
Bij een les om 8u30 loopt de wekker af om 8u28, dat is zo’n twee uur later dan in het reguliere schooljaar.  Daar word je niet ongelukkiger van.   In het dagelijkse gesprekje voor de les echt start blijkt zelfs 8u30 voor de gemiddelde puber een niet te nemen barrière.  Ze smeken volgende week de les op een later moment te geven, wat ik uiteraard halsstarrig weiger.  Wanneer de leerlingen hun microfoon uitzetten – muten heet dat tegenwoordig – start een monoloog, die op geen enkel moment onderbroken wordt door leerlingen die hoog nodig het weekend willen bespreken.
Ik zie 23 namen als deelnemer aan het gesprek en weet dat ik weer trots aan school zal kunnen doorgeven dat iedereen aanwezig was.  Dat er eentje sms’en aan het sturen is en een andere zich na het aanmelden al lang terug in dromenland bevindt kan ik natuurlijk onmogelijk weten.  Ik probeer af en toe een vraag te stellen die in de chat moet beantwoord worden, maar wachten op 23 antwoorden fnuikt het hoge tempo waarop ik kan les geven te veel, dus dat idee laat ik snel varen.   Na vijf goede antwoorden herneem ik de les weer.  De goede antwoorden komen steevast van dezelfde leerlingen die in de klas het antwoord zouden gegeven hebben.

Er loopt bericht van school binnen dat er zo lang mogelijk les gegeven dient te worden, vermoedelijk tot vlak voor eind juni.  Even slaat de paniek toe.  Aan dit tempo is de helft van de leerstof van volgend schooljaar ook al gezien.   Een zeldzaam moment van gezond verstand lost de kwestie op.   Ik beslis de leerlingen wat minder leerstof te laten voorbereiden tegen de volgende online les.  Aan de reacties te horen gaat het hier om een win-win besluit.
Medelijdend denk ik aan mijn collega Frans, die de leerlingen kapot bombardeert met taken.  Ik kan mij niet van het gevoel ontdoen dat zij niet vrolijker zal worden van al haar verbeterwerk en ook de leerlingen lijken niet zo lyrisch over haar aanpak van het online onderwijs.  Misschien gaat ze ervan uit dat meer kennis over Voltaire op termijn zal bijdragen aan het vinden van een vaccin tegen Covid-19.   In dat geval neem ik mijn woorden terug.

Tussen twee eigen lessen is de zoon 18 blaadjes over de kikker aan het invullen.  Het dier blijkt in tegenstelling tot de pad geen orgaan van Bidder te hebben en beschermt zich tegen gevaar met de unkenreflex.  Het vergaren van die kennis gaat niet zonder slag of stoot: zoonlief roept van tijd tot tijd alle goden aan om zijn frustratie kenbaar te maken.  Ik stel hem gerust: ik ga er vanuit dat zijn nieuwe kennis op termijn een vaccin tegen Covid-19 zal opleveren.

De dochter hebben we inmiddels twee uur lang niet meer gezien.  Ze heeft ofwel braaf haar huiswerk gemaakt, ofwel heeft ze twee uur lang liggen gsm’en.   We zullen het nooit weten.  Dat is het lot van een zelfstandig kind.

Ik sleep mij uitgeteld naar bed.  Les geven, de zoon begeleiden, lopen, koken: het lijkt niet veel maar het eist zijn tol.   Morgen is het dinsdag.  Of woensdag.  Of donderdag.  Whatever.   Morgen is dezelfde dag.

 

L’ombre ne vit qu’à la lumière. (J Renard)

Het kleinste ventje kleurt de dagen, letterlijk. Zo wordt het hem geleerd in de klas. Twee vliegen in één klap, kleur herkennen én structuur.
Oma-opa-dag op de gele dag (toen nog…) , soms een enkel-oma-dagje extra op de blauwe dag, en dan die oranje, gele en groene dag. Of het weekend een kleur toebedeeld krijgt, weet ik niet echt. Een vraagje voor de volgende chat 🙂
Nu zijn alle dagen gelijklopend.
Opstaan, ontbijt, klusjes, lunchen, de fiets op (zolang de zon blijft stralen, genieten we), een snelle hap, bloemen op het terras van drank voorzien, de actualiteit van de voorbije dag induiken, verweesd achter blijven, doorslikken, slapen (of proberen)

De zon en zijn schaduw, onze eeuwige metgezellen.
Plusjes en minnetjes, zegt de wiskunde….

Nikki Lucy doet aan straatfotografie, het leven achter het raam in lockdown. De schoondochter en kinderen mogen op de foto, een schattige foto, vier lachende gezichten, de kindjes vinden het grappig. Schoon dochter schrijft:
Ik word morgen zeven jaar”, vertelt één van de zonen. Haar drie kinderen zijn afwisselend bij haar en hun vader. “Normaal vieren we dit met de familie en ook eens met de klasgenoten, maar dat is nu anders. Ook zijn lentefeest wordt uitgesteld. Maar als iedereen terug buiten mag tijdens de zomervakantie, is er een groot feest beloofd.”
De werkelijkheid van dat ene zinnetje doet pijn, ook al werd naar de allerbeste oplossing gezocht en stellen ze het allen goed. Klik.

Dwars door de zon en het schitterend groen fietsen we de namiddag rond, een terras kan nu even niet, we houden het bij een koekje op een verboden bankje, maar rust geeft nieuwe energie. We zijn stout en rijden naar het

wp-15879767384125232939988538145812.jpg
Eén van mijn favoriete plekjes, een landelijk gehuchtje in de buurt van Bornem (provincie Antwerpen) , waar mijn oude school nog steeds vriendelijk lonkt.
Een stuk land dat ‘buiten’ de dijken werd ingewonnen op de moerassen, sterk geïsoleerd, een prachtig stukje natuur met rustiek cafeetje (helaas niet voor nu), de Schelde, en vooral veel groen. Daar voel ik me blij.

wp-15879767387016480544660469194467.jpg
Blijheid en melancholie doorweven elkaar als ik het wandelend paar zie, de vrouw is mijn moeders evenbeeld, stapt en babbelt enthousiast, zelfs de kledingstijl is identiek. Een steek doorheen het hart, van heimwee, van verlangen, van verdriet. Maar ook van dankbaarheid om wie ze was en blijft, diep in mij.

Een prachtig huis staat te koop, middenin de bossen. Geen spek voor onzen bek. Bij de ingang hangen Indonesische spulletjes te koop, de windgong tokkelt nu zachtjes  muziek in onze hof.

wp-15879767413614617124781625571210.jpg

In het waar gebeurde ‘Het leven gaat door’ van Karin Heirstaeten, een boek over moed en verlies, over kracht vinden en diep zakken, lees ik een mooi levensmotto:

wp-15879768040307580862496871275991.jpg
You don’t always need a plan, sometimes you just need to breathe, trust, let go, and see what happens. (Mandy Hale) 

 

 

Het leven zoals het nu is…

The times they are a-changin’…..

Onderwijs ten tijde van Corona.

De vrije tijd duurt lang, te lang. Om dan nog te zwijgen over  de  groooote vakantie die in ’t zicht komt. Achterstand moet voorkomen worden (ook al denken de Walen hier duidelijk anders over), nieuwe leerstof zal worden aangereikt.
Veel leerkrachten krijgen up-to-date lestechnieken onder de knie, lesgeven vanop afstand, met platform én digitaal. Een enorme uitdaging voor de traditionele lesgever.
Er worden lesjes klaar gestoomd, videoconferenties voorzien, huiswerk wordt digitaal doorgestuurd en verbeterd, een andere wereld opent zich.

Smartboard ligt plat op dag 1, dit succes hebben de beleidsmakers blijkbaar niet voorzien.
Zoomtechnieken worden  geoefend, het ideaal platform om vergaderingen te leiden en lijden. De één kan er sneller mee overweg dan de ander. Maar oefening baart kunst. Toch?
Preteaching, een uitdaging van formaat! Leerplatformen kreunen onder het gewicht.

Ook hier krijgt de nakroost  les, ze zijn nog kinderlijk soepel.
De juffen en meester houden hen in het vizier, dat voelt best spannend aan.
Een experiment dat wellicht ogen zal openen over hoe het ook kan?
Dat het schrijnende tekort aan lesgevers misschien kan oplossen?

Voor sommigen een échte uitdaging, ze willen het systeem doorgronden tot in de kleinste vezels, voor anderen een échte domper, een zwaar doorwegend analfabeet-gevoel drijft boven.
Kinderen en studenten wachten blij, angstig, benieuwd, met tegenzin, vol goesting op de kunstige capriolen van de lesgever.

loesje

De nakroost vindt het best wel spannend.
Kleindochter werkt plichtsgetrouw, is blij dat ze  niet langer eindeloos moet herhalen, ze geniet  het terugzien van de grappige meester en de vrienden, beveiligd door een virus-ondoorlatend-scherm. (maken we onszelf graag wijs…)
Bij kleinzoon 2 lukt het  met  stimulans van de ouders, hij denkt  te snel dat het  moeilijk is en dat ‘hij het niet zal begrijpen’. Oefening in zelfvertrouwen.
Nummer 3 vindt het beeld van twee juffen op het scherm (heeft de eigen juf koudwatervrees?) grappig en voelt zich in zijn sas. Oma’s taak om via  beeldscherm  rekenoefeningen en maaltafels te oefenen zit erop, we hadden nochtans veel plezier samen, hij houdt er de animo graag in :-). Een acteur in spe.
Kleinzoon 4 vindt het – tot nu toe- best wel leuk. Stilzitten is  niet echt aan hem besteed,  nu ziet de juf het niet als de pen valt en hij voor de zoveelste keer onder de stoel duikt.
Nummertje 5 zingt, klapt in de handjes, doet enthousiast mee met het spelletje, tot hij na drie minuten zangstonde mama onwennig aankijkt en  vraagt ‘duurt dat nog lang, mama?’ Het doorgestuurde filmpje is hilarisch, hij begrijpt nog niet echt.

Voor de ouders is het een  belasting, tussen de zoomvergaderingen en het eigen werk door zijn ze nodig bij de kinderen, werkt het oefenplatform Bingel natuurlijk net niet, en gaat smartschool door de bocht.

Deze oma heeft tijd, wil graag de kinderen bij de les houden, kan zich hier heel nuttig voelen, maar dit kan nu ‘even’ niet.

. . . . . . . . op dit dagje extra

Drieëntwintig treden wijzen  naar de nok, de nok van het huis met schitterend uitzicht, uitzicht op  de vele zeilbootjes en het grote water, water ooit zo vernietigend en razend, razen blijft hij doen, die felle wind, wind die hoort bij deze winter, winter die heel lichtjes reeds naar lente ruikt.
De kinderen dopen de mooie slaapruimte tot paradijsje én hun kamer.

Afjagen hoort er deze keer niet bij. Genieten is dé boodschap. Zee en zwembad lonken, kilometers stappen langs dreigend water onder prachtige wolkenformaties, stilstaan om te bewonderen, hopen dat een onverwachte windvlaag geen lichtgewichtjes met zich meesleurt. Handjes stevig in de hand.

Nederig bij zoveel natuurgeweld en – schoon.

Kiara, hoe heet die jongen ook weer na hem? Vraagt het kleine ventje aan de broers.

Boterhammen met choco, appelmoes, speculaas en ijsjes horen bij de vrolijke dagen, dagen vol plezier, drukte en spartelende beentjes, voortdurend in beweging.

Aangenaam ontdekken hoe vrijwilligers in het zeehondenziekenhuis voor de jonge, net niet verloren diertjes zorgen, vol liefde, vol inzet, vol enthousiasme.

Aandoenlijk hoe kinderen onbezorgd leven in het nu, er is geen morgen, geen gisteren,  hooguit een straks.

Raclettekaas, lekker warm en zacht, als afscheidsmaal. Gezellig, een tafel rond, met uitzicht op…..je weet wel, morgen wordt het stil, te stil…..
Een laatste troostende thee, welke zal ik kiezen?

wp-15829991330116340194648040015880.jpg