Silhouet

Terwijl we hier volop het hondsitten oefenen, eens iets anders dan babysitten, in de prachtig glooiende streek waar zoon 2 en vriendin een boshuis hebben, bekijk ik op een rustig moment mijn fotoverzameling op zoek naar een foto die voldoet aan de silhouet-voorwaarden bij Satur9.

Reeds in de heel vroege ochtend genieten we hier een schitterend vogelconcert. Vruchteloos probeer ik wakker te blijven, maar voor deze langslaper toch net iets te vroeg. Ik mis het einde? Het midden?

Maar ik was dus gestrand bij de fotoverzameling. Silhouet is blijkbaar een ander gegeven dan schaduw, nooit te oud om te leren.

Dus kies ik voor het beeld van het immense kruis op het Duitse oorlogskerkhof in Langemark bij de ondergaande zon én opkomende maan. Hier word je stil bij.

Om verwarring te vermijden, de foto is een paar maand oud, hier logeren we nu aan de andere kant van het land.

Het gras, de boter en een sprookje

Het gras is gemaaid, ondanks de maai-mei-niet-tip om de klimaat- en milieucrisis aan te pakken en zo meer bijen, hommels en vlinders aan te trekken in de hof. Een heel mooi initiatief waar ik volledig achter sta, maar als je er achteraf – met dank aan de eindeloze regenbuien- met de zeis doorheen moet, dan toch liever zondigen. Die zeis ligt trouwens (nog?) niet bij het tuingereedschap. Les excuses sont faites pour s’en servir….
Nood breekt wet, en manlief haalt de grasmaaier boven. Een kortgeknipte hof vind ik ook wel iets hebben. Jammer van de vele made-liefjes  die er nu de kopjes bij neerleggen, ze hebben hun naam niet gestolen met de prachtige witte jurkjes, maar zijn zo goed als onzichtbaar tussen het te hoge gras….

Op de vraag van kleinzoon of de vele boterbloemen die de bermen nu mooi geel kleuren voor onze boter zorgen, schud ik neen, meer nog, ze zijn vaak giftig.
‘Oma, waarom heten ze dan boterbloemen’. Kinderlijke logica.
Ik blijf hem het antwoord schuldig, en beloof dat Mr Google voor de oplossing zal zorgen, een oma kan ook niet alles weten? Ze hebben simpelweg de kleur van echte gele boter, de huidige margarines helpen vergeten.

Terug naar het gras dus, die ene vrij droge dag in de week gaat man-lief aan het werk. Aan mij om de knoop door te hakken, de hof en het machinelawaai meegenieten of met drie vriendinnen een écht terrasje doen, want voor één keer kan het in de zon! Zware overweging? Echt? Een terras? De tuinman wil toch ook liever niet gestoord worden?
JA!
Warm is het niet, maar daar zorgt het fleece dekentje wel voor. Vriendin ‘ken’ ik 65 jaar, onze ouders pronkten indertijd elk met een kersverse baby, toen al waren we dikke vriendjes. Ook bij de anderen geldt de meer-dan-halve-eeuw-regel. Het moet niet altijd anderhalvemeter zijn…..


De laatste maandelijkse afspraak is –verdorie!- 7 volle maand geleden. Om dat beetje bij te praten hebben we dan ook bijna zes volle uren nodig. In tussentijd kan manlief zes hoven opfrissen.

Gesprekken gaan over het verleden als kleuter, als kind, als puber, als volwassene verdrinkend in een te druk leven waarbij we elkaar even uit het oog verloren, maar vrij snel vonden we het glinsterende oog terug, het lag niet eens ver weg verstopt. Ook het fijne grootoudergevoel wordt aangehaald, samen hebben we 28 kleinkinderen, waarvan de helft voor die ene oma. We plannen nieuwe doelen, verliezen oude gewoontes, een nieuwe woonst met uitzicht op het water (hier blijft het bij een stille droom), over kleiner wonen, burenproblemen en heel soms falende energie.
Over de lente in mineur, maar vooral over de droge zonnige dag die hemelse goden het tevreden Quartet (de ‘originele’ naam van onze Whatsapp-groep) blijkbaar heel graag gunnen.

Enkel blije gezichten op het terras, obers werken goedgemutst. Wat een luxe, het normale terug genieten, met een hapje en een drankje.

Na echt-deugd-doende babbels trekken we terug richting trein of fiets, we leven in verschillende windhoeken van het land.  

En dan ontmoet ik onverwacht deze fraaie elf. Met zijn drieën dansen ze gracieus een sprookje binnen. Eéntje kijkt recht in de lens, en mag dus op de foto én het net.

“Art will never die” en “art will save the world”

Mag ik een tip geven? Een fijn dagje uit in Mechelen? De stad aan de Dijle, kerkenstad met maar liefst 8 exemplaren, met veel historische panden, het kleurrijke Vrijbroekpark, de machtige Sint-Romboutskathedraal, het kleine en grote Begijnhof en het speelgoedmuseum…..

Wij houden het kleinschalig met grootschalig effect.


We starten op een ruim terras in de zon met zicht op glinsterend water én overheerlijke asperges, de Vlaamse wijze voor mij, Hollandse wijze voor manlief. Met een gevulde maag en vrolijke obers, heel tevreden dat ze na zeven maand stilstand en nietsdoen eindelijk weer mogen starten, kan de dag nog enkel glunderen.
Het terras hoort bij het nieuwe Van der Valkhotel in het meer dan 10 000 m² groot monumentale, prachtige pand. Het vroegere zwembad de ‘ouwen dok’ werd omgetoverd tot de vijver in de centrale hal. Het zwembadgebouw van 1916 sloot in 2001 om dan vele jaren leeg te staan tot Ben Wohrmann, 4e generatie Van der Valk, een nieuw project start, met volledig behoud van het statige pand. Het resultaat mag er zijn.

In de namiddag hebben we aan afspraak voor ‘het Kunstuur’. https://hetkunstuur.com/


An sich ben ik geen grote museumliefhebber, het vele stilstaan wordt me snel te zwaar en om een schilderij grondig te bekijken en vooral begrijpen neem ik vaak de tijd niet. On-kunde leidt te vaak tot on-interesse.


Dit is anders, dit blijkt mijn ding. BEperkt, BEcommentarieerd, BEzield.


In juist één uur wacht je een intimistische rondleiding in het donker decor van de Heilige Geestkapel waar 32 topstukken van Vlaamse schilders uit 1887- 1938 tentoongesteld worden. Bekende Vlamingen zoals Bart Somers (burgemeester van Mechelen), zanger Arno, psychiater Dirk de Wachter, ex-televisiemaker Mark Uytterhoeven, regisseur Alain Platel, fotograaf Lieve Blancquaert, journalise G Claeys, Wim Opbrouck en nog zoveel met hen vertellen boeiend over eigen ervaringen met een schilderij, er wordt op details gewezen die anders vlotjes wegglippen, je krijgt sfeer en achtergrond, zonder de historische toer op te gaan.
Via hologram zijn ze in de ruimte. Voor mij zo sterk aanwezig, dat ik een vriendelijke knik toewerp aan Elodie Quédraogo terwijl zij haar verhaal vertelt bij ‘de tenor en de soprano’ van Alfred Ost. Zij lijkt zo levens-écht, haar aanwezigheid verrast me, ze kijkt me recht in de ogen, een tevreden glimlach overvalt me achter het mondmasker, tot ik in een fractie van een seconde besef dat zij hier niet in realiteit aanwezig is, even ben ik mondmasker en donkere ruimte heel dankbaar, niemand zag deze spontane reactie, ik sla gelukkig geen al te mal figuur in mijn grote naïviteit.
Bij de volgende weet ik beter!

Zes mensen, waaronder wij, worden Coronaproof drie ruime kamers ingeloodst, deuren openen vanzelf, een museumstoeltje is voor elk van ons ter beschikking, oortjes in de oortjes, tussenin mooie muziek gecomponeerd door Dirk Brossé, enkel het besproken schilderij wordt verlicht, het hologram oogt echt, maar dat had je ondertussen wel al door….
Even googelen leert me “Een hologram geeft een driedimensionaal beeld van een object weer, welke door lichtinval tastbaar lijkt als ruimtelijk object.” Ik ben dus verontschuldigd?

Marc Van Ranst, actueel!, bij de triptiek van Albert Servaes. In de zakdoek bij veel verdriet om de dood herkent hij een mondmasker. Want het was de periode van de Spaanse griep. Reeds toen waren mondmaskers in. De griep is nooit meer echt verdwenen. ‘Vroeger gingen we op een meer natuurlijke manier om met de dood’

7 x ge

Gemoederdagd

in het prachtige domein Puyenbroeck. Groot en klein op veilige afstand verwend met broodjes en een prikkelend flesje en zoete zaligheden.
Gewandeld door de mooie omgeving met twee dartele honden en hun baasjes over en door het water, op kleine eilandjes, over romantische bruggetjes, op wegen met fris lentegroen.
Nagenietend nu van het mooie boeket wit-geel en lekkernijen.

Gefietst

Volgens de regenradar (lang leve de App) gaat het over een uurtje zwaar onweren. We besluiten nog even de trappers te wagen, ze kunnen best tegen wat nat, buren wuiven ons verbaasd na, donkergrauwe lucht komt dreigend richting ons. Kilometers worden beperkt gehouden, we ronden af op 25, regendruppels als hagelstenen zo groot (en hard!) zorgen ervoor dat alles waar geen jas bescherming biedt kletsnat wordt. Maar het is van korte duur, even knalt de donder nog, een laatste uitspatting.

Gekeken

Eigenlijk bekijken we nog steeds, de ge-toestand is nog niet volledig bereikt, de sfeervolle Netflixreeks Shtisel over ultra-orthodoxe Joden in Jeruzalem. De mensen leven er in een streng regime, heel boeiend om die andere wereld te ontdekken. Onder strenge regels worden liefde, haat, angst, verlangen, twijfel heel gevoelig weergegeven. Pure klasse. Acteurs leven zich perfect én intens in in de rol. Die mensen houden zich aan ontelbaar veel voorschreven (zinloze) wetten en regels, gaan er vaak gebukt onder, maar getuigen vooral van gevoelige kracht (ja dat kan!) en een grote doorzetting.
Hunkeren en klungelen lopen hand in hand. Het leven zoals het is in een chassidische gemeenschap.
Binge watchen is aan ons niet besteed, maar ik verzeker je, de serie werkt verslavend, heel boeiend om even uit de eigen comfort-(amaai nog niet!)-zone te stappen.
Een heel grote aanrader.

Gelezen

Je bent fan van haar of je bent het niet. Lize Spit. Feit is dat ze heel vlot en boeiend schrijft. Geen zware literaire zinnen, maar ze sleurt je volledig mee in de wereld van het boek met échte inleving in het voelen en denken van de gewone mens. In “Ik ben er niet” kom je terecht in de bipolaire wereld van de psychose, het boek baseert zich op ondervinding in de nabije kring van de auteur en veel opzoekwerk.
Ze speelt graag met taal en metaforen.
Wij waren de twee scheefgezakte pilaren die, zodra je ze tegen elkaar aan deed leunen, steviger zouden staan dan één ongeschonden, op zichzelf staande pilaar ooit kon. Het zou goed komen met ons, zolang we samen bleven.”
Ze confronteert je voortdurend en zonder genade met de wereld van de psychiatrie. De 576 pagina’s dikke kanjer verveelt nooit. Een eeuwig observerende Lize op haar best.

Gebeld

Met de kleinzoon die op boerderijkampje ging, zelf boter en choco en brood maakte, de veulens en kleine poesjes en lammetjes streelde, zich verstopte achter een koe bij het spel, lesjes kreeg in de stal, en heel hard genoot van twee heerlijke dagen, zoals vooral een kind dit onbezorgd kan.

Baken in Verrebroek.

Eindelijk, daar zijn ze dan, de zon én de warmte. Vogels fluiten om ter hardst, in het nestkastje zie ik een grote bedrijvigheid bij papa koolmees. Zonet filmde ik het 3 dagen oude veulentje dat op wankele té grote steltjes door de weide stapt, met mama in haar kielzog, want paardje kwam net iets te enthousiast naar mij toe gehold. Het prachtige vertederend filmpje kan ik hier niet uploaden, jammer….

Aangenaam weer betekent hier sowieso de fiets bovenhalen. De wind blijven we elektrisch de baas. Onderweg ontdekken we naast het schattige paardje ook het heel mooie kunstwerk in het Logistiek Park Waasland.
Die 25 ha site bleek in 2015 de grootste archeologische steenvindplaats in Vlaanderen te zijn. De prehistorische vondsten dateren uit de vroeg-mesolithicum-tijd (ca 10 000 – 7100 voor Christus). Ook recentere sporen werden gevonden zoals Romeinse munten, een middeleeuwse kookpot, een stokoude hondenschedel, een plek vol historie.
In 2017 bood men er workshops aan voor de archeologieliefhebber.

Om de herinnering levendig te houden werd het kunstwerk BAKEN in 2020 opgericht, 6 meter hoog, geïnspireerd door de prachtige steenvondsten. Die grote steen vormt nu de grens tussen het havengebied en de uitgestrekte polders. Doodjammer van de drukke weg ernaast.

Baken stelt een daar opgegraven vuursteen voor. Vrijwilligers uit de omgeving stuurden foto’s en tekeningen door van decoratieve elementen uit tapijten, behangpapier….. , waarmee de kunstenaars Niko Van Stichel en Lut Vandebos aan het werk gingen in de meer dan 20 verschillende vlakken tellende steen uit Cortenstaal.
In de mooie ronde sokkel (niet duidelijk op de foto) is een zitplaats verwerkt om te genieten van het uitzicht op de kleine heuvel en tevens als verwijzing naar een ver verleden waar jagers elkaar ontmoetten.
Van zodra het donkert brandt de rode spot, als kampvuurlicht in de duisternis.

Je kan in de steen stappen, het buitenlicht charmeert doorheen de vele patronen.

Meer info over de constructie en plaatsing vind je hier.
https://vimeo.com/491619221

Zonnig dreigen

Deze avond genoot ik het dreigend tafereel vanuit de luie zetel. Nog even stilte voor de storm. Kort daarop ontplofte de lucht met groot kabaal en werden we overgoten door een immens onweer. De dag voelde niet aan als lente, niet als mei, maar het schitterende einde maakte hem meer dan de moeite waard.

Vergiß nicht, daß jede schwarze Wolke eine dem Himmel zugewandte Sonnenseite hat. (W. Weber)

Over zonde en durf

Vergeef me, want ik heb gezondigd. Als penitentie (wat een woord om als 6-jarige in het langetermijngeheugen gebeiteld te krijgen) speel ik hier open kaart en biecht onze zonde op, zonder houten schuifraampje met vele ruitvormige kottekes (typisch Vlaams woord hier) zoals in de goede oude kindertijd.

Maar misschien moet ik eerst een verantwoord excuus neerschrijven? Niet om mezelf vrij te pleiten maar het is de waarheid en niets anders dan de waarheid.

Zeven jaar geleden werd mijn beste fietsmaatje aangekocht in Hulst, net over de grens, een grens die ik met datzelfde maatje ontelbare keren heb overschreden. Al meerdere maanden kraakt en puft hij, zakt het zadel te pas en vooral te onpas met een dreun omlaag, levensgevaarlijk toch? Maar ik reed dapper door, het was van moeten, de oplossing lag niet voor de hand, fietsmakers in de buurt vonden geen ideale oplossingen.
Wij, maatje en ik, konden lange tijd de onzichtbare scheidingslijn niet over, wegens niet broodnodig in deze C-tijden.

Onlangs ging de grens open, voor oud en jong, voor fietsers, wandelaars en andere bestuurders. Nog langer wachten was geen optie, de altijd vriendelijke, bereidwillige fietsenmaker wacht ons op. En ziet onmiddellijk mijn probleem, meer nog, hij besluit het voor me uit te dokteren. Eeuwig dankbaar, binnenkort rijd weer ik op hoog niveau. Nieuwe stukken worden besteld en volgende week gaat hij aan het werk.

Grenzen overschrijden voelt voor mij, als braaf Lief meisje, nog steeds onwennig aan, een vaag schuldgevoel omwille van het gebrek aan goedkeurend papier overvalt me. En toch pleit ik onschuldig!

Nu we deze eerste stap hebben gewaagd, gaan we een trede verder in onze stoutmoedigheid. Manlief besluit in de boekenwinkel rond te snuisteren, zelf verkies ik de walletjes met prachtige vergezichten, veel zon, weinig tegenliggers, en een flink tempo om de stappenteller te behagen. Hij maant me aan steeds sneller te lopen, bij de stop voor de schattige foto verwittigt hij met een dwingende aanmoediging.
Het kleine lentekalfje wil graag op de lens en steekt zijn beste kopje voor. Mama koe knikt goedkeurend.

We (man en ik) treffen elkaar aan het water, op een rustig plekje, lees- en stapgenot zijn vlot vervuld.
Toevallig (?) ontdekken we een rustig terrasje. Een paar honderd meter verder is er op het marktplein een grote overrompeling. Niet daarheen. Minister Verlinden raadde ten strengste af dat Belgen massaal de terrassen van Nederland gaan bevolken. Maar van massaal is op dit terras helemaal geen sprake, 10 meter verderop zitten nog drie Belgen te genieten, en laat ik nu net geen eerst-rij-fan zijn van het belerende schoolmeestervingertje -oei, ik snijd hier in eigen vel- van de minister.
Toch is er die aarzeling, durven we of durven we niet?
Het grote krijtbord met ‘warme appeltaart met koffie’ is té uitnodigend, voor het eerst sinds 7 maand ervaren we terug dat blije gevoel van een warme bediening met échte appeltaart, zoals enkel Hollanders die kunnen bereiden. Dat we even later ontdekken dat we ruim twee Euro teveel hebben betaald in vergelijking met het overtuigende bord, is hen gegund, het.was.heerlijk!

Behalve de zoete zonde, bleef toch elke zonde uit?