De eerste sneeuw

Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m’n ogen uit 
Ik werd heel langzaam wakker, ik wreef m’n ogen uit 
Ik kon het niet geloven, maar voor de vensterruit
Viel zacht naar beneden, de eerste sneeuw

Melancholie overvalt me, telkens bij het vallen van de eerste sneeuwvlokjes, nog lichtjes waterig, zacht en broos, maar vooral wit en teder.
Ook al slaat buiten alles tilt, overrompelt de chaos het trein- en autoverkeer, het heeft iets moois, iets maagdelijks, iets lieflijks.
Samen met de kat deel ik mijn ver/bewondering, veilig warm achter  glas, heel even kleurt het gras blank, ‘de smelt’ is nog ietsje te ijverig.

M’n mama kwam naar boven, ’t is tijd om op te staan
M’n mama kwam naar boven, kom trek je kleren aan
Mama, lieve mama, kijk eens naar benee
Ga je met me mee, in de eerste sneeuw

Kijk eens naar omhoog en kijk de lucht is grijs en zit vol vlokken 
‘k Wou dat dit kon blijven duren, dat het nooit meer zou stoppen 
‘k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw
‘k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw 

Waar is m’n wollen muts nu, waar is m’n dikke sjaal
Waar is m’n wollen muts nu, waar is m’n dikke sjaal
En ergens in de kelder ligt toch nog die slee
Papa moet me duwen door de eerste sneeuw

Kijk eens naar omhoog en kijk de lucht is grijs en zit vol vlokken 
‘k Wou dat dit kon blijven duren, dat het nooit meer zou stoppen
‘k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw
‘k Voel me zo gelukkig in de eerste sneeuw

Beelden  dwarrelen vlokjesgewijs rond.
Ouders die ons vol enthousiasme  wekken, want ‘ kijk toch eens, hoe mooi’, een panoramisch  wit getinte hof, manlief die de slee met papa-kracht vooruit trekt, spannende sneeuwbalgevechten in het verleden én het verre verleden, een heerlijk gevoel dat je plots -ijskoud- overvalt.
Het ruikt naar kerstmissfeer.

Ik schrijf een ‘warme ode’ aan de icoon van de Vlaamse kleinkunst met grote K  Jan de Wilde . Prachtige tekst, sublieme stem, verrukkelijke muziek, hij neemt je graag mee in deze witte droom. Hij is 73, en schreef meesterwerkjes.

Nu twintig jaren later, heb ik geen zin om op te staan 
Nu twintig jaren later, kijk ik weer uit het raam 
M’n mama zal niet komen, m’n mama is lang dood 
Ze ligt al lang beneden, in de eerste sneeuw

De zin om op te staan is er – gelukkig- wel , ook al mis ik m’n mama nog dagelijks.
Meer dan de novemberdagen roepen deze vlokjes emotie-zachte  herinneringen op.
Over hoe het was, 50 jaar geleden, 30 jaar geleden….zonder strenge overgang linken ze verder in het nu…..

Grote tip : zet op, die muziek! En droom hemels weg…..

Kijk eens naar omhoog en kijk de lucht is grijs en zit vol vlokken
‘k Wou dat dit kon blijven duren, dat het nooit meer zou stoppen
‘k Voel me zo alleen in de eerste sneeuw
‘k Voel me zo alleen in de eerste sneeuw
In de eerste sneeuw
In de eerste sneeuw 
In de eerste sneeuw
In de eerste sneeuw

Advertenties

Carpe diem!

We kennen elkaar 54 tot 59 jaar. In de tussentijd stonden contacten op een zeer laa/eeg pitje, we zijn  (te) omringd met  14 kinderen samen.
We vinden elkaar vlot terug,  en de regelmatige onderonsjes, tussen de drukke omajobjes door, smaken telkens naar meer. Het staat vast, deze uitstapjes houden we vol mét  wandelstok, valse tanden of rollende stoel!
Ooit waren we vier bakvisvrienden, nu zijn we prille ‘senioren’, hoewel we dit woord graag vermijden, ons hart klopt nog erg jong.
Vijf volle uren rond babbelen? Geen enkel probleem!
We komen uit alle windstreken, hét vervoermiddel is de trein, die voor één keer geen vertraging heeft, pure luxe!
Praten en eten, eten en praten, stilte- noch hongermomenten!

De kleine dochter wordt  opgepikt, en samen overleven we de slappe lach en de terugrit.
Ze is een heerlijk opgewekt meisje,  voor een keer onze énige oogappel, en dat vindt ze dubbelfijn.
De feeërieke sfeer van ‘Putteke winter’ met zijn prachtige lichteffecten en verrassende klank- en lichtspelen willen we samen opsnuiven.
Het stroomt echter druppels…. We twijfelen…. te lang…… tot we  niet meer binnen kunnen, teveel dapperen voor ons…..
De ontgoocheling is groot, we hadden zo elk onze eigen droom van warmte en idyllische beelden, het kleine handje ligt gespannen in mijn grote vuist, want voel ik daar toch ergens spanning voor het avontuur in de pikkende donker?
Het blijft bij kaarsen, een grote vuurkorf en de gezellige (te grote) toeloop, waarbij voor ons geen plaats meer is… in de herberg 🙂

Zij treurt niet, zij klaagt niet, zij aanvaardt vrolijk dat we thuis verder een feestje gaan bouwen met veel lichtjes en warmte. En of ze geniet!!

20171125_205017

 

de gouden combinatie

Dinsdagnamiddag school ik me trouw bij (of om) via een lessenreeks, iets met foto’s.
Ik wil vermijden dat mijn hersens op pensioen gaan,  zocht en vond een ‘boeiende’ uitdaging. Dacht ik toch….. of was alvast de bedoeling…..
Gaat het om beroepsmisvorming als ik voortdurend ontdek hoe de lesgeefster probeert tijd te verspillen, hoe ze de ‘babbel’tijd probeert te rekken, hoe ze de gebruikte programma’s zelf amper kent of voorbereidt om dan maar samen met ons uit te pluizen, hoe ze pas na vijf kwartier bespeurt op welke manier het programma kan worden gedownload, waarop nochtans heel haar verdere les steunt, hoe ze…..
Ik kan eindeloos doorgaan, ik wil mijn ontgoocheling, hoe groot ook, hier geen vijf kwartier uitspugen….

Feit is dat me -bij thuiskomst- telkens een serieuze nood aan een zinvolle bezigheid overvalt.
Of een blogje me kan verlossen van het ergerlijke gevoel, blijft dé open vraag, maar ik waag een poging. 🙂

De schone dochter schrijft  over een prachtig initiatief, waar zij en zoonlief voor gaan.
Op de website legt hij het innovatieve project uit.

Zijn droom was en is – al een mensenleven lang- om jongeren en kinderen een steuntje te geven met de hulp van dieren.
Hij bouwt een eigen project uit, ik citeer : “Binnen Animal Tails kiezen we ervoor om te spreken over ‘begeleidend werken’.  De term ‘therapie’ laten we hierbij achterwege door de zware emotionele beladenheid.
In het begeleidend werken met assistentie van dieren maken we dankbaar gebruik van de spiegels die dieren ons bieden én de kans die ze ons geven om moeilijk bespreekbare zaken toch op tafel te gooien.”

 

Het project wordt uitgewerkt in scholen, bij individuele jongeren en kinderen.
Naast hun eigen driekoppige kroost steken ze er  tijd en positieve energie in.
Soms met de nodige stress, maar vooral met  veel voldoening wanneer ze ontdekken hoe jongeren met een rugzak op die manier  openbloeien.

Vorige zondag stonden zoon en schone dochter, samen met de honden klaar om  een nieuwe VZW Casa Magnolia een pootje toe te steken. De beloning is groot.

Beginnende organisaties ontmoeten elkaar”. 

Dat lachje vergeet ik niet meer en dat allemaal door Django, die zijn heerlijke rustige zelve was, die de koekjes voorzichtig opnam uit zijn hand, die zijn gezicht besnuffelde met de grootste voorzichtigheid”, waarbij Django de oudste, erg aaibare hond is, die een kindje met een levensbedreigende ziekte  laat lachen en genieten. De twee andere, jongere honden leren (schaduw)kinderen opdrachten uitvoeren, laten zich speels strelen en toveren spelletjes, waarbij kind en hond zich uitleven en fijn ontspannen.

Honden knuffelen kinderen en kinderen knuffelen honden, een gouden combinatie.

 

Leuvensgenieter

Ze bestaan echt, fijne eet- en koffiehuisjes. Met een bijhorende babbel worden ze even omgetoverd tot sprookjeshuizen. En net in die sprookjes wil ik vooral graag wegdromen.

De Leuvense nostalgie opsnuiven is ons dag-doel.
42 jaar geleden ontmoetten manlief en ik er elkaar, in de ontzagwekkende wandelgangen van sobere gebouwen vol zwaarwichtige kennis.
Maar wij…..wij hebben onze ogen open én oogjes op elkaar.
Neem daar de Leuvense sferen bij, temidden de vele andere studenten, en het werd de mooiste tijd van ons leven, heerlijk studentikoos, weinig zorgen, op slagen na (toch niet altijd zo simpel als hier verwoord), de was wordt simpelweg thuis afgeleverd, elke dag een portie vettige frietjes, want gezondheid stond  nog niet  hoog op de prioriteitenlijst, althans niet bij mij!, genieten van de vrijheid, discussiëren met en tegen elkaar, want wij gingen de wereld verbeteren 🙂

We dompelen ons  terug onder in  die sfeer  van toen.

Dille en Kamille, altijd een bezoekje waard, het mooie Ladeuzeplein, het gracieuze, gotische stadhuis, dat een flinke zandstraling kan gebruiken, en…… de vele eethuisjes uiteraard, als paddenstoelen uit de grond gerezen, sinds wij een andere stek hebben gevonden. Waar toen een bruin café met luidruchtige tooghangers het ‘hoogste goed’ was, liggen onze voorkeuren nu toch enigszins anders. De ‘ouderdom’ heeft beslist 🙂
Hoewel ik authentieke gezelligheid én een alternatief kantje  hoog in het vaandel blijf dragen.

‘Den artiest’ heeft charme,  een bont gamma aan kleurrijke stoelen, vriendelijke bediening en lekkere soepjes, oergezellig op het lekker warme plaatsje, vlak naast de verwarming. Jong en oud komt er  keuvelen, wij volgen de hint.

Op aanraden van Anna  ontdekken, of beter gaan we op zoek naar T&KO.
Een trendy, klein rustpuntje in het centrum, met lieve bediening, waar een warme gezelligheid zo aangenaam voelbaar is. Bij de hete chocolade-havermelk in een leuk retro kopje, lees ik de papieren boodschap “Met het geluk dat wij weggooien, kunnen we vele mensen gelukkig maken ” (Marcel Auclair).
Manlief krijgt een ander strookje, we praten er even over, want interpreteren het niet identiek. Smaken en meningen verschillen….  Gespreksstof altijd voorhanden.
Je kan er kiezen tussen ‘de pittige prikkels’, de ‘glimlach’, de ‘sympathie’, de ‘neem je tijd’ en nog vele andere voor zichzelf sprekende theesoorten.
“Het theehuisje is het symbool voor onze liefde en respect voor mens & wereld”, schrijven ze op de originele drankenkaart. “Dream it, do it”.
Ook al vindt manlief het kopje koffie te slap, te weinig verkwikkend, mijn sympathie krijgt het huisje zeker, op die plaats voel ik de gezellige sfeer, waar je je snel thuis voelt, en dat is voor mij hét belangrijkst. Dank je Anna voor de heerlijke tip!

’s Avonds eten we dan ‘voor echt’ in de buurt van het station [ waar manlief en ik vroeger uuuuren afscheid namen 🙂 ] , man en zoon eten wild, ik verkies rustige wok.
Zoon 2 moet zijn ethische problemen overwinnen, maar wil nog één keer  een sappig  kangoeroestukje smaken én genieten.

20171115_163621

 

 

 

 

 

Zee- en vakantieland.

Gretig lees ik over ‘daluren’ en ‘pauze-tijd’  in Anna’s blog. ‘Kleine dagen’ die bij vakantie en de tijd van het jaar horen….. Ze beschrijft het prachtig.

Ik duikel mijn laatste-week-herinnering in en tel 7 heerlijke dagen met ‘kleine kindjes’ in ‘grootse momenten’. Nu de vrije dagen erop zitten en iedereen rondom me terug achter school- of werkbank is gekropen, besluit ik ook mijn pauzeknop in te drukken. Met een stralende, voorlopig nog wat ijzige zon achter glas en een blauw scherm in beeld.

Het ‘nieuw ingepolderd land aan een zeearm’ wordt een leuke bestemmingwe logeren in Nieuwvliet, een klein dorpje waar de zon de stranden kust.
De volksmond spreekt over Sinte Pier, omdat Sint-Pieter, de patroonheilige van de kerk van Oud-Nieuwvliet is. Het dorpje telt amper 450 inwoners. Olderdijken en knotwilgen zijn er fijn gezelschap. De open ruimte spreekt tot de verbeelding, de stappenteller staat op 1400 tot aan de zee.
De zon schittert nog warme stralen, eindeloos verre zichten , enkel een gezellig strandpaviljoen vormt een  welkome stoorzender bij een 360°-draai om eigen as.
Laarsjes stappen in de golven, voetjes crossen door het vochtige zand, en kinderstemmen klinken enthousiast, terwijl zee en lucht langzaam versmelten en wij een warm drankje genieten in de knusse stoorzender.

Met de hele bende, zonen, schone dochters en kleine kinderen wonen we in een ruim huis, waar de kleintjes volop kunnen spelen en bewegen, het licht langs elke kant kan binnen sijpelen, waar ik me snel thuis voel. Mijn hele rijkdom wemelt en wriemelt rondom me, dat is mijn hemeltje op aarde.

Breskens en de boot naar Vlissingen staan (weer) op het programma, voor sommigen wordt het enkel een  ‘kwelling van de deinende boot’.
We lopen langs de gestreepte vuurtoren, waar Matroos Beek een fijne feeling mee heeft. Ik kijk en zoek, maar vind haar nergens 🙂

We zijn fan van het kindvriendelijke 5-weeghen restaurant, waar we alvast gezellig en ontspannen en lekker en bij de open haard en met een glaasje en met leuke babbels en in tof gezelschap ons  pré-robijnen-huwelijk vieren.

Terwijl de wasmachine  thuis terug vele toeren draait , knutsel ik een uurtje (dank je Photoshop!) en prik een bord met kleine herinneringen. Ik deel ‘mijn werkje’ graag even….

les 18 prikbord met briefjes