Dé afspraak

Er staat een zondagse afspraak op de kalender, toch beetje te ver rijden, dus snel er een extra overnachting aan koppelen. De Ernst Sillem hoeve in Den Dolder wordt The place to be, de bloem-rijke hof wenkt uitnodigend, thee, koffie en fris gefruit water wachten ons op, de eetruimte is hip en cosy.

Bij het vertrek lezen we 14 graden op het dashboard en zien we bomen verdwijnen in de dikke mistlaag. Dat belooft. Weerman Frank DB krijgt de nodige verwijten naar zijn kop geslingerd. Rond de middag klaart het gelukkig op, de zon waagt een schuchtere poging om er even later voluit voor te gaan, we krijgen vlot tien graden extra. Just in time, een ‘gezonde’ groenten-pannenkoek genieten we op een terras in lage Vuursche, een authentiek (18e eeuws) bosdorpje waar de tijd lijkt stil te staan. Restaurantjes en leuke winkeltjes zorgen voor leven en toeristen in de brouwerij.

De fietstocht leidt ons dwars doorheen de enorme Bussemerheide, die diep-paars kleur in de zon. De Hilversumtoren in de verte troont fier uit boven zoveel schoonheid, zoveel stilte, zoveel kleur, zoveel rust. Het fietspad slingert zich een weg dwars doorheen de heide, we nemen ‘hoe schoon de wereld de zomerse hei’ graag in ons op, via foto’s, via rustplekjes, via intense kijkmomenten.

hallo daar

Onderweg ontdekken we, totaal onverwacht en flink verscholen tussen het groen, de Sperwershof-theetuin in ’s Graveland met een heerlijk geurende biologische kruiden- en bloemenhof, veel leuke zithoekjes en uiteraard ook lekkere thee. Anemonen en herfstasters bloeien uitbundig.

De Oud-Loosdrechtsedijk oogt Noors met de veelkleurige huizen. daar zien we ons best wel wonen, met zicht op de plassen, maar onbetaalbaar, vertelt de local. Het blijft dus bij een simpele foto.

Geen spek voor onzen bek….

De tip van de schoondochter indachtig, staat ook het pittoreske Haarzuilens op het programma. Het 19e eeuws kasteel op oude fundamenten is volledig nagebouwd en ingericht in Middeleeuwse stijl door architect Cuypers, bekend van het Centraal station van Amsterdam. Graag hadden we er eens binnen gesnuisterd, maar met dank aan C (neen, niet Cuypers!) lukt het enkel na reservatie , en die zon-(letterlijk én figuurlijk)-dag heeft geen vrije ruimte meer. Een extra reden dus om later terug te keren, de immense kasteeltuin nemen we er graag voor lief bij.
Een vrijwilliger neemt de tijd om ons warm te maken en vertelt dat de rood-witte luiken, de heraldische kleuren van het wapen van het kasteel, ook de in oude stijl bewaarde gevels van het hele dorp sieren. Diagonalen verdelen de luiken in een wit-rood zandloperpatroon. Zelfs het Boni-mini-biebje krijgt dezelfde kleuren. Een écht must-do-dorpje.

Rood-wit


De Haarzuilens fietsroute kronkelt doorheen het rijke veenweidegebied, langs prachtige woningen , enkel bereikbaar via een romantisch bruggetje. Met knooppunten volgen we de route foutloos tot in Kamerik, waar ons in “Buitenplaats Kameryck” een gezellig en lekker welkom wacht. Hét doel van een toffe tweedaagse, de zondagse lunchafspraak met zoon, schone dochter en haar moeder. Verloren fietskilometers worden rijkelijk snel terug op niveau gebracht. De tijd vliegt, net zoals de babbels, heerlijk. En de zon, die zijn we nog niet kwijt!

Zwolle en Deventer

Buiten hangt de was nu te drogen in de regen, contradictio in terminis, de bedoeling was er nochtans, ooit worden de fietsshirtjes droog, donder knalt en regen stort, de voorbije dagen nemen ze ons niet meer af.
Met te natte vooruitzichten was er twijfel, vertrekken of veilig droog thuis blijven? Van uitstel kon enkel afstel komen, er is geen alternatieve vierdaagse meer samen met onze vrienden voorhanden, het wordt dus doorbijten,
K-way , regenbroek, reserveschoenen, extra truitjes en warme kousen verdwijnen vlot richting valies.

Onderweg lees ik ‘You can’t buy happiness, but you can buy a bycicle and that’s pretty close‘ op het raam van de fietsenwinkel. Als extra stimulans kan dit dienen! Fietsen op de auto dus!
De uitgeregende auto parkeren we aan het (VDV)hotel in Zwolle. Een kamer met zicht op Ikea, altijd een mogelijke optie bij te nat weer?


De volgende dagen wordt de fietsbroek niét meer boven gehaald. Ons hoor je dus vooral niét klagen.

We fietsen de Havezateroute. In de 17e eeuw is een havezate een groot versterkt huis, als belangrijke voorwaarde voor de bewoners om lid te worden bij het ridderschap van Drenthe. Adellijke buitenplaatsen imponeren. Kriskras rijden we droog! doorheen de Vechtstreek. Bij de boothuizen ontdek ik de zon én een buitenkans voor de foto-uitdaging van deze week. Klik.

Opdracht reflectie

Zwolle is een gezellige stad, waar vooral de 1000 m² boekenwinkel Waanders, die een herbestemming werd voor de Broerenkerk, de aandacht trekt. Je kan niet naast het historische orgel en het reusachtige moderne glas-in-lood-raam kijken. Cultuur snuiven en beleven in het prachtige kader is een waar genot, wandel de statige trappen op, vlei je rustig neer in de ruime ligzetels op de bovenste verdieping in café “de leeshemel” en geniet de vele fresco’s op de gerestaureerde historische gewelven, lectuur voor het grijpen.

We volgen de Ijsseldeltaroute naar de hanzestad Kampen met zijn historische binnenstad, moerasgebieden tussen de uitlopers van de Vecht fonkelen in de zon. Veel slentertijd hebben we niet, plots kleurt de lucht indrukwekkend donker, de regenradar (met dank aan de moderne techniek!) geeft ons nog net de kans om met flinke snelheid langs het oeverpad het theehuis Zalkerveer te bereiken. Perfecte timing! Het theehuis met lekkere appeltaart en de veerverbinding worden gerund door mensen met een verstandelijke beperking. We krijgen een warm, vrolijk welkom, en volgen geamuseerd de vele onverholen babbels. Eens de hemel is uitgeregend brengt het pontje ons en onze fietsen veilig naar de overkant.

Tussendoor ruilen we het logeeradres in Zwolle naar het één jaar oude Deventer-VDV. Het hotel is licht en luchtig, met Scandinavische touch en veel pasteltinten, kleuren en geuren verrassen, de kamers hebben een frisse look, het ontbijt is uitgebreid in een romantisch kader en het eten lekker, het(zelfde) gezelschap fijn. Nieuwe fietsroutes zijn uitgeplozen (hobby van manlief). Of uitgepluisd?

We wagen een klimmetje en vanuit Holten vertrekken we naar de Sallandse heuvelrug, waar paarse heide en uitgestrekte bospaden ons golvend verleiden tot steeds meer kms, ondanks de uitgestippelde route. Met onrustige benen die de slaap beletten als gevolg, maar daar liggen we niet wakker van, of toch wel? ……
Heide heeft bij mij een groooooot streepje voor, het uitzicht is geweldig. Jammer, ik vergat een foto te nemen op het hoogste en mooiste plekje….. Hier moet je het nu mee doen….

Hier waan je je even God…..

Vriendin speelt voor gids in het eeuwenoude Deventer, gelegen aan de Ijssel, doorheen charmante oude steegjes en historische gevels, verrassend mooie hoekjes, langs het aantrekkelijke Waaggebouw, de pittoreske binnenstad, het prachtige Bergkwartier waar je dwaalt doorheen de kleine straatjes en waar stokoude huizen authentiek in ere werden hersteld. Slenterend het stadje genieten is een grote must.

Een ommetje is hier toch meer dan de moeite waard?

De woorden van Thomas a Kempis op de gevel kan ik alleen maar volmondig beamen.

Autoworld

Of we iets met auto’s hebben, vraagt de kleinzoon.
Neen ventje, helemaal niet. Met vier wielen en een stuur zijn we tevreden, misschien toch graag comfortabele zetels, en airco als surplus (met die hete zomers tegenwoordig….), en wat ruimte uiteraard. Oh ja, graag automatic om de linkervoet wat extra rust te gunnen. Duidelijk toch dat we geen autofreaks zijn?

De jongens leven momenteel volop in de sjieke-auto-fase. Kleuren, merken, vormen worden volop gekeurd onderweg, ook handig als afleidingsmaneuver bij te lange autoritten en eindeloze vragen  ‘hoeveel minuten nog en we zijn er?’ en ‘duurt het nog lang?’ of ‘ik heb buikpijn’ of ‘oma, hij doet me pijn’ (“Hij” is de broer voor wie stilzitten een echte kwelling is)

Samen komen ze logeren en mogen dus de daginvulling kiezen.
Want opa en oma staan voor alles open! Echt waar? Echt waar!
Veruit op de eerste plaats staat een Ferrari-garage-bezoek, testrit inbegrepen.
Met twee beweeglijke kinderen een aankoop faken in een stijlvolle zaak? Misschien staan oma en opa toch niet echt voor alles open? Sorry jongens, maar….we hebben een alternatief.
Autoworld in het Jubelpark in Brussel. Het duurt geen vijf minuten en we zitten vertrekkensklaar, het duurt amper twee minuten en de eerste vraag ‘wanneer zijn we er?’ valt. We maken hen snel wegwijs in het GPS-bord, nu kunnen ze zelf volgen hoe eindeloos lang de rit nog duurt.

Langs brede lanen bereiken we het doel, en vinden jubelend een plaatsje vlak naast het (Jubel)park. Een prachtig stukje Brussel. Weelderige bloemenperken, heerlijk rustgevend, weidse vergezichten, monumenten en de Triomfboog met 3 gewelven als blikvanger.
Het museum moet geduld hebben, een voetbalveldje met spelende kinderen steekt de ogen uit. Voetbal boven auto (voorlopig). Frans tegen Vlaams, zwart tegen blank, ploegje tegen ploegje, zo ontzettend lief! Vermoeide beentjes (ja ook van stilzitten kan je doodmoe zijn) wordt nieuw leven ingeblazen, deze tussenstop is nodig, brood!nodig!

Het park heeft drie musea, wij ‘kiezen’ dus voor Autoworld.
Hier maak je een vervoer-reis door de tijd, van paardenkoets (in die wereld zou ik best wel winnen wonen!), heel veel oldtimers uit de verzameling Mahy, die rijp-voor-de-schroot-auto’s opblonk tot schitterende parels, over lelijke eendjes en nieuwere exemplaren naar super moderne wagens.
De achtergronden met bijpassende posters zijn vaak fascinerend.
Is dit beeld geen ideale toepassing van de foto-uitdaging van Satur9 ? Converterende Leading Lines leiden je met dieptezicht naar de krachtige triomfboog. Als je de deur opent ben je er zo….
Ook Vespa’s en de motorwereld krijgen een mooie plaats.

Prachtige achtergrond


Dé verrassing van de dag is het sublieme moment dat de FERRARI MONZA SP2  (Wie kent deze beauty nu niet?! Wij dus…) een rit met het nodige lawaai maakt op de esplanade.
‘Oma, er is nog een plaatsje vrij! Mag ik?’
Jammer maar helaas, chauffeur zoekt niet echt gezelschap. Overal staan immense fotocamera’s met geïnteresseerde mannen achter verborgen om deze ongelooflijke kans op de lens te krijgen.
Wel mogen ze even poseren voor mijn GSM-eke, fier als twee gieters.

Tijdelijk mogen ze even op mijn blog.

Voor wie interesse heeft: (zelf snap ik er geen snars van, ik lees dit op facebook)
De Ferrari Monza SP2 zijn samen met de Monza SP1 de voorlopers in een nieuw concept, bekend als ‘ Icona ‘ (Icona), dat in een leitmotief van de meest evocatieve auto ‘ s uit de Ferrari-geschiedenis tikt om een nieuw segment van speciale limited series auto ‘ s te creëren voor cliënten en verzamelaars. Het is de bedoeling om een moderne esthetiek te gebruiken om een tijdloze stijl opnieuw te interpreteren, met technologisch geavanceerde componenten en de hoogst mogelijke prestaties door continue innovatie.

Feit is dat de kinderen hun ogen uitkijken, en oma kijkt geboeid…..naar de glinsterende glans in de oogjes.

Tevreden kindjes, tevreden grootouders en wij zijn weer een ervaring rijker. Mij wordt alvast een Ferrari en opa een Porsche beloofd met de eerste zuur/duur/verdiende centjes later. Ik houd hen aan hun woord. Of toch niet?

Leuvens genieten

“2021 is een dubbel feestjaar voor Abdij van Park in Leuven. De orde van de norbertijnen bestaat 900 jaar én vanaf mei zijn de belangrijkste historische ruimtes van de abdij weer open voor publiek.”
Amper twee zinnen zijn voldoende om tickets te reserveren.
https://www.visitleuven.be/abdijvanpark

Zonder veel files, fietsen op de auto, komen we vlot op tijd aan.
De abdij is een heel goed bewaarde erfgoedsite en heeft zijn naam niet gestolen, we wandelen tussen de vijvers en veel fris groen.
De expo ‘Als de bliksem’ gidst ons doorheen 900 jaar geschiedenis. Momenteel wonen er nog 5 Norbertijnen. De refter en bibliotheek kregen een grondige restauratie en geven een ontroerend mooi beeld van hoe deze mannen, en ja aanvankelijk ook vrouwen, tot Rome besloot dat dit niet langer kon!, samen woonden volgens de leer van Augustinus. Witheren (genoemd naar hun pij) leven een dagelijks bestaan van bidden en werken.

Samen eten is een belangrijk gebeuren bij de gemeenschap. Waar niet?
Het plafond van de refter is een spektakel op zich. De kalksnijder creëerde in 1679 vele taferelen uit het oude en nieuwe testament. Het laatste avondmaal kan uiteraard niet ontbreken. Decoratieve 3D-figuren springen eruit, vooral opletten en een stijve nek vermijden want je blijft kijken. Er is ontzettend veel te zien.

In het gewelfde plafond van de bibliotheek zijn de taferelen nog virtuozer aangebracht. Gelukkig voorzien ze daar moderne ligzetels voor de toeristen om comfortbal bij de verhalen via oortjes het ‘boven’ te genieten.

De hoevewinkel en het abdijterras zijn hedendaags en bieden een warm welkom. We hebben echter geen tijd voor een terras tussen de bomen, stress!, want een schaduw-tafeltje voor een lekkere aspergelunch in the Lodge wacht.

Na de boeiende hap cultuur volgt de voorbij fietsende natuur als kers op de taart.

Onderweg wordt een whatsapp met beeld doorgestuurd naar de kroost ‘hier was onze eerste ontmoeting’.
Sarcastisch volgt de snelle reactie “zo romantisch”.
Even de korte anekdote uit de doeken doen: in dit saai-grijze fantasieloze gebouw, blok L, gebeurde ‘het’. Manlief zat bovenaan in de aula, achterste rij én flink op tijd voor die allereerste les van het jaar, hij bespiedde stilletjes drie telaatkomers met blossen van schaamte en mompelwoorden in de trend van ‘we vonden de weg niet’, de prof vergaf, man vergat niet en liet op datzelfde moment zijn eerste oogje vallen, ondertussen meer dan 43 jaar geleden…..

Zeg nu zelf, schitterend toch 🙂

Langs de Zoete Waters in Heverlee; het prachtige Meerdaalwoud, het grootste loofbos van Vlaanderen; Pellenberg, waar zuslief in een ver verleden vele maanden lang (nutteloos, dat blijft pijn doen) probeerde te revalideren fietsen we doorheen een schitterend golvend landschap. De witte dame (deze keer zonder pij) nodigt uit op een terras in Wijgmaal, puur verfrissende noodzaak in dit weer. Maar mij hoor je niet klagen, daar is ze dan, eindelijk, de zon met warmte, waar we te lang hebben op gewacht.
Een tweede stop met enkel een paar slokken lauw water volgt op een bankje met zicht op de abdij van Vlierbeek. Abdijen zijn in vandaag…..

De fietsbatterij houdt het ternauwernood vol, hij wordt oud, net als zijn baasje, waarmee niet ik maar de fiets bedoeld wordt! Mijn besluit staat vast, het wordt dringend uitkijken naar een nieuwe moderne versie, de tips van Myriam indachtig, rotatie- én trapkrachtsensor!

“Art will never die” en “art will save the world”

Mag ik een tip geven? Een fijn dagje uit in Mechelen? De stad aan de Dijle, kerkenstad met maar liefst 8 exemplaren, met veel historische panden, het kleurrijke Vrijbroekpark, de machtige Sint-Romboutskathedraal, het kleine en grote Begijnhof en het speelgoedmuseum…..

Wij houden het kleinschalig met grootschalig effect.


We starten op een ruim terras in de zon met zicht op glinsterend water én overheerlijke asperges, de Vlaamse wijze voor mij, Hollandse wijze voor manlief. Met een gevulde maag en vrolijke obers, heel tevreden dat ze na zeven maand stilstand en nietsdoen eindelijk weer mogen starten, kan de dag nog enkel glunderen.
Het terras hoort bij het nieuwe Van der Valkhotel in het meer dan 10 000 m² groot monumentale, prachtige pand. Het vroegere zwembad de ‘ouwen dok’ werd omgetoverd tot de vijver in de centrale hal. Het zwembadgebouw van 1916 sloot in 2001 om dan vele jaren leeg te staan tot Ben Wohrmann, 4e generatie Van der Valk, een nieuw project start, met volledig behoud van het statige pand. Het resultaat mag er zijn.

In de namiddag hebben we aan afspraak voor ‘het Kunstuur’. https://hetkunstuur.com/


An sich ben ik geen grote museumliefhebber, het vele stilstaan wordt me snel te zwaar en om een schilderij grondig te bekijken en vooral begrijpen neem ik vaak de tijd niet. On-kunde leidt te vaak tot on-interesse.


Dit is anders, dit blijkt mijn ding. BEperkt, BEcommentarieerd, BEzield.


In juist één uur wacht je een intimistische rondleiding in het donker decor van de Heilige Geestkapel waar 32 topstukken van Vlaamse schilders uit 1887- 1938 tentoongesteld worden. Bekende Vlamingen zoals Bart Somers (burgemeester van Mechelen), zanger Arno, psychiater Dirk de Wachter, ex-televisiemaker Mark Uytterhoeven, regisseur Alain Platel, fotograaf Lieve Blancquaert, journalise G Claeys, Wim Opbrouck en nog zoveel met hen vertellen boeiend over eigen ervaringen met een schilderij, er wordt op details gewezen die anders vlotjes wegglippen, je krijgt sfeer en achtergrond, zonder de historische toer op te gaan.
Via hologram zijn ze in de ruimte. Voor mij zo sterk aanwezig, dat ik een vriendelijke knik toewerp aan Elodie Quédraogo terwijl zij haar verhaal vertelt bij ‘de tenor en de soprano’ van Alfred Ost. Zij lijkt zo levens-écht, haar aanwezigheid verrast me, ze kijkt me recht in de ogen, een tevreden glimlach overvalt me achter het mondmasker, tot ik in een fractie van een seconde besef dat zij hier niet in realiteit aanwezig is, even ben ik mondmasker en donkere ruimte heel dankbaar, niemand zag deze spontane reactie, ik sla gelukkig geen al te mal figuur in mijn grote naïviteit.
Bij de volgende weet ik beter!

Zes mensen, waaronder wij, worden Coronaproof drie ruime kamers ingeloodst, deuren openen vanzelf, een museumstoeltje is voor elk van ons ter beschikking, oortjes in de oortjes, tussenin mooie muziek gecomponeerd door Dirk Brossé, enkel het besproken schilderij wordt verlicht, het hologram oogt echt, maar dat had je ondertussen wel al door….
Even googelen leert me “Een hologram geeft een driedimensionaal beeld van een object weer, welke door lichtinval tastbaar lijkt als ruimtelijk object.” Ik ben dus verontschuldigd?

Marc Van Ranst, actueel!, bij de triptiek van Albert Servaes. In de zakdoek bij veel verdriet om de dood herkent hij een mondmasker. Want het was de periode van de Spaanse griep. Reeds toen waren mondmaskers in. De griep is nooit meer echt verdwenen. ‘Vroeger gingen we op een meer natuurlijke manier om met de dood’

Op verkenning in de Verbeke Foundation.

Wat is kunst?
Wat is kunst?
Die blik in haar ogen dat is kunst
Wat is kunst?
Wat is kunst
?” (Noordkaap 1992)

De song schiet door mijn hoofd tijdens de wandeling in het bijna 30 hectare groot gebied (met 12 hectare natuur) van de Verbeke Foundation in Kemzeke in de buurt van Hulst.
Het gaat om één van de grootste privé-initiatieven van hedendaagse kunst in Europa.
Op fietsafstand hiervandaan, al heel lang op onze to-do-list, en pas nu voor het eerst heel verrassend ontdekt.

Begin 1990 begonnen Geert en Carla Verbeke-Lens kunst te verzamelen. De nu-gepensioneerde Geert was topman van het transportbedrijf Vegetra, de hele infrastructuur toverde hij in 2005 om tot een kunstsite, waar cultuur, natuur en ecologie elkaar vriendelijk en openhartig de hand reiken.
Tegenwoordig zie je er vooral hedendaagse bio-art, vaak controversieel, omringd met slingerende bospaden en vijvers , waar het heerlijk vertoeven is en elke hoek voor een verrassend effect zorgt. Het terrein wordt aangeboden als platform voor jonge kunstenaars zonder subsidies, die er logeren in speciale ‘residenties’, soms zie je ze aan het werk.

Het geheel oogt ruw, onaf, pretentieloos, beetje slordig, unpolished, en is voortdurend in beweging, net zoals het leven buiten de muren.
Kunstenaars mogen best vuile handen hebben“, woorden van Verbeke.

Momenteel kan je de wintercollectie bewonderen of ja, verafschuwen…., zoals de immense windmolenwiek, de kudde levensgrote paarden gefabriceerd van afval en klei in gaas, de ‘groene’ kathedraal van Marinus Boezem met vijf jaar oude populieren in steigerwerk dat jarenlang het dak van de Baudelokapel in Gent onderstutte. Na renovatie van de kapel verhuisden steiger en leien dakpannen naar Kemzeke.
Er zijn ontelbaar veel kisten met stoffige flesjes palm opgestapeld , er is de reusachtige koepel, gebouwd met houten balkjes met de grote ronde opening bovenaan waar zon en blauw (niet altijd, we blijven in België) doorheen stralen.

De sculptuur van wilgenbomen groeit voortdurend aan en confronteert de bomen (en onszelf) met hun (ons) eigen materiaal. De 90-jaar oude bomen waren ooit veroordeeld tot vernieling.
Beckers has given the old-timers a unique opportunity at survival and revival” en nog veel meer re’s.
De bar met gerecycleerd materiaal is sfeervol opgebouwd naast het troebel vijverwater, helaas niets vloeiends te vinden voor onze uitgedroogde kelen.
De échte take-away-bar is wel open, het grote terras zit ons wat te overvol.

De installatie van Koen Vanmechelen (Labiomista avant la lettre) en de Bing of the Ferro Listo van Panamarenko geven herkenning.

Er is zo ontzéttend veel te beleven, vaak grappig en vrolijk, zeker niet altijd mijn smaak, maar de originaliteit maakt het meer dan de moeite waard. Het is er fijn wandelen, kinderen mogen op de buitensculpturen klimmen en klauteren naar hartenlust, beetje jammer van het lawaai van de autostrade in de buurt, maar dan weer heel leuk is het stukje 1-meter brede kunst-autoweg op het domein, inclusief vangrails en verkeersborden op ware grootte.

Het stapelen van stenen -elke Bob de Bouwer kan er zich zalig uitleven- en ander afvalmateriaal werpt me terug naar juli 2020 en de ecokathedraal in het Friese dorp Mildam, die we deze zomer onder fijne begeleiding van Jan een bezoekje brachten. De natuur krijgt ook hier nu tijd en ruimte voor eigen creatief spel.

Om de immense binnenruimte te verkennen zijn de benen te moe en schijnt de zon te fel.
Maar van uitstel komt geen afstel, dat ligt vast.
De grote zandruimte met kunstwerken als speeltuigen gunnen de broodnodige rustpauze.
Een h.e.e.l bijzondere ervaring.
Zoals het past bij dit project, kan je best de route van tevoren downloaden, om niet – net als wij- hopeloos verdwaald te geraken….

Uiteraard klopt mijn smartphone overuren, een kleine selectie toon ik jullie graag.

Jump in the…….

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is spring-in-woord.jpg

Ruim twee jaar geleden leerde Photoshop me tulpen laten bloeien in letters. Het wordt een vrolijk geheel en symboliseert bovendien wat een kleurrijke lente in petto heeft. De veel te koude wind houdt me binnen vandaag, van spring(en) is hier geen sprake, en toch is winter 2021 officieel voltooid verleden tijd.

Bij buurvrouw gaat de tijd voorbij, heel stilletjes met veel tranen. Onlangs (klik) schreef ik over buurman, toen nog in machinaal leven, zonder enig besef van de kwellende angst van vrouw en kinderen bij elke telefoon, van hoop en wanhoop, van uitspraken door dokters in kansen en realiteit. Ze mochten nog even bij hem op de dag dat de toestellen zouden worden stil gelegd omwille van te definitieve orgaanaantasting, hij wordt nooit meer wakker, een gezond te jong leven (net 60…..) ging op kousenvoeten heen, omringd met liefhebbende knuffels, na amper 5 weken Corona.
Onze wensen ‘een gezond nieuw jaar’ leken nog niet koud….

Onverwacht valt de brief van kleinzoon in de bus. Hij is geen schrijver, ‘we moeten van school een brief schrijven en ik dacht meteen aan jou‘ (lief toch), een opdracht van de juf, de technieken van het correcte schrijven wordt de kinderen bijgebracht. Datum en plaats in de rechterbovenhoek, ruimte tussen de verschillende paragrafen, het mooiste geschrift bovenhalen, en ook de omslag met de juiste leestekens is met kinderlijke zorg geschreven.
Ik lees met veel plezier het kleinood dat nu een plaatsje krijgt aan de creatieve-kleinkinderen-werkjes-muur. En uiteraard neem ik direct de pen ter hand, woorden uit een ver verleden, en moet enkel de postbode nog de klus klaren.

Nu we terug met 10 buiten mogen, wordt manlief onverwacht en vooral eindelijk opgeroepen via de gidsenorganisatie om een rondleiding te geven door de Gentse binnenstad, de stad waar hij vijf jaar geleden zwaar verliefd op werd. Het duurde uiteraard even voor ik zijn tweede liefde met de glimlach leerde aanvaarden……
In alle hoeken en kanten slingeren hier boeken over het nu en toen en later van de prachtige stad. Op stap met negen gemaskerde toehoorders gaat hij volledig op in de presentatie, met open vraag en reactie, de stad boeit, de mensen zijn heel actief en geïnteresseerd. Een fijne groep, kleiner dan normaal, maar daarom zeker niet minder leuk, misschien zelfs integendeel.
Even voordien krijg ik het verrassende appje van vriendin – die ik anderhalf jaar niet meer in levende lijve zag, je weet wel……- dat zij en haar man net ontdekten dat mijn man hun gids wordt op die dag.
De zon straalt, met een omwegje van 25 km groene omgeving fiets ik uitgelaten richting centrum en barricadeer een lange bank, waar de anderhalve meter de koppels veilig scheidt en we heel leuk bijbabbelen over de charme waarmee manlief zijn grote liefde voor de stad heeft overgebracht, over hoe zij haar moeder verloor aan Corona, over de (on)gelukjes die we in de voorbije periode meemaakten, over de vreemde tijd, een tijd die te lang duurt, maar voor ons samen veel te kort was, met uitzicht op de prachtige Sint-Baafs kathedraal. Voor het rijke Barokke interieur, noch de crypte, noch het Lam Gods, noch het handschrift van Livinus in de vier evangeliën, één van de oudst bewaarde boeken in België, is nu tijd.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is wp-16163307086123825104570492952225.jpg


Zomaar een maandag

Ik ga bij de apotheek een doktersvoorschrift inwisselen.
Hij woont amper één km hiervandaan.

Bij het binnen komen ontdek ik dat het bewuste voorschrift geduldig thuis nog op me wacht…
Hij woont amper één km hiervandaan. Geen probleem.

Mét het voorschrift vertrek ik opnieuw.
Hij woont amper één km hiervandaan.

Daar toegekomen blijk ik geld, noch bankkaart op zak te hebben. Terug dus.
Hij woont amper één km hiervandaan.

Met voorschrift én geld keer ik opnieuw richting apotheek.
Hij woont amper één km hiervandaan.
En met het piepkleine doosje terug naar huis.
Hij woont amper één km hiervandaan.

Lekker graag ontvangen.

Opa en oma baard likkebaarden.

Deze avond geeft Martine Tanghe, nieuwslezer-anker-icoon, een laatste journaal op TV1.
Ze is net 65 geworden en gaat op pensioen.
Al 42 jaar werkt ze op de nieuwsdienst. En ze doet het uitstekend, ik zal haar écht missen.
Ik ben nog geen dag tegen mijn zin komen werken“, wie kan dit beweren?
Ze spreekt perfect de moedertaal met warme stem en voor haar verzorgd taalgebruik ontving ze meerdere prijzen.
Haar leven ging niet over rozen, moeder kreeg borstkanker, Martine ook en verdween een jaar van het scherm, haar man stierf vorig jaar op korte termijn.
Ook op het scherm toonde ze empathie, daar waar het kon en mocht.
En last but not least, ik zat mijn eerste jaar met haar op kot.
Ik met een BV 🙂 .
Een fijn meisje met vooral een sterke wil.
Nu bereiken we samen ‘de leeftijd’. En zo is de cirkel rond, en vind ik een vlot excuus voor het startverhaal hierboven.

Straks om 19 uur weet je waar ik zit, in de luie zetel voor het scherm. Ze laat een leegte na, zoveel is zeker. Wie volgt?


Welkom Sint

En ja, ter vervanging van mijn twee aparte foto’s die je hier nu extra werk bezorgen, had ik een veel mooier beeld van het geheel kunnen plukken van het internet.
Neem dus graag de bovenste, fantaseer de onderste ernaast, en klaar is Kees.
Het moest en zou een eigen maaksel worden van het kleurrijke geheel, te groot om van dichtbij te fotograferen.

En ja, ik had mezelf op het 1-meter-verhoog kunnen sjouwen voor het ideale beeld, maar teveel schoolgaande jeugd rondom belemmerde me om dit schouwtoneel op te voeren met bovendien een grote kans op mislukking en bijhorende lachsalvo’s. Op veilig spelen was dé boodschap.

Dus laat je creatief brein vooral zijn fantasievolle gang gaan.

Het kleurentapijt ligt nog tot 6 december op het stationsplein van mijn én Zijn thuisstad. Wat een eer. De Wase Vijverwinkel uit het bloedeigen dorp kan, door Corona of wat dacht je, geen bloementapijten leggen in het buitenland. Voor bloemen is het hier wat laat op het jaar, dus werden natuurlijk gekleurde houtjes gebruikt, die op bloemblaadjes lijken.
Drie tapijtleggers en een tiental vrijwilligers hebben twee volle dagen gewerkt aan 120 m² prachtige kunst, het resultaat mag er écht zijn.
Uitnodigend, vrolijk, warm welkom voor Hem, voor mij, voor groot en klein.

Coronaproof in buitenlucht én op afstand“, wat.haat.ik.die.woorden!

Wie toch liever het geheel wil bewonderen, googelen staat je vrij. Maar een bijhorende link vertikt mijn koppige ik.

De geschiedenis en het nu

Soldatenkerkhof Tyne Cot

De poort naar de Britse militaire begraafplaats staat open en bezorgt ons een indrukwekkend verstillende blik.

12 000 witte zerken als eerbetoon voor veel te jong gestorven mannen en mooie rode bloemen getuigen van een wreed verleden in de bloederige slag om Passendale, die net 100 dagen duurde.
Britten speken over het dal van het lijden (Passion Dale).

En toch staat de poort naar de vrijheid én de blauwe hemel voor ons terug open. Ook al voelen we ons deze dagen soms gevangen……

Fietsend doorheen de Westhoek, ontmoeten we groene weidse rust en de zachtwarme novemberzon.
Waar blijft de hete koffie?

Moeder en zoon in discussie. Overwegen we nog een bezoek aan het Duitse Cemetery in Langemark of kiezen we voor de (beloofde) ondergaande zon?

Duits kerkhof in Langemark

We komen er niet uit. Een compromis dringt zich op. En wat voor één!
Het wordt een beladen, maar prachtige dag, over verleden en heden, over toekomst en herkomst, over oud en koud, over natuurlijke rijkdom en Amerikaans dom, over walsen op de cosinus x + 1.

Een warme welkom van het enthousiaste kleine grut wacht ons op.