Wissenschaft kann nur gedeihen in einer Atmosphäre des freien Wortes. (A Einstein)

Ik ben vurige fan van Jabbertje, de figuurtjes zijn simpel én ook fijn om na te tekenen met de kleindochter. De tekst eenvoudig en actueel. Op facebook reken ik me graag tot één van de 83.570 medevolgers.

Neen, ik wil het niet hebben over de waarheid achter “ikdoewelmee” of ‘ikdoenietmee”.
Hier In België is het chaos troef, politiekers spreken zichzelf dag na dag tegen, herformuleren de eigen woorden voortdurend alsof ze telkens opnieuw dé waarheid verkondigen, virologen gaan in stiltestaking, je zou voor minder het Noorden kwijt raken. Zo ver ben ik dus momenteel….

Maar Jabbertje zou mijn onderwerp worden, Jabbertje met een duidelijke mening, altijd warm, zacht en eigenwijs, vrolijk vertolkt door het meisje met de schattige sprietjes.
Facebook is een medium waar je kan goedkeuren, afkeuren, meedenken, gal spuiten.
Uiteraard ben ik voor vrije meningsuiting,
we leven in een democratie,
maar
als je dit leest
dan vraag ik me toch af

reacties op facebook

of die taal echt niet anders kan
waarom de manier waarop gereageerd wordt niet met respect kan gebeuren
zelf word ik er ongemakkelijk van
en dan heb ik de meest aanvallende ‘rijke woordenschat’ nog veilig op het medium achter gelaten

Ik blijf haar trouwe volger, reageren doe ik nooit, reacties lees ik niet langer.

Een fijn, kletsnat WE! Voor de natuur een voltreffer.

Breda

We ontdekken Breda met hele brede lanen en prachtige omgeving. Buiten is het snikheet, hoogzomer in september, maar tussen de vele bossen is het aangenaam fietsen.

De ‘lekkere’ bloemen tronen me binnen in de gezellige foodmarkt met mooi interieur. Bierflesjes krijgen dubbel doel, eerst lekker, vervolgens kleurrijk.

Zelf heb ik een zwak voor begijnhoven, er straalt rust en sereniteit. Je even terug wanen in wat voorbij is garandeert een nostalgische sfeer. In België vinden we er nog in vele steden, Nederland heeft er nog amper twee, Amsterdam en Breda. De huizen staan rond de ‘bleekweide’, waar in een ver verleden eigen linnen én voor derden werd gebleekt. Onder invloed van de zon krijgt het linnen een frisse geur en blanke kleur.
Nu is die ruimte omgetoverd tot een door de stad perfect onderhouden kruidentuin, meer dan 300 soorten met bijhorende naam. Het rozenkransje of Antennaria dioica ligt er op zijn heilig plaatsje.
Er wonen nu enkel vrouwen, gescheiden, single, weduwe…..
Op de foto zie je de laatste twee begijnen.
De glazen bol weerkaatst de stilte.

Het is prinsjesdag in Nederland, de halve bevolking kleeft aan het scherm, vandaar de rust in de stad wellicht. We waren ons ‘van geen kwaad’ bewust.

We laveren doorheen het prachtige Mastbos, méér dan een bezoekje waard! de verdere heidebossen, die beschermen tegen de soms ongenadige zon.
We hebben reuze-dorst in Dorst, we vinden er niet direct een rustplekje, tot onverwacht houten zetels opduiken, de overburen van deze schaars bewoonde wereld hebben die er geplaatst voor de vermoeide bezoeker, tafeltje incluis. De joviale bewoners zitten in eigen hof aan de overkant, roepen ons toe ‘geniet het prachtige plekje’, en dat is het!, en ‘de koffie komt er zo aan’, maar die blijft uit.
Een babbel leert ons dat er een connectie is tussen onze stad Sint-Niklaas en Breda, via het oorlogsverleden. Vele vluchtelingen trokken in 1940 tevoet! uit Breda hierheen om in een school onder te duiken, tot Duitse bommen de school volledig vernietigden, veel te veel slachtoffers.
Het monument in de Gasmeterstraat, dat wij nog nooit ontdekten, schande!, als stille getuige.

In de voormalige boswachterij (in Dorst, jawel) botsen we op Beum, een monumentaal pand met mooie tuin, waar lekkere kokosijs en ananas ons wordt aangeboden door mensen met een licht verstandelijke beperking, die moeilijk een plaatsje op de arbeidsmarkt vinden. Het initiatief is meer dan een stop waard.
Het blijft een stille droom om op zo’n locatie vrijwilligerswerk te kunnen doen….

130 samen

Ai neen, wat ik geregeld op andere blogs las en waar ik als de dood voor was, is gebeurd. Mijn schrijfsels krijgen een andere lay-out en als bloganalfabeet kan ik hier uiteraard niet mee om.
Iets met blokken, met navigatie, en ik ontdek maar niet waar ik foto’s kan invoegen?!
Waarom het een tevreden mens moeilijk maken?
En help, waar zijn mijn foto’s heen? Geen media te bespeuren….
Tijd brengt raad, denk ik dan maar weer…… Maar het humeur wordt er niet beter op, ondanks de stralende zon die ‘maan’dag bekoort en ons heel fijn gezins-WE. Twee mensen samen worden ook maar één keer in het leven 130. Vooraleer me met verjaardagswensen te overstelpen, het duurt nog wel een paar maand, maar er is niets mis toch met een tweede ‘viering’ in sombere herfsttijden dan?!

We waren er al, maar blijven gecharmeerd door Archeon, het opnluchtmuseum ten Zuiden van Alphen aan de Rijn, dat ons doorheen de prehistorie, de Romeinse tijden en de Middeleeuwen loodst. Een ‘doe-en beleef- museum’ , dé meest verrijkende manier om kinderen geschiedenis op een speelse wijze te helpen ontdekken.

We voelen ons ridders, schakelen over naar Vikings, leven als Romeinen in de prachtige villa’s. Overal wordt gespeeld, verteld door acteurs/vrijwilligers die onze wereld van GSM, digitale fotografie, TV, materiële rijkdom totaal niet lijken te begrijpen.
We eten een hap in de Romeinse herberg en sluiten af met een pannenkoek in het klooster, waar de Franciscaan ons wegwijs maakt in zijn geschiedenis, zijn dagen van zorgen voor, toewijding en armoede. Waarna hij ons de weg wijst naar de lekkere hap en drank 🙂

De gladiatorenopvoering brengt de jongens in the mood, met een houten zwaard in de hand blijkt élke open plek in het park dé ideale uitdaag-plaats. Oma en kleindochter maken een vilten armband en beseffen hoeveel tijd zo’n ogenschijnlijk eenvoudig kleinood vraagt. Diepe buiging.

Kinderen stappen beetje angstig de donkere rieten hutten binnen, waar amper speelgoed en vooral geen enkel spoor van comfort is. Hoewel….. de pijl en boog de ogen uitsteken, ‘dat is pas leuk om in huis te hebben’.
Houten boomstammen met zachte vellen worden ‘eventjes’ verkozen boven het eigen bed met warm fantasierijk dekbed.

We waren er vorig jaar al, toen schreef ik er een blogje over. Met de klassieke editor. Duim!

Mijn ervaring op Tripadvisor toen spreekt nog steeds voor zichzelf:
We waren er met twee kleinkinderen van 8 en 10 jaar. Jong en oud vond het leerrijk, het park is heel mooi onderhouden, spannend, boeiend en interessant.
Mannen en vrouwen in de klederdracht uit die tijden vertellen hun verhaal, vanuit de ‘ik-persoon’, geven enthousiast en vaak grappig de uitleg.
Je waant je echt even ‘terug in de tijd’.
Het spektakel met de ridder en de gladiatoren is heel erg de moeite!
We komen zeker terug want zelfs één dag is eigenlijk onvoldoende om het allemaal te beleven.
Ook een aanrader zijn de overheerlijke pannenkoeken in het klooster. Met mooie kruidentuin
.”

Om ook in C-tijden een klein feestje te bouwen, was de hele bende paraat, het was geZellig, Zonnig, Zalig, Zot-fijn, zeer leerrijk.

Wij keren terug, beloofd, de tijd was veel te kort.

Met veel geknoei toch de kleine ridder in beeld gekregen.






Ontdekken met grote O.

Er wacht een drukke planning. Too much to do.
Limburg heeft zoveel te bieden, de oudste kleinkinderen zijn er klaar voor, klaar om te ontdekken, te kijken, sorry zien, te genieten.

De lange rit is er nog net iets teveel aan, maar als je ergens wil geraken, moet je ‘afzien’. Ze knikken braaf. Het gezag van om/pa.
De Kennedytunnel richting Antwerpen zet haar beste beentje voor, er is uitzonderlijk geen file.

Wandelen op ‘fietsen tussen de bomen’, wandelen in ‘fietsen tussen het water’, het Bokrijkpark en Labiomista staan op het programma. Klik en klik.
Too much to do voor één dag, daar hoort een overnachting bij, altijd super, ze krijgen een eigen kamer, uitgebreid ontbijt, en voelen zich groot.

In Bokrijk spelen we het interactieve Bruegelspel, ontdekken we hoe het verleden bewaard blijft in dit prachtige openluchtmuseum en weids park. Jammer dat Corona een stokje steekt voor het beoefenen van oude ambachten. Enkel de bakkerij is open, het bananenbrood is een échte aanrader!

wp-15987807867566931329439074722110.jpg
Bokrijk

Kleindochter is heel verrast bij de wandeling ‘fietsen doorheen het water’, papa en mama zwaan en de zes spruiten komen heel dichtbij, blazen flink van zich af als een hond in de buurt komt, het is er niet druk en zalig zen genieten.

wp-15987808487586090832644253984981.jpg
in de bubbel blijven

In een TV-programma leerde ik onlangs Koen van Mechelen uit Genk kennen, kan je nog volgen?
Hij werd beroemd bij het kruisen van kippen over heel de wereld.
Zijn 24 ha openluchtmuseum/park Biomista is gebouwd op de voormalige mijnsite Zwartberg (sinds 1910) en vervolgens  de private Zoo (sinds 1970), waar mishandelde dieren uit circus en failliete dierentuinen werden opgevangen. Dieren konden er vrij rond lopen, maar subsidies ontbraken, de deuren moesten toe…..
Tot  Koen er zijn kunstenproject, onder vorm van beelden en levende dieren, waar maakt. Het park opende één jaar geleden de deuren.

Een tuin van orde en chaos, een arena van cultuur en natuur. Vanmechelen’s wonderlab.”

Architectuur, kunst, wetenschap en  natuur gaan er hand in hand. Een kunstig geheel over de mix van het leven in voortdurende evolutie.

Met een audiofoon leer je het project begrijpen, ook al blijft kunst voor interpretatie vatbaar. In het park gaat de natuur zijn gang, struikgewassen en bomen krijgen er vrij spel, dieren hebben ruimte, veel ruimte op het oude dierenpark.
De alpaca stamt af van de dromedaris, deze heeft een dubbel immuunsysteem, en zou dus goed bestand zijn tegen virussen, ook “het” virus? De vraag blijft hoe deze immuniteit over te brengen op de mens?
Alles wordt door de meester himself duidelijk uitgelegd, ook de kinderen begrijpen én onthouden. Want op weg met mensen uit het onderwijs betekent gegarandeerd een toets als toetje.

Hij wil locaal globaal maken, en hoopt glocaal te bereiken.

Het park staat voor rust, boeiende levensvragen, overheersende natuur, kunst die mooie plekken krijgt én aanspreekt, prachtige bruggetjes, een leerrijke kuierdag.

wp-15987808970012629403852959179751.jpg
Kruising tussen aap en uil. De aap staat voor vrolijkheid en elegantie, voor gevoel, de uil waakt en straalt intellect uit. Kruisen en verbinden staat centraal in Koens denken. Op de achtergrond zie je villa UpUnDi, de Open University of Diversity

 

wp-15987810238717520351786756708478.jpg
Laat kinderen SPELEN! Een noodzakelijk gebod.

 

Hap, trap,maal vijf

Happen

Koffie met taart als verwelkoming.De eerste honger is gestild.
Kaaskroket op een bedje van sla. Mmmmm.
Soepje van witte groenten op servetten bedje. Ik ben voldaan.
Kabeljauw op bedje van prei. Dat wordt stouwen.
Hoeve-ijs in bedje van warme chocoladesaus. De lege gaatjes worden -toch beetje hopeloos, maar oh zo lekker!-  nog volgepropt.

Tussen de verschillende gerechten door moéten we verteren, we trappen de 60 km rond.

Happen en trappen dus. Een heerlijke formule. Vorige zomer voor het eerst uitgetest in Nederland, nu nog meer fan. De keuze valt, na wijs beraad, op fietsen tussen de bomen in Bosland. (Limburg, België)
Klik. https://www.happenentrappen.nl/route/197

De fietsbrug, een dubbele cirkel met een doorsnede van 100 meter en maar liefst 700 meter lang, stijgt geleidelijk (3-4%) tot 10 meter hoogte. Door het prachtige Bosland zo spectaculair te ontsluiten, kunnen bezoekers deze natuur op een heel bijzondere manier beleven.”
Ik heb de eigen rit gefilmd, maar bewegende beelden  kan ik hier niet kwijt, ze zijn nochtans geweldig! (stoef, stoef), en ik ben nog steeds geen Youtube-kanaal rijk. Als je even onze belevenis wil meegenieten, kan je op deze website een filmpje ontdekken. Klik.

Blog

Kort voor de middag is het er vrij druk, een toeristisch trekpleister in Limburg. Maar tegen de avond rijden we er alleen, ik doe de rit vlotjes acht keer opnieuw en opnieuw, mijn enthousiasme kent geen grenzen, en telkens geraak ik gecharmeerd door de schitterende uitzichten, de avondlijke zonnestralen doorheen de Cortenstalen palen, als fiere symbolen van rechte stammen van de dennenbomen, de geuren van het bos, een circle of life in Bosland.
De constructie is niet enkel leuk om te beklimmen en vooral af te dalen, maar vormt ook een mooi kunstwerk op zichzelf. Soms vinden fietsers en wandelaars de hoogte beklemmend en durven nauwelijks over de reling buigen, ik daarentegen geniet volop, stijgen, het bereiken van het hoogtepunt zorgt altijd voor enige (in)spanning, pauzeren, de omgeving opnemen en dan bergaf, voeten bewegingsloos op de trappers, alle zintuigen op scherp.

Blog 3
Terwijl ik blijf toeren, pluist manlief op veilige grond de kaart uit

Als ode aan de natuur creëert Will Beckers natuurlijke kunstwerken uit duizenden wilgentakken. Er staan er meerdere verspreid over Bosland. Zeker ook een stop waard!
Ze slingert als een reusachtige draak/slak tussen de bomen heen.

Blog 2

Bosland is meer dan 5000 ha groot, dus neen, we zagen niet alles!
Eerlijk? Slechts dit ééntje.

Bedankt kindjes voor deze magnifieke cadeau, en over een paar maand verjaar ik terug!
Jammer dat jullie hier niet mee lezen….

Tussen twee werelden

Is het echt al vijf jaar geleden dat ik  mijn definitief afscheid van het schoolse leven vierde en  door collega’s in bloemen, ballonnen én cadeautjes  werd gezet?
Een verrassend nieuw  tijdperk stapte ik in, onzeker, gemengde gevoelens, twijfelend, verlangend naar en terugkijkend op, was het niet te vroeg, zou het ooit wennen?
Tempus fugit, fijn dat ik mee vlieg, maar ook de jaren razen mee.
De dag blijft me bij alsof het gisteren was.

De wit-roze hartenwens heb ik volgzaam proberen in te vullen, dag na dag, in school leer je toch vooral gehoorzamen?

Naadloos sluit hier het prachtige boek bij aan.  ‘Tussen twee werelden”  van Franco Faggiano, een Italiaanse journalist, die houdt van schrijven en lange, eenzame wandelingen door de bergen. Sfeervol, heel sterk!
Zoals ik ben overgestapt van een druk, altijd bezig bestaan naar de rustige pensioenwereld, verhuizen hier vader en (pleeg)zoon vanuit het gejaagde Milaan naar een stil huis in de Piemontse Alpen.

Graag laat ik  fijne herinneringen in gedachten stromen aan  Piemonte met de Vespa in een ver – zo voelt het toch- verleden!

Zijn dochter leidt een totaal ander leven en gaat studeren in het buitenland. Vader probeert hopeloos het gemis van zijn overleden vrouw een plaats te geven, de pleegzoon heeft het Aspergersyndroom.
Met rust laten is de boodschap, elkaar toelaten in het verdriet en de opgesloten wereld.
Oké, soms zijn we een beetje antisociaal, we hebben nog niet helemaal de moed die nodig is om de strijd aan te binden met onvoorspelbaarheid, maar per saldo kunnen we het goed met elkaar vinden.”
Aanvankelijk verdragen ze elkaar, maar de band tussen hen wordt doorheen het boek steeds sterker, liefdevoller, er ontstaat een mentale groei in beide karakters, omringd met  prachtig Italiaans berglandschap.
Het verhaal op zich speelt geen grote rol, twee mensen leveren een innerlijke strijd om de ware ik te zoeken, ook vinden ze die andere ik, elkaar, het boek ontroert.
Een oprecht, sober, stil leven, met vragen en antwoorden, met ver- en bewondering, met vallen en opstaan.

Dochter (die moeder is verloren): “Na een zwaar verlies heeft iedereen zijn nooduitgang. Ik heb er met iedereen over gepraat, ik heb het mijn vrienden verteld, ik heb het gedeeld, zodat de last minder zwaar werd. Maar jij hebt alles binnengehouden, dus heeft de pijn zichzelf bevrucht en zich uitgebreid.
Vader : “Als je onverwacht zo’n groot verdriet moet verwerken, is isolement de eerste natuurlijke schuilplaats die je vindt, en lijkt dat een uitstekend beschermend schild
Dochter : “Jij zonderde je niet alleen af, je groef ook nog eens greppels om je heen. De Grand Canyon…. Nu heb je de greppels dichtgegooid…. Klopt het dat je tot rust bent gekomen?
Vader : “Daar heb je gelijk in, al bekijken we die rust van dag tot dag. Dat is onze regel
Vader : “Ben jij gelukkig?”
Dochter : ” Ik probeer het te zijn, ik zoek, pas me aan, experimenteer, doe mee, en soms vertrouw ik op het lot en het geluk. Ik struikel en soms raak ik gekwetst, maar ik ga door. Ik geloof dat je om gelukkig te zijn….in beweging moet blijven om te zorgen dat er mooie dingen kunnen gebeuren. Ik weet niet of ik gelukkig ben, maar ben redelijk tevreden en dat is op dit moment genoeg.”

De auteur heeft zich sterk bevraagd over het Aspergersyndroom via twee bevriende neuropsychiaters, die net als hij de bergen eindeloos verkennen. Ook via veel jongeren met dit syndroom, hij noemt ze “oprechte, onopgesmukte mensen, soms een beetje narrig, maar altijd verrassend.”

In het dorp Sansicario heeft het personage Daniele Bermond (zijn naam in het boek én ook in werkelijkheid)  een vakantieboerderij Barba Gust, waar de zoon zijn (boek)dagen doorbrengt én die echt bestaat
Dus ben ik even gaan googelen, en heb gevonden.
http://barbagust.com/agriturismo/

Alleen al omwille van de schitterende sfeer in het boek, zou ik een logement daar met plezier smaken.

 

 

 

Frisse lucht

De natuur mogen we nog in, de zon schreeuwt om aandacht, aandacht die graag even  weg van Corona zweeft.
De fietsen worden van stal gehaald , snel even  testen of we in tijden van gekte nog in staat zijn ons evenwicht te bewaren op twee draaiende wielen.
Stille wegen leiden ons richting Kruibeke en Bazel. Daar is het rustig genieten op een bankje, een flesje water en wafelkoekje bij de hand, want alles wat enigszins op een terras lijkt is potdicht. Warme drank lukt  enkel nog met een thermos, die  we thuis vlotjes vergeten zijn. Geen probleem, warme thee werkt op de plasspieren, manlief vindt wel een boom, maar zelf sla ik dan in paniek bij elke hobbel in de weg.

We wandelen doorheen De Arcade.
Arcade gunt bezoekers een nieuwe blik op de polders”
“Arcade inspireert”
“Arcade verbindt de polders met het dorp”

En hebben we niet net nu nood aan een nieuwe uitdaging en verbinding?

Een gaanderij, die de blik verruimt, prachtige cultuur in natuur.

De weg ligt voor ons open, voorlopig nog even een onzekere weg ,  maar de bestemming blijft de polders, het leven als vanouds.

In het kunstwerk van Pieterjan Gijs en Arnout Van Vaerenbergh, samen het kunstenaarsduo Gijs Van Vaerenbergh, zit 19 ton cortenstaal verwerkt, een materiaal dat vroeger vaak in scheepsbouw werd gebruikt (en nu weer erg trendy is) en zo een duidelijke link wil tonen met de scheepvaart op de Schelde.

Als ik me de laatste weken niet al minuscuul klein voelde in deze vreemde wereld, dan ervaar ik het hier zeker met heel mijn lijf.
De bogen zijn 27 meter lang en 10 meter hoog, ze verkleinen naargelang ze de dijk opklimmen.

Imposant, mooi, inspirerend, laat je fantasie de vrije loop bij dit zigzaggend bogenkunstwerk. Felblauw en bruin geven een prachtig kleurenspel.

wp-15845475374178671976655899519205.jpg

Mensen verschillen, rechten niet (Loesje)

Hoewel we de uitdrukkelijke raad krijgen om in ons kot te blijven, ‘vier’ ik vrouwendag met eigen kroost, weg van het kot, sorry Maggy, eigenzinnig als altijd, de voetjes onder tafel, een hapje en een drankje, omringd met veel gezelschap (foei!) en vooral gezellige babbels.

Vandaag sta ik op met lichte koorts. Ai, dan toch?? Een dagje binnen dus, boek en zetel bij de hand, terwijl buiten in overvloedig zonlicht baadt….

Gedachten worden mijmeringen, ik hecht totaal niet aan vrouwendag, en al die andere dagen, hoog tijd om mediordag te bepalen?!
Medior is een benaming voor mensen van middelbare leeftijd, meestal voor jonge gepensioneerden met zin in het leven“, voila, op mijn lijf geschreven.

Ik ben me er heel sterk van bewust dat vrouwen in heel veel landen als minderwaardig worden beschouwd. Ook anno 2020. Grote grote schande.
Zijn we niet allen gewoon ‘mens’?
Voel ik mezelf als vrouw achteruit gesteld?

Ik ben een piepjong bleuke en krijg een werkkans aangeboden in een pure jongensschool. Dertigkoppige klassen met stoere binken gaan geen enkele uitdaging uit de weg om de jonge, idealistische, naïeve juf het leven bitterzuur te maken.
Avond na avond kom ik dood-moe thuis, vaak in tranen.
Desillusies troef.
No problem, ik blijf vechten, en blijf winnen.
Het corps is een mannenbattalion, amper vier vrouwen is de school rijk, ik ben veruit de jongste. Ik zoek hulp, bevestiging, raad, maar ‘als je ervoor kiest om in een jongenswereld les te geven, moet je maar je mannetje staan‘.
Nood dwingt keuze….
Met de immense steun van een vrouwelijke collega geraak ik groentje af.
Veni, vidi, vici, ik doe -zoals beloofd- het jaar rond, en geef met de glim/grijnslach mijn ontslag.

We spreken 1984. Nog steeds heb ik geen vaste job, daar waar toen overschot was, is nu een groot tekort in het onderwijs, de interims ben ik kots-zat, ik besluit mijn geluk elders te zoeken. Geslaagd voor het examen bij de bank, mag ik op persoonlijk gesprek komen, een tribunaal van drie mannen ontvangt me. Nadat ik heb bekend moeder te zijn van drie kleine kinderen, krijg ik de ijzig koude douche, in drievoud.
Zou je niet beter gewoon thuis blijven, madameke (ik haat verkleinwoorden), je kindjes hebben een mama aan de haard nodig. Ik slik nog een vol kwartier ‘goede raad’ en druip af, wacht niet langer op de beslissing, die was duidelijk.

En daar stopt mijn verhaal. Geen enkele verdere discriminatie valt me nog te beurt.
Ik vind de ideale job, word gewaardeerd en voel me prettig, iedereen gelijk voor de wet.
Met een man uit de duizend, die altijd klaar staat, binnen en buitenshuis, voel ik me rijk, hier bestaan geen expliciete ‘vrouwen-‘ en ‘mannentaken’, we voedden de kinderen samen op, genieten de kleinkinderen in een fijn oma-opa-duo, ondanks de goede raad besloot ik geen haardvrouw te worden.
Ik hoef geen verwennerij op vrouwendag, het is een dagelijks gebeuren.
Ik besef, chance en luxe, heel veel vrouwen niet gegeven….