Donker en licht in Antwerpen

inCollage_20181228_094424133.jpg

 

in deze tijd van vele tinten grijs
waar kleur verzadigt en geur geeft prijs
ontdekken we nieuw levenselixir
omwikkeld in zijdepapier
en metalen constructies
schitterende creaties
van China en hier

het magisch sprookje stappen we binnen
de lotusprinses wil leven en minnen
Chinees nieuwjaar, een oude traditie
donkerte ondergaat transitie
levendige ambitie
tedere affectie
schitterende briljantie
vrolijke explosie
romantische emotie
nauwgezette precisie
tegen koud en grijs warme sensatie

twee volle maand is er gewerkt
met vele meter satijn
en nog meer lichtjes
lotusgeur en maneschijn
we sturen een wens de wereld in
waar ik bij de boom hoop verzin
 gulle liefde in denken en dromen
thuiskomen
aankomen en doorstromen

(4500 uren vakmanschap
60 ton staal
130 Chinese kunstenaars
32 Belgische artiesten
30000 energiezuinige lampjes
25000 meter satijn)

 

 

 

 

 

Advertenties

Gesprek met de regen

De voorstelling van het theaterstuk van Nieuwstedelijk wordt ingeleid door een Knack-journaliste die druk met armen en benen zwaait. Ze vertelt als een sneltrein, sommige toehoorders kunnen zich niet langer concentreren, zelf kom ik vervolgens  ‘opgedraaid’ de zaal binnen.

Adam (Tom Van Bauwel) en Niki (Sara Vertongen) vertrekken hals over kop naar Singapore – symbool voor dé stad waar het leven erg snel om je heen vliegt-  om in nieuwe uitdagingen te vluchten na het overlijden van hun dochter.
Zij stort zich in de razende technologische wereld, goochelt met google en smartphone, in de hoop het on-leef-bare  verdriet een plaats te kunnen geven.
Hij daarentegen trekt traag doorheen de stad en spreekt temidden de moussonregens tot zijn dochter, hij hoopt ze terug te vinden, kan niet verder leven zonder haar.
Tegenstellingen zijn duidelijk voelbaar. Verdringen van verdriet of zich wentelen in datzelfde gevoel, zich storten op het werk of traag doorheen de stad wandelen en het gemis toelaten, de spanning in de muziek en de  videobeelden van de levendige stad op de achtergrond komen bijna letterlijk hun nieuwe, ongezellige, te stille huiskamer binnen.
De (ant)woorden van de overleden dochter vallen letterlijk in druppels uit de hemel.

Om dit te realiseren, trekt de theatermaker Stijn Devillé naar het e-Media Research Lab van de KU Leuven, waar twee studenten  zich over dit praktisch uitvoerbare  probleem buigen, het regent  leesbare waterwoorden op de voorstelling via 400 ventielen.
Een 3D-printer, watergeruis, belichting en veel programmeerwerk zorgen voor dit unieke innovatieve staaltje  techniek en bijhorende ontroering.
Prachtige woorden, gevormd in en door regendruppels, rollen vanuit de hoogte en plenzen nattig op de grond.
De kletterende moussonregens vertolken het klimaat van verdriet en tranen.

De voorstelling over rouw en het (vruchteloos) op zoek gaan naar een (on)mogelijk nieuwe inhoud van ‘het’ geluk, (be)leef ik intens mee.
Vader en dochter gaan met elkaar in gesprek, over hoe het nu verder moet, over alleen achterblijven en eenzaam zijn, over rouw en sterven, over de oerknal, over het waarom, waarom toch en waarom toch wij…..

Ze wordt doodgezwegen, daarom moesten we vluchten naar het andere eind van de wereld. Is ze dan nog niet dood genoeg?”

“dit is het dus …   dacht ik
dit is het dus    ze is dood
mijn kind is dood
ik heb een dood kind
kijk mij   ecce homo
ocharme ik
het drama waar ik  naar verlang
naar op zoek ben
om mijn leven kleur  en glans te geven
voltrekt zich nu
dit is het dus”

(woorden van de vader in het stuk)

Knap technisch, knap ontroerend, knap gevoelig ‘uit het leven’ gespeeld, knappe acteurs schitteren in  eenvoud en naturel. Knap met hoofdletter op élk gebied.

Het theaterstuk is gedeeltelijk autobiografisch.
De klap waarmee het zesjarig dochtertje van de regisseur en auteur op het familiefeest levenloos van de trap valt, is in zijn geheugen gegrift. Hij slaagt erin haar te reanimeren, ze houdt er geen letsel aan over, maar beide ouders zijn getekend, de verwachte opluchting om het ‘succes van het overleven’ blijft uit, vele maanden lang.
Zij rouwden om een kind dat ze niet hadden verloren“.
Een wetenschappelijk  bericht in De Standaard over de oerknal helpt hem onverwacht uit zijn apathie, het artikel  overstijgt zijn mens-denken, hij kan weer functioneren en creëert deze prachtige voorstelling.

Stijn beschrijft het gebeuren met onderstaande woorden, die voor mij zo ongelooflijk herkenbaar zijn in het verwerken van het enorme verdriet bij mijn beide ouders, toen hun dochter, mijn zus  stierf.
Mijn moeder is vrouw, de man in het theaterstuk, mijn vader is man, de vrouw in dit stuk.
Elk van hen probeerde anders te verwerken, wat soms voor spanningen zorgde, maar waar ze uiteindelijk samen sterker uit kwamen, ook al bleven ze gekwetst tot ze uiteindelijk zelf ‘moesten’ loslaten.

Je hebt twee rouwstijlen.
De eerste kennen we het best en is het meest aanvaard.
Veel verdriet, 
veel huilen, niets kunnen of willen doen.
De tweede is instrumenteler.

Je wil iets doen en je leven weer in handen nemen.
………
Vaak wordt die eerste intuïtieve rouwstijl als vrouwelijk bestempeld, en de instrumentele
stijl als mannelijk.
Dat wilde ik omdraaien.
Zij is de carrièrevrouw, de rationele geest.”

Girl

De film houdt me in de ban.

Er zijn absolute voor- én tegenstanders.
Er wordt (te)veel over gesproken in de media, dan steek ik zelf mijn voelhorens uit en wil vooral mijn eigen recensie neerschrijven, vanuit mijn gevoel en mijn ervaren.

De 27-jarige  Lucas  Dhont regisseert zijn eerste filmdebuut.
Hij, de spelers en de film vielen reeds in de prijzen.
Maar daar is het me echt niet om te doen.

De film baseert zich op het ware verhaal van de Vlaamse Nora Monsecour, geboren in het lichaam van een  jongen, die reeds op heel jonge leeftijd beseft slechts één doel voor ogen te hebben, nl danseres worden.

Victor Polster (16 jaar) speelt de hoofdrol heel naturel en ontroerend mooi, hij danst reeds langer, maar moest nog leren zich in de rol van acteur en transgender te verplaatsen.
Hij slaagt hier wonderlijk mooi in.

Ik verlies me totaal in de beelden, de vele pirouettes en buitelingen trekken me mee het verhaal in. Victor is de echte naam, zij wil Lara heten en vooral zijn.
Aangrijpend is de motivatie en het ongeduld waarmee ze haar voelen waar wil maken.
Ze kan niet wachten, en doet -soms wanhopig- pogingen om het echte meisje te zijn.

Er is weinig sprake van pesterijen in haar bestaan, ze is omringd door een begrijpende, meelevende vader, het lieve broertje, de empathische psycholoog,  bezorgde medici en fijne mede-dansers die haar vlot  aanvaarden, soms wel met een spoor van  jeugdige nieuwsgierigheid, maar ze hoort erbij.
Voor hen is ze een meisje, zelf ambieert ze direct vrouw te zijn.

Ondanks al dit begrip, slaagt ze er heel moeilijk in zichzelf te aanvaarden. Ze vecht niet tegen de buitenwereld, maar voor zichzelf.
Ze wil geen voorbeeld zijn, maar gewoon een meisje.

Ik leef sterk mee in de vele close-ups van haar in pijn verwrongen ogen, vaak vochtig met  tranen en heel diep verdriet. Minutenlang maakt ze ingewikkelde dansbewegingen, zonder muziek, ze getuigt van een enorme doorzetting, tot bloedens toe.

Ondanks het vriendelijk begrip van haar vader, een man uit de duizend!, revolteert ze, omdat ze niet verder kan en wil leven met haar lichaam. Ze krijgt het gevoel dat niemand haar écht bevat. Ze houdt afstand van al het begrip rondom haar, zwijgt en ondergaat, maar voelt des te intenser hoe moeilijk het jongenslichaam het haar voortdurend maakt.

Soms zijn de beelden schokkend eerlijk, pijnlijk wreed, doorspekt met diep rakende emotie, maar altijd wars van enige vorm van sensatie.

Jezelf aanvaarden, daarin ligt dé boodschap.
De omgeving staat hierin reeds veel verder.
En dat juist maakt deze film anders.

Enkel de commentaren en het gegiechel van een groep schoolmeisjes (oh en eh en waaah en bah…), het geknabbel uit grote zakken popcorn, het geritsel van plastiek zakjes snoep, drankblikjes die met een knalletje worden geopend, vermijden dat ook ik met vochtige ogen buiten stap.

 

 

7 mannen + 7 vrouwen = 14 levensgenieters.

De tijd van ‘samen’ is weer daar. Met zeven (ex-)collega’s en partners trekken we er -ondertussen voor de derde keer-  een WE-tje op uit. Dit jaar mikken we op een piepklein dorpje  met de romantische naam Waterlandkerkje. (omgeving Sluis)

In de jaren zestig van de 20e eeuw braken moeilijke tijden voor het dorp aan. Door een gebrek aan nieuwbouwwoningen trokken jonge gezinnen er weg en veel oude huizen werden verkocht als vakantiewoningen” ( Wikipedia).
Wij huren dus  een stokoud huis(je?) met authentieke meubels vol lekkers, heel veel stof …..

20180929_205000

……en massa’s spinnen.

Het uitzicht vanuit onze slaapkamer is  prachtig, geniet  gewoon even mee doorheen het (overigens kunstig geweven!) webbengordijn 🙂

20180930_084130.jpg

We logeren aan een prachtige kreek, waar de beestjes hun natuurlijke biotoop kunnen waar maken, waar een stofvrij (echt waar!) bankje staat!

Ondanks de kapotte douche, ondanks de wijnglazen die een deftige spoelbeurt broodnodig  ondergaan vooraleer eraan te nippen, ondanks de gesofistikeerde  stofwebben, straalt het huis ook ergens Engelse romantiek uit. Het etiket ‘charmant’ (wat volgens huizenjagers eigenlijk synoniem staat voor ‘ veel oplapwerk’) spreekt voor zich. En toch, toch….. heeft het iets gemoedelijks, iets lieflijks, iets innemends, iets  gezellig ouderwets, we reizen  terug in grootmoeders tijd.

20180928_155255.jpg

We zijn een sportief team. Meer dan 100 km fietsplezier wordt gegarandeerd, we ontspannen op  terrassen met heerlijke uitzichten op zee en felblauwe lucht, zorgen voor de nodige drukte in  typisch Hollandse, gemoedelijke paviljoens, genieten van spijs en drank, van overheerlijke spaghettisaus tot teppanyaki, van rood over rosé naar wit, van water en wind, van bergopjes en uitbollen, van herinneringen en toekomstplannen, van kreekjes en tochten doorheen water, van het magnifieke kerkplein in Groede en prettige drukte in Cadzand, van laaaange avondbabbels en uitgebreid ontbijtbuffet, van vermoeide oogjes en  extra laagjes zon-wind-bruin.

Manlief doktert de tochten uit. En maakt “geheime” contacten, die inspireren tot een toffe onverwachte ontmoeting met de sympathieke gids van de vuurtoren in Breskens, een  zebra-gietijzeren constructie, die prachtig onderhouden wordt door vrijwilligers, een uniek project. Méér dan een bezoek waard!

Terwijl we  naar de lantaarnkoepel trappen, voelen we ons ovenwarm opwarmen of flink afkoelen naargelang de gietijzeren buitenomgeving zwart of wit is geverfd.
Vergezichten worden gesmaakt en gekiekt.

 

 

De hartelijke gids ontvangt ons met open armen, vertelt, begeleidt en babbelt gezellig na, samen met haar man. Het voelt aan alsof we elkaar al jaren kennen, en toch kende ik deze dame -tot dan toe-  enkel als blogmaatje, een ‘grensgeval’ onder de naam  Matroos Beek.
Hoe fijn was het om écht contact te krijgen met deze enthousiaste persoon en dit uniek vrijwilligerswerk. Hartverwarmend! Dank je wel, Bea!

Eenzaam en geborgen

Ooit werd me geleerd om nooit met ‘ik’ te starten in een opstel, een verhaal, een verhandeling. En toch doe ik het, want ik heb het boek gelezen, ik ga een interpretatie geven, ik ga hier mijn gevoelens  proberen neer te schrijven. Even ‘ik’, zonder de ander.
Zes maal “ik”….., straks vind ik mezelf nog belangrijk…

Het einde van de eenzaamheid” van Benedict Wells. 

Om de inhoud te kennen, moet je het gewoon lezen. Ja doen!
In een heel kleine notendop toch het verhaal : drie kinderen leven hun eigen paradijsje, tot beide ouders een ongeluk krijgen (hierover wordt heel weinig geschreven) en ze allen jong wees worden. Dit gebeuren tekent hun leven, vooral Jules (de jongste, de hoofd- en ik-persoon)  blijft zich hierachter verschuilen en ondergaat gelaten  de eenzaamheid, hij heeft immers “een excuus”. Zijn zus verdwaalt in een sex-, drugs- en een carpe-diem-leven, de oudste zoon vertegenwoordigt de ratio, de rust, de ‘wijze’ broer.
Ze kennen allen een hechte samenhorigheid in het verdriet, de pijn en vreugde. En toch verteren ze  elk op een  andere manier.

Ik (weeral ‘ik’) lees échte, hartverwarmende  liefde, er speelt pure eenzaamheid, die verdrongen of door-leefd wordt,  broers-zussen-liefde is tastbaar aanwezig, ook al vraagt het even tijd. Het verhaal is doorspekt van emoties, zonder ooit de sentimentele toer op te gaan. Zijn schrijfstijl is eenvoudig en realistisch, net zoals de houding van de hoofdpersonages, ik (her)lees traag en door-voel, want wil vooral niets missen in het verhaal over vroeger en nu. Soms zijn situaties herkenbaar, maar altijd (be)grijpbaar.
Zijn wij de architect van ons leven (zoals Bart Peters deze morgen nog toevallig op de radio verkondigde) of blijven we de gevolgen dragen van ons verleden?

Ik weet het niet, wil het eigenlijk ook niet weten, ik hoef geen be/ver/oordeling als wat gebeurd is een al dan niet blijvende rol speelt, het verleden wis je niet uit, en afhankelijk van het karakter wordt de ene persoon er sterker door, en zal de ander zich laten gaan.

“Elk huisje heeft zijn kruisje” hoorde ik vroeger vaak thuis, waarop ik het  nooit kon nalaten aan te vullen met ‘maar niet elk kruis is even groot’.

Ik ben weer eens verdronken, ondergedompeld in een gevoelig, fijn leesbaar verhaal.
Een tip voor wie graag en hier mee leest.

Tien redenen…..

20180904_173941

 

…….. waarom het me weer is gelukt vandaag

  • Ik trein richting Kortrijk, het stadje waar ik ooit 2 jaar heb verbleven, gestudeerd en vrienden voor het leven gemaakt.
  • In Salon en vie wordt met veel passie gekookt. Twee dames ontvangen  vriendelijk en charmant op het  tuinterras. Alles heeft hier ‘met goesting’ te maken, het interieur oogt huiselijk met zeteltjes, gezellige stoelen, tafeltjes en  vele handgeletterde borden verrassen met originele quotes.
  • Koffie en thee en cheesecake genieten  in het trotse,  warme en aangename  interieur van Viva Sara.
  • Ondanks de voorspellingen, blijft het aangenaam zacht. Op  10 regendruppels na die de zalm vochtig houden, is het fijn terrasjesweer.
  • We springen binnen in Theoria  ‘waar de boeken tijd hebben’ , in het beschermde Casino, een groots wit gebouw. Het is er  heerlijk vertoeven.
    De boeken liggen er verspreid in prachtige, monumentale kamers, die pure romantiek uitstralen. Overal staan tafels en zetels om rustig te genieten met een boek en koffie. Veel boeken krijgen een strook met een korte bespreking én waardering van lezers.
    De goesting om te kopen en in de verhalen  te verdwalen is groot.
    Je kan er ook een date aangaan met een onbekend boek in cadeauverpakking, omschreven in 6 kernwoorden.
    Originaliteit troef.
  • Zittend op een rustig plekje op de trein geniet ik van ‘Het einde van de eenzaamheid’ van Benedicht Wells. Ik beland terug in de heerlijke verslavingsfase, en dompel me onder in het pakkende verhaal. Het boek werd bekroond met vele prijzen, en krijgt er van mij een extra bij.
    De taal is naturel, het verhaal boeiend en vooral empathisch.
    Ik laat me volledig meeslepen….
  • De trein heeft vertraging, waardoor ik  dus  langer in het boek kan duiken.
  • Het kleine schoteltje ( foto) helpt niet meer vergeten, nu de avond valt en het licht stilletjes wegtrekt.
  • Bij het thuiskomen wacht me een eigen-brouwsel-pakketje, dat aangenaam bevalt.
  • Tot slot lees ik op de deur van het kleinste kamertje in Salon en vie :
    20180904_142042.jpg

Moerdijk enBeijerland

20180827_181516

180 kilometers hebben we in de fietsbenen. Onder een soms dreigende,  bewolkte, lichtjes druppelende, of egaal grijze hemel.
Cirrus, cumulus en stratuswolken  sluieren, stapelen en spreiden zich boven ons uit.
En oh, ik vergeet ‘warempel’ het wolkenloze streepje zon en het uurtje stralend blauw tijdens onze driedaagse…..

Naar de ‘zeven bergen’ blijven we op zoek,  maar het gezellige, piepkleine stadje ontdekken we snel.
Tot het einde van de jaren 60 doorkruiste een waterlijn met haventje dit kleine stadje, sinds de  demping wordt de haven gebruikt als parkeerplaats en marktje. Getuigen van ooit-laden-en-lossen zijn nog overal merkbaar. Het straatje Havennoord-Havenzuid is sfeervol, maar we missen de oude watergang middenin. Maar je kan er heerlijk eten!
En ook het klassieke ‘Stoofstraatje’ getuigt van een klassiek verhaal.  🙂

Het vestingstadje Willemstad charmeert met zijn haventje.
Jammer van de vele motards die er -net als wij- hun zondagmiddag doorbrengen, maar met veel geraas arriveren en vertrekken.

We fietsen de Ruigenhilroute, maar missen de verwachte mooie omgeving door een teveel aan  hoge silo’s van suikerbieten. Het terrasje  OP het water MET warme appeltaart ONDER de parasol TUSSEN eindeloze golfjes maakt veel goed.

Het eerste veerpont blijkt gesloten op die dag, het tweede vaart niet uit wegens teveel wind (en doorheen diezelfde wind fietsen we 77 km! Kleine pluim voor onszelf waard 🙂 ), pas drie pogingen later geraken we in het Biesbosch. Een stukje geschiedenis kan je hier lezen. Wij beleven de rust, de vele waters, het land van eb en vloed, de kronkelende kreken hoog en droog vanop de fiets. Met dank aan onze gids die niet voorzag dat  eetgelegenheden daar op maandag gesloten zijn, ontdekken we het Huiskamercafé Fluitekruid, waar we fijne biologische gerechten krijgen voorgeschoteld en  ons ontspannen  laten verwennen door de lieve gastvrouw, die graag bij de gasten komt zitten als ze niet in haar keukentje bezig moet zijn.

Op een onbewoond eiland
loopt niemand voor je neus
ja je voelt je d’r blij want
lekker leven is de leus” (Kinderen voor kinderen)

De veerpont van de laatste dag brengt ons naar een oase van rust,  waar de stilte je heel zachtjes in haar greep houdt, waar Hooglanders, reigers en verschillende vogels het prachtige eilandje bewonen, waar we heerlijk onthaasten, waar Hélène zorgt voor smakelijke biopannenkoeken, waar we een hemels stukje Nederland aantreffen.
We missen fietspaden, vooral wandelen is er de boodschap.
Tiengemeten ontstaat op het einde van de 16e eeuw wanneer een slijkplaat droog valt in het Haringvliet. Aanvankelijk is het ‘tien gemeten’ ( = 5 hectare) groot, maar sinds 1639 is het 116 hectare groot, dank zij veel intensieve arbeid.
Het heeft  drie W-gezichten : Weemoed (waar ooit het eiland is ontstaan), Weelde (moeras vol vogels) en Wildernis (waar het water en de moerassen de baas zijn)
In 2006 heeft het eiland een metamorfose gekregen van landbouwgrond  naar pure natuur. Een fantastisch to-do-rust-stipje op de Hollandse kaart!

Genieten doen we ook in het museum van Rien Poortvliet, met humoristische illustraties en aandoenlijke schilderijen.

20180828_113913
We spreken ‘dezelfde taal’ in Nederland en Vlaanderen.
Toch kijkt de Hollandse vrouw vreemd op als manlief vraagt “Heb je soms een plannetje voor mij?” Hij bedoelt een kaartje van de route, zij begrijpt een idee, een plan.
Lachend voegt ze eraan toe “Ja, ook voor vogelen hebben jullie een heel aparte betekenis’. Het is nu onze beurt om vreemd op te kijken  🙂

 

 

PLAY

PLAY is een gratis stadsparcours voor actuele kunst dat van 23 juni tot 11 november het kloppend hart van Kortrijk inpalmt met interactieve kunstwerken. 
Veertig internationale kunstenaars van topniveau toveren de binnenstad om tot een speelruimte voor iedereen

Onze relatie met spelen wordt ontleed via de kunst, kunst met een alternatieve en verrassende blik,  origineel, speel-s.
Een uniek speelterrein voor groot en klein, oud en jong, man en vrouw…..

We laten  ‘altijd is Kortjakje ziek’ klinken door met een stok op een metalen hek te kloppen. (Frederik van Simaey. België)

Op het hobbelend voetbalveld (dé favoriet van de kleinzoon) ontvouwen we een eigen tactiek en worden nieuwe spelregels verzonnen. (Priscilla Monge. CR)

Wim Delvoye creëert een goal met glas in lood. De verbinding tussen religie en sport wordt zo verwezenlijkt. Jammer dat flits hier niet wordt toegelaten (waarom??), waardoor de foto iets te donker uitvalt.

20180811_162546.jpg

20180811_162727.jpg

De felrode kronkelende park/tuinbank  van Jeppe Hein uit Denemarken stimuleert het sociale contact tussen de voorbijgangers, je kan er de beste zihouding uitzoeken en rustig converseren. Maar je schuift steevast naar elkaar toe, letterlijk en figuurlijk.

In de historische Broeltoren  voel je je zweven tussen de massa groene ballonnen, die tot boven de hoofden reikt, waarin groot en klein zich een weg  baant of zich verstopt, waarbij een claustrofobisch effect deze oma even in de ban houdt.
We worden ons bewust van de lege ruimte boven onze hoofden.

De hellingsgraad van de ‘afrolhelling’ is zo berekend dat je euforisch duizelig wordt, niet voor ‘mensen op leeftijd’ 🙂 . Kinderen dollen en rollen. (Paolo Pivi; Italië)

De kleinkinderen spelen hun eerste, spannende casinospel met  spelregels die ze zelf verzinnen. (Guillaume Bijl, België)

Kleindochter ontdekt prachtige gouden schoenen. (ze is en blijft er verzot op)
“Toch maar niet, oma”.
Haar eerste waaahhh smelt als sneeuw voor de zon bij de ontdekking  van de vele pinnetjes die zomaar uit de voetzool prikken.
Glitter en glamour laat de vrouw nu eenmaal afzien.

Er wordt gegooid met, gerold in, geschopt op, gewuifd met  150 kg confetti (het gewicht van Markus Sixay uit Denemarken). De vele kleurtjes blijven in onze haren hangen, who cares?

Nog vele andere kunstwerken verdienen een lovend woordje.
Beleef ze gewoon zelf en leef je vooral in.

We don’t stop playing because we grow old; we grow old because we stop playing” (Georges Shaw)

“You can not change the cards we are dealt, just how we play the game”. (Randy Pausch)

En tussendoor ontdekken we prachtige plekjes Kortrijk!
Pleintjes aan het water, fantastische verborgen hoekjes, we plannen een terugkomdag.

 

 

met de gids door Gent

Met een vriendengroepje van negen trekken we richting Gent, om er de meest verborgen hoekjes en kantjes te ontdekken. Gids voorop, wij luisteren, worden teruggeworpen via  een boeiende vertelling in de Middeleeuwen.
Gent toen, verrassend Gent nu, met oude en nieuwe sporen.
Met veel aandacht voor het verhaal achter de gebouwen en de rustieke pleintjes, voor de legende en het echte leven.

Vooraleer hier te verzeilen in een Wikipedia-pagina, haal ik simpelweg wat herinneringen op, die me hebben geraakt, geen simpele weetjes die elke encyclopedie kan weergeven.

Het vertrek is gepland aan het mystieke Gravensteen, die van burcht -over gebouw voor het rechtswezen -over de binnenin ondergebrachte fabriekjes -naar terug burcht is geëvolueerd, hét pronkstuk op de wereldtentoonstelling in 1913 .
Dit gebouw is een topic in Gent, wij gaan voor de stillere, prachtige omgeving van de Lieve, die in het verleden een grote rol speelde voor graan- en wijnvervoer van en naar Damme. We zitten op bankjes bij de prachtig groene wilgen die treuren over de vergane glorie van het kanaal.

Hier zou ik willen wonen…. pure rust vlak bij het bruisend stadsleven. We dromen over een huis met verschillende verdiepingen, om er met vrienden te gaan samenwonen, onze ‘seniorentoekomst’ indachtig 🙂 . Eerst nog de Lotto winnen!

Op de deurbel van een ossenbloedrood imposant pand  prijkt de naam ‘Verhofstadt- Verkinderen’. Is hij het? Ja hij is het die hier woont!
Tot de ‘kers op de taart’ himself aan de overkant van de straat loopt, en zijn vrouw de deur opent en iets mompelt van ‘ja, hij woont hier’. Ideale timing door de gids 🙂 .

We stappen richting Prinsenhofplein, waar de luisterbankjes ons geduldig opwachten.
Enkel een resterende muur en poort getuigen nog van het bestaan van de immense residentie van de Bourgondische hertogen, waaronder de beroemde/beruchte keizer Karel.
De keizer die de Gentenaars de naam ‘stroppendragers’ bezorgde, door in een ver verleden ‘creesers’ (krijsers) met de strop om de hals door de laan te laten lopen, als vernederende straf voor de opstandigheid.
Het 180 kg zware beeld van Chris de Mangel staat uitdagend, blootsvoets, richting keizer Karel, te staren. De duim tussen ring- en middelvinger als teken van pure verachting.
De zichtbaarheid van de mannelijkheid is enkel een gevolg van de wind, die het hemd tegen het lichaam aandrukt.

stroppendrager

We krijgen -onverwacht, maar fijn geregeld door de gids-  toegang tot de tuin van het klooster van de ongeschoeide karmelieten. Deze paters leiden (of lijden?!) een leven van armoede, gebed en contemplatie.
De voorwaarde is dat we heel rustig zijn en enkel fluisteren. No problem!
De oude leeuwenkooi, waar ooit de leeuwen van keizer Karel verbleven en waaruit eentje ontsnapte om bloeddorstig drie mensen aan stukken te rijten, gaf plaats aan de dierentuin, die drie volle eeuwen overleefde.
Een blik achter een eigenlijk ontoelaatbaar scherm wordt ons hierbij gegund.

Via de kleine straatjes van Patershol keren we terug. We herkennen het échte hol, waar de arbeidersbevolking in de Middeleeuwen water uit de gracht kwam halen om het leer te looien. Het stonk er toen vreselijk naar urine.
In de jaren 60 had dit ‘hol’ geen goede naam, nu proeven we nog enkel nog de rijkere sferen.

We praten na , genieten na, lachen na, proberen ons in te leven in de ‘goeie oude tijd’ (?)   in een gezellige brasserie de Stokerij, een voormalige brouwerij en jeneverstokerij, waar de broers Claes als architecten zoveel mogelijk de oude elementen van het beschermd gebouw verwerkten.
Het interieur is fraai en ongedwongen, de bediening galant, het eten lekker, het gezelschap fijn.

We leerden een mooi stukje Gent kennen via intrigerende verhalen van onze gids.

Waarvoor dank, manlief 🙂

 

 

 

Fare Thee Well Tour

Een niet echt fijn (of echt niet fijn) karaktertrekje ga ik hier verklappen, nl mijn (lichte?) ergernis als mensen  telkens over-enthousiast reageren bij letterlijk alles wat  hun levenspad kruist. Dan dwalen mijn gedachten  snel in de richting van ‘ wees  realistisch, dit kan toch niet’ of ‘meen je dit nu echt?’ of ‘wees eens eerlijk voor jezelf’ of ‘waar zit de criticus in jou ?’ of……
Waar zijn de kleine (liefst niet te grote) downs bij de ups? Leven is vooral eenvoudig ervaren en eerlijk je aanvoelen vertellen, ook als het tegenvalt…..

Ik slik die ergernis  braaf in, maar de irritatie doemt vlot op bij een volgend verhaal.

En toch, en toch….. sta ik hier wéér  met een innig, intens optreden, waar we mochten van genieten.
Erger je rustig!
Ik probeer kritisch te blijven, maar….. Joan Baez zong pakkend, vaak poëtisch krachtig, soms ingetogen, zij met haar gitaar of met de tweekoppige band, waaronder haar zoon als drummer. Hoe fijn moet het zijn om samen met je zoon op te treden.
Zowaar jaloers! Tweede niet echt fijn trekje….

Het imposante en tegelijk intieme Bozar-gebouw – van de hand van Horta- heeft een bevreemdende schoonheid.

Joan Baez is een 77-jarige folk- én protest-zangeres. Haar debuut optreden gebeurde ruim 60 jaar geleden, en nog is haar stem ontroerend melodieus.
Ze speelt pretentieloos, is vriendelijk en zacht, vertelt met humor dat  ‘dit 10 jaar geleden nog niet zou zijn gebeurd’ als ze onverwacht haar tekst heel even kwijt is.
Eénmalig.
De hoge tonen haalt ze  moeiteloos. Ze overtuigt, ze staat er écht op haar laatste formele afscheidstoer in Europa.
Veel te vroeg om te stoppen, daar ben ik van overtuigd, maar ze voelt wellicht de leeftijd.

Het is een optreden van veel schoonheid, we beleven  kippenvel-momenten.

Zij voelt ons sterk mee-leven, echt aandoenlijk als  de vele fans – gezeten in de rustieke rode zeteltjes- enthousiast meezingen  bij ‘Imagine ‘ (John Lennon).

Vaak geeft ze een unieke interpretatie aan songs van andere zangers.
Zoals bij ‘Joe Hill'( Earl Robinson); ‘It’s all over now, baby blue’ (Bob Dylan, ooit haar liefje); Gracias a la vida’ (V Parra), met hierbij een vertaald stukje uit het Spaans, dat me treft  :

Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.
Het gaf me twee ogen, die, als ik ze open,
perfect het zwart van het wit onderscheiden
en in de hoge hemel, de met sterren bezaaide diepte
en in de menigte de man van wie ik houd
………..
Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.
Het heeft me de lach en de traan gegeven.
Zo onderscheid ik geluk van verdriet,
de twee elementen die mijn lied vormen
……….
‘Diamonds and rust’ en haar nieuwe CD geven een beeld van eigen songs.

‘The house of the rising sun’ , een traditioneel volkslied uit de Verenigde staten, wordt sfeerrijk  vertolkt naar eigen interpretatie.

Joan, standingvol gekleed,  houdt ons twee volle uren in haar ban, chapeau voor de leeftijd. Ze verdient én krijgt een minutenlange staande ovatie.

Na het optreden trekken we nog even de stad in , Brussel by night op zijn kleurrijkst, sprookjesachtig mooi, een zachte lente-avond…..

20180521_221618.jpg