Frisse lucht

De natuur mogen we nog in, de zon schreeuwt om aandacht, aandacht die graag even  weg van Corona zweeft.
De fietsen worden van stal gehaald , snel even  testen of we in tijden van gekte nog in staat zijn ons evenwicht te bewaren op twee draaiende wielen.
Stille wegen leiden ons richting Kruibeke en Bazel. Daar is het rustig genieten op een bankje, een flesje water en wafelkoekje bij de hand, want alles wat enigszins op een terras lijkt is potdicht. Warme drank lukt  enkel nog met een thermos, die  we thuis vlotjes vergeten zijn. Geen probleem, warme thee werkt op de plasspieren, manlief vindt wel een boom, maar zelf sla ik dan in paniek bij elke hobbel in de weg.

We wandelen doorheen De Arcade.
Arcade gunt bezoekers een nieuwe blik op de polders”
“Arcade inspireert”
“Arcade verbindt de polders met het dorp”

En hebben we niet net nu nood aan een nieuwe uitdaging en verbinding?

Een gaanderij, die de blik verruimt, prachtige cultuur in natuur.

De weg ligt voor ons open, voorlopig nog even een onzekere weg ,  maar de bestemming blijft de polders, het leven als vanouds.

In het kunstwerk van Pieterjan Gijs en Arnout Van Vaerenbergh, samen het kunstenaarsduo Gijs Van Vaerenbergh, zit 19 ton cortenstaal verwerkt, een materiaal dat vroeger vaak in scheepsbouw werd gebruikt (en nu weer erg trendy is) en zo een duidelijke link wil tonen met de scheepvaart op de Schelde.

Als ik me de laatste weken niet al minuscuul klein voelde in deze vreemde wereld, dan ervaar ik het hier zeker met heel mijn lijf.
De bogen zijn 27 meter lang en 10 meter hoog, ze verkleinen naargelang ze de dijk opklimmen.

Imposant, mooi, inspirerend, laat je fantasie de vrije loop bij dit zigzaggend bogenkunstwerk. Felblauw en bruin geven een prachtig kleurenspel.

wp-15845475374178671976655899519205.jpg

Mensen verschillen, rechten niet (Loesje)

Hoewel we de uitdrukkelijke raad krijgen om in ons kot te blijven, ‘vier’ ik vrouwendag met eigen kroost, weg van het kot, sorry Maggy, eigenzinnig als altijd, de voetjes onder tafel, een hapje en een drankje, omringd met veel gezelschap (foei!) en vooral gezellige babbels.

Vandaag sta ik op met lichte koorts. Ai, dan toch?? Een dagje binnen dus, boek en zetel bij de hand, terwijl buiten in overvloedig zonlicht baadt….

Gedachten worden mijmeringen, ik hecht totaal niet aan vrouwendag, en al die andere dagen, hoog tijd om mediordag te bepalen?!
Medior is een benaming voor mensen van middelbare leeftijd, meestal voor jonge gepensioneerden met zin in het leven“, voila, op mijn lijf geschreven.

Ik ben me er heel sterk van bewust dat vrouwen in heel veel landen als minderwaardig worden beschouwd. Ook anno 2020. Grote grote schande.
Zijn we niet allen gewoon ‘mens’?
Voel ik mezelf als vrouw achteruit gesteld?

Ik ben een piepjong bleuke en krijg een werkkans aangeboden in een pure jongensschool. Dertigkoppige klassen met stoere binken gaan geen enkele uitdaging uit de weg om de jonge, idealistische, naïeve juf het leven bitterzuur te maken.
Avond na avond kom ik dood-moe thuis, vaak in tranen.
Desillusies troef.
No problem, ik blijf vechten, en blijf winnen.
Het corps is een mannenbattalion, amper vier vrouwen is de school rijk, ik ben veruit de jongste. Ik zoek hulp, bevestiging, raad, maar ‘als je ervoor kiest om in een jongenswereld les te geven, moet je maar je mannetje staan‘.
Nood dwingt keuze….
Met de immense steun van een vrouwelijke collega geraak ik groentje af.
Veni, vidi, vici, ik doe -zoals beloofd- het jaar rond, en geef met de glim/grijnslach mijn ontslag.

We spreken 1984. Nog steeds heb ik geen vaste job, daar waar toen overschot was, is nu een groot tekort in het onderwijs, de interims ben ik kots-zat, ik besluit mijn geluk elders te zoeken. Geslaagd voor het examen bij de bank, mag ik op persoonlijk gesprek komen, een tribunaal van drie mannen ontvangt me. Nadat ik heb bekend moeder te zijn van drie kleine kinderen, krijg ik de ijzig koude douche, in drievoud.
Zou je niet beter gewoon thuis blijven, madameke (ik haat verkleinwoorden), je kindjes hebben een mama aan de haard nodig. Ik slik nog een vol kwartier ‘goede raad’ en druip af, wacht niet langer op de beslissing, die was duidelijk.

En daar stopt mijn verhaal. Geen enkele verdere discriminatie valt me nog te beurt.
Ik vind de ideale job, word gewaardeerd en voel me prettig, iedereen gelijk voor de wet.
Met een man uit de duizend, die altijd klaar staat, binnen en buitenshuis, voel ik me rijk, hier bestaan geen expliciete ‘vrouwen-‘ en ‘mannentaken’, we voedden de kinderen samen op, genieten de kleinkinderen in een fijn oma-opa-duo, ondanks de goede raad besloot ik geen haardvrouw te worden.
Ik hoef geen verwennerij op vrouwendag, het is een dagelijks gebeuren.
Ik besef, chance en luxe, heel veel vrouwen niet gegeven….

Just a fascinating day

Tussen de eindeloze buien door fiets ik richting centrum. Samen met vriendin heb ik me ingeschreven voor de éénmalige les over het gezondheidsdossier.
Jong, oud, man, vrouw, neen, geen hond, noch kat, de zaal zit bomvol en luistert geboeid.
my.belgium.be wordt het volgend project om me in te verdiepen. Ik ken de truken van de foor, nu nog uitpluizen.

Lunchen en bijbabbelen doen we in een retrohuis, de naam spreekt voor zich, met tijd en boterhammen. Klik. De kaart is beperkt, de slaatjes origineel, het eten héérlijk, het gezellige stoveke warm. Geen overbodige luxe, authentieke details, vriendelijke bediening door een jonge gast, boordevol plannen en lichtjes timide, beetje onzeker, zo heb ik ze graag.
We vergeten uur en tijd, tot stress opduikt, we hebben ons – weeral- over-babbeld.

De avond valt…..in buien naar beneden….

Ze is 81, blikt terug op 60 jaar toneelspelen, komt uit een artistieke familie, leeft van energie en passie, authentiek, verliefd op de liefde, het woord bitter kent ze niet, ongelukkig zijn wel. Chris Lomme oogt  jonger, een mooie vrouw.

‘Reverence’ staat op ons programma, maar manlief hoest zich de (ooit door twee embolies getroffen) longen uit het lijf, en in Coronatijden kan dit al eens woedende reacties uitlokken, hij blijft dus thuis.
Snel bel ik een paar vrienden op, allen hebben ze andere plannen, moederziel alleen rijd ik door de gietende regen, in gezelschap van nachtblindheid, naar het cultureel centrum, de witte streepjeslijnen op de straten tussen mijn en dijn vervagen, ik rijd voorzichtig. Suikervrije snoepjes op zak, stel je voor dat ik een kuchje voel kriebelen in m’n keel…..
Ik heb de ruimte, de ruimte van twee volle zetels.

Manlief heeft iets gemist!, een sfeervolle, intieme, warme, ontroerende solovoorstelling van Chris met regisseur Michael De Cock  over loslaten, leven in liefde, verdriet, kleine gelukjes, ze zingt “sometimes I’m happy, sometimes i’m sad……”
Het leven is als een toneelstuk, je beleeft intens de scènes, je eindigt in stilte en leegte.
Om oud te worden moet je lang leven‘.
Haar stem klinkt doorleefd, haar been springt 70° de lucht in, ze blijft lenig als een kat, ondanks haar  81  gedreven jaren.
Ze danst ‘Save the last dance with me’, het publiek zingt zachtjes mee, de krop in de keel.

Er is die eigen warme mooie stem  uit de microfoon die haar en ons toespreekt, er zijn de projecties op drie doeken op de achtergrond met beelden uit een boeiend verleden, ze is een subliem verteltalent op de stoel, voor de vuist weg (zo voelt het toch aan), vol humor….. over Fabiola en haar kapsel die de voorstelling in KVS kwam volgen, uiteraard op de eerste rij, de mensen achter haar kregen duidelijk een te lange nek….

Ze staat voor de hemelpoort. 
‘Godverdomme, besta jij echt?’
‘Neen, maar laten we even doen alsof’
‘Maar dat doen we al ons hele leven?!’

Bij het einde van de voorstelling doet ze de ‘reverence’, de buiging die ze leerde, ooit op internaat. Een diepe buiging voor haar publiek.
Er volgt een staande ovatie, zij én wij, zichtbaar ontroerd. Een grote dame!
Ze stopt niet, nog zoveel plannen, zo wil ik oud worden.

 

Onverwachte ontdekking

De trein is (te) stipt op tijd, ik besluit in de  gewonnen tijd een kuier(uit)stapje te maken, rustig  doorheen het centrum van Merelbeke Flora. (bij Gent)
Op het kerkpleintje stap ik in de grote Lauwer-rouw-krans van het kunstenaarsduo  Niko Van Stichel en Lut Van De Bos .
Wandelend doorheen het kunstwerk met een diameter van 8 meter en  een waarde van 75 000 euro, ontdek ik de lente in bloei, paars en geel.

De provincie Oost-Vlaanderen zocht een prominente plaats voor dit prachtige werk. Merelbeke won de hiervoor uitgeschreven wedstrijd, mijn thuisstad kreeg een waardige tweede plaats, wat dus inhoudt …… dat we niets kregen.

Een never-ending herinnering aan de bombardementen op die plaats in 1914.

Ik slenter de grote ruimte rond en rond en rond, en voel me geborgen, diep in dit kunstwerk, omgeven met metalen bloemen, de wind raast er doorheen, maar raakt me niet.

wp-15823054479324854930622532440657.jpg

 

Waarom vergeet ik het machtige geheel te fotograferen?
Omdat de krokusjes en paaslelies mijn aandacht  opeisen?
De bloementorus (klik) is de ontdekking vandaag.

Strijdvaardig

De Vlaamse komiek Wouter Deprez is een héérlijk man. Hij geeft geweldige shows (en toch ben ik meer niet dan wel fan van comedyshows) en schrijft geregeld een column in de krant.

Vandaag geeft hij onze ‘moeizame federale regering’ de naam Eddy, die al vele maanden ziek is, omringd met veel ‘verplegend personeel’. Te veel.
Er is de ‘Waalse verpleger die bekommerd is om de eigen job’ , hij vergeet de lijdende mens. Er is de Vlaamse verpleger die enkel wil zorgen voor ‘de bovenste kant van Eddy’.
De onder- en bovenkant van Eddy schreeuwen elk om aandacht, ze geven niet toe, en blijven in tweestrijd. Dit is de reden waarom Eddy in eigen bedje ziek blijft. ‘Hij heeft een reeks  Topdokters nodig’ (serie die momenteel op TV loopt).

Ik gebruik hier gedeeltelijk zijn geschreven taal, omdat de humor fijn treffend is.

Grappig, onderhoudend, (h)eerlijk stukje waarin hij de vinger op de open wonde van de arme Eddy legt.

De krant staat vol miserie, zoveel onmacht, zoveel pijn, zoveel oorlog, zoveel falen.
En dan helpen deze prachtige stukjes verteren.
Niet fier om Belg te zijn….

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

De kleine man kreeg straf  van de juf, heiliger dan de paus zijn ze – gelukkig- niet.
De opdracht luidt 10 keer de zin ‘ik blijf beleefd  ook op de speelplaats’ schrijven.
Wat hij echt heeft uitgespookt, is kinderlijk naïef, maar de juf kon er niet mee lachen.
Ze heeft gelijk, er moet worden opgevoed.

Vandaar de straf dus. Hij leert nog maar net schrijven, woorden vragen veel energie, ik voel de hersentjes werken, hij begint dapper, nog onwetend dat dit écht wel karwei zal worden voor zijn kleine vingers. Na één zin, gaat hij tellen.

Nog 9 oma‘.
Ja , valt best wel mee

Energiek begint hij aan zin 2, zijn handje doet pijn van het krampachtig schrijven, de woorden kleuren steeds meer buiten de lijntjes. Hij schudt zijn hand en zucht.

Ik kan dat niet oma’
‘Toch wel ventje, ik blijf bij jou‘.

Zin 3 worden steeds grotere hanenpoten. Ik ben de stimulerende factor, geduldig op hem inpratend.
Tranen zitten klaar…. Ik doe een onethisch voorstel.

Wil ik één moeilijk woordje schrijven?’

Speelplaats is echt wel van het goede teveel, dan kan hij de gekwelde vingers even strekken.
Ik besef, elke wijze pedagoog roept me nu op het matje, maar ik ben geen wijze pedagoog.
De pen krijg ik vlot in mijn hand toegestopt, ik kijk goed, ik ga zijn letters imiteren
(Foei oma! Schriftvervalsing)
Na mijn eerste ‘s’ snokt hij de pen uit mijn hand want
Neen oma, jij doet het volledig fout, jij kan niet mooi schrijven, ik zal het wel doen.’

Missie geslaagd?! Hij houdt het de ontbrekende 7 zinnen lang vol, de letters barsten uit hun voegen lijnen, worden krommer en krullerig en kramakkelig, maar hij vecht zijn titanenstrijd en overwint.

Helaas, ik ben vergeten een kunstfoto te maken van het werkje…..

 

 

La Belle Epoque

Hij, Victor, een uitgebluste technofobische cartoonist, heeft moeite met de sleur van het leven bij het ouder worden.
Zij, Marianne, blijft zich vergapen aan de jongere (lees boeiender) man.
Zij groeit mee in de wereld van de moderne realiteit, voor het slapen gaan zet ze de virtual reality-bril op waarmee ze zich vlotjes in zonniger oorden waant, hij leest zijn papieren boek en luistert naar de ritselende bladomslag.
Hij begrijpt haar en de nieuwe omgeving niet langer.
Hij oogt saai, zij oogt up-to-date.
Ze vinden elkaar niet langer.

De zoon geeft zijn vader de kans om via het lumineuze Time Travellers tijdelijk te verblijven in een zelf verkozen verleden tijd. Niet virtueel, gewoon echt.
De tijdreizigers ensceneren oa de Middeleeuwen (de toch wat verwarrende start van de film), oorlogstijden, een terugkeer in de geschiedenis, kortom een prachtig tijdsgebonden identiek decor volgens de wens van de aanvrager.
Er wordt noch op tijd, noch op moeite, noch op geld bespaard.
De opkomst van een gloednieuw bedrijf.
“La Belle Epoque” of “de goede oude tijd”.

Victor verkiest om zijn eerste verliefdheid te beleven uit de jaren ’70, de verliefdheid op het meisje van zijn dromen, vandaag zijn vrouw, toen er nog geen sprake was van die immense kloof.

We genieten pure nostalgie in de bruine kroeg La Belle Epoque, waar een actrice – de vriendin van de regisseur- zijn hippe vriendin vertolkt. Hij wordt meegesleurd, recht het verleden in, herleeft én herbeleeft de gouden hippie jaren en die heerlijke, onbezonnen verliefdheid.

Tot realiteit en verleden in elkaar vergroeien, de gevoelens tussen Victor en de jonge actrice boekdelen spreken. Zij is echter de vriendin van de regisseur die influistert en nauwgezet toekijkt.
De kleinste details krijgen een plaatsje, zoals de sigaretten uit die damperige tijd, de steeds aanwezige smartphones van nu, het rustieke behang, de virtuele realiteit…….

Hoe het afloopt blijft geheim, maar het is pakkend.

De romantische film in de echte film. De fijne humor is subliem.
De film switcht voortdurend toen en nu, tussen fictie-ooit realiteit- en realiteit.
Nostalgie, ontroering, romantiek, ergernis, jaloezie, fijngevoeligheid, passie, melancholie, liefde, sleur, de film heeft vele laagjes.

Deze Franse film uit 2019 is een schitterende parel! Je komt er zo wel-gezind buiten!

Geen futuristisch gedoe, heerlijk eerlijk. Een must see voor wie van films houdt.

Wonderlijke kunst

Neen, een kunstkenner ben ik niet, maar de nieuwe tentoonstelling in MSK Gent “Van Eyck. Een optische revolutie” kan me wel boeien, de gratis kaarten helpen de eventuele laatste twijfel smelten als sneeuw voor de zon. Want het mag gezegd worden, ze zijn niet goedkoop!, Jan Van Eyck was natuurlijk ook een groooot man.

Met manlief vertrek je altijd goed intijds, deze schrijfster  heeft het soms wat lastiger met nog een laatste ditje of een snel datje. Ik weet en besef, mea culpa.
Gelukkig helpt de liefde verdragen.
Twintig minuten later zitten we vast in een – volgens de radio- zware file, een ongeluk op de E 19. Beetje bij heel erg beetje schuiven we op.
Manlief blijft kalm, maar na 42 trouwjaren voel je elkaar woordeloos aan.

Rustig  begin ik te tokkelen, de app zal ons uit de nood redden. Maar ook hierin verschillen we, hij vertrouwt enkel op kaarten, ik ben de ‘digitale expert’. Na een half uur stapvoets rijden, geeft wijze Waze de raad om de volgende afslag te nemen, de blauwe lijn zal de weg tonen. Enthousiast geef ik de info door aan man, dé oplossing in zicht. Maar zijn wantrouwen blijft, een mens verandert niet in één seconde.
‘Ik ken deze weg niet’ .
‘Geen probleem, ik zal uitleggen, stel je voor dat de appstem zou missen’.
Hij blijft achterdochtig.
‘Zo’n omweg is geen doen’.
‘Neen toch niet, het gaat maar om een kleine omleiding, parallel aan de autostrade en na het ongeluk komen we er zo weer op, maar kies jij maar’.
Oef, de woorden zijn eruit, er volgt een ijzige stilte…… tot we de afslag bereiken en hij onverwacht toch naar rechts zwenkt. Klassieke disputen ivm het vroegere kaartlezen dwalen door mijn geheugen, ik geef toe, ik ken weinig verschil  tussen links en rechts, maar….. een blauwe pijl volgen, lukt me écht wel. Verschiet niet van mijn kunnen!

We begeleiden hem samen, de vrouwelijke Wazestem en ik, langs donkere wegen, schaars verlicht, de mooie (?) boerenbuiten, en plots staan we weer veilig op de autoweg. Langzaam komt het gesprek terug op gang, dat manoeuvre is alvast overwonnen.

Van Eyck maakt veel goed, met dank aan de man.
Stemmig, mooi, de audiofoon brengt ons met klassieke muziek in romantische sferen en een zachte mannenstem vertelt over hoe de schilder vernieuwend was voor zijn tijd, over de vele merkbare details, over de intense kleuren, over dieptewerking, over de 70 verschillende boomsoorten en planten op het Lam Gods, haarfijn weergegeven, waarbij hij “het zicht van God” wil beklemtonen.
Overal staan bankjes, om weg te dromen, te genieten, te leren begrijpen, en bewonderen.
De lange gewaden golven naturel, schaduwen liggen altijd correct tot in de kleinste details. Zijn werken geven een optische revolutie weer.
Het kleine 20-bij-30-cm-pareltje wil ik graag thuis een prominente plaats geven, de wijze man, over de boeken gebogen, in een oud keukentje, waar elk element een bijzonderheid wordt.  Het zit veilig achter glas, helaas…..

Met het rijk geïllustreerde boek rijden we huiswaarts. Een mooi aandenken, ons gegeven.
En ja, I love this man.
Who?
The painter and my husband.

wp-15817851173456058767903620329602.jpg
Een must see in Gent!

Ivanov, prachtig spel door de Roovers

Film is ons ding, een toneelvoorstelling iets minder. Toch kiezen we ervoor. We gaan cultureel beleven. Het stuk wordt ingeleid door een filosofisch journalist, zijn naam ben ik vergeten, kan gebeuren als je vol verwachting een half uurtje van tevoren dat woordje extra uitleg wil meepikken.
Tsjechov verhaalt vaak over ‘de overtolligheid van de man’, de man die zich nutteloos en mislukt voelt in zijn leven, en zich daarbij vooral neerlegt. Hij slaagt er niet in zijn dromen met de eisen van de realiteit te combineren.
De man in Rusland die leeft met drank en zinloze grootsprakerij.
Piekeren, struikelen, toekijken en zien dat het niet goed was, idealen zijn niet bereikt. Het ruikt naar depressie, maar ook naar burn-out.

De zaal zit vol, met jong en oud.

De Rus Tsjechov schreef de eerste versie van Ivanov  in 8 dagen tijd, hij was amper 24, en net als zijn hoofdpersonage helemaal niet tevreden over zijn schrijven.
Willen, maar niet kunnen…..
Het stuk in 1887:

De personages spelen bestaande mensen uit zijn omgeving.
Tsjechovs eigen woorden verklaren veel ‘Iwanow is moe, snapt zichzelf niet, maar het leven trekt zich daar niets van aan. Het stelt hem zijn onontkoombare eisen, en hij moet de problemen nolens volens tot een oplossing brengen. De zieke vrouw is zo’n probleem. En de vele schulden. En Sasja, met wie hij zit opgescheept. (…) Mensen als Iwanow lossen geen vraagstukken op, maar vallen neer onder hun zwaarte.’

Melancholia, Ivanov is dood. Leve Ivanov door De Roovers 2020.

Zij maken er een volledig ander,  eigen versie van, een tragikomedie doorspekt met een gelaten droefheid, humor, ledigheid met broodnodige vlucht in drank, diepe ontgoocheling in de ratrace van  de maatschappij, en toch ook met een duidelijke boodschap over wat prestatiedrang en druk met een mens kunnen doen.
En wat als de mens graag in zijn melancholie blijft wonen, niet langer de kracht of wil vindt eruit te stappen, zelfs al krijgt hij nieuwe mogelijkheden.
Hij wentel zich in zelfgekozen eenzaamheid.

Een groot podium bedekt met schapenvellen strekt zich voor ons uit. De filosoof spreekt hier over een woonkamergevoel. De vellen worden een zacht bed, een verstopplaats, een dansdomein, en uiteindelijk vuistslagen.

De start is subliem! De acteurs vertellen ‘en-passant’ weetjes over de schrijver van het stuk, ze vullen elkaar aan, losjes, by the way, tot ‘black out’ de lichten dimmen en het   spel start.

Heel kort even de inhoud : Ivanov had dromen, dromen over prestatie en rijkdom. Ooit trouwde hij de Joodse Anna. Haar ouders gaan niet akkoord met het huwelijk, zij wordt onterfd. Zij is ziek, kanker (tuberculose in het oorspronkelijke stuk), en de dood komt dichtbij. Hij begrijpt zichzelf niet, de liefde raakte hij onderweg kwijt, net als de hoop, het verlangen, de wil en de dromen. Terwijl Anna zich de longen uit het lijf hoest, met een humorvolle! techniek, bloeit een nieuwe liefde tussen hem en Sasja (Jolien Janssens, schitterende gastactrice), de veel jongere dochter van zijn vriend Lebjedev.
Anna verliest letterlijk het leven, hij figuurlijk.  Zij zet de gouden schoentjes vooraan op het podium, maakt een lichte buiging en verdwijnt zo uit ons en het leven.
Bij Ivanov dringt -op zijn tweede trouwdag met Sasja- het besef door dat de zwaarte overwint, dat deze jonge speelse, krolse liefde hem niet langer kan overtuigen. Hij neemt zijn besluit….

De mede-acteurs lachen alles wat naar enige moeite ruikt weg, ze roddelen, lachen, drinken de zorgen weg, lezen de krant en citeren actuele berichten, Trump en Iran worden erin verwerkt, maar ernst dringt nooit door. Zelfs zonder  grote mislukkingen kan het leven zwaar voelen, zij weten niet of willen niet weten….

Paul Verhaeghe verwoordt : ‘Ondanks duidelijke successen hebben veel mensen het gevoel dat ze falen. Nooit zijn we mooi en succesvol genoeg, nooit in vergelijking met de ander als concurrent, maar ook met de ander die je zelf bent. Een race tegen je eigen schaduw kan je niet winnen.

Bij het buiten komen, happen we graag frisse lucht. Misschien had een vodka meer deugd gedaan? We vertellen elkaar onze interpretatie, en begrijpen en appreciëren steeds beter. Modern toneel, met een diepe kern. Worden we dan toch toneelfans?

 

 

 

 

‘An Amazing Christmas’

Mijn boompje zou het laatste logje worden vooraleer de groene, beloofde (?) zonnige kerst zich aanbiedt.

Ik genoot deze middag echter zo’n prachtig (kerst?)optreden van Sofie in de Parnassuskerk in Gent dat ik het niet kan nalaten er even kort over te pennen.

De kerk werd omgebouwd tot een ruimte voor ontmoeting en cultuur.
Je kan er lekker eten in het sociaal geëngageerd restaurant, Tripadvisor overtuigt.
Heel graag gingen we er lunchen, maar … zondag gesloten, die mensen hebben ook recht op een vrij WE, uitgesteld is zeker niet verloren,  dus kiezen we voor voor de Irish pub (ja, in Gent!) Patricks Foley’s, waar je vooral de Ierse taal hoort én oefent én smaakt.

(https://www.foleys.be/?utm_source=tripadvisor&utm_medium=referral)
Centraal in ons succes is het combineren van groothartige Ierse gastvrijheid en een huiselijke inrichting, met kwaliteitsdrank en voortreffelijk eten.
We kunnen enkel enthousiast jaknikken én bevestigen.

De akoestiek in de Parnassus’kerk’ is perfect en leent zich  uitstekend voor de volle, rijke soulstem van  grote dame Sofie.

De ruimte is stijlvol, knus, uniek en hartverwarmend voor het oog.
Haar lied warmt mijn hart.

Wat een talent heeft deze dame, wat een stem, wat een uitstraling, wat een klasse, wat een buiten-gewone passie!

De tickets werden last-minute gekocht, er hing een deftig prijskaartje aan vast, maar ze waren het meer dan waard. Een betoverende zondagnamiddag vol ambiance, ook sereniteit, naturel en blij klinkende  bindteksten, soms samenzingen, een achtkoppige band die duidelijk mee-geniet.
Paul Michiels verschijnt op het podium als special guest, en ook al lijkt hij  een ‘houten hark’, zijn stem klinkt prachtig voluit, zonder korrel, ondanks zijn 71 jaren.

De leeftijd houdt van traditie. Sofie ook. Elk eindejaar opnieuw gaan we elkaar ontmoeten, en …. belofte maakt schuld.

Nagenietend in Gent, leidt ‘de gids’ ons nog even naar het prachtige kunstwerk van de lichtgevende blauwe vogels met witte staart.

Het werk is geïnspireerd op het beroemde sprookje L’Oiseau Bleu van de Gentse nobelprijswinnaar Maurice Maeterlinck, over de zoektocht naar geluk gesymboliseerd door een blauwe vogel.”  (*)

De  weerspiegeling in het Leie-water is prachtig blauw.
Gent wordt magisch.
Heel even overspoelt ‘geluk’, dan krijgt het tevreden gevoel terug de overhand.
wp-15770403906178935181954492560497.jpg

De kortste vandaag van het jaar werd een ode aan heerlijke muziek en kunstrijke lichtjes.

(*) https://stad.gent/nl/wonen-verbouwen/stadsvernieuwing/het-gentse-lichtplan/lichtplanwandeling/lichtkunstwerk-blauwe-vogels-predikherenbrug

 

De gave van het woord

Langs 851,32 meter bos- en weilandwegel keer ik terug uit de bib.
De plaatselijke bib met gezellige leeshoek en felgroene zeteltjes, haar grote broer ligt 5 km verder, de keuze is er veel ruimer, het leeshoekjes minder huiselijk.
Ik ben boekenfan.

Onderweg flits ik snel dit plaatje. Laatste getuigen van een stralende dag.

wp-15766836885614347419575663455079.jpg

De titel van dit logje heb ik gestolen van, of beter ontleend aan de woorden van Inge Schelstraete in de krant van 17 december. Het draait om etiquetteregels bij een boek als kerstcadeau. En laat dit nu nét ons lumineus idee zijn voor de kleinkinderen bij het einde van het jaar….. Ze zijn zich  ‘van geen kwaad’ bewust, lezen hier nog niet mee, de presentjes wachten vol ongeduld. Fijn snuisteren in boeken, weg van scherm en TV, ik smaakte het vroeger reeds, en lectuur blijft een constante in mijn leven, zolang tijdsgebrek geen spelbreker is.

In een ideale wereld zijn boeken van de persoonlijkste cadeaus die er zijn, geschenken die de ontvanger het warme gevoel bezorgen dat jij hem of haar helemaal kent
Of wij die ideale wereld kunnen benaderen? De aap komt pas volgende week uit de mouw. En dan nog zowel letterlijk als figuurlijk, meer info kan ik hier nog niet lossen 🙂

Dring kinderen geen boeken op ‘omdat lezen zo goed voor hen is’, dat kan een averechts effect hebben. Je moet mensen verleiden tot lezen, dan ontdekken ze wel wat er zo plezierig aan is. Dat vereist het juiste boek
Uiteraard kozen wij het juiste boek en maakten wij blijkbaar nu reeds de kapitale fout om bij élke aankoop (waar trouwens veel zoekwerk én energie werd in gestoken!) te denken dat lezen goed is voor hen….

De regel van  professor en auteur Gekoski is : schrijf niets in het boek dat je cadeau doet, tenzij jij de auteur bent. (Ik denk het niet). Een derde van de kerstcadeaus belandt toch bij iemand anders of de kringloopwinkel. (Doet me er aan te denken dat ik in de loop van januari daar zeker eens moet binnen springen! Alvast cadeautjes kopen voor eind 2020!) Het maakt niet uit hoe dol je bent op die persoon, je beschadigt het boek
Oeps, de zoveelste zware fout…. De geschreven woorden vegen zich niet meer uit. Gelukkig lees ik even verder dat daarover te discussïeren valt en dat een persoonlijk woordje misschien juist een meerwaarde kan betekenen. Ik doe mijn best daar stellig in te geloven.

Probeer een beetje origineel te zijn (laaaaang gezocht én gevonden…… dénk ik ….)…. 80% koopt dezelfde kookboeken (oef wij niet)… Geef geen dieetboeken (geen haar op ons hoofd heeft hieraan gedacht voor het kleine grut). Geen zelfhulpboeken. (voorlopig kunnen ze gelukkig nog zonder) Of andere boeken die als verdoken kritiek kunnen worden beschouwd.  Na drie glazen champagne (drinken ze nog niet, oef!) kan dat leiden tot scènes die ver afstaan van vrede op aarde aan alle mensen van goede wil.

De cursief geschreven  woorden én de titel komen uit de mond van I Schelstraete.