De regen valt met bakken uit de hemel, het stortregent, de gieter met oneindig veel reuzegaten blijft over de tuin heen plensen, de donder rommelt, het gras wordt nat, te nat, overal ontstaan beekjes. Maar ik zit binnen, achter het veilige computerscherm blijft het fascinerend. Dat is nu.
Toen was toen. Op de middag is het warm, doef. Na een blik op de regenradar, voorspelde de charmante weerman FDB geen code geel?, hebben we nog ruim de tijd voor een fietstocht richting ijshoeve, waar een fris dessert gegarandeerd helpt afkoelen. De witte dame met vanille en bananenborst, warme chocoladesaus en een flinke toef slagroom smaken heerlijk in de open weidevlakte, waar her en der houten tafels verspreid staan.
Veel vroeger dan voorspeld horen we het rommelen, ziet de lucht asgrauw, en besluiten we versneld op te stappen. In ijltempo slagen we er hopelijk in de 15 km droog te overbruggen?
Vertrekkensklaar vallen de eerste dikke druppels en kom ik tot de constatatie dat ik geen jas mee heb….. Dan maar schuilen onder de dichtstbijzijnde parasol.
De wind speelt op, rukt en trekt langs alle fronten, mensen troepen samen onder moeders paraplu. ‘Binnen’ is te veraf. We lachen, er wordt verteld, er is ambiance en positiviteit, ondanks de natte bloezen, zompende schoenen en verwarde haren.
Om de 5 seconden horen we doffe knallen. Wij verwarren met donderslagen, maar de man vertelt dat hier een (anti)hagelkanon schokgolven zendt naar de wolken zodat hagelcellen zich minder vlot kunnen vormen en het fruit gespaard blijft. Zo’n kanon is een peperdure, maar zinvolle investering.
Weer wat wijzer geworden.
Terwijl de gewelddadige natuur rondom onze groep alsmaar actiever uit zijn schelp kruipt en we steeds dichter bij elkaar schuifelen (Corona komt duidelijk op de tweede plaats, geen sprake van anderhalve meter, de parasol moet maar zo klein niet zijn), horen we hoe de boer weet dat het inseminatietijd is voor de koeien, op het meest vruchtbare moment gaan koeien trappelen en moet de boer dringend in actie schieten.
Weer een wijsheid rijker.
Drie volle kwartieren stort de hemel zich genadeloos uit, we bibberen en sidderen op deze zwoele dag, maar gesprekken houden ons warm. De regenradar werkt perfect, nog 10 minuten, nog 5 minuten, nu zou het moeten stoppen, en ja, kurkdroog fietsen we naar huis. Wind en een schraal zonnetje helpen opdrogen.
Kleindochter viert vandaag haar 12e verjaardag (tempus fugit!) in de Blaarmeersen. Zoon heeft een spel ineen gestoken voor 9 meisjes. Het spel werd al drie keer uitgesteld door het slechte weer in mei, een coronadreiging met bijhorende quarantaine, en nu dus weer dat vervroegd thuiskomen….
De meisjes laten het niet aan hun hart komen en genieten ‘en groupe’ een warme douche, kleren gaan de droogkast in, en het spel wordt weer niet echt gespeeld. Ontgoocheling is groot, maar gibberende meiden van 12 vinden het best wel spannend. De sfeer blijft erin.