tegengas op het terras

20180530_191907.jpg
even springen graag van hak op tak
karamellen op m’n dooie gemak
hier buiten op ’t terras
geen kat geeft tegengas

verse aardbeien in ’t frisse glas
zo hemels dat het was
een vaasje bloemen, vers geplukt
in fijne vriendschap uitgedrukt

de warmte en  het zonnelicht
wat donder en een bliksemschicht
het groen in vol ornaat
een dagelijks knap traktaat

even springen graag van hak op tak
karamellen op m’n dooie gemak
hier buiten op ’t terras
geen kat geeft tegengas

in Luik woont groot verdriet
daar is veel kwaad geschied
ik kan maar niet begrijpen
waarom ze naar de wapens grijpen

 

 

Advertenties

Wedervaring

‘Wedervaring’ van Bodo Kirchhoff heeft recht op een stoefblogje.
In 2016 won de Duitse schrijver de Deutscher Buchpreis met Widerfahrnis.
Mijn Duits is niet schitterend, ik houd het bij de vertaling.

Kirchhoff ontdekt  “Widerfahrnis”  bij Martin Heidegger (filosoof).
Plots gebeurt het onverwachte, waar niemand nog op hoopt, gefundeerd op  de splinters en glasscherven van het verleden.

Er is Joachim Reither ,  uitgever en net op pensioen. Hij speelt al heel zijn leven met woorden. Ook het verhaal in het boek is een literair taalspel.

Er is Leonie Palm, wiens hoedenzaak failliet is gegaan. Zij is voorzitter van een leesclub en komt onder dit mom zijn appartement onverwacht en stil binnen geslopen.
Ze drinken een wijntje en roken een sigaret, voorwerpen die gedurende het verdere verhaal een belangrijk rustgevende rol  spelen.

Ze hebben een toevallig contact, dat uitgroeit tot een impulsief proefritje, dat uiteindelijk een lange autorit naar het Zuiden wordt. Ze hebben geen echt doel, en beslissen elke dag opnieuw waarheen de vier wielen van de cabrio hen zal voeren.

In deze roadnovel speelt graag zien een grote rol: de ontluikende liefde tussen twee oudere mensen, die nog weinig van het leven verwachtten. Ze groeit heel erg langzaam, is soms aandoenlijk, om vervolgens weer uiteen te spatten.
Ze hebben geduld, wat komt, komt.

Ze dragen elk een verleden met zich mee. Zij heeft een dochter verloren aan een ‘doodgevroren’  zelfmoord, hij is zijn geliefde vrouw kwijt geraakt aan de baby waarvan ze zwanger was en die door hem niet gewenst was.
Ze her-beleven hun verleden en brengen elkaar (en de lezer) met  mondjesmaat op de hoogte.

Het vluchtelingenverhaal vlecht zich doorheen hun reis. Ze willen een jong meisje een nieuwe toekomst geven, wanen zich soms zelfs een gezin, ook hier voel en zie je affectie.
Speelt het feit dat ze elk een dochter hebben verloren hierbij een rol?
Hun – soms aarzelende-  toewijding draait echter anders uit.

De schrijver maakt het de lezer niet gemakkelijk. Hij gebuikt geen aanhalingstekens bij de dialogen, de zinsbouw is niet eenvoudig.
Meerdere keren moet ik een paragraaf lezen en her-lezen, beleven en her-beleven.
Dit vraagt om concentratie.
De sfeer kan je echt proeven, ruiken, horen en zien.

Herinneringen zouden als alinea’s in een handboek moeten zijn en alleen moeten dienen om in bepaalde situaties de juiste woorden in de juiste volgorde te zeggen, maar het zijn influisteringen die je in verrukking brengen of pijn doen, of allebei,………
………….

Nee, herinneringen zijn geen alinea’s in handboeken, het zijn ook niet alleen influisteringen. Het zijn eerder splinters waar je met blote voeten in het donker in trapt omdat je vergeten bent dat er iets kapot is gegaan, omdat je je de wijn herinnert, niet het glas dat op de grond viel.

Google leert me dat wedervaren ‘een gebeuren’, ‘een ervaring’ betekent.
Of zou het een samensmelten kunnen zijn van weder-ervaring?
Zoals ik soms het woord overaltijd (overal-altijd) graag gebruik.

….voor hem, voor haar, dat meervoud dat overal in kroop……

…….toen ze naar het hooggelegen dal en het hoogste punt van de bergpas reden, kreeg de nacht zijn eigen licht, met een hemel boven het dal die bezaaid was met sterren’…..

….. Het leven gaat langs bergen en dalen, ook slechte herinneringen hebben zin, ze scherpen je blik voor wat er mooi is in het heden, als ik dat mag zeggen tegen een uitgever die geen levensgidsen in zijn assortiment had.

Ik heb enorm genoten van dit boek,  173 pagina’s dik de moeite!
De laatste bladzijden onthullen een geheim, waarbij  ‘nog’ een betekenis krijgt, ik slik…..

 

Fare Thee Well Tour

Een niet echt fijn (of echt niet fijn) karaktertrekje ga ik hier verklappen, nl mijn (lichte?) ergernis als mensen  telkens over-enthousiast reageren bij letterlijk alles wat  hun levenspad kruist. Dan dwalen mijn gedachten  snel in de richting van ‘ wees  realistisch, dit kan toch niet’ of ‘meen je dit nu echt?’ of ‘wees eens eerlijk voor jezelf’ of ‘waar zit de criticus in jou ?’ of……
Waar zijn de kleine (liefst niet te grote) downs bij de ups? Leven is vooral eenvoudig ervaren en eerlijk je aanvoelen vertellen, ook als het tegenvalt…..

Ik slik die ergernis  braaf in, maar de irritatie doemt vlot op bij een volgend verhaal.

En toch, en toch….. sta ik hier wéér  met een innig, intens optreden, waar we mochten van genieten.
Erger je rustig!
Ik probeer kritisch te blijven, maar….. Joan Baez zong pakkend, vaak poëtisch krachtig, soms ingetogen, zij met haar gitaar of met de tweekoppige band, waaronder haar zoon als drummer. Hoe fijn moet het zijn om samen met je zoon op te treden.
Zowaar jaloers! Tweede niet echt fijn trekje….

Het imposante en tegelijk intieme Bozar-gebouw – van de hand van Horta- heeft een bevreemdende schoonheid.

Joan Baez is een 77-jarige folk- én protest-zangeres. Haar debuut optreden gebeurde ruim 60 jaar geleden, en nog is haar stem ontroerend melodieus.
Ze speelt pretentieloos, is vriendelijk en zacht, vertelt met humor dat  ‘dit 10 jaar geleden nog niet zou zijn gebeurd’ als ze onverwacht haar tekst heel even kwijt is.
Eénmalig.
De hoge tonen haalt ze  moeiteloos. Ze overtuigt, ze staat er écht op haar laatste formele afscheidstoer in Europa.
Veel te vroeg om te stoppen, daar ben ik van overtuigd, maar ze voelt wellicht de leeftijd.

Het is een optreden van veel schoonheid, we beleven  kippenvel-momenten.

Zij voelt ons sterk mee-leven, echt aandoenlijk als  de vele fans – gezeten in de rustieke rode zeteltjes- enthousiast meezingen  bij ‘Imagine ‘ (John Lennon).

Vaak geeft ze een unieke interpretatie aan songs van andere zangers.
Zoals bij ‘Joe Hill'( Earl Robinson); ‘It’s all over now, baby blue’ (Bob Dylan, ooit haar liefje); Gracias a la vida’ (V Parra), met hierbij een vertaald stukje uit het Spaans, dat me treft  :

Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.
Het gaf me twee ogen, die, als ik ze open,
perfect het zwart van het wit onderscheiden
en in de hoge hemel, de met sterren bezaaide diepte
en in de menigte de man van wie ik houd
………..
Dank aan het leven dat me zoveel heeft gegeven.
Het heeft me de lach en de traan gegeven.
Zo onderscheid ik geluk van verdriet,
de twee elementen die mijn lied vormen
……….
‘Diamonds and rust’ en haar nieuwe CD geven een beeld van eigen songs.

‘The house of the rising sun’ , een traditioneel volkslied uit de Verenigde staten, wordt sfeerrijk  vertolkt naar eigen interpretatie.

Joan, standingvol gekleed,  houdt ons twee volle uren in haar ban, chapeau voor de leeftijd. Ze verdient én krijgt een minutenlange staande ovatie.

Na het optreden trekken we nog even de stad in , Brussel by night op zijn kleurrijkst, sprookjesachtig mooi, een zachte lente-avond…..

20180521_221618.jpg

 

 

 

 

 

 

 

een doodgewone vertelling

Na regen komt zonneschijn.
Ik zie de regen, ik zie de bescheiden zon  opduiken.
Mijn tweewieler roept, ik vraag mijn compagnon of hij zin heeft in  een tweetal uurtjes  natuur.
Maar hij heeft andere plannen, hij wil kuisen, ja… de vloeren.
Al meer dan 40 jaar ben ik getrouwd met de nieuwe man, die trouw zijn klussen in het huishouden doet, onze zonen hebben gezien én geërfd.
Ze zijn goed gekweekt, ik ben fier op mijn driekoppige kroost en man.

Dus vertrek ik, eenzaam en verlaten.
Ik wil vooral de benen strekken en buigen, keer op keer…
Met enkel de fiets als gesprekspartner, hij kan vooral goed luisteren.
Ik fluister hem een mooie route toe, hij volgt gedwee.
Een route langs de weidse Schelde, met prachtige vergezichten, de voorbije regen schrikt nog wat af, ik rijd vooral eenzaam en verlaten, en daar geniet ik van.

Een aperootje op die mooie locatie zie ik wel zitten, maar  het terras ligt nog in slaap.
Een ijsje bij de boer is een tweede optie, maar ook hij is nog niet wakker.
En toch ben ik niet op een ontiegelijk vroeg uur vertrokken?!

Op een sympathiek bankje aan het frisse water, met lauw water dan maar.
Mijn zwijgende kameraad heb ik naast me geparkeerd, er valt niets of niemand te bespeuren, ik geniet vooral een gratis vogelkoor.
Ik mis mijn pratend fietsmaatje, mijn nieuwe man….. ik deel graag wat ik zie en beleef…..

Het houten bankje is mijn toeverlaat, ik ontdek een grote steen ernaast, er zijn woorden in gegraveerd.

Ruimte, licht, de zin van mijn stoutmoedig streven
geen ander doel dan dit gaf aan mijn jeugd
de fiere zekerheid van grenzeloos volkomen leven’
(An Houttequit- 1986 – 2009)

20180521_143347

An was een jonge vrouw, die meer wilde dan het gewone leven, die uitdagingen opzocht en het uiteindelijk moest bekopen met haar leven in de bergen van Peru.

in the end,
it’s not the years in your life that count
it’s the life in your years
(abraham lincoln)

Een kleine marathon heb ik ondertussen de benen, 6240 rondes in de voeten.

Toch wat vermoeid kom ik thuis, een fris, proper huis, waar de nieuwe man heeft gepoetst en gekookt, ik schuif de vermoeide benen onder tafel en laat me bedienen.
Ik ben dol op  mijn nieuwe man 🙂 .

Sorry voor de 24 ‘iks’, ik was dan ook maar alleen, eenzaam en verlaten….

 

 

 

levend en vers

An sich ben ik geen echte fan van comedy. Maar deze kans wordt ons onverwacht aangeboden.
Wie weet gaat er een totaal nieuwe wereld voor ons open?
Gent heeft altijd net dat streepje voor.
Als het tegenvalt, rest ons nog de nababbel in gezellige compagnie.
Hij heeft -reeds langer- een boontje bij me weggekaapt met zijn twee-dagelijkse vertelmomenten in de krant.
Hij komt geregeld in aanvaring met Joke Schauvliege.
Kortom, hij ligt me wel én we vertrekken.

Na vijftien jaar optreden is het tijd voor een herontdekking. 
Wat doe ik het allerliefste?
Anekdotes vertellen, onzin uitslaan, beetje improviseren, primitieve liedjes zingen. 
Met de goesting van het begin en de ervaring van de oude rot.
Ik wou losse stukken maken, maar ze groeien toch weer aan mekaar, tot een verhaal.”

En dat verhaal over doodgewone, dag-dagelijkse scènes, gepresenteerd vanuit een originele Wouter-Deprez-invalshoek, boeit en tovert al snel glim-, grim-, giechel- en schaterlachen.
Zijn optreden is vinnig,  aan-grijpend, vrolijk, grappig,  in-grijpend, herkenbaar, getuigt vooral van een diepe liefde voor vrouw, kinderen en  ouders.
Hij grapt en grolt, onderhoudt, verkwikt en fascineert.
Ontroerend intieme stiltemomenten ontploffen onverwacht in een kernachtig prachtige zin. Het leven zoals het is, verpakt in een krachtig, soms potsierlijk jasje.
Hij kan met woorden spelen als geen ander, grappige woorden in een pakkend verhaal gewikkeld.

Dit is geen zuivere comedy, dit is een SCHITTERENDE one-man-show, die me nog heel lang zal bijblijven. Hij geeft het beste van zichzelf in een meer dan twee-uur-durend optreden, mijn aandacht dwaalt geen luttele seconde (en dat betekent veel voor me), enkel het bewuste krukje en de gitaar zijn povere attributen.

We schateren het uit bij de  telefoongesprekken met zijn ouders in het typisch West-Vlaamse dialect. De ouders zijn nuchtere doeners op leeftijd, er is duidelijk bezorgdheid- vooral  niet te sentimenteel worden!-  met veel eten en weinig praten. En toch is die liefde  tastbaar aanwezig, ze vertedert in haar onmogelijkheid tot enige aanraking.

Wouter en de akoestische gitaar spelen samen ‘ik ben middelbaar‘, waarbij herkenbare kwaaltjes, die samen opgroeien met dat jaartje ouder, op een geestig (typisch West-Vlaams woord) en koddig (Oost-Vlaams?) schoteltje worden aangereikt.

Wouter, je groooote talent in de humor-vertederings-kunst heeft ons écht, écht verrast.
Tranen van schaterlach en pakkende emotie.
Zware onderwerpen worden schalks verpakt in je tekenend verhaal.
De laatste minuten is het roerloos stil in de  zaal,  geen kuchje, geen geluidje, met 2000! man zijn we één groot vat pure emotie bij je laatste telefoongesprek in grappig dialect, je hebt ons volledig in de ban met  eenvoudige zinnen die getuigen  van een mooie, warme liefde.
Glinstering in de ogen…..

Een kleine vraag  🙂 , wie weet kom ik hier nog te weten waar de titel op zinspeelt??

 
Nogmaals onze excuses, Harry en Meghan, we hadden al een andere activiteit gepland en hebben – ben ik heel, heel erg zeker- de juiste keuze gemaakt.

spijt

 

 

 

blauwe ergernis

Handig parkeer ik mijn blauw-grijs autootje bij de supermarkt.

De man stapt naar zijn donkerblauwe wagen, vlak naast die van mij, en heeft een broodje, een potje vleessalade, een pak koekjes en een blikje cola in de hand. Ik zie de lekkere details, want bots pardoes tegen hem op. Hij glimlacht vriendelijk, charmant, begripvol en gaat zijn lunch verorberen in de warme gezelligheid van zijn slee.

Ik doe boodschappen, laad vlees, vis, melk en fruitsoorten in. Tevreden (boodschappen doen is niet direct een hobby….) stap ik richting auto, sleutel in de hand.
De voiture-gebuur blijkt ondertussen vertrokken, mijn glimlach smelt als sneeuw voor de zon bij de ontdekking van de zak vol restwaren op de open parkeerplaats, de verdwenen ‘charmante’ heer is verzadigd, het afval werd gewoon op de stenen gedumpt.

Ik erger me blauw, lach groen, krijg er grijze haren van, ga bijna over de rooie, raap zijn zootje bij elkaar en drop het in de kleurloze vuilnisbak op  ruim tien  stappen  van me verwijderd.