Herfst op kousenvoeten

De herfst nodigt uit
tot kleurrijke creaties
Ik ben en blijf fan
in het voetspoor van

en met zijn hulp
lukt het fijn
seizoen in teer satijn

https://www.geertdekockere.be/

 

herfst 2

Tellen maar!

20191025_2035395575811065058059005.jpg

Naar een fijne uitdaging van Marion. (https://doldriest.com/2019/10/23/zeswoordverhaal-stof/)

Foto van een kinderopdracht in het prachtige labyrint van Barvaux.
Het was- jammer genoeg-  veeeeeel te heet om er eindeloos in te verdwalen.
Juli 2019

Geheugentraining les 6 en stressy happy day

Last but not least trek ik deze ochtend terug naar ons kasteeltje.

Zeg nu zelf, hier kan je toch heel fijn bijleren?

20191010_0952424131472680614600279.jpg

Om het geheugen goed te laten werken zijn aandacht, gemoedsrust en beweging van kapitaal belang.
De gemoedsrust laat vaak sporen na, niet simpel als je soms een vat vol emotie bent.

Er is externe, fysieke beweging, de stappenteller bewijst dat ik niet slecht bezig ben.
Er is interne beweging, de intentie om te leren en te onthouden, vaak de broodnodige eerste stap.
De bedoeling is de grijze massa te laten bewegen. Het brein kent geen verschil tussen werkelijkheid en fantasie. Je kan ‘wandelen in de zetel’, ‘yoga-oefeningen doen in gedachten’, we kunnen ons brein echt  alles wijsmaken.
Toch wel een verwarrende ontdekking.

We oefenen nog even met de methode van Loci, waarbij woorden worden toegekend aan plaatsen in huis. Ik herinner me de student die  vlot 60 cijfers van het getal pi op het bord schreef, zomaar voor de vuist weg, hij was bekend met Loci, ik kon enkel verbaasd toekijken. Na vele jaren kende ik er amper zes….
Bij mij werkt dit niet, blijkbaar heb ik (te?)veel fantasieruimte in het hoofd.

We nemen afscheid, van elkaar en van de lesgever, zie ik her en der een teleurstellende blik?, warme groeten wijzen nogmaals op een fijne groep.

Ik moet spurten, de stad door. “Zelfs de hoeders van de wet kijken minzaam als ik fout parkeer” . Een plaatsje voor de fiets is niet direct voorhanden, paniek overvalt me, ik besef, dé verkeerde emotie.
De eerste trein haal ik nipt, de tweede slaat de deuren parmantig voor mijn neus toe, de derde heeft vertraging, dus moet ik hollen naar de zaal, waar  het grootouderfeest  reeds is gestart. Ik (Chinese vrijwilliger) mag op het podium klimmen, en zal mijn palmboomrol voorbeeldig spelen, stormen en klippen leer ik overwinnen.
Kleinzoon moedigt  aan, handjes klappen uitbundig, fier als een gieter kruipt hij dicht bij oma, ik knuffel  intens, en voel het emotievat vlot overlopen.

Hij heeft een verrassing voor me!
Zelf gemaakt oma!
Zijn werkje weerspiegelt in het glas van de trein, ik geniet dubbeldik.
Het krijgt een ereplaats in huis.
20191024_1916113308563576321011357.jpg

Als je me zoekt, ik ben in de wolken (Loesje)

Culinaire hoogdagen hebben we erop zitten.

De eerste dag vraagt veel inspanningen en concentratie van mijn kant, weinig kooktalent is me toebedeeld, maar Youtube en  beroemde koks uit de hele wereld staan me geduldig bij, kijken, herbekijken en simpelweg na-apen, vooral duimen dat het resultaat er mag zijn….
Misschien ben ik snel tevreden?, en de genieters nog meer, maar op de iets te weinig uitgelekte spinazie na, smaakt het simpelweg. De avond is gezellig, sfeervol,  hét ultieme doel.

De herfst waait mistig, beetje troosteloos over het land. We rijden de lange aardeweg op, the middle of nowhere tegemoet. Het huisje duikt op, het bos verbergt. Grote ramen nodigen uit, het houten terras oogt én is spekglad,  een verwittigd man is er twee waard. Een warm welkom wacht. Zij zijn jong en dynamisch, verliefd en vol dromen.
De meeste dromen zijn bedrog“, reeds in 1994 verwittigde Borsato , maar ook……
Jij kan de zon laten schijnen
want je loopt langs en de wolken verdwijnen
en als je lacht, lacht heel de wereld mee
Tastbaar, voelbaar, lief, hartelijk, fijn, bezorgd, nieuw, verlangend, vol verwachting, (h)eerlijk en ongedwongen, soms even verzuipen in de drukte….

Mijmerend duik ik weg in het verleden, bij mijn moeder als componist met de woorden van Hieronymus van Alphen.  Ze zingt het dagelijks, haar muzikale handen begeleiden de piano, wij- de kinderen- luisteren verbaasd en soms geërgerd, nu begrijp ik….
Daar alleen kan liefde woonen
daar alleen is ’t leven zoet,
waar men blij en ongedwongen,
voor elkander alles doet

Toen en vandaag, wat was en is niet meer, verleden en heden, past, present and future.

Macrofoto van tandwielmechanisme met VERLEDEN, AANWEZIGE en TOEKOMSTIGE woorden afgedrukt op metalen oppervlak

Gezellig zitten we rond het kookeiland, haar handen kneden, snijden, toveren heerlijke gerechtjes. Het is puur genieten, hartelijk en lekker.
We luisteren, vertellen, ontdekken het verleden en ademen graag het nu, het voelt goed, knus, prettig, reeds vertrouwd.

Straatverlichting is niet aan de orde, spannend en voldaan rijden we het aardedonker in. Nog anderhalf uur soezend bollend nagenieten, milde muziek op de achtergrond, over nu en toen.

Geheugentraining les 5

Laat het alvast een troost zijn (voor de lezers 🙂 ) dat het maar om zes lessen gaat!

Ze mogen voor mij best nog langer duren, we – ja ook ik- zijn een positieve groep, we hebben plezier én leren bij, we zijn een enthousiaste bende, volgens de lesgever onthoud je dan het best.
Dus yes we can! Obama wist het al, lang voor mij.

Er is zij die in het koor zingt, hij die juwelen maakt, hij die vaak bridge speelt, het ultieme geheugenspel waar hij soms faalt, zij die met haar 81 jaar haar uiterste best doet, open en spontaan, hij en zij die als koppel de uitdagingen aangaan, zij die net haar man is verloren maar zich beter voelt onder de contacten, hij die laconiek zegt dat hij niet meer gelooft in sprookjes, zij die mijn vriendin is, hij met droge humor…., zij….., hij…..

Ik gluur door het openstaande raam, vanop mijn bankje, de herfst strooit met goud.

20191017_1002106892968483760146958.jpg
delete de auto en het gebouw, goud weerkaatst in het glas.

Gecharmeerd door dit spektakel, neem ik snel een (paar) verdoken fotootje(s).

Betrapt…..geen hoekstraf, even later kijken we met zijn allen naar het schitterend natuurspel en vertelt de lesgever over het blad dat kleurt, hoe, waar en waarom. Boeiend, ik prent de biologie over fotosynthese en ‘uitzweten’ in het brein, want interesse schept concentratie. We zijn weer bij de les.

We horen algemene geheugentips van aandacht, over tijd naar technieken.
Er zit een aangeboren luiheid in het kind én in de volwassen persoon, wij willen vaak enkel horen, niet leren. Correct, ik ben een levend bewijs. Maar het hoeft ook niet. Nog meer akkoord.

Onthouden lukt beter via associatie, zoals tegengestelden (zwart-wit), onderdelen (vinger-hand), nabijheid (vogel-nest), oorzaak en gevolg, identieke betekenis, en….. ai, de zesde techniek ontglipt me compleet, of waren het er maar vijf?….. draad kwijt…. gat in mijn brein….

Eén beeld zegt meer dan 1000 woorden, we oefenen via visualisatie, voor mij persoonlijk werkt het verhaal en de fantasie duidelijk beter, hét grote voordeel van gefantaseerde verhaaltjes voor de kleintjes.

De lesgever informeert even kort naar onze bevindingen ivm de lessen, ik hoor 14 positieve verhalen, jong en oud(er) motiveren elkaar, er volgt nog een lange nababbel onder de kleurrijke boom, ‘jammer dat de reeks niet langer duurt’.

Oefening baart kunst

Het voor-mezelf-traktaat is verdiend, met veel zin stap ik de boekenwinkel binnen.
Daar waar de meeste mensen op zoek zijn naar het geluk, besluit ik mezelf ‘de kunst van het ongelukkig zijn‘ aan te leren. Voor 20 Euro heb ik het boekje van amper 105 pagina’s in handen, ik lees het op twee avonden uit, hoop wijzer te worden en begrijp dat deze kunst niet altijd simpel is in een mensenleven. En daar ik momenteel in verwoede studiemodus sta…..

Ik ben vurige fan van Dirk De Wachter, hij relativeert, is zachtaardig, kan het goed verwoorden  én heeft humor. Niet onbelangrijk, dat laatste!

Ja, hij is boeiend verteller en schrijver.
Ja, ik ben een meer dan trouwe volger.
Neen, hij zegt niet veel nieuws.
Ja natuurlijk, hij heeft groot gelijk.
Misschien is herhaling broodnodig?
Ja, het onderwerp blijft zijn mantra.
Ja, ik kan hem geen ongelijk geven.
Neen, ik heb niet veel bijgeleerd.

En toch voel ik me hier geroepen zijn woorden letterlijk aan te halen, woorden met een fijne, correcte  gedachtegang. (enkel ….als je hem niet goed kent…..)
Woorden die me treffen, maar reeds (te) verankerd zitten in mijn – ondertussen flink geoefend- brein.

“De mens bestaat in de blik van de ander
Niet iedereen vertrekt vanuit de ideale basis.

Er zijn kinderen die suïcide plegen omdat ze het leven niet aankunnen, zelfs zonder traumatische omstandigheden….. Gelukkig zijn het grote uitzonderingen” 
Mijn bloedeigen zus was die uitzondering….

“Het klopt niet dat je geluk in de hand hebt……want het bestaat uit een hoop onvoorspelbare toevalligheden, chance en malchance”

De kunst van het leven is accepteren dat lastigheden en tekorten bij leven horen, en ze delen met anderen. Als je dat doet, zal verdriet, groot en klein, draaglijker worden”. 
“Verdriet dat ingeslikt is wordt verbittering”
Ik ben goed bezig, ik deel graag.

Vriendschappen verhogen het geluksgevoel aanzienlijk. De Belg heeft gemiddeld vijf goede vrienden, wat een zegen! ……..één op de tien Belgen heeft helemaal geen vriend….

“Verdriet en ongeluk, hoe lastig en moeilijk bespreekbaar ook, zijn toch waardevol. Ze geven aanleiding tot nabijheid, en nabijheid werkt gelukkig-makend’ 
Ik hou van verbinding, die ontstaat bij geluk, maar zeker ook bij on-geluk. Meerdere keren mocht ik waardevolle blijken van mee-leven ontvangen, die helpen wonderlijk.

Grenzen, normen en waarden moeten in de eerste plaats in het gezin worden gecreëerd. Kinderen die geen grenzen worden opgelegd en extreem verwend worden, lijden onder ernstige verwaarlozing. Nooit terecht worden gewezen kan hen later voor grote problemen stellen

We neigen in deze tijden naar een pamperingscultuur waarin alle kinderen fantastisch zijn…. Als Brammetje is blijven zitten, gaan de ouders naar de advocaat om de school aan te klagen. Zouden we niet beter Bram op de vingers tikken en zeggen dat hij niet zijn best heeft gedaan? Vergeef mij deze polemische uitspraak”

We zijn op de aardbol gesmeten, door een reeks toevalligheden. Het enige wat we kunnen doen is er iets zinvols van maken”
“Een beetje ongelukkig kunnen zijn lijkt het eigenlijke talent van het leven”
En ja, ik doe mijn best, met of zonder succes, altijd weer opnieuw.

Hij is een wijs man, ik hou van wijze mannen, herhaling doet goed aan ‘de leeftijd’.
Hij zegt in de Afspraak “Ik blijf consequent. Ik denk dat de kunst van het leven is : de ongelukkigheden, de tegenslagen een plaats te geven“.
Ik ga volmondig akkoord en zoek ijverig naar vrije plaatsjes in mijn brein, dat soms overvol zit.

Veeeeel te lang, deze ‘plagiaatlog’, ik begrijp het perfect als je tussendoor afhaakt. Het is je vergeven.

 

 

 

 

zon-dag

m’n rechterhand
in het verband
ik wil de klus graag klaren
ondanks manliefs vele maren
proberen toveren met kracht
de hele wereld in mijn macht

toch gaan we vandaag rijen
over vele bolsters en kasseien
een fietsplan wordt snel uitgedacht
door herfst in mooie zomervacht

20191013_173017394090666052242807.jpg
koe op koe is wat bekoort
het paard op koe wat plant die voort

20191013_1200519177368002226733241.jpg

maar halverwege wordt het herbekeken
plannen gaan we in een ander jasje steken
de mooie stad die in de verte lonkt
het brede Scheldewater pronkt
de waterboot die pittig ronkt
brengt ons heel gezwind
naar over ’t water in een sprint
de fiets in ’t fietsenrek
en zonnen op het ruime dek

20191013_1247362572150280621153129.jpg

een herfst in korte mouw
de lucht zo hemelsblauw
op ’t Eilandje terras in Burgerij
heerlijk eten voor een appel en een ei
met prachtig zicht op beweging rond ’t Mas
volop genieten in eerste klas

20191013_115327807097282288993248.jpg

De Burgerij in Antwerpen: https://burgerij.be/

Het eilandje in Antwerpen: https://www.visitantwerpen.be/nl/wijken/eilandje

 

 

Geheugentraining les 4

De zon straalt, groen ruikt herfstig, opgewekt fiets ik naar de les.
Het is stil en rustig op het fietspad langs de spoorweg, treinen houden zich gedeisd en een groot deel Vlaanderen is in werkmodus.
Dit voelt aan als een pure luxe, ik voel me vrij en vrolijk, vredig en vreugdevol. Vr…..

De groep wordt hecht, er groeit vertrouwen en veel humor, de lesgever verbindt en spreekt boeiend. Met tussendoor een kwinkslag houdt hij ons bij de les.
Is dat niet dé manier om de aandacht vast te houden? Ik dacht het wel 🙂
Er is heerlijke openheid, echte luisterbereidheid en veel plezierige ontspanning bij het oefenen van het startspel.
Hoe fijn
kan leren zijn!

Ons hoofd bevat ‘de denker’ en ‘de observator’.
De denker wil spontaan het grootste deel van ons brein veroveren, er zitten veel automatisme  en fijne en minder fijne ervaringen vanuit het verleden in verankerd. Er wordt ons op gewezen dat we als kind de wereld rondom niet altijd correct interpreteren, en met soms foute gedachten en gevoelens verder gaan.
De observator slaapt (te) vaak, hij  kijkt enkel, geeft kalmte. Hij richt zijn volle aandacht op de denker en oordeelt, noch veroordeelt. Hij wil groeien, maar we gunnen hem niet altijd zijn kans, we verdrinken te vaak in de denkende (en piekerende) ‘kunst’.
Moderne (en klassieke) meditatie maken het observerende deel groter, waarbij we rustiger worden.

Om info op te slaan uit het KTG (korte termijn geheugen) naar het LTG (lang) is slaap nodig. Zo geven we een betekenis, we leggen verbanden met bestaande kennis en brengen structuren aan.
Hij blijft erop hameren dat het LTG NIET beperkt is.
We maken cellen bij, oefening baart hier echt wel kunst.
Het verhaal van de test met de taxichauffeurs in Londen blijft me bij. De opgelegde verplichting om het volledige stratenplan van de wereldstad  in het hoofd te stouwen, bewijst via hersenscans dat ze er duidelijk ‘een bultje bij kregen’.

Heel belangrijk om te onthouden is verbanden leggen. We krijgen oefeningen voorgeschoteld, van getallen, over woorden, naar vreemde woorden in Spaans een Hebreeuws.
We scoren, of scoren niet, niemand wordt ontgoocheld, noch ontmoedigd. Want ‘we begrijpen’ beter.

Welke invloeden spelen een rol bij vergeetachtigheid?
Gezondheid, drukte, aanleg (oh wat hoor ik dat graag!), zelfvertrouwen “Ik heb dat nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan” (Pipi Langkous) , emoties, medicatie, alcohol, angst, vermoeidheid, onze ogen en oren ……en er waren er nog veel meer….maar die ben ik ….. vergeten…..

Er volgt een oefening in mindmappen. Ik mag niet mee doen, ik word aangeduid als Chinese vrijwilliger om de lange tekst voor te lezen.
Achteraf krijgt niet de tekst, maar mijn stem een warm applaus. Nog nooit was ik me ervan bewust dat ik ‘een zachte mooie stem heb’, dat ‘ik een radiostem heb’, dat ‘ik dringend verhalen moet inlezen voor blinden’, dat ‘ze uren zou kunnen luisteren naar mijn verhaal’ .
Voel ik hier – heel even- mijn zelfvertrouwen groeien?? En dus mijn geheugen??
Haha…., een nieuwe toekomst vouwt zich voor me open …..

We krijgen huiswerk mee, ik ben -uiteraard- plichtsgetrouw?!

Met een brein overvol van nieuwe info fiets ik de zon tegemoet.  Ik mag voeten onder tafel schuiven, manlief heeft voor de student gekookt.
Ik ben ‘van heerlijke dienst’, en mag kinderlijke huiswerkjes begeleiden.
Hij leest na zes weken al wonderlijk goed ‘an, in, ik, uk, oom,kin, …..’, motivatie en ambitie doen hem stralen.
Grote broer schrijft en leest al goed hele zinnen, met en zonder zin.
Hij oefent de maaltafel van twee, ik oefen braaf mee en train dus extra….