Ontdekken met grote O.

Er wacht een drukke planning. Too much to do.
Limburg heeft zoveel te bieden, de oudste kleinkinderen zijn er klaar voor, klaar om te ontdekken, te kijken, sorry zien, te genieten.

De lange rit is er nog net iets teveel aan, maar als je ergens wil geraken, moet je ‘afzien’. Ze knikken braaf. Het gezag van om/pa.
De Kennedytunnel richting Antwerpen zet haar beste beentje voor, er is uitzonderlijk geen file.

Wandelen op ‘fietsen tussen de bomen’, wandelen in ‘fietsen tussen het water’, het Bokrijkpark en Labiomista staan op het programma. Klik en klik.
Too much to do voor één dag, daar hoort een overnachting bij, altijd super, ze krijgen een eigen kamer, uitgebreid ontbijt, en voelen zich groot.

In Bokrijk spelen we het interactieve Bruegelspel, ontdekken we hoe het verleden bewaard blijft in dit prachtige openluchtmuseum en weids park. Jammer dat Corona een stokje steekt voor het beoefenen van oude ambachten. Enkel de bakkerij is open, het bananenbrood is een échte aanrader!

wp-15987807867566931329439074722110.jpg
Bokrijk

Kleindochter is heel verrast bij de wandeling ‘fietsen doorheen het water’, papa en mama zwaan en de zes spruiten komen heel dichtbij, blazen flink van zich af als een hond in de buurt komt, het is er niet druk en zalig zen genieten.

wp-15987808487586090832644253984981.jpg
in de bubbel blijven

In een TV-programma leerde ik onlangs Koen van Mechelen uit Genk kennen, kan je nog volgen?
Hij werd beroemd bij het kruisen van kippen over heel de wereld.
Zijn 24 ha openluchtmuseum/park Biomista is gebouwd op de voormalige mijnsite Zwartberg (sinds 1910) en vervolgens  de private Zoo (sinds 1970), waar mishandelde dieren uit circus en failliete dierentuinen werden opgevangen. Dieren konden er vrij rond lopen, maar subsidies ontbraken, de deuren moesten toe…..
Tot  Koen er zijn kunstenproject, onder vorm van beelden en levende dieren, waar maakt. Het park opende één jaar geleden de deuren.

Een tuin van orde en chaos, een arena van cultuur en natuur. Vanmechelen’s wonderlab.”

Architectuur, kunst, wetenschap en  natuur gaan er hand in hand. Een kunstig geheel over de mix van het leven in voortdurende evolutie.

Met een audiofoon leer je het project begrijpen, ook al blijft kunst voor interpretatie vatbaar. In het park gaat de natuur zijn gang, struikgewassen en bomen krijgen er vrij spel, dieren hebben ruimte, veel ruimte op het oude dierenpark.
De alpaca stamt af van de dromedaris, deze heeft een dubbel immuunsysteem, en zou dus goed bestand zijn tegen virussen, ook “het” virus? De vraag blijft hoe deze immuniteit over te brengen op de mens?
Alles wordt door de meester himself duidelijk uitgelegd, ook de kinderen begrijpen én onthouden. Want op weg met mensen uit het onderwijs betekent gegarandeerd een toets als toetje.

Hij wil locaal globaal maken, en hoopt glocaal te bereiken.

Het park staat voor rust, boeiende levensvragen, overheersende natuur, kunst die mooie plekken krijgt én aanspreekt, prachtige bruggetjes, een leerrijke kuierdag.

wp-15987808970012629403852959179751.jpg
Kruising tussen aap en uil. De aap staat voor vrolijkheid en elegantie, voor gevoel, de uil waakt en straalt intellect uit. Kruisen en verbinden staat centraal in Koens denken. Op de achtergrond zie je villa UpUnDi, de Open University of Diversity

 

wp-15987810238717520351786756708478.jpg
Laat kinderen SPELEN! Een noodzakelijk gebod.

 

Zoon kruipt in de pen

In de krant de Standaard stoot ik onverwacht op eigen bloed.

Het schooljaar komt eraan, ‘as a strange new world’. Hij trad zoveel jaar geleden in moeders voetsporen, zelfde vak, zelfde job, andere school, andere klassen.
Ook mijn enthousiasme in de klas (uit een ver verleden?, neen toch!) en begrip naar het jonge volk gaf ik hem met plezier in de genen door.
Hij gaat ervoor, 1000%, ook al klinkt dit totaal onredelijk binnen ons vakgebied.

Dit jaar wordt anders, via een lezersbrief kruipt hij in de ‘rode’ pen en verwoordt zijn denken, de vele vragen bij wat jongeren (en hem en vele anderen) te wachten staan.

We leven in een land van vrije meningsuiting. Pro en contra. Rechts en averechts. Ja en neen.

Wat ben ik voor mezelf – een mens mag al eens flink egoïstisch zijn- blij dat het pensioen hier een paar jaar geleden aanklopte. Het mee-leven met jong, ouder, oud is een blijvertje, een doordrijvertje, een schrijvertje waard.

Het vooruitzicht om een heel jaar lang een mondmasker te dragen en fysiek afstand te
houden tot leerlingen is niet hoopgevend. Virologisch klopt het. Veel klaslokalen zijn behalve klein ook moeilijk te verluchten. De virusverspreiding zal verhinderd worden door iedereen te maskeren. Maar het lesgeven wordt danig verstoord door de maatregelen.

Lesgeven is niet concrete leerstof overbrengen, dat kan een Youtubefilmpje minstens even goed. Lesgeven is enthousiasmeren, zin laten krijgen in je vak en tegelijk het proces van de leerling gadeslaan. De afstandsregels in combinatie met de mondmaskers zijn een aanslag op dat lesgebeuren, dat totaal ontmenselijkt wordt. Mimiek valt niet meer af te lezen van leerlingen, die nummers worden. De communicatie tussen leerkracht en leerling raakt verstoord. In de eerste plaats anderstalige leerlingen worden minder verstaanbaar als ze in klassen waar alle ramen openstaan, moeten opboksen tegen het lawaai­ buiten. Als leerkracht wordt het onmo­gelijk het proces van leerlingen te volgen. Je wordt veroordeeld tot frontaal lesgeven. De facto verwordt het lesgeven tot afstandsonderwijs ter plaatse, maar dan in oncomfortabele omstandigheden.

Na een dag lessen volgen met mondmaskers op wordt het leerlingen niet gegund het masker af te zetten in de stad Brussel of op het openbaar vervoer. Het wordt stilaan een zware straf voor de jongeren, die amper ziek worden van het virus, maar wel hun sportactiviteiten, festivals en feesten geschrapt­ zagen.

In landen als Nederland, Denemarken of Zweden is een mondmasker in de klas niet verplicht. Als er geen substantieel verschil is tussen het aantal besmettingen in Vlaanderen en die landen, kan de mondmaskerplicht en afstandsregel dan niet sneuvelen ten voordele van iedere leerling?

fantasie en werkelijkheid

Dreigend komt het wolkendek op me af. Vijftig tinten grijs, spannend en betoverend.
De eenzame kraan kent geen angst, dé getuige van het scheepsbouwverleden in Temse, ondertussen kreeg hij de titel van beschermd monument dat hulde brengt aan schoonvader, twee schoonbroers en nog vele andere boelwerf-arbeiders.
Voor wie te bezorgd zou worden, empathie kan grenzeloos zijn, net intijds geraak ik veilig binnen vooraleer de bui met volle kracht over me losbarst.

wp-15982797887801030470438279986511.jpg

Kleinzoon is jarig, een feestje in beperkte kring, rond de tuintafel. Ik heb -uiteraard- het cadeautje mee, een vermompakje. Hij is vurige fan, vooral van het brilletje en staat er schattig grappig mee. Ook de chocoladetaart rond hetzelfde thema smaakt heerlijk zoet en heeft écht betoverende kracht. Laat kinderen maar rustig  verdrinken in idolen.

wp-15982797900398923700418924487756.jpg

De bijhorende toverstokken van de wijze jongen met bril worden uitgepakt, hij spreekt vreemde klanken, het voelt Engels aan. Ondertussen weet ik hoe ik moet ‘verdwijnen’, wanneer Harry zijn beschermdier oproept met Expecto Patronum. Ook Riddikulus of iets dergelijks klinkt vrolijk  uit zijn eeuwig kwebbelend mondje. Ik leer bij. zelf ben ik geen HP-fan, meer nog, noem me gerust een analfabeet in die fantasiewereld.

Nonkel heeft een (echte) hond die Beer heet, nonkel geeft een (pluchen) beer die Hond heet. Ze mogen beiden op de foto.

 

Bij de uitstap naar Duinrell geniet hij een grote suikerspin, zalig zoet, een pure marteling voor de gave tandjes. Geen  bestraffend Gods oog boven mijn keukentafel, oma is de zondebok, gelukkig geloof ik stellig in de wijze woorden van de Romeinse keizer Aurelius, toen al, bijna 2000 jaar geleden, “Niet alleen doen, maar ook laten kan zonde zijn“.
En Multatuli maakt het af. “Er is maar één zonde, gebrek aan hart“, en daar zondig ik dan weer niet tegen. Maak ik mezelf graag wijs.
Heerlijk vrij gepleit.

 

Wist je dat…..

…… de Utrechtse heuvelrug een schitterend landschap sierlijk openvouwt.
Dat het er heerlijk verkoelend fietsen is langs kronkelende bospaden.
Dat er een lekker pannenkoekenhuis is met manliefs naam en woorden, de moeite waard om drie keer te herlezen. Doen! Herdoen! Aandachtige lezer?

wp-15975816297163767246968662428012.jpg

…….dat houten soldaten de historie van oorlog en vrede bewaken in de Grebbelinie. Wie een woordje extra uitleg wil, kan hier even klikken. Indrukwekkend.

wp-15975816814907127893164944895161.jpg

……..dat je in ‘De Fietser’ in Ede de meest recente fietsen van verschillende grote  merken kan testen op de grote indoorfietsbaan onder begeleiding van experts. Klik.
Op de voormalige Enka-fabriek – waar vroeger kunstzijde werd gemaakt-  is nu naast het testcenter een mooie nieuwe woonwijk gebouwd, omkaderd met de historische gevel van de oude fabriek. Oud en nieuw verweven tot een prachtige eenheid.

wp-15975817074012431178581588531362.jpg

……..dat ons loslopend wild werd beloofd, en we enkel een eenzaam paard ontdekten.

…….dat Ede in juli 2019  een prachtig monument in Cortenstaal ‘Vensters op het verleden’ van Karin Colen onthulde middenin  de Ginkelse Heide. De vredige natuur en wrede historie ontmoeten elkaar op die plek. We worden stil, heel stil, het leven gaat door.

wp-15975816536615062716130667931346.jpg

…….het heerlijk fietsen is vanuit Wijk bij Duurstede langs de slingerende Lek, het fijn uitrusten is (van zon en geleverde inspanning) in Culemburg met imposante gebouwen, om dan energievol  verder te trappen via prachtige grootse landhuizen.

…….dat de theetuin, de moestuin en het prachtig rosarium uit de 19e eeuw in de historische tuin van Bartiméus in Doorn meer dan een bezoekje waard is. Je kan er plukken, beleven, genieten. Mensen met een (vaak visuele) beperking komen er een handje toesteken. Tijdens de vele Coronamaanden was het voor hen de enige uitlaatklep. Van dergelijke projecten word ik warm, de zon stak een gul handje toe.

wp-15975826245125332831573476486197.jpg

……dat we eindigen, zoals we gestart zijn, met een pannenkoek met vele ingrediënten, om met volle maag te constateren dat mijn fietsband compleet lek staat, de Lek wil zijn invloed laten gelden.

…….onze VAB-fietsverzekering terstond mijn band heeft opgelapt. En neen, ik word hier niet gesponsord voor enige reclame. Maar desondanks, pure luxe!

…….dat de 15-jaar oude kater gelukkig kon inslapen bij zoon, vandaag op zon-dag, en dat er veel traantjes vloeien bij kleinzoon. Poes was zijn beste maatje…… Slik.

Vuur en vlam in waterland

En ja, dat het heet was.
En ja, dat we dapper waren.
En neen, dat we hebben opgegeven.
En ja, dat we elke dag  vele kilometers trapten.
En neen, dat we diezelfde kilometers hebben afgeteld.
En ja, dat  airco en koude douches onze heethoofden verfristen.
En ja, dat we het zweet als parels over de rug voelden rollen.

20200809_142924 (2)

En neen, dat we gevloekt hebben.
En ja, dat zelfs warme thee kan helpen afkoelen.
En neen, dat op ijs-kilootjes extra werd bespaard.
En ja, dat we poëtische plaatjes ontdekten.

20200810_150829 (2)
Hoorn
20200809_171844 (2)
Kunstige stokrozen tussen de straatstenen
20200808_124853 (3)
Marken

 

En ja, dat bomen een zeldzame, welkome afwisseling waren in de prachtige polders van Jisp en Wormer.
En neen, dat de boot naar Marken voor enig verhoopt windje zorgde.
En ja, dat we kunstjes met fiets en benen moesten oefenen over de vele (Holy)slootjes.
En ja, terecht, dat Broek in Waterland het mooiste dorpje van Nederland wordt genoemd, met romantisch geschilderde houten huisjes in pasteltinten en veel groen.
En ja, dat we een bio-ijsje likten in de binnentuin van het Broekerhuis, een prachtig pand vol historie. (klik) 
En neen, dat de vele kleine insecten smaakten, voor mij als vegetariër, en ja, dat ze voor hevige proestbuien zorgden, en de tien-meter spontaan een feit werd.

En ja, dat het lied van Bart Peters bleef nagalmen bij de heerlijke locatie paviljoen strandbad Edam (https://strandbadedam.nl/) , omringd met golven en koelte..

Toen ik nog boeken las en fietste op de dijk
Dacht ik dat geluk content zijn was en verder geen gezeik

En de meeuwen meeuwden statig de golven golfden naar het strand

 

20200810_083350 (2)
Anders kijken ……

Wolkom yn Fryslân

Er komen veel slecht-nieuws-berichten binnen in Blogland. Hier had ik geen rekening mee gehouden…. dat het lot van ‘ongeziene’ mensen je zo hard kan raken. Ik aarzel….
Ook de negatieve berichten over het hardnekkige spookvirus doen twijfelen…..
En toch vertrekken we, richting  Noorden, samen met onze vrienden.
Zoals ooit afgesproken in betere tijden.

De eerste stop is Mildam. Jan (klik) maakte me met zijn sfeervolle fotokuiers enthousiast en benieuwd naar de Ecokathedraal. En als je daar de kunstenaar van prachtige beelden zélf mag ontmoeten, is het plaatje compleet. Een aangename kennismaking volgt.
Op dinsdagnamiddag zijn er geregeld vrijwilligers aan het werk, Jan vertelt hen over Vlamingen met interesse, spontaan besluit een man ons rond te leiden. Ik kijk even vertwijfeld naar Jan, was dit de bedoeling? Neen dus, blijkt achteraf, maar de man is trots als een pauw en enthousiast als een kind op de vooravond van de Sint.
We ontdekken een subtiele én sublieme balans tussen natuur en architecturale kunst, tussen bouwmaterialen en wildgroei van groen.
De  filosofische tuinman Le Roy was zijn tijd ver vooruit toen hij in de jaren ’70 van de vorige eeuw ecologisch ging recycleren met bakstenen, puinmaterialen, dakpannen, autobanden en stoepranden. Alles wordt gestapeld, van cement is geen sprake, zo kunnen natuur en dier volop hun eigen gang gaan.
Een chaotische structuur of een gestructureerde chaos.
We klimmen en dalen avontuurlijk.
Tevens een never ending story, het project wordt, na zijn dood,  verder gezet door vrijwilligers of groepen met een te bestendigen droom.
Bij meer tijd had ook ik er graag mijn handelsmerk achter gelaten, de zere rug na het vele sjouwen zou ik er voor lief bijnemen.
Ik begrijp dat Jan er tot rust komt, je voelt je ver van de bewoonde wereld, de vogels charmeren de stilte. Zolang er geen kinderen verstoppertje spelen of mensen kappen en bouwen. Maar ook dit heeft charmes. De bouwwerken zijn prachtig. Genieten met hoofdletter!

Een fijne, maar véél te korte babbel op een terrasje volgt. Het gezicht ontdekken achter de schitterende foto’s en verhalen, is heel boeiend. Heel graag had ik Jan nog wat persoonlijker leren kennen, ik zet het op mijn to-do-list, ook al is de afstand tussen ons groot, letterlijk. Dank je Jan voor de boeiende kennismaking met het bouwwerk en de mens achter je logjes.

We rijden verder richting Leeuwarden. De stad ontgoochelt een beetje, wellicht ontdekken we niet de juiste places to be. Het vooraf gereserveerde etensuur speelt ook een rol.

De volgende dag oogt grijs, maar met droog zijn we al dik tevreden. Manlief heeft een fietstocht uitgestippeld door het schitterende  Alde Feanen, eeuwenoude venen spelen hier de hoofdrol. Veel water, evenveel pontjes, riet, uitgestrekt grasland, Earnewâld, terrasjes aan rimpelend blauw, haventjes waar gezelligheid heerst en boten met toffe namen die zo mooi onze trip vertalen. Veel wind, tien druppels nat en een zuinig zonnetje.

wp-15963614885642307853446498904704.jpg

De overvolle – daar hadden we niet echt op gerekend, ondanks de waarschuwing van Jan- veerboot vol mondkapjes voert ons ‘veilig’ naar het kleinste, maar mooiste waddeneiland Schiermonnikoog.  Na de chaotisch gemaskerde  rit komen we spontaan in een oase van  rust en stilte. Veel mensen kiezen voor de uitgestrekte stranden, bakken en braden is niet ons ding, de fiets brengt ons naar plekjes met de hoge gele stalkaars,  prachtige lamsoor kleurt de kwelder (waar regelmatig zout zeewater overstroomt) paars, gele leeuwenbekjes lachen ons uitbundig toe en het grijze zee-alsem zorgt voor verrassende effecten tussen groen gras en koeien.
Anders dan anders, en schitterend in de heerlijke zon.

wp-15963634367156730869728928922066.jpg

Onze laatste vakantiedag trappen we stukjes van de Elfstedentocht via ‘Fier op Friesland’ met Happen en Trappen.  De schitterende zon en helblauwe luchten maken overaltijd vriendelijk. We genieten typisch Friese beelden met boten in de Sneekse meren.
Workum en Ijlst spannen de kroon waar het om idyllische  charme gaat.

Tegelwijsheden met vergezichten pikken we graag mee richting ons huis.

wp-15963636073375848645982592383234.jpg

Deze houterige lekkernij in een appeltuin in Grou wil ik jullie niet onthouden.

wp-15963645859587843475595720350942.jpg
Oant Sjen!