Ons Brugs dagje

Het gebeurt maximum  één keer in een mensenleven, een marathon aan getrouwde jaren achter ons. Putje winter besloten we eind jaren 70 de stap te wagen, het jaarlijks herbeleven gebeurt nog steeds putje winter, jawel, tussen de vele andere feesten door.

Vriendin is melanoompatiënt, ze kende vreselijke jaren in het verleden, nu is ze al enige tijd stabiel, de immuuntherapie doet wonderen. Samen met haar man en lotgenoten hebben ze de website op poten gezet, https://www.melanoompunt.be .
Geregeld worden ontmoetingsplaatsen en -activiteiten georganiseerd, waaronder de wandelzoektocht in hartje Brugge, mei 2019. Ze delen met ons.

Op ‘onze’ dag willen we ontdekken, smaken, herkennen en beleven. De papieren wandeltocht in handen, flink gewapend tegen de koude in warme handschoenen, die  niet altijd handig blijken…

We kiezen – ecologisch!- voor de bomvolle trein, waar het moeilijk een plaatsje vinden wordt. Die brengt ons in één ruk naar Brugge, waar drommen mensen uitstappen en in colonne richting centrum stappen.
Hellllllllllp, ik moet even op zoek naar ademruimte en neem afstand.
Rustig ontdekken is de boodschap, ik lees straatpoëzie in prachtig Cortenstaal, de poort tussen hier en daar.

Het kunstwerk komt uit de gouden handen van de kalligraaf Brodi Neuenschwander.

wp-15777209364913451403749112648853.jpg

 

 

“Van wat voorbij is, hoor je de slag
in het water en van de spatten
blijft alleen de spot
die het leven drijft
Het water is weer rustig
Het vergeet zo vlug
zijn rimpels”
(Armand van Assche)

 

 

 

 

 

 

We komen aan bij het Minnewater, het is er al aardig druk is, maar het blijft een romantische plaats, hoe kan het ook anders…..
Ook het begijnhof, waar zes échte stokoude begijntjes net naar de kerk gaan om  klokken te luiden en teksten te ‘prevelen’, nodigt uit tot stilzwijgende verwondering.
De kerk was de lievelingsplek van mijn moeder, ik omarm haar met een brandend kaarsje.

Via het Minnewaterpark bereiken we het Colettijnenhof, een woonwijk gebouwd op de grond van een voormalig klooster van de Arme Klaren. Er staan 27 prachtige,witte huizen. Het moet er héérlijk wonen zijn, rustig vlak bij de bruisende stad.

wp-15777210151093276356577693637638.jpg

Op het vroegere kloosterdomein van de Rode Nonnen (met dieprood habijt) situeren zich nu 32 woningen en 72 studentenkamers, het prestigieuze bouwproject de Wispeltuin, een eigentijds woonproject, in heel aparte stijl. Bijna 4 jaar geleden ging 7 jaar voorbereiding onverwacht in  vlammen op, een paar maand voor de deuren zouden open gaan…  Nu is het bewoond, maar heel veel luiken zijn dicht, waardoor het geheel een beetje donker oogt.  De zon schittert haar winterse stralen op het houten, unieke geheel.
Ik kijk rond, en rond en rond, maar ontmoet niemand… jammer….

wp-15777210540088684866329445788541.jpg

Godshuis Hertsberge 1683. In het verleden was het godshuis een huis voor arme mensen, gebouwd door het rijker evenbeeld. Het beluik bestaat nu uit zeven kleine huisjes , bestemd voor weduwen. Klein, maar fijn, en wellicht gezellig. De tuin is voor gemeenschappelijk gebruik.
Ik lees de herdenkingsplaat ” Je staat verbaasd dat er zoveel mooie woorden zijn“.

wp-157772108137743338126892520432.jpg

We volgen het kronkelende Groeninge, over de Eekhoutrei.
Op de kusjes-Bonifaciusbrug krijgen we de opdracht een knappe persoon te kussen en een fotootje te nemen als bewijs. We kiezen voor elkaar, manlief en ik, bij gebrek aan knapper iemand. En het bewijs staat op die geheime selfie.

Langs Guido Gezelle en ’t Schrijverke, het bisschopshuis bereiken we het indrukwekkende Sint-Jans-hospitaal. Een kruid in de tuin deelt zijn naam met de patroonheilige. Een mooi bewaarde site, waar het heerlijk kuieren is.
Luc Vanlaere speelt er een stemmig harpconcert en geeft uitleg over de vele instrumenten. ZEN ZEn Zen zen….

wp-15777211145621816122878144381838.jpg

Tenslotte nog even binnen wippen in de historische brouwerij De Halve Maan, waar de terrasjes vol zitten met flink ingeduffelde jassen en sjaals, het nieuwste alcoholvrije bier kreeg de ludieke naam  ‘Sportzot’. Maar toch zie ik op de tafeltjes vooral straffe Hendriks en Brugse Zotten.

In de patisserie De Tavernier wacht ons een carpe diem, de ‘opoffering’ is niet groot. . Een aangename babbel met twee Brugse dames naast ons, we begrijpen niet alles-spreken ze een andere taal? 🙂 – werkt verrijkend.

wp-15777211420509202509664953525580.jpg

Nog even licht-rijk genieten vooraleer de tjokvolle trein weer ons zweet opeist.

Brugge, die scone, heeeeel erg de moeite, jammer dat niet enkel wij dit beseffen…

 

 

Een achtbaan van emoties….

Het jonge koppeltje kookt voor ons, een lekker post-verjaardagscadeautje. De Mexicaanse gerechtjes smaken heerlijk, en ruiken naar een verre uitdagende wereld. De babbels vliegen over en weer, er is gezelligheid, er is eerlijkheid, er is vooral openheid , toekomstplannen worden uit de doeken gedaan. Ik hoor nog meer over die verre uitdagende wereld, die ze graag leren kennen, avontuur zit hen in het bloed, net zoals de idealen, en ik slik, slik en verslik.
Nieuw-Zeeland, Bali, Canada….
Voor het eerst hoor ik over  Green School, over duurzaam onderwijs in een ecologisch project.
Ik bewonder dromen, ideaalbeelden, moed, ver weg van onder de kerktoren,  avontuur en fundamenten, maar toch, toch….
Spontaan gaan mijn  gedachten naar de wijze woorden van Kahlil Gibran

Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.

Ik gun het hen, graag, heel graag, maar ik zal ze missen, erg, heel erg.

We slapen er een nachtje over, ik probeer het toch….

Sint en zwarte (!) Miet kloppen op de deur. Het huis is vol, de living overspoeld met 11 verwachtingsvolle, en toch ook angstige gezichtjes, en nog meer ouders en grootouders genieten mee. l’Histoire van een prachtige kindertijd uit een ver verleden se répète, hier ten huize. De onverwachte gasten worden gretig verwend met dolle liedjes en vrolijke danspasjes. Hij weet veel, de wijze Sint, hij spreekt elk kind persoonlijk aan, de grollen van  Miet vrolijken op, hij is lief en de kindjes luisteren aandachtig, beetje gespannen, want die heilige man kent hen wonderwel.
Het moment koestert zich diep in mijn hart. Ontroering, de nodige aandacht om herinneringen ‘op papier’ te creëren, letterlijk en figuurlijk , blijheid en dankbaarheid om een fijn familie-samen-voelen, vechten hard om aandacht.

20191201_1127283782154760385678792.jpg
Sorry voor de superfijne zwarte Miet 🙂

We hebben tafels bijgesleurd, zetels weggeschoven, stoelen uit alle uithoeken van het huis terug opgescharreld, voor broodjes en lekkernijen gezorgd. Het bakje is vol, overvol, het vraagt de nodige voorbereidingen, gedachten en organisaties geraakten hier al eens in de knoop, manliefs goedbedoelde woorden ‘alles lost zichzelf wel op‘ zorgden even voor een pittige woordenwisseling, de voorbije week was best wel kruidig soms.
De dag was schitterend, binnen én buiten, de gebriefd/te zon deed haar uiterste best.
Een bosbezoekje, kinderen even ruimte en frisse lucht gunnen, verstoppertje spelen met de hele bende, blaadjes tellen, een dag om in te kaderen.

De laatste opruimklussen zitten erop, tafels zijn leeg, kasten vol, meubels vinden juiste plaatsen terug, vertrouwd, en toch ook weer leeg….

Dag Sinterklaasje
daaag daaag Zwarte Piet
Dag Sinterklaasje daaag daaag
Luister naar ons afscheidslied
Tot volgend jaar
hopelijk….

 

Leesjuf

Grijs en grauw start de dag. Een mistig wolkendek houdt  zon en blauwe hemel buiten beeld.

De vorige trein heeft vertraging en ik ben te vroeg op het perron, de ideale combinatie om meer dan intijds ter plaatse te arriveren. In het grote station van Gent herken ik de hele wereld. Hollende passagiers, rollende reuze valiezen razen in een enorm tempo rakelings langs me heen, je ziet er alle kleuren, alle rassen, mensen in slow motion,  het haastige kibbelende koppel, daklozen in rolstoel, mannen in chic kostuum, hij die in vuilbakken rommelt en  tevreden een restje friet ontdekt, de schuchtere vrouw met de blindenstok, de smekende bedelaar om een centje , de Euro blijkt niet voldoende, mompelend wijst hij naar de briefjes die een verfrommeld boeltje ogen in mijn portefeuille.
“Het hele dorp in de stad”, zoals reportagemaker Jan Van Rompaey ooit verwoordde in de aangrijpende TV-serie en zijn boek.

De dag blijft grauw en grijs, ik tel mijn zegeningen, graag en gretig.

Het kleine ventje rent de zevende hemel in, hij alleen mag deze middag  thuis komen eten. De broertjes blijven op de speelplaats, heel even voelt hij zich favoriet. Daarenboven heeft oma Sint gespeeld en allerlei lekkers op tafel getoverd. Hij wrijft over het buikje ‘mmmm, heerlijk’. Zijn woordenschat groeit aan.

Samen vertrekken we richting school, als een vrolijk veulen huppelt hij aan mijn hand, we gaan de speelplaats onveilig maken, want deze oma heeft een taak. Ze heeft een boekje mee, en mag de vierjarigen voorlezen, superfijn voor groot en klein.
Een verhaaltje over diertjes, en over Tiny en het grappige hondje Poefie.
De kleintjes luisteren, willen elk hun eigen verhaal spontaan vertellen over de dierentuin, over Beekse Bergen, over de hond die thuis wacht, over  oma die er niet meer is, ik luister geduldig en geboeid,  mondjes gaan open van verbazing, gezichtjes stralen enthousiast, ze hangen aan mijn lippen.
Toch een lichte variatie op de interesse waarmee  vroegere pupillen de lessen bijwoonden 🙂

Ze zingen een liedje onder  groot applaus.
De waarheid komt uit de kindermond en de omahand is snel gevuld.

De dag eindigt grauw en grijs, maar een vriendelijke warmte laat het omahart overlopen.

Ik zet hier even reacties uit, ook al vind ik ze altijd héérlijk om lezen. Super dank je!
Maar m’n tijd om terug te reageren (waar ik me vooral wil aan houden!) is beperkt, ik stap het feest-WE in, een WE vol uitstapjes, met dobberende bootjes, lekkere hapjes, veel plezier, wandelen langs het water, verwennerijen, veel roltrappen, gezellige winkeltjes, groot en klein en klein en groot, én de beloofde zon?! Een mens wordt maar één keer 8². 

 

 

 

Geheugentraining les 6 en stressy happy day

Last but not least trek ik deze ochtend terug naar ons kasteeltje.

Zeg nu zelf, hier kan je toch heel fijn bijleren?

20191010_0952424131472680614600279.jpg

Om het geheugen goed te laten werken zijn aandacht, gemoedsrust en beweging van kapitaal belang.
De gemoedsrust laat vaak sporen na, niet simpel als je soms een vat vol emotie bent.

Er is externe, fysieke beweging, de stappenteller bewijst dat ik niet slecht bezig ben.
Er is interne beweging, de intentie om te leren en te onthouden, vaak de broodnodige eerste stap.
De bedoeling is de grijze massa te laten bewegen. Het brein kent geen verschil tussen werkelijkheid en fantasie. Je kan ‘wandelen in de zetel’, ‘yoga-oefeningen doen in gedachten’, we kunnen ons brein echt  alles wijsmaken.
Toch wel een verwarrende ontdekking.

We oefenen nog even met de methode van Loci, waarbij woorden worden toegekend aan plaatsen in huis. Ik herinner me de student die  vlot 60 cijfers van het getal pi op het bord schreef, zomaar voor de vuist weg, hij was bekend met Loci, ik kon enkel verbaasd toekijken. Na vele jaren kende ik er amper zes….
Bij mij werkt dit niet, blijkbaar heb ik (te?)veel fantasieruimte in het hoofd.

We nemen afscheid, van elkaar en van de lesgever, zie ik her en der een teleurstellende blik?, warme groeten wijzen nogmaals op een fijne groep.

Ik moet spurten, de stad door. “Zelfs de hoeders van de wet kijken minzaam als ik fout parkeer” . Een plaatsje voor de fiets is niet direct voorhanden, paniek overvalt me, ik besef, dé verkeerde emotie.
De eerste trein haal ik nipt, de tweede slaat de deuren parmantig voor mijn neus toe, de derde heeft vertraging, dus moet ik hollen naar de zaal, waar  het grootouderfeest  reeds is gestart. Ik (Chinese vrijwilliger) mag op het podium klimmen, en zal mijn palmboomrol voorbeeldig spelen, stormen en klippen leer ik overwinnen.
Kleinzoon moedigt  aan, handjes klappen uitbundig, fier als een gieter kruipt hij dicht bij oma, ik knuffel  intens, en voel het emotievat vlot overlopen.

Hij heeft een verrassing voor me!
Zelf gemaakt oma!
Zijn werkje weerspiegelt in het glas van de trein, ik geniet dubbeldik.
Het krijgt een ereplaats in huis.
20191024_1916113308563576321011357.jpg

The earth laughs in flowers

20190921_1249392966640832943485141.jpg

“Pluk je dag……en laat nog iets staan voor morgen.
Pluk je geluk en  geniet.”

Ze heeft een passie voor bloemen. Op een ecologische manier teelt ze kleur- en geurrijke natuur. Je kan er zelf je bloemen uitkiezen en  snijden, zij tovert er  prachtige ruikers mee.

Morgen vieren we onze stamboom; de kern, de ouders, zijn er niet langer, ze worden gemist, heel hard, maar traditie is er om vol te houden. We zijn niet voltallig, maar toch 31 man, vrouw en kind, rijk, één keer per jaar vieren, toosten en genieten we samen.

Elk ‘oudje’ heeft een taak, ik mag voor de aankleding  zorgen, en bloemen maken blij.
Onmiddellijk besef ik dat het geen klassieke bloemenzaak wordt met perfecte, cleane ruikers. Het wordt een speelse mand met vele tinten en (h)eerlijke parfums. Je wandelt er vrij doorheen de mooie hof, de plukweide inspireert en geurt fijn in de ochtendzaterdagzonnestralen. Er staan bankjes, gewoon genieten en kijken kan en mag.

20190921_1250127935113439842222964.jpg

Terug thuis verdeel ik opgetogen mijn pracht over verschillende vaasjes. Vandaag pronken ze hier nog een dagje op tafel, morgen gaan ze mee op stap, richting het warme feest, want is kleur niet de verwondering van het licht en de liefde?

20190921_1246234398060159557479230.jpg
aroma’s bedwelmen
kleuren stralen
geven subtiele signalen
in geuren verdwalen

 

 

 

 

Vieren in stijl

Met de uitnodiging op zak van m’n broer die nu ook als 60-er door het leven ‘mag’ gaan, trekken we richting mijn geboortestad.
Ronse is een klein stadje en  faciliteitengemeente in de prachtige Vlaamse Ardennen, een must voor fietsers op zoek naar uitdagingen én natuurliefhebbers.
Zelf hoor ik enkel tot de tweede categorie.
Ik ben dan ook een 60-er, alsof het vroeger anders was….

Met een gids op stap  betekent wijzer worden. Hij vertelt hoe in 1879 het classicistische station van Brugge van de architect A Payen steen voor steen werd ontmanteld en opnieuw opgebouwd in Ronse, om materiaal- en ontwerpkosten te besparen.
Tijdens mijn studentenjaren stapte ik er wekelijks de trein op, nooit was ik me bewust van  Brugse grondvesten.
Sorry Paul, neen Thomas 🙂
Sorry Lie(f)s 🙂
Nooit te oud om te leren blijkbaar.

Geboren en grotendeels getogen, 15 jaar lang, dan nog verder getogen naar 6 km en een flinke heuvel verder. Ik heb het geweten, mijn fietstochtjes naar school…..

De plek waar we verwacht worden is een  restaurant in een prachtig herenhuiskader. Het terras wacht uitnodigend, het is er schaduwrijk vertoeven.
“We” zijn nog de helft van onze ooit zeskoppige familie, ouders en zus zijn niet meer.
Om die reden heb ik een erf-pronkstukje rond de vinger, de blauwesteentjesring van mijn moeder. Zo voelt het ‘meer samen’ aan.

Bijna 100 km woon ik nu hiervandaan.
Het stadje oogt vriendelijk, een heel verleden zonder man en kinderen stroomt binnen. Ik word warm en koud tegelijk, de gedachten aan zoveel vrolijke, fijne momenten, maar ook verdriet en pijn overrompelen even.
“Le parfum de l’âme, c’est le souvenir.” (G Sand)

Sublieme smaken, ware schilderijtjes rollen over de tongen, die steeds losser komen bij meer frisse wijntjes.
Nu zijn we allen 60-ers, een groot deel leven achter ons, veel ervaringen rijker, we vertellen over blije en droevige momenten, over toen en nu.
Het voelt vertrouwd aan, met broer en zus terug in onze heimat, samen met de partners, die we allen ooit gevolgd zijn naar andere oorden.
We bleven geen van allen onder de kerktoren.
‘Avonturiers’.

Een dikke pluim  voor Maison D, waar Delphine en Didier heerlijke gerechten toveren.
Verfijnde combinaties op het bord prikkelen de smaakpapillen in een  mooi kader in het statige herenhuis.

En neen, geen duit krijg ik voor deze promotie!

20190730_2313303324236887627816095.jpg

 

Mijn culinair orgasme

Om 12 uur worden we er verwacht.  Er plakt een ster aan de voordeur. ‘Er’ is het hofke van Bazel.

Het vraagt wat denkwerk vooraf, kleuren, snit en schoenen worden gewikt en gewogen. Manlief heeft twijfels bij mijn keuze. De schitterende zon wenkt  uitnodigend naar de fiets, we besluiten dus sportief de 20 km richting Bazel te overbruggen, en daar passen kleedje noch kostuum bij.

Bazel is een prachtig romantisch plaatsje, niet veel groter dan een dorpsplein. Mijn smartphone trilt ‘stoppen en een fotootje nemen’!

20190622_1212195688448292784895726.jpg
kasteel van Bazel

Met manlief op stap gaan, betekent steevast een te vroege aankomst. We hebben dus nog ruimschoots de tijd voor een extra toertje, een beetje honger kweken.

Champagne in de mooi aangelegde tuin (voor mij mag het gerust wat wilder en frivoler, maar ik geef toe, hij ademt stijl) wordt de dorstlesser, want het is  behoorlijk warm. Ondertussen komen ook de andere genodigden, en algauw ontstaat een gezellige babbel, over de vele drankjes en originele hapjes heen.

We worden binnen geleid in de veranda, waar een warme huissfeer geduldig op ons wacht. Doorheen de grote dakramen zie ik de kerktoren prachtig contrasteren met de felblauwe lucht.
Ik twijfel, durf ik of toch niet, mijn phone boven halen en snel een kiekje schieten, ik durf niet. Nog niet.

Een subliem menu wordt ons aangeboden, soms met 8 obers en oberinnen 🙂 samen, overal wemelen zwart-wit-kostuumpjes met ‘gouden’ dienbladen,  de glazen worden contant bijgevuld, zelfs als ik beleefd weiger, een mens moet zijn grenzen kennen, wordt er gefluisterd ‘toch even proeven, mevrouw, deze fenomenale smaak’, maar al die slokken beginnen hun lome tol te eisen. Drie glazen  restjes blijven staan, help, ik kan en durf niet meer. De culinaire wandeling is pure verwennerij, ik eet veel gekleurde bloempjes, blaadjes, heerlijke gerechtjes. Elk bord is een schilderij, een explosie van zoveel verschillende smaken, met kleine hapjes besluit ik te savoureren. Bijhorende uitleg over wijnen en smaken, ik kan me niets  herinneren, en neen, niet door de drank, maar ik hoor veel vreemde woorden.

Het is gewoon….. mijn blogtitel…..

20190622_1902257453763569509148847.jpg
Als zoetekoek, toch een fotootje van het dessert

Ik proef, geniet, keur , beleef, ervaar elke beet.

Dat kan mijnen bruine niet trekken! Als partner van geniet ik mee van al dat lekkers.
En neen, ik heb dit niet verdiend. Maar hoor ik daar in de speech niet dat achter elke sterke man een sterke vrouw staat, ik prent de woorden in mijn hoofd, en ja, ik heb dit dus wél verdiend.

Schuldig om zoveel gulzigheid verlaten we vijf uur later de fraaie locatie. Zoenen, lieve woorden, tot ziens en so long, dank je en fantastisch.

Via een grote omweg fietsen we  de stilte binnen, we moeten dringend laten bezinken.

En nu is het tijd voor mijn boterham, of …… toch niet?

 

 

Het lentefeest

Al weken telde hij af, het zou zijn feestje worden, zijn lente-dag, zijn dag van ‘groot worden’.

De dag begint stralend en warm, het is een blij weerzien met familie en vrienden. Het wordt een buiten-feest, met ouders en kinderen die van groen en natuur houden.
De houten tafels zijn feestelijk en héél sfeervol aangekleed, hier zit een creatieve geest achter!
20190610_112044.jpg
Een warm welkom verrast met mooie foto’s, vertederende teksten, knus en ongedwongen verpakt in een kleurrijk geheel.  We toosten op zijn blijheid, zijn vrolijk persoontje, zijn verwachtingsvol enthousiasme, het voorbije én vervolg van zijn verhaal.
Een stralend gelukkig onbezorgd kind.
Een kind leeft een eigen leven, steeds door wonderen omgeven, die het zelf verzint.
En juist daar is hij een grote krak in.

In de plots opkomende gietende regenbui schuiven we aan bij de foodtruck voor een lekkere pasta met  verschillende sauskeuzen.
‘Den baas’ serveert, ook hij hoort bij de familie, en verwent ons smaakvol.

Hij en zij, vriendjes voor het leven, familie voor het leven, vieren samen hun dag.
Zij met zwarte krulletjes en hij met fris jongenskopje schitteren samen een jolig koppeltje.
Dit jaar leerden ze lezen, tellen, stil zitten, wat nog een steeds een heikel punt blijkt, spelen blijft hun ding, dé grote vrijheid, daarin vinden ze elkaar volledig.

Gekwetste vogeltjes, tijdelijk aangesterkt in een bevriend vogelcentrum, krijgen de vrijheid. Kinderhandjes mogen ze terug  de vrije vlucht geven, richting (dan nog) blauwe lucht.
Angst en enthousiasme mengen zich in een aandoenlijk symbolisch moment.

Ondertussen straalt de zon weer, hij en zij krijgen leuke opdrachtjes, om handigheid en vertrouwen te stimuleren. Ze slagen met grote onderscheiding. Pluim voor bedenkers én uitvoerders.

Een lekkere tafel met originele zoete zondes wacht geduldig. H.E.E.R.L.I.J.K!

Warmte, letterlijk en figuurlijk; speelse blijheid en blije speelsheid; samen lachend schuilen onder de grote paraplu; genieten in een met  veel smaak aangeklede groene omgeving; supporteren voor groot en klein, man en vrouw, meisje en jongen, van 2 tot 75 jaar, die in één team het grote voetbalveld bespelen.
Het galmt voortdurend van  ‘Goal’ en ‘oh neen’ en ‘super’ doorheen de krioelende bende.

Ik heb ’t geluk geroken” (Toon Hermans)

 

 

 

riem ram rijm

 

20181228_124036.jpg
nieuwjaarsbrieven

 

drie zijn al zélf geschreven
woorden worden prijsgegeven
na dagen oefenen in ’t geheim
op moeilijke zinnen en veel rijm

twee zijn nog geen eigen werk
maar juffrouw’s handelsmerk
een krabbel hier een letter daar
wat rode lipjes voor ’t nieuwe jaar

dat maakt dan samen vijf
dus eentje pleegde vluchtmisdrijf (?)
voorgedragen van groot naar klein
ontsponnen in het kinderbrein
blij vrij vrolijk luid
fier als een ijdeltuit
verlegen stil verscholen achter brief
grappig maar oh zo lief

riem ram rijm
ik hou van je, je ’t aime’
hij kan maar amper schrijven
en ’t Frans komt bovendrijven
kusje plezier kusje zonneschijn
mijn omahart knijpt fijn
ik wil voor jou zo’n lichtje zijn
dat straalt het hele jaar
mijn lichtje ben je al
dat straalt als een kristal
tinge-linge-ling
kijk maar hoe ik spring
en roep van hier naar daar
gelukkig nieuwjaar
fluistert kleine man
verstoppen is zijn reddingsplan
maar toch hoor ik heel erg vaag
het is gemeend bij hoog en laag

zo heerlijk al die wensen
van flinke kleine mensen
en omabaard die is zoooo fier
er stromen tranen van plezier

nacht tussen voor en na

op de vooravond van
dag-droom ik dan
over (2^6-1) jaar leven
tussen aarde en hemel zweven
voor het eerst geen bericht
geen foon geen gedicht
geen zoen geen wens
van een ouder-mens
dat mij het leven gaf
die weg van wieg tot graf

dat dagje meer
da’s wat ik bombardeer
tot groot fortuin
van teen tot kruin
ik geniet met animo
van bolero en cupido
blij dat ik mag zijn
in geur en maneschijn

dat dagje meer
tijd die ik chambreer
het jaartje ouder
ben ik licentiehouder
van een fijn diep voelen
in momenten woelen
gedachten overspoelen
dat leeftijd rust brengt
met optimisme vermengd
aanvaarden en bevatten
naar waarde schatten
een rimpel plus
klus knus  kus