Vieren in stijl

Met de uitnodiging op zak van m’n broer die nu ook als 60-er door het leven ‘mag’ gaan, trekken we richting mijn geboortestad.
Ronse is een klein stadje en  faciliteitengemeente in de prachtige Vlaamse Ardennen, een must voor fietsers op zoek naar uitdagingen én natuurliefhebbers.
Zelf hoor ik enkel tot de tweede categorie.
Ik ben dan ook een 60-er, alsof het vroeger anders was….

Met een gids op stap  betekent wijzer worden. Hij vertelt hoe in 1879 het classicistische station van Brugge van de architect A Payen steen voor steen werd ontmanteld en opnieuw opgebouwd in Ronse, om materiaal- en ontwerpkosten te besparen.
Tijdens mijn studentenjaren stapte ik er wekelijks de trein op, nooit was ik me bewust van  Brugse grondvesten.
Sorry Paul, neen Thomas 🙂
Sorry Lie(f)s 🙂
Nooit te oud om te leren blijkbaar.

Geboren en grotendeels getogen, 15 jaar lang, dan nog verder getogen naar 6 km en een flinke heuvel verder. Ik heb het geweten, mijn fietstochtjes naar school…..

De plek waar we verwacht worden is een  restaurant in een prachtig herenhuiskader. Het terras wacht uitnodigend, het is er schaduwrijk vertoeven.
“We” zijn nog de helft van onze ooit zeskoppige familie, ouders en zus zijn niet meer.
Om die reden heb ik een erf-pronkstukje rond de vinger, de blauwesteentjesring van mijn moeder. Zo voelt het ‘meer samen’ aan.

Bijna 100 km woon ik nu hiervandaan.
Het stadje oogt vriendelijk, een heel verleden zonder man en kinderen stroomt binnen. Ik word warm en koud tegelijk, de gedachten aan zoveel vrolijke, fijne momenten, maar ook verdriet en pijn overrompelen even.
“Le parfum de l’âme, c’est le souvenir.” (G Sand)

Sublieme smaken, ware schilderijtjes rollen over de tongen, die steeds losser komen bij meer frisse wijntjes.
Nu zijn we allen 60-ers, een groot deel leven achter ons, veel ervaringen rijker, we vertellen over blije en droevige momenten, over toen en nu.
Het voelt vertrouwd aan, met broer en zus terug in onze heimat, samen met de partners, die we allen ooit gevolgd zijn naar andere oorden.
We bleven geen van allen onder de kerktoren.
‘Avonturiers’.

Een dikke pluim  voor Maison D, waar Delphine en Didier heerlijke gerechten toveren.
Verfijnde combinaties op het bord prikkelen de smaakpapillen in een  mooi kader in het statige herenhuis.

En neen, geen duit krijg ik voor deze promotie!

20190730_2313303324236887627816095.jpg

 

Advertenties

Mijn culinair orgasme

Om 12 uur worden we er verwacht.  Er plakt een ster aan de voordeur. ‘Er’ is het hofke van Bazel.

Het vraagt wat denkwerk vooraf, kleuren, snit en schoenen worden gewikt en gewogen. Manlief heeft twijfels bij mijn keuze. De schitterende zon wenkt  uitnodigend naar de fiets, we besluiten dus sportief de 20 km richting Bazel te overbruggen, en daar passen kleedje noch kostuum bij.

Bazel is een prachtig romantisch plaatsje, niet veel groter dan een dorpsplein. Mijn smartphone trilt ‘stoppen en een fotootje nemen’!

20190622_1212195688448292784895726.jpg
kasteel van Bazel

Met manlief op stap gaan, betekent steevast een te vroege aankomst. We hebben dus nog ruimschoots de tijd voor een extra toertje, een beetje honger kweken.

Champagne in de mooi aangelegde tuin (voor mij mag het gerust wat wilder en frivoler, maar ik geef toe, hij ademt stijl) wordt de dorstlesser, want het is  behoorlijk warm. Ondertussen komen ook de andere genodigden, en algauw ontstaat een gezellige babbel, over de vele drankjes en originele hapjes heen.

We worden binnen geleid in de veranda, waar een warme huissfeer geduldig op ons wacht. Doorheen de grote dakramen zie ik de kerktoren prachtig contrasteren met de felblauwe lucht.
Ik twijfel, durf ik of toch niet, mijn phone boven halen en snel een kiekje schieten, ik durf niet. Nog niet.

Een subliem menu wordt ons aangeboden, soms met 8 obers en oberinnen 🙂 samen, overal wemelen zwart-wit-kostuumpjes met ‘gouden’ dienbladen,  de glazen worden contant bijgevuld, zelfs als ik beleefd weiger, een mens moet zijn grenzen kennen, wordt er gefluisterd ‘toch even proeven, mevrouw, deze fenomenale smaak’, maar al die slokken beginnen hun lome tol te eisen. Drie glazen  restjes blijven staan, help, ik kan en durf niet meer. De culinaire wandeling is pure verwennerij, ik eet veel gekleurde bloempjes, blaadjes, heerlijke gerechtjes. Elk bord is een schilderij, een explosie van zoveel verschillende smaken, met kleine hapjes besluit ik te savoureren. Bijhorende uitleg over wijnen en smaken, ik kan me niets  herinneren, en neen, niet door de drank, maar ik hoor veel vreemde woorden.

Het is gewoon….. mijn blogtitel…..

20190622_1902257453763569509148847.jpg
Als zoetekoek, toch een fotootje van het dessert

Ik proef, geniet, keur , beleef, ervaar elke beet.

Dat kan mijnen bruine niet trekken! Als partner van geniet ik mee van al dat lekkers.
En neen, ik heb dit niet verdiend. Maar hoor ik daar in de speech niet dat achter elke sterke man een sterke vrouw staat, ik prent de woorden in mijn hoofd, en ja, ik heb dit dus wél verdiend.

Schuldig om zoveel gulzigheid verlaten we vijf uur later de fraaie locatie. Zoenen, lieve woorden, tot ziens en so long, dank je en fantastisch.

Via een grote omweg fietsen we  de stilte binnen, we moeten dringend laten bezinken.

En nu is het tijd voor mijn boterham, of …… toch niet?

 

 

Het lentefeest

Al weken telde hij af, het zou zijn feestje worden, zijn lente-dag, zijn dag van ‘groot worden’.

De dag begint stralend en warm, het is een blij weerzien met familie en vrienden. Het wordt een buiten-feest, met ouders en kinderen die van groen en natuur houden.
De houten tafels zijn feestelijk en héél sfeervol aangekleed, hier zit een creatieve geest achter!
20190610_112044.jpg
Een warm welkom verrast met mooie foto’s, vertederende teksten, knus en ongedwongen verpakt in een kleurrijk geheel.  We toosten op zijn blijheid, zijn vrolijk persoontje, zijn verwachtingsvol enthousiasme, het voorbije én vervolg van zijn verhaal.
Een stralend gelukkig onbezorgd kind.
Een kind leeft een eigen leven, steeds door wonderen omgeven, die het zelf verzint.
En juist daar is hij een grote krak in.

In de plots opkomende gietende regenbui schuiven we aan bij de foodtruck voor een lekkere pasta met  verschillende sauskeuzen.
‘Den baas’ serveert, ook hij hoort bij de familie, en verwent ons smaakvol.

Hij en zij, vriendjes voor het leven, familie voor het leven, vieren samen hun dag.
Zij met zwarte krulletjes en hij met fris jongenskopje schitteren samen een jolig koppeltje.
Dit jaar leerden ze lezen, tellen, stil zitten, wat nog een steeds een heikel punt blijkt, spelen blijft hun ding, dé grote vrijheid, daarin vinden ze elkaar volledig.

Gekwetste vogeltjes, tijdelijk aangesterkt in een bevriend vogelcentrum, krijgen de vrijheid. Kinderhandjes mogen ze terug  de vrije vlucht geven, richting (dan nog) blauwe lucht.
Angst en enthousiasme mengen zich in een aandoenlijk symbolisch moment.

Ondertussen straalt de zon weer, hij en zij krijgen leuke opdrachtjes, om handigheid en vertrouwen te stimuleren. Ze slagen met grote onderscheiding. Pluim voor bedenkers én uitvoerders.

Een lekkere tafel met originele zoete zondes wacht geduldig. H.E.E.R.L.I.J.K!

Warmte, letterlijk en figuurlijk; speelse blijheid en blije speelsheid; samen lachend schuilen onder de grote paraplu; genieten in een met  veel smaak aangeklede groene omgeving; supporteren voor groot en klein, man en vrouw, meisje en jongen, van 2 tot 75 jaar, die in één team het grote voetbalveld bespelen.
Het galmt voortdurend van  ‘Goal’ en ‘oh neen’ en ‘super’ doorheen de krioelende bende.

Ik heb ’t geluk geroken” (Toon Hermans)

 

 

 

riem ram rijm

 

20181228_124036.jpg
nieuwjaarsbrieven

 

drie zijn al zélf geschreven
woorden worden prijsgegeven
na dagen oefenen in ’t geheim
op moeilijke zinnen en veel rijm

twee zijn nog geen eigen werk
maar juffrouw’s handelsmerk
een krabbel hier een letter daar
wat rode lipjes voor ’t nieuwe jaar

dat maakt dan samen vijf
dus eentje pleegde vluchtmisdrijf (?)
voorgedragen van groot naar klein
ontsponnen in het kinderbrein
blij vrij vrolijk luid
fier als een ijdeltuit
verlegen stil verscholen achter brief
grappig maar oh zo lief

riem ram rijm
ik hou van je, je ’t aime’
hij kan maar amper schrijven
en ’t Frans komt bovendrijven
kusje plezier kusje zonneschijn
mijn omahart knijpt fijn
ik wil voor jou zo’n lichtje zijn
dat straalt het hele jaar
mijn lichtje ben je al
dat straalt als een kristal
tinge-linge-ling
kijk maar hoe ik spring
en roep van hier naar daar
gelukkig nieuwjaar
fluistert kleine man
verstoppen is zijn reddingsplan
maar toch hoor ik heel erg vaag
het is gemeend bij hoog en laag

zo heerlijk al die wensen
van flinke kleine mensen
en omabaard die is zoooo fier
er stromen tranen van plezier

nacht tussen voor en na

op de vooravond van
dag-droom ik dan
over (2^6-1) jaar leven
tussen aarde en hemel zweven
voor het eerst geen bericht
geen foon geen gedicht
geen zoen geen wens
van een ouder-mens
dat mij het leven gaf
die weg van wieg tot graf

dat dagje meer
da’s wat ik bombardeer
tot groot fortuin
van teen tot kruin
ik geniet met animo
van bolero en cupido
blij dat ik mag zijn
in geur en maneschijn

dat dagje meer
tijd die ik chambreer
het jaartje ouder
ben ik licentiehouder
van een fijn diep voelen
in momenten woelen
gedachten overspoelen
dat leeftijd rust brengt
met optimisme vermengd
aanvaarden en bevatten
naar waarde schatten
een rimpel plus
klus knus  kus

 

de stormachtige (zon??)dag

20180923_142728.jpg

ik ben en blijf  familiemens,
vandaar mijn immer-wens
ontsponnen uit meisjesdromen
om geregeld samen te komen

met de ganse bende van  zus en broer
gaan we  op eet- en babbeltoer
met 33 namen op de lijst
zijn we allen afgereisd
naar de gezellige, droge? zaal
een super-fijn verhaal
van grotendeels dezelfde genen
omringd door nat en hagelstenen

bij onze ouders ligt het prille begin
dit verlies hakt er vaak flink in
zij plantten het familiegevoel
’t zijn herinneringen waar ik in krioel
en vaak verloren loop
gedachten in de knoop

ooit woonden we met zes
op hetzelfde thuisadres
de helft is nu nog hier
tokkelend op het familieklavier
daaruit ontsprong de hele stamboom
hij sijpelt rustig door, de kostbare stroom

we hebben samen blij genoten
dus wil ik  heel graag quoten
 heerlijk prettige mensen van groot naar klein
die uit het goede hout gesneden zijn 🙂
de regen kon ons echt niet deren
om vele lekkernijen  te souperen
en achteraf te concluderen
dat w’in een dol-fijn tafereel verkeren

 

 

Zee- en vakantieland.

Gretig lees ik over ‘daluren’ en ‘pauze-tijd’  in Anna’s blog. ‘Kleine dagen’ die bij vakantie en de tijd van het jaar horen….. Ze beschrijft het prachtig.

Ik duikel mijn laatste-week-herinnering in en tel 7 heerlijke dagen met ‘kleine kindjes’ in ‘grootse momenten’. Nu de vrije dagen erop zitten en iedereen rondom me terug achter school- of werkbank is gekropen, besluit ik ook mijn pauzeknop in te drukken. Met een stralende, voorlopig nog wat ijzige zon achter glas en een blauw scherm in beeld.

Het ‘nieuw ingepolderd land aan een zeearm’ wordt een leuke bestemmingwe logeren in Nieuwvliet, een klein dorpje waar de zon de stranden kust.
De volksmond spreekt over Sinte Pier, omdat Sint-Pieter, de patroonheilige van de kerk van Oud-Nieuwvliet is. Het dorpje telt amper 450 inwoners. Olderdijken en knotwilgen zijn er fijn gezelschap. De open ruimte spreekt tot de verbeelding, de stappenteller staat op 1400 tot aan de zee.
De zon schittert nog warme stralen, eindeloos verre zichten , enkel een gezellig strandpaviljoen vormt een  welkome stoorzender bij een 360°-draai om eigen as.
Laarsjes stappen in de golven, voetjes crossen door het vochtige zand, en kinderstemmen klinken enthousiast, terwijl zee en lucht langzaam versmelten en wij een warm drankje genieten in de knusse stoorzender.

Met de hele bende, zonen, schone dochters en kleine kinderen wonen we in een ruim huis, waar de kleintjes volop kunnen spelen en bewegen, het licht langs elke kant kan binnen sijpelen, waar ik me snel thuis voel. Mijn hele rijkdom wemelt en wriemelt rondom me, dat is mijn hemeltje op aarde.

Breskens en de boot naar Vlissingen staan (weer) op het programma, voor sommigen wordt het enkel een  ‘kwelling van de deinende boot’.
We lopen langs de gestreepte vuurtoren, waar Matroos Beek een fijne feeling mee heeft. Ik kijk en zoek, maar vind haar nergens 🙂

We zijn fan van het kindvriendelijke 5-weeghen restaurant, waar we alvast gezellig en ontspannen en lekker en bij de open haard en met een glaasje en met leuke babbels en in tof gezelschap ons  pré-robijnen-huwelijk vieren.

Terwijl de wasmachine  thuis terug vele toeren draait , knutsel ik een uurtje (dank je Photoshop!) en prik een bord met kleine herinneringen. Ik deel ‘mijn werkje’ graag even….

les 18 prikbord met briefjes