riem ram rijm

 

20181228_124036.jpg
nieuwjaarsbrieven

 

drie zijn al zélf geschreven
woorden worden prijsgegeven
na dagen oefenen in ’t geheim
op moeilijke zinnen en veel rijm

twee zijn nog geen eigen werk
maar juffrouw’s handelsmerk
een krabbel hier een letter daar
wat rode lipjes voor ’t nieuwe jaar

dat maakt dan samen vijf
dus eentje pleegde vluchtmisdrijf (?)
voorgedragen van groot naar klein
ontsponnen in het kinderbrein
blij vrij vrolijk luid
fier als een ijdeltuit
verlegen stil verscholen achter brief
grappig maar oh zo lief

riem ram rijm
ik hou van je, je ’t aime’
hij kan maar amper schrijven
en ’t Frans komt bovendrijven
kusje plezier kusje zonneschijn
mijn omahart knijpt fijn
ik wil voor jou zo’n lichtje zijn
dat straalt het hele jaar
mijn lichtje ben je al
dat straalt als een kristal
tinge-linge-ling
kijk maar hoe ik spring
en roep van hier naar daar
gelukkig nieuwjaar
fluistert kleine man
verstoppen is zijn reddingsplan
maar toch hoor ik heel erg vaag
het is gemeend bij hoog en laag

zo heerlijk al die wensen
van flinke kleine mensen
en omabaard die is zoooo fier
er stromen tranen van plezier

Advertenties

nacht tussen voor en na

op de vooravond van
dag-droom ik dan
over (2^6-1) jaar leven
tussen aarde en hemel zweven
voor het eerst geen bericht
geen foon geen gedicht
geen zoen geen wens
van een ouder-mens
dat mij het leven gaf
die weg van wieg tot graf

dat dagje meer
da’s wat ik bombardeer
tot groot fortuin
van teen tot kruin
ik geniet met animo
van bolero en cupido
blij dat ik mag zijn
in geur en maneschijn

dat dagje meer
tijd die ik chambreer
het jaartje ouder
ben ik licentiehouder
van een fijn diep voelen
in momenten woelen
gedachten overspoelen
dat leeftijd rust brengt
met optimisme vermengd
aanvaarden en bevatten
naar waarde schatten
een rimpel plus
klus knus  kus

 

de stormachtige (zon??)dag

20180923_142728.jpg

ik ben en blijf  familiemens,
vandaar mijn immer-wens
ontsponnen uit meisjesdromen
om geregeld samen te komen

met de ganse bende van  zus en broer
gaan we  op eet- en babbeltoer
met 33 namen op de lijst
zijn we allen afgereisd
naar de gezellige, droge? zaal
een super-fijn verhaal
van grotendeels dezelfde genen
omringd door nat en hagelstenen

bij onze ouders ligt het prille begin
dit verlies hakt er vaak flink in
zij plantten het familiegevoel
’t zijn herinneringen waar ik in krioel
en vaak verloren loop
gedachten in de knoop

ooit woonden we met zes
op hetzelfde thuisadres
de helft is nu nog hier
tokkelend op het familieklavier
daaruit ontsprong de hele stamboom
hij sijpelt rustig door, de kostbare stroom

we hebben samen blij genoten
dus wil ik  heel graag quoten
 heerlijk prettige mensen van groot naar klein
die uit het goede hout gesneden zijn 🙂
de regen kon ons echt niet deren
om vele lekkernijen  te souperen
en achteraf te concluderen
dat w’in een dol-fijn tafereel verkeren

 

 

Zee- en vakantieland.

Gretig lees ik over ‘daluren’ en ‘pauze-tijd’  in Anna’s blog. ‘Kleine dagen’ die bij vakantie en de tijd van het jaar horen….. Ze beschrijft het prachtig.

Ik duikel mijn laatste-week-herinnering in en tel 7 heerlijke dagen met ‘kleine kindjes’ in ‘grootse momenten’. Nu de vrije dagen erop zitten en iedereen rondom me terug achter school- of werkbank is gekropen, besluit ik ook mijn pauzeknop in te drukken. Met een stralende, voorlopig nog wat ijzige zon achter glas en een blauw scherm in beeld.

Het ‘nieuw ingepolderd land aan een zeearm’ wordt een leuke bestemmingwe logeren in Nieuwvliet, een klein dorpje waar de zon de stranden kust.
De volksmond spreekt over Sinte Pier, omdat Sint-Pieter, de patroonheilige van de kerk van Oud-Nieuwvliet is. Het dorpje telt amper 450 inwoners. Olderdijken en knotwilgen zijn er fijn gezelschap. De open ruimte spreekt tot de verbeelding, de stappenteller staat op 1400 tot aan de zee.
De zon schittert nog warme stralen, eindeloos verre zichten , enkel een gezellig strandpaviljoen vormt een  welkome stoorzender bij een 360°-draai om eigen as.
Laarsjes stappen in de golven, voetjes crossen door het vochtige zand, en kinderstemmen klinken enthousiast, terwijl zee en lucht langzaam versmelten en wij een warm drankje genieten in de knusse stoorzender.

Met de hele bende, zonen, schone dochters en kleine kinderen wonen we in een ruim huis, waar de kleintjes volop kunnen spelen en bewegen, het licht langs elke kant kan binnen sijpelen, waar ik me snel thuis voel. Mijn hele rijkdom wemelt en wriemelt rondom me, dat is mijn hemeltje op aarde.

Breskens en de boot naar Vlissingen staan (weer) op het programma, voor sommigen wordt het enkel een  ‘kwelling van de deinende boot’.
We lopen langs de gestreepte vuurtoren, waar Matroos Beek een fijne feeling mee heeft. Ik kijk en zoek, maar vind haar nergens 🙂

We zijn fan van het kindvriendelijke 5-weeghen restaurant, waar we alvast gezellig en ontspannen en lekker en bij de open haard en met een glaasje en met leuke babbels en in tof gezelschap ons  pré-robijnen-huwelijk vieren.

Terwijl de wasmachine  thuis terug vele toeren draait , knutsel ik een uurtje (dank je Photoshop!) en prik een bord met kleine herinneringen. Ik deel ‘mijn werkje’ graag even….

les 18 prikbord met briefjes

Een “doodgewone” zondag

Zondagmiddag, we eten in de refter van het home, waar mijn vader een serviceflat huurt. Vele mensen staren voor zich uit, anderen verstoren de rust met een (te) luide stem. Begrijpelijk, veel ouderen horen niet meer goed, ik probeer gedempt te praten, maar ook dit lukt niet, ik kan en wil niet roepen voor de hele ruimte, dus kauwen we stilzwijgend verder…..en bewaren de verhalen voor later.

Sommige bewoners  strooien bakken kritiek uit over  het personeel, een eindeloos klaaglied ontwikkelt zich -luider en heftiger- omdat er even moet worden gewacht op het dessert, het is zondagsregime, minder ‘werk’volk en minder hongerigen over de vloer.
Anderen wachten geduldig en respectvol voor de zich uitslovende opdieners, die het klagen en zagen over zich heen laten glijden, en vrolijk en vooral beleefd blijven. Chapeau!

Ik ervaar soms plaatsvervangende schaamte en wil graag helpen, de hulp wordt geapprecieerd, maar niet aanvaard.

Angst overvalt me… zal ik later ook onrustig zijn en verwachten dat de ander voor me springt? Dit is niet wat ik wil, ook niet wat mijn vader wil…
Maar honger wordt soms  een primaire behoefte voor de leeftijd.
De zetels in de eetruimte zitten minder comfortabel dan de eigen sofa…. vertelt mijn 94-jarige vader, met berusting in de stem.

Ik voel pure bewondering voor de verzorgers, die nooit hun geduld verliezen, die -ondanks alles-  lief en toegankelijk blijven.

Mijn tijd is nog niet gekomen, ik geniet nog volop als een jong veulen :-).
Het vooruitzicht is niet echt hoopgevend, een donkere vlek die ik verwoed wegstop ergens in mijn grijze massa. De confrontatie is er wel….

Hemels wordt daarna het familiefeest, met jong en oud, met blije mensen, met hapjes in de gezellige  rustieke zaal. De kleintjes voederen schapen, geiten en konijnen met  gevulde, witte emmertjes, mét enige schroom,  hongerige dieren hollen hen te enthousiast tegemoet. Je weet wel… honger en primair…
Koeien worden gemolken, likken mijn trui (bah) en kijken op noch om, lopen je letterlijk omver.
Ze willen hun witte vocht vooral kwijt, de logge beesten lokken spontaan ontzag uit én de broodnodige stilte, die de jonge boer dringend vraagt, wat ons aanvankelijk een onmogelijkheid leek met 11 levendige exemplaartjes van dat kleine grut.
Loeiende koeien boeien…..
En wij, wij zijn weer bijgepraat.

 

 

Nu en toen….

‘Trouwen is houwen’, de belofte maken mijn nichtje en haar vriend.
Samen met hen genieten wij van een spetterend feest, met mis, receptie en avondfeest, alles erop en eraan.
Een feest vol fun, vol lekker eten, vol ontroering, vol warmte, vol liefde, vol leuk gezelschap.
Vol jong volk ook, dat danst en springt op het ritme van de muziek, dat geen last heeft van oren (bij keiluide muziek) en spieren, dat uit den bol mag en kan gaan.

Mijmeringen worden vlot gekatapulteerd naar bijna 40 jaar terug…..

We zijn pril en jong, amper de studentenwereld ontgroeid. We doen verwoede pogingen om ons groentjes-gezag waar te maken voor een bende woelige jongeren. Nog geen cent hebben we verdiend, de uitgestelde lonen worden  pas maanden later uitbetaald.
Ook toen al bespaarde de regering, of deed toch pogingen tot, op kap van de werkende bevolking….
Vader moet inspringen om een simpele boekentas te kunnen kopen…
En toch willen we trouwen, niet langer 80 km uit elkaar wonen, na die gezellige Leuvense maanden samen.  Goed bedoelde aanraders om toch nog wat te wachten, om eerst te verdienen, om de leeftijd zijn tijd te geven, om …. worden in de wind geslagen.

We vinden nog een ‘plekje’ om te vieren, en overtuigen schone en andere ouders.

Als een late puber verzet ik me tegen alles wat klassiek, deftig en in onze ogen ‘gemaakt’ is.
Neen, wij willen geen taxi’s, neen, wij willen geen (soms zatte?) nonkels en tantes erbij, neen, wij willen geen chique bedoening (ook al komt het geld  niet uit eigen zak), neen, ik wil geen duur kleed, neen, gehuurde kostuums hoeven voor ons niet, laat staan die  moeilijk te stroppen dassen…
Wij willen  op onze manier vieren, met onze vrienden, met onze ideeën.
Pas  veel later besef ik dat (oudere) pubers eigenlijk vooral egoïsten zijn….en dat ouders best wel toffe voorstellen hadden…

De gesprekken met de families verlopen soms stroef, we zijn duidelijk te jong en te alternatief…
Maar een compromis wordt gevonden!
Ik ga samen met bijna-man-lief mijn trouwkleed kopen. (geen verrassing dus meer voor hem in petto, maar zo klinkt onze droom) Het wordt een romantisch, wit kleed in Indisch katoen, opgevrolijkt met  kanten boordjes, een kleurige puntsjaal maakt het geheel minder wit.
Wij gaan voor een kleurrijk nieuw leven.
En neen, geen speldjes of bloemen of  hangers in mijn losse lange haren, ook geen hoed, ik wil me vrij en speels voelen als een vogel in de lucht (Merlijn de tovenaar wist het al), zoals het een moderne hippie past. Ik ga niet naar de kapper, noch naar de visagist, ik ben in 5 minuten gekleed voor ‘mijn dag’, puur naturel.
‘Onze dag’ wordt prachtig, buiten is het ijzig koud, maar we genieten echte warmte,  veel liefde, speelse danspassen,  superleuke sketches en fijnzinnige speeches, ook wij springen en gaan uit den bol.

We dartelen de puber-tijd buiten en nieuwsgierig stappen we de ‘volwassenenwereld’ binnen.

Sorry, schone en andere ouders, we waren jong en egocentrisch, maar jullie gaven ons een gewèldig fijne dag, waar we nog steeds erg dankbaar voor zijn.
Ze nemen ons niets kwalijk, ze tonen veel begrip,  de spanningen ebben weg en komen ook nooit meer terug! We zijn groot geworden 🙂
Ze kunnen het niet meer lezen of lezen het gewoonweg niet meer……

 

 

Feest + lente

Kleine kinderen worden groot en groot worden betekent …… een feestje. Altijd bereid!
Een feest in de lente, een lente feest.
Een feest dat een perfect plaatje weergeeft van de wereld van het kind.
Vorig jaar was de kleindochter aan de beurt in haar sprookjes/knutselwereld, dit jaar staat in het teken van de sport, want de (oudste) kleinzoon heeft iets met ballen. Sportschoenen worden uit de vergeten lade gevist, fysiek wordt op peil gebracht, of dat is toch de opdracht 🙂

Een stralende zon, een kunstig gedekte tafel, alles origineel bedacht  en door inspiratierijke  schone dochters omgetoverd tot een vrolijk, kleurrijk, sportief geheel. Een plaatje waard!
De vele parasols bieden de broodnodige beschutting, want ze durft soms  ongenadig stralen deze dagen, die zon!

De kleinzoon huppelt blij tussen de tafels door, geniet van de zalige lekkernijen met een voetbaltaart als  hoogtepunt, (eveneens uit ouderlijke, creatieve hand getoverd), toert met de go-carts, tuimelt en voetbalt en speelt en fladdert zijn dagje door.

De kleine zoon staat voorzichtig in het leven, kijkt overaltijd eerst de kat uit de boom, maar bedachtzaam waagt hij telkens opnieuw een grote sprong.

Foto’s worden (eigenhandig en vol inspiratie! Pure bewondering!!) getransfereerd op houten boomblaadjes. Deze hout-prachtige bladeren zijn symbooltjes  voor de vele ‘overwinningen’ in zijn 6 jaar-oude-leventje , zoals op  schoot bij de goedheiligman, roetsjen in de achtbaan, de grote waterglijbaan ‘zorgeloos’ beneden zoeven, ….. , dit alles verwerkt in een  sprekend  verhaal .
Die herinneringen aan een onvergetelijke dag hangen nu in zijn kamertje  aan de (reeds twee jaar) geduldig wachtende boomstam. (eveneens een kunstige creatie van de mama)

De dag is warm, letterlijk, maar vooral figuurlijk.En laat dit nu juist héél veelzeggend zijn  op een dag van meer dan 30°!

Hier hoort geen foto bij, het vorig blogje zorgt voor een fijne impressie van een fijne dag met  fijn weer in fijn gezelschap en een fijn (ook hier letterlijk, maar vooral figuurlijk) feestbeetje!