Wonderlijke kunst

Neen, een kunstkenner ben ik niet, maar de nieuwe tentoonstelling in MSK Gent “Van Eyck. Een optische revolutie” kan me wel boeien, de gratis kaarten helpen de eventuele laatste twijfel smelten als sneeuw voor de zon. Want het mag gezegd worden, ze zijn niet goedkoop!, Jan Van Eyck was natuurlijk ook een groooot man.

Met manlief vertrek je altijd goed intijds, deze schrijfster  heeft het soms wat lastiger met nog een laatste ditje of een snel datje. Ik weet en besef, mea culpa.
Gelukkig helpt de liefde verdragen.
Twintig minuten later zitten we vast in een – volgens de radio- zware file, een ongeluk op de E 19. Beetje bij heel erg beetje schuiven we op.
Manlief blijft kalm, maar na 42 trouwjaren voel je elkaar woordeloos aan.

Rustig  begin ik te tokkelen, de app zal ons uit de nood redden. Maar ook hierin verschillen we, hij vertrouwt enkel op kaarten, ik ben de ‘digitale expert’. Na een half uur stapvoets rijden, geeft wijze Waze de raad om de volgende afslag te nemen, de blauwe lijn zal de weg tonen. Enthousiast geef ik de info door aan man, dé oplossing in zicht. Maar zijn wantrouwen blijft, een mens verandert niet in één seconde.
‘Ik ken deze weg niet’ .
‘Geen probleem, ik zal uitleggen, stel je voor dat de appstem zou missen’.
Hij blijft achterdochtig.
‘Zo’n omweg is geen doen’.
‘Neen toch niet, het gaat maar om een kleine omleiding, parallel aan de autostrade en na het ongeluk komen we er zo weer op, maar kies jij maar’.
Oef, de woorden zijn eruit, er volgt een ijzige stilte…… tot we de afslag bereiken en hij onverwacht toch naar rechts zwenkt. Klassieke disputen ivm het vroegere kaartlezen dwalen door mijn geheugen, ik geef toe, ik ken weinig verschil  tussen links en rechts, maar….. een blauwe pijl volgen, lukt me écht wel. Verschiet niet van mijn kunnen!

We begeleiden hem samen, de vrouwelijke Wazestem en ik, langs donkere wegen, schaars verlicht, de mooie (?) boerenbuiten, en plots staan we weer veilig op de autoweg. Langzaam komt het gesprek terug op gang, dat manoeuvre is alvast overwonnen.

Van Eyck maakt veel goed, met dank aan de man.
Stemmig, mooi, de audiofoon brengt ons met klassieke muziek in romantische sferen en een zachte mannenstem vertelt over hoe de schilder vernieuwend was voor zijn tijd, over de vele merkbare details, over de intense kleuren, over dieptewerking, over de 70 verschillende boomsoorten en planten op het Lam Gods, haarfijn weergegeven, waarbij hij “het zicht van God” wil beklemtonen.
Overal staan bankjes, om weg te dromen, te genieten, te leren begrijpen, en bewonderen.
De lange gewaden golven naturel, schaduwen liggen altijd correct tot in de kleinste details. Zijn werken geven een optische revolutie weer.
Het kleine 20-bij-30-cm-pareltje wil ik graag thuis een prominente plaats geven, de wijze man, over de boeken gebogen, in een oud keukentje, waar elk element een bijzonderheid wordt.  Het zit veilig achter glas, helaas…..

Met het rijk geïllustreerde boek rijden we huiswaarts. Een mooi aandenken, ons gegeven.
En ja, I love this man.
Who?
The painter and my husband.

wp-15817851173456058767903620329602.jpg
Een must see in Gent!

Kiara of Keera of Sabine of….

Ondanks de vele waarschuwingen van koning Wind ga ik de uitstap toch wagen, een lang geleden gepland zee-WE met kleinzoon.

Terwijl ik geduldig wacht in het station, vliegt ‘mijn’ trein voorbij, en stopt 500 meter verder middenin de velden. Geen tijd voor verbazing, ik strompel met de te zware valies en handbagage eveneens de velden in.
Hijgend van inspanning en ontmoediging hap ik naar adem.
De conducteur geeft me vriendelijk een woordje uitleg, ik was de enige passagier op dat godvergeten dorpsperronnetje, de machinist is dit traject niet gewoon en zag me – nog net in een flits- bedremmeld toekijken hoe mijn rit naar betere oorden een utopie leek te worden…..
Excuses aanvaard, kloppend hart kalmeert, gelukkig.
Het kan gebeuren, totaal vergeten worden…

Bij de tussenstop in Gent pik ik de kleinzoon op, wij -alleen met tweetjes- trekken richting zee. Eerst nog een snel ijsje, we hebben iets te vieren, manlief bewees z’n taalkunsten bij de Engelse rondleiding. Zenuwen stonden flink gespannen, nachtelijke slaap moest erbij inboeten, voor het kraaien van de haan wakker, maar de fijne commentaren mogen in de annalen gegrift blijven.

Een plaatsje met uitzicht op zee en verrassende zonsondergang, wordt ons voorgesteld. Samen zijn we 70, de leeftijd heeft een streepje voor. We bediscussiëren het eten, de drank, de kleuren aan de einder, een babbel van formaat van man tot vrouw.
Daarna wil hij zo snel mogelijk naar ‘ons vakantiehuisje’, wat neerkomt op een klein appartementje, acht hoog, maar met een oneindig machtig zicht over zee en ….zee……

Samen in het (enige) grote bed, hij voelt zich veilig en kruipt de hele nacht dicht tegen me aan, ik lever een stil gevecht voor mijn streepje bed.

Zondagochtend, het vergezicht blijft aanlokkelijk. Hij wil in het zand spelen, voetjes in het water, de ontgoocheling zal aan de lijve ondervonden worden.
De vloedlijn ligt ver, we overwinnen heel wat pittige zandstralen en overweldigend winderig gebrul, maar we zijn dapper toch? Hij verliest de moed, tranen en zand branden in de oogjes, hij schreeuwt het strand bij elkaar, minstens vier verwonderde ogen (mede-lotgenoten) kijken hem bemoedigend en mij streng toe, welke idiote oma doet nu zoiets?

Traantjes verdwijnen
Lachjes verschijnen
Hij vertelt zovele verhalen
Het mondje staat nooit stil
oma kan alleen maar stralen
goud waard mijn pupil

Kiara raast kranig verder, wij keren vervroegd huiswaarts, want die ‘wind is overal‘ en ‘gaat me meenemen, recht de lucht in‘……
Nog wat treinmiserie als kers op de taart, stel je voor dat alles vlot zou verlopen bij deze extreme weersomstandigheden?! Neen, vooral niet in België.

Ik smaak nog  de haiku van Geert de Kockere, die hij elke zondagmiddag via facebook creëert voor de (vele) gulle gevers bij drie gekozen woorden (hier wind, hersenen, tuin). Graag kies ik hier een passend uit:

Blaas maar wind, blaas maar,
blaas ook door de wilde tuin
van mijn hersenen!

Pluk(-)je(s) gelukjes

Er is het feest
blije mensen
helder van geest
met lieve wensen
en geschenken
met knuffels doordrenken

Ik zie de zee
geniet de trein
drink fruitige thee
en roze wijn
de vloedlijn wordt bewandeld
ernstige zinnen onderhandeld
de lucht siert vele tinten grijs
z’n magische kleur geeft prijs

Het ventje vraagt
oma ben jij oud?
want corona misdraagt
zich heel erg stout
bij zwak en oud
dit werd hem toevertrouwd

Vrij-wil-lig kom ik toe
er volgt een fijn gesprek
over waar, waarom en hoe
spek voor mijnen bek
een handje toesteken
hier of daar
een warme deken
leg ik heel lief klaar
Maar benen sputteren tegen
dus smelt de droom weer in het hoofd
het hoort bij mij en kan soms wegen
van alle vrijheid dan beroofd
Heel goed moet ik overwegen
spieren vechten tegen
dapper ga ik verder op zoek
opgeven staat niét in ’t woordenboek
vrij-wil-ligen volgens eigen kunnen
kan niets of niemand me misgunnen

Gelukjes moet je plukken
ze liggen her en der  verspreid
zoals zomerbloeiers nu verrukken
ondanks de wintertijd
wp-158100563013734453726334683041.jpg

 

 

De gele dag

wp-15791846252927971697301177542793.jpg

Een mislukking, die foto, de trein raast voorbij het landschap, of is het omgekeerd?, en de rammelende coupéruimte weerkaatst in het glas. Zelf ontdek ik er enige symboliek in.

Het belooft een rustige dag te worden, vier treinen, evenveel perrons, waar ik volkomen zen vitamine D opsnuif op een bankje in de zon. Dagblad bij de hand, ik lees elke letter (of toch bijna), smartphone zorgt voor andere (al dan niet) boeiende nieuwsjes.
Ik blijf op de hoogte, van de grote en kleine wereld.

Tot ik besef – 15 minuten voor aankomst- dat ik al die tijd vergat op te kijken naar voorbij(g)razende  beelden, reizigers die in- en uitstappen, de conducteur die me wakker schudt. Mijn blik richt zich naar buiten , ik besluit krant en telefoon te verbannen naar de handtas, na  nog snel een laatste fotootje te plukken, voor publicatie vatbaar, ondanks zijn nietigheid, maar de trein , die raasde verder.

Tussen het rijden door geniet ik anderhalf uur intens van de  kleinzoon.  Zijn kwebbeltje staat nooit stil, hij kijkt verwonderd rond en deelt spontaan wat hij ziet, hij voelt zich verrukt, alléén met oma, en ook mijn hart maakt een sprongetje.
“Oma, J is de oudste, L is de wildste en ik, ik ben de flinkste’ (Hij heeft het hier over de drie broertjes)
“Oma, ik vind jou de liefste van de hele wereld. (smelt-smelt) Mag ik nog eens met de trein mee naar jouw huis?”
“Oma vandaag is blauwe dag, ik wist niet dat jij zou komen, normaal kom jij op gele dag. Ga jij nu altijd ook op blauwe dag komen?’ ‘Neen ventje, dit is uitzonderlijk’, woonde je maar wat dichterbij, dan kregen alle dagen een extra kleur…..
Genieten met grote G!

Maar school en terugrit wachten, niemand heeft er echt zin in, ook de honden protesteren luid als ik ze terug richting hok leid. Tja….. mooie liedjes…..

Ik verlies me toch weer in de krant, de levenslessen van acteur en schrijver Rashif El Kaoul moeten nog even onder de loep worden genomen. Hij denkt zoals ik, niet zwart-wit, maar in vele grijstinten, wat hier vaak tot schuldgevoel leidt, want  zelden vertolk ik een uitgesproken mening.
Zo heb ik ongelooflijk veel schuldgevoel, en ik weet niet waarom, wat frustrerend is voor de ander en mezelf. Mijn verlangen om niemand voor de borst te stoten is gewoonlijk groter dan het verlangen om gehoord te worden“.

Hij heeft het ook over de muur die vaak ontstaat als mensen zich tegenover elkaar (en dit van beide kanten) niet kwetsbaar durven of kunnen opstellen. Met broze breekbaarheid heb ik geen probleem, wel met die muur.

En tenslotte vertelt hij nog het verhaal over twee oosterse monniken , een oude en een jonge, die langs de rivier lopen.
Aan de oever staat een mooie, jonge vrouw die naar de overkant wil.
Hoewel dat volgens zijn orde niet mag, zegt de oude monnik “spring maar op mijn rug, ik breng je naar de overkant”.
Na een half uur zegt de jongste monnik “Je had dat beter niet gedaan, het mag niet”. 
En de oude monnik antwoordt “ik heb die vrouw een half uur geleden weer neergezet, maar jij draagt haar nog altijd met je mee”
Gedachten komen, maar je moet ze ook kunnen laten gaan”

Wijs man!

Vandaag heb ik negen km in de benen, daar moet ik later gegarandeerd voor boeten, maar ze waren het méér dan waard!

 

Ik en ik op stap

Voorbij de kinderdrukte en ’t feestgedruis
het is weer heel erg stil in huis
grauw en grijs ruikt buiten de dag
de zon volledig van slag
manlief gaat werken en studeren
Engelse teksten interpreteren

Ik kan lezen, strijken, stappen
klussen of ’t hele huis opknappen
‘geen handen uit de mouwen steken’
is wat m’n stapschoenen nu smeken

de wallen van Hulst met fraaie zichten
stad en water willen sluiers tipje lichten
mens en hond komen luchtje scheppen
het baasje trekt ruw de strakke band
de hond vindt me razend interessant
die eenzame die vrouw alleen
waar wil die eigenlijk heen
‘pas op mevrouw daar ligt een drol’
net op tijd, de maat is vol

de molen zet zijn deuren open
net als ik voorbij kom lopen
gretig ga ik steile trapjes op
drie keer omhoog tot in de top
hij is gebouwd in gele ijsselstenen
enorme wieken trekkebenen

wp-15782421508196144758930636832258.jpg

op d’Overdam lonkt chocola met advocaat
heerlijk warm en fijn traktaat
maar niemand die me binnen laat
‘gesloten’ is wat op ’t bordje staat

Ons Brugs dagje

Het gebeurt maximum  één keer in een mensenleven, een marathon aan getrouwde jaren achter ons. Putje winter besloten we eind jaren 70 de stap te wagen, het jaarlijks herbeleven gebeurt nog steeds putje winter, jawel, tussen de vele andere feesten door.

Vriendin is melanoompatiënt, ze kende vreselijke jaren in het verleden, nu is ze al enige tijd stabiel, de immuuntherapie doet wonderen. Samen met haar man en lotgenoten hebben ze de website op poten gezet, https://www.melanoompunt.be .
Geregeld worden ontmoetingsplaatsen en -activiteiten georganiseerd, waaronder de wandelzoektocht in hartje Brugge, mei 2019. Ze delen met ons.

Op ‘onze’ dag willen we ontdekken, smaken, herkennen en beleven. De papieren wandeltocht in handen, flink gewapend tegen de koude in warme handschoenen, die  niet altijd handig blijken…

We kiezen – ecologisch!- voor de bomvolle trein, waar het moeilijk een plaatsje vinden wordt. Die brengt ons in één ruk naar Brugge, waar drommen mensen uitstappen en in colonne richting centrum stappen.
Hellllllllllp, ik moet even op zoek naar ademruimte en neem afstand.
Rustig ontdekken is de boodschap, ik lees straatpoëzie in prachtig Cortenstaal, de poort tussen hier en daar.

Het kunstwerk komt uit de gouden handen van de kalligraaf Brodi Neuenschwander.

wp-15777209364913451403749112648853.jpg

 

 

“Van wat voorbij is, hoor je de slag
in het water en van de spatten
blijft alleen de spot
die het leven drijft
Het water is weer rustig
Het vergeet zo vlug
zijn rimpels”
(Armand van Assche)

 

 

 

 

 

 

We komen aan bij het Minnewater, het is er al aardig druk is, maar het blijft een romantische plaats, hoe kan het ook anders…..
Ook het begijnhof, waar zes échte stokoude begijntjes net naar de kerk gaan om  klokken te luiden en teksten te ‘prevelen’, nodigt uit tot stilzwijgende verwondering.
De kerk was de lievelingsplek van mijn moeder, ik omarm haar met een brandend kaarsje.

Via het Minnewaterpark bereiken we het Colettijnenhof, een woonwijk gebouwd op de grond van een voormalig klooster van de Arme Klaren. Er staan 27 prachtige,witte huizen. Het moet er héérlijk wonen zijn, rustig vlak bij de bruisende stad.

wp-15777210151093276356577693637638.jpg

Op het vroegere kloosterdomein van de Rode Nonnen (met dieprood habijt) situeren zich nu 32 woningen en 72 studentenkamers, het prestigieuze bouwproject de Wispeltuin, een eigentijds woonproject, in heel aparte stijl. Bijna 4 jaar geleden ging 7 jaar voorbereiding onverwacht in  vlammen op, een paar maand voor de deuren zouden open gaan…  Nu is het bewoond, maar heel veel luiken zijn dicht, waardoor het geheel een beetje donker oogt.  De zon schittert haar winterse stralen op het houten, unieke geheel.
Ik kijk rond, en rond en rond, maar ontmoet niemand… jammer….

wp-15777210540088684866329445788541.jpg

Godshuis Hertsberge 1683. In het verleden was het godshuis een huis voor arme mensen, gebouwd door het rijker evenbeeld. Het beluik bestaat nu uit zeven kleine huisjes , bestemd voor weduwen. Klein, maar fijn, en wellicht gezellig. De tuin is voor gemeenschappelijk gebruik.
Ik lees de herdenkingsplaat ” Je staat verbaasd dat er zoveel mooie woorden zijn“.

wp-157772108137743338126892520432.jpg

We volgen het kronkelende Groeninge, over de Eekhoutrei.
Op de kusjes-Bonifaciusbrug krijgen we de opdracht een knappe persoon te kussen en een fotootje te nemen als bewijs. We kiezen voor elkaar, manlief en ik, bij gebrek aan knapper iemand. En het bewijs staat op die geheime selfie.

Langs Guido Gezelle en ’t Schrijverke, het bisschopshuis bereiken we het indrukwekkende Sint-Jans-hospitaal. Een kruid in de tuin deelt zijn naam met de patroonheilige. Een mooi bewaarde site, waar het heerlijk kuieren is.
Luc Vanlaere speelt er een stemmig harpconcert en geeft uitleg over de vele instrumenten. ZEN ZEn Zen zen….

wp-15777211145621816122878144381838.jpg

Tenslotte nog even binnen wippen in de historische brouwerij De Halve Maan, waar de terrasjes vol zitten met flink ingeduffelde jassen en sjaals, het nieuwste alcoholvrije bier kreeg de ludieke naam  ‘Sportzot’. Maar toch zie ik op de tafeltjes vooral straffe Hendriks en Brugse Zotten.

In de patisserie De Tavernier wacht ons een carpe diem, de ‘opoffering’ is niet groot. . Een aangename babbel met twee Brugse dames naast ons, we begrijpen niet alles-spreken ze een andere taal? 🙂 – werkt verrijkend.

wp-15777211420509202509664953525580.jpg

Nog even licht-rijk genieten vooraleer de tjokvolle trein weer ons zweet opeist.

Brugge, die scone, heeeeel erg de moeite, jammer dat niet enkel wij dit beseffen…

 

 

Just a perfect day

Lou Reed, een bewogen leven, hij is niet meer, al zes lange jaren.

Het breekbare lied wordt vaak misbegrepen. De luisteraar zoekt en vindt de liefde in zijn woorden. Maar… hij zingt over de heroïneshot die hem -na de net verbroken relatie- de perfecte dag helpt scheppen.
You’re going to reap just what you sow
You’re going to reap just what you sow

Vandaag wil ik de song vooral mis-begrijpen, als perfecte dag.

Wakker worden met de zon. De blauwe lucht houdt het droog.

Ontwaken met de Rotonde in Oostende op Radio 2. Christel stelt de vragen. Acteur Lucas Van Den Eynde werd zestiger dit jaar. Hij vertelt boeiend over zijn jonge jaren, mijn jonge jaren.
Over jeugdsentiment bij La Bamba, dansen en kussen, jong en vrij, nieuwsgierig en blij, spanning kleurt bij.

Als ik nu aan mijn dochter vertel wat een bamba is, kan ze haar oren niet geloven. De kring, elkaar uitnodigen en kussen. Maar toen was dat zo. En vooral het moment nà de bamba was van levensbelang. Want dan werden drie slows na elkaar gespeeld.” (Lucas)

Frisse fietstrip, ontbijtje in de bioscoop met croissant en drank, om vervolgens graag die wondere wereld in te duikelen van ‘de andere film’. De zaal verduistert, het grote beeldscherm trekt ons snel en verstild dit tweede leven binnen.
In Motherless Brooklyn, waarbij Norton de producer, regisseur én schitterende hoofdrolspeler is, (talent is duidelijk niet altijd eerlijk verdeeld) komen thema’s aan bod als racisme, corruptie, de macht van de blanke man en het vernietigende tourrettesyndroom, waarbij de omgeving ‘de man met vreemd gedrag’ vermijdt.
Verslagenheid overheerst, mensen vinden elkaar in onmacht omwille van huidskleur of machtsmisbruik.
Het is van alle tijden en zal nooit verdwijnen….
Een film noir, en toch ook niet.

Het verhaal moet bezinken, op zoek naar tijd en ruimte reserveren we snel nog een tafeltje voor vier in ’t Zonneke ( http://tzonneken.be – klik ) , thé place to be.
Smaakvolle wijn helpt verteren én begrijpen, we leggen de puzzelstukjes bij elkaar en krijgen meer inzicht in de ingewikkelde verhaallijn, we zijn slim voor vier!, ons plekje is knus, het eten lekker- zoals altijd- we zijn er allen trouwe klanten, gesprekken ontspannen, tijd maken én hebben is heerlijk.
Donkere wolken dreigen en druppelen.
“Schoonheid komt uit de lucht vallen”, zoals de net overleden kunstenaar Panamarenko het verwoordt. Ook hij is niet meer….

Just a perfect day ….. zonder shot.

waar de wind waait

Vandaag wil ik waaien in de wind
genieten als een vrolijk kind
de blije kersttrein pikt me op
verrassend
ik waan me in een photoshop

20191212_1152561752946891133375244.jpg

Ook in de trein is ’t kerstmis troef
voor NMBS een meesterproef
hij rijdt me veilig naar Oostende
stad en zee zijn daar bekende
Ik aarzel even  step of voet
maar haast en spoed is zelden goed

20191212_1338348382298428920669096.jpg

Rock Strangers’ van A Quinze lust ik niet
en toch, ze voelen zich een hele piet
meer nog lelijkheid op d’ achtergrond
de smakeloze kust aan ’t waterfront

20191212_1217477986271928701714617.jpg

Maar daar duikt z’op de woeste zee
het is dik aan tussen ons twee
ik mijmer langs de waterrand
de vinger koel in ’t natte zand

20191212_1257587675705966927234534.jpg

De zee doet ook aan kerstmissfeer
het water komt aan    keert weer
los zand zwiept op en neer
een heerlijke dag     ik observeer

20191212_134359676703367787438939.jpg

 

 

 

 

 

Zeven drukknopjes

Weerman Frank belooft een kletsnatte dag, onverwacht kom ik vrij, op zoek dus naar een zin-volle tijdsbesteding. Niets doen is niet echt aan mij besteed. Ver moet ik niet  op zoek gaan…. Vandaag lijkt te overspoelen met veel regenwater én fijne drukknopjes.

  • Een paar uren ben ik onderweg, met fiets, treinen en stappers om samen met de kleine man te lunchen. Wij babbelen gezellig 101 verhalen vol.
    Over de kat die ’s nachts met hem komt praten, en dat grote broer beweert dat dit niet kan.
    Over dat hij kat wil worden na zijn dood (!), hij gelooft steevast in reïncarnatie, en mijn toekomst wordt er één als tijger. De kat gaat de tijger beschermen. Belofte maakt schuld.
    Over regen en plassen die nat maken en zon die opdroogt, maar vandaag halsstarrig verstoppertje blijft spelen.
    Over de Sint en het nieuwe speelgoed thuis; en het versje dat hij heeft gedeclameerd, want hij was niet bang, de Sint was lief en de pieten zot.
    Over….
    Het  kwebbelmondje staat niet stil.
    “Oma kom je nu elke dag?”
    “Neen ventje dat kan niet lukken”.
    “Maar morgen wel?”
    “Ja hoor ventje”
    Morgen bestaat voor hem uit alles wat nog moet gebeuren….
    Heerlijk oergezellig!
  • Vriendin belt in tranen, zwaar gemis overheerst. Ik zit in de overvolle wagon, iedereen luistert -ogenschijnlijk ongeïnteresseerd- mee. Snel schakel ik over op SMS, niemand leest mee. Binnenkort springt ze hier binnen, en kunnen we samen het intense verdriet proberen verwerken.
  • Gul geef ik mijn bloed weg. De prik blijft een lastig moment, maar het gevoel achteraf is steeds een (voor mij!) dankbaar moment.
    “Mevrouw, er is ook veel nood aan plasmadonoren”
    “Ik zal het zeker overwegen”, de info krijg ik mee op zak.
    Een koekje, drankje en zelfs een Sintenzakje wordt me aangereikt. Hoeft niet, het geven geeft meer dan voldoening.
  • De bel gaat, het pakje wordt gretig aanvaard.
    Daar zat een aapje op een stokje
    Achter moeders keukendeur
    Hij had een gaatje in z’n rokje
    Daar stak hij z’n staartje deur
  • Treinen hebben vertraging, het ziet zwart van rennende, stappende, kwebbelende, wachtende mensen. Zet me daar op een bankje, en ik kijk en blijf kijken, de hele wereld raast voorbij. Ik hou  van machtige stationshallen en stilletjes mensen bespieden.
  • We slagen erin tickets te bemachtigen voor Sofie, de grote Belgische dame van soul en jazz,  met ‘An Amazing Christmas’. De kritieken variëren van  betoverend over  exclusief naar onvergetelijk.
    De Franciskanen Parnassuskerk in Gent kreeg een herbestemming voor cultuur en ontmoeting. De historische ruimte heeft een prachtige akoestiek. Een deel werd omgebouwd tot sociaal restaurant. Jammer, niet open in het WE, anders reserveerden we er graag een tafeltje voor ons vieren.
  • Last but not least mocht ik ervaren hoe warm, attent en empathisch de blogwereld is. Nog niet lang maak ik er deel van uit. Eerst aarzelend, onzeker, afwachtend, maar de interesse overwon.
    Een heel erg mooie (superlatieven tekort) actie werd opgericht door twee toffe dames met een gewèldig initiatief, dat veel bijval oogstte.
    Een sympathieke blogdame met een gouden hart, ondanks de vele zorgen, werd zo door de goedheilig man verrast met vele lieve geschenkjes, die uitnodigen tot verdiende  verwennerijen. Tranen van ontroering rollen -zomaar ongevraagd- over mijn wangen bij de bewogen, verraste blik van de dame, die boekdelen sprak. Het is haar zo, zo, zo gegund.Het besluit staat vast, ik voel me thuis in deze warme wereld.