W

Weergoden voorspellen  pittige dagen. Het mag en zal  de pret niet drukken.
Wekenlang hebben we afgeteld naar ons jaarlijks weekendje weg.

Wervelend gezelschap. Zeven  koppels, veertien enthousiaste mannen en vrouwen, nu kinderloos, kleinkinderloos, en vooral weergaloos. Opgewonden als kleine kinderen die op schoolreis vertrekken.

Wonen doen we tijdelijk in Ouwerkerk bij Zierikzee.
Waar een warm huis ons welkom heet.
Waar de wind stevig door de polders raast.
Waar  weidse vergezichten  groen kleuren.
Waar we even hopen op een ondergaande-zon-spektakel, tot wolken er onverbiddelijk een wazig stokje voor steken.

Wind op kop, stevig en méér dan strak.
Woeste golven schuimen witte wattenbollen langs de waterkant.
Wild waait hij op ons in, we worden richting bermen geduwd, met  veel sterke wil houden we ons recht en fietsen we de 56 km rond. Het heeft iets magisch, 13 dappere kappen fietsen voor me uit, stemmen vervagen in  hevige windstoten, ieder voor zich, de volle focus op het stuur en het soms smalle  fietspad bovenop de weelderige bermen, we moeten dijken temmen. Bloemen en metershoog on-kruid buigen gewillig hun kopjes voor meester wind én voor ons. De dijken houden dapper stand, net als wij, mannen en vrouwen in trappende beweging.

Werken geblazen, in en rond ‘Het Hooge Huis’. Een parel in de velden.
https://hethoogehuis.com/

20190928_0849455048028476139707386.jpg
genieten van binnenuit…..

We koken gezellig samen, eten  wordt het toppunt van gezelligheid, allen aan de lange tafel, opgesmukt met geurige bloemen en sfeervolle tafellopers. De industriële vaatwasser klaart de klus in een klein kwartier. Iedereen helpt mee, tafels dekken, opruimen, heerlijke hapjes bij de apero, zetels worden bij elkaar geschoven, en babbels duren nachtelijk lang.
Warm gezelschap! Hoe heerlijk kan een vriendengroep genieten.

Weg en wolken leiden naar Zierikzee.
Waarom je dit stadje moet zien? Je kan er struinen door de charmante, sfeervolle straatjes, terrassen aan de gezellige kleine haven, de steen-voor-steen beschilderde gevel op het hoekhuis bewonderen, je vergapen in sfeervolle winkeltjes.
20190927_1822011530495027861728848.jpgHet Watersnoodmuseum wekt ontzetting, hoe kon dit gebeuren in 1953?, wekt ontroering bij de fluisterstemmen van bewoners die geliefden verloren in het geweld van het alles verwoestende water, wekt ontzag voor de creatieve mens die vervolgens – te laat-  een duurzame oplossing vond.


W
eelderig is het ontbijtbuffet, aangeboden door hem,  die 60 wordt.
Welgekomen, de traktaties van de kersverse oma’s en opa’s onder ons.
Wonderlijk ontspannen en hemels genieten.

W
edden dat we er volgend jaar een vervolg aan breien?!

 

Geheugentraining

Er zitten gaatjes
in mijn verstand.
Van het vele piekeren
over onbegrijpelijke dingen,
mezelf nog het meest.

Maar ach, al bij al
is het best wel handig,
zo’n kop vol gaten.
Er kan dan af en toe
een frisse wind doorheen …

(Geert De Kockere)

Ja die gaatjes zitten er, al veel langer, ze worden groter,  soms word ik angstig en ontmoedigd. Dan helpt elke spiegeling met leeftijdsgenoten me dieper de put in. Dringend moet ik hieraan iets verhelpen, dus vertel ik  vriendin M dat ik snel een ‘stom-klinkende’ cursus ‘geheugentraining’ ga volgen, zes donderdagvoormiddagen, 12 lesuren.
Onmiddellijk reageert ze, geen sprake van ‘stom’, ze wil vooral mee.
Lastminute schrijven we ons in. Het is al woensdagavond…….
Nu niet vergeten intijds op te staan!

Les 1.

De eerste les draait rond inzicht,  vrij theoretisch, we leren ons brein van binnen en buiten kennen én waarderen. De lesgever is psycholoog van opleiding en zeer aangenaam, begrijpend mild in de omgang.

Mijn grote angst om tussen enkel 80-jarigen terecht te komen, blijk totaal onterecht. Integendeel, de jongste is amper 40, de oudste 80, de overige 12 deelnemers circuleren tussen 50 en 65, een eerste geruststelling alvast, er is niets vreemd aan de hand met dat brein van mij .

Er zit humor in de groep, heerlijk! We hebben allen de nodige zelfrelativering, iedereen is vooral spontaan en eerlijk, we stoppen ons niet weg achter onze angst en onzekerheid.
Open en bloot kunnen toegeven dat we ‘met een probleem’ kampen, zonder ons daarin de mindere, de vreemde eend in de bijt  te ‘moeten’ voelen, fijn!
Dat belooft.

De basishoudingen voor een gezond geheugen zijn :

Aandacht (voetbaluitslagen kan ik sowieso niet memoriseren, interesseren mij geen bal)
Gemoedsrust (een vrij jonge cursist vertelt met tranen in de ogen dat ze net haar man is verloren, haar geheugen gaat pijlsnel bergaf, ze is in paniek, heel normaal blijkt dus)
Beweging brengt zuurstof in onze grijze massa.

Herinneren lijkt vanzelfsprekend, vergeten valt op…. Maar vergeten is normaal, noodzakelijk zelfs en vooral géén voorbode van dementie,  hoewel vaak een stille angst.

We doen de proef van Rey. De lesgever leest in vrij snel tempo 15 woorden voor, wij noteren wat we  herinneren. Het angstzweet breekt me uit, die confrontatie haat ik.
Onverwacht  scoor ik heel goed met 12 woorden. Maar….. ik heb een truc gebruikt,  breide een verhaal rond deze woorden, en liet die film bij de oefening visueel voor me afspelen. Het werkte wonderwel. De lesgever knikt moedgevend, blijkbaar geen truc, maar vaak een must. Mijn zelfvertrouwen groeit.

Is geheugen leeftijdsgebonden? Gedeeltelijk, we gaan niet achteruit in capaciteit, dit had ik niet verwacht?, wel in tempo.

Is er invloed van ‘stoorzenders’? Ja, heel erg. Emotioneel-gevoelige mensen onthouden  minder, rationele mensen hebben vaak een beter geheugen, omdat hun brein voortdurend gezuiverd wordt van triggers, ze ruimen als het ware op, daar waar  emoties de mens vaak in de eindeloos golvende gedachtenzee laten dobberen.
Dé grootste opluchting die ik hier hoor, ik ben een emotioneel vat, een vat vol (pieker)gedachten en (te) intens (her/be)leven. In stilte overloop ik even familie- en vriendenkring, dit kan kloppen, dat lijkt alvast duidelijk.
Onze harde schijf zit voller, we moeten deleten, maar dit lukt ons (nog?) niet.

We krijgen een vragenlijst ‘alledaagse vergissingen’. Ik begrijp niet altijd waar de connectie juist zit met het thema, maar vul deze eerlijk in.
Achteraf blijkt dat ik inderdaad een (te?) emotie-vol mens ben, dat kan een duidelijke invloed  hebben op mijn harde schijf, want hard en zacht combineren vaak moeizaam.  Weer een excuus extra dus.

Hij spreekt over externe stimuli die doorschuiven naar  het (U)ltra K(ort) T(ermijn)G(eheugen), vervolgens treedt het KTG in werking om daarna te verdwijnen in het L(ang)TG.

Zenuwbanen, neuronen, hippocampus, hersenschors (info voor lange termijn), amygdala, dendrieten, nucleus, axon , neurotransmitters, verbindingen, ik weet er alles van (en ben het ondertussen ook grotendeels vlotjes weer vergeten, dit is dan ook nog maar de eerste les, ik onderga genoodzaakt…), geboeid luister ik naar de warme stem die alles in hapbare brokjes overbrengt.

Her en der hoor ik een zucht van verlichting. We zijn ‘normaal’.

 

Les 2

Ai ik moet ze missen, volgende donderdag, heel jammer,mijn agenda zit vol, sinds maanden reeds. Het belooft een fijne dag te worden, waar herinneringen heerlijk mogen bloeien, en waar elke vorm van frustratie uit den bozen zal zijn. Daar ga ik voor!
Een oude-jonge-vriendinnen-uitstap naar het stadje op de taalgrens waar wij allen ooit – in een ver verleden (zit nog in mijn LTG,  ik luister met aandacht )- school liepen.

Vriendin M zal me op de hoogte houden, want ik wil niets missen, en ben – tot hier toe- heel tevreden met mijn last-minute-beslissing. De confrontatie viel best mee, gelijkgestemden onder elkaar en een begrijpend ‘vakhoofd’.

 

Wordt vervolgd. Nog vier te gaan…..

 

 

 

 

The earth laughs in flowers

20190921_1249392966640832943485141.jpg

“Pluk je dag……en laat nog iets staan voor morgen.
Pluk je geluk en  geniet.”

Ze heeft een passie voor bloemen. Op een ecologische manier teelt ze kleur- en geurrijke natuur. Je kan er zelf je bloemen uitkiezen en  snijden, zij tovert er  prachtige ruikers mee.

Morgen vieren we onze stamboom; de kern, de ouders, zijn er niet langer, ze worden gemist, heel hard, maar traditie is er om vol te houden. We zijn niet voltallig, maar toch 31 man, vrouw en kind, rijk, één keer per jaar vieren, toosten en genieten we samen.

Elk ‘oudje’ heeft een taak, ik mag voor de aankleding  zorgen, en bloemen maken blij.
Onmiddellijk besef ik dat het geen klassieke bloemenzaak wordt met perfecte, cleane ruikers. Het wordt een speelse mand met vele tinten en (h)eerlijke parfums. Je wandelt er vrij doorheen de mooie hof, de plukweide inspireert en geurt fijn in de ochtendzaterdagzonnestralen. Er staan bankjes, gewoon genieten en kijken kan en mag.

20190921_1250127935113439842222964.jpg

Terug thuis verdeel ik opgetogen mijn pracht over verschillende vaasjes. Vandaag pronken ze hier nog een dagje op tafel, morgen gaan ze mee op stap, richting het warme feest, want is kleur niet de verwondering van het licht en de liefde?

20190921_1246234398060159557479230.jpg
aroma’s bedwelmen
kleuren stralen
geven subtiele signalen
in geuren verdwalen

 

 

 

 

Over huisjes en kruisjes

Het zijn hier drukke regeldagen. Mijn hoofd tolt en buitelt, help, ik mag niets vergeten. Overal slingeren lijstjes op kleine gele briefjes. To do’s worden doorstreept, oef!, andere blijven plakken.

Na drie frustrerende telefoontjes in de ochtend, moet ik even woede afblazen, manlief luistert geduldig, zucht even mee, dat doet deugd. Maar zo werkt onze maatschappij nu eenmaal.
Ik beslis deze dag vijf to do’s af te handelen.
En nu ik hier schrijf, ben ik fier, ik mag er zes schrappen, het kan dus altijd beter.

Ik heb het vandaag verdiend, dat ijsje en dat bankje, even een rustpauze vooraleer terug richting huis te rijden.
Zij komt vlak naast me zitten, dat bank(je) is minstens twee meter lang?
Een alarmbelletje in mijn persoonlijke ruimte rinkelt in overdrive.
Mag ik?, vraagt ze vriendelijk.
Uiteraard, zeg ik net zo vriendelijk, terwijl ik denk…..oh neen…..ik zoek ruimte en stilte….
De aankopen staan  tussen ons in.
Ze telefoneert, tikt de geschreven nummertjes vanop het papiertje geduldig in, de taxi mag haar komen halen. Ik hoor een warme stem.
Ze is 84, maar nog kwik en fit, in het hoofd, de benen stribbelen al eens tegen, maar dat hoort erbij.
Ze trekt mijn aandacht, die hartelijke stem. Ik luister geboeid.
Een heel levensverhaal vertelt ze gedurende het half uurtje wachttijd.

Over haar enige zoon die zes weken na zijn huwelijk is gestorven, de fotoreportage was nog in de maak. Amper 21 mocht hij worden…
Over haar man die hier niet verder mee kon leven, hij beroofde zichzelf een jaar later van het leven. Hij heeft nog gezegd ‘bak mij een eitje, dan kom ik ontbijten’. Hij is nooit meer beneden gekomen…..
Ze bleef alleen, eenzaam achter, zes lange jaren.

Tot ze haar tweede man en beste vriend leerde kennen. Tien jaar lang vinden twee gekwetste zielen troost, steun en  blijheid bij elkaar.
Tot ook hij weg moet gaan, slokdarmkanker velt hem, en haar. Ze verzorgt hem thuis tot de allerlaatste dag. Hij heeft gezegd ‘leer vooral genieten zonder mij’.
Het herinneringsprentje heeft ze in haar handtas, ik mag lezen en voel nattigheid in de ogen bij aangrijpende woorden, haar verhaal, zijn verhaal.

Ze is 66, en moederziel alleen, eenzaam, verlaten.
Maar ze heeft heerlijke vrienden om zich heen, ze zijn er altijd voor haar.
Ondanks alles blijft ze een levensgenieter, ze is terecht fier op zichzelf.

De eigen begrafenis, want er is niemand meer ….., is geregeld, tot de teksten en muziek toe. Mooi zal het worden! Ze glimlacht gelukkig.
Een koffiemaaltijd (traditie hier in België) wil ze heel kordaat niet.
Volgend jaar wordt ze 85, en dan geeft ze een grote brunch voor haar beste vrienden, want ze wil er zèlf vooral bij zijn, mee lachen en mee genieten.

Elk huisje heeft zijn kruisje, maar het ene is van stro en het andere van lood.

De taxi komt er aan, ze vraagt of ze me een zoen mag geven. Ik knik, vergeet mijn vrije ruimte, en krijg  een hele dikke, intense knuffel.

Elke dag opnieuw proberen
Of je rijk bent of berooid
Gelukkig zijn dat moet je leren
Er zijn er zat die leren ’t nooit. 
(Toon Hermans)

 

Elke dag opnieuw proberen

of je rijk bent of berooid

gelukkig zijn, dat moet je leren

er zijn er zat die leren ’t nooit.

Elke dag opnieuw proberen

of je rijk bent of berooid

gelukkig zijn, dat moet je leren

er zijn er zat die leren ’t nooit.

Een sprookje in het bos

Elk jaar trouw beloof ik plechtig dat we volgend jaar terugkomen. Zoals altijd houden we ons aan het gesproken woord.
Tot drie septembermaanden terug schreef ik een Duinrell-logje.

Toch even schrikken, schrijf ik écht al zo lang?, vliegt de tijd zo snel?, ben ik reeds al die jaren een vrije gepensioneerde of senior ? of …., neen ik ben gewoon een springlevende oma met  een  dynamische opabaard en  nog swingender schatten van kleinkinderen, die ‘recht’ hebben op kwieke uitjes.
Vooral als daar rustbankjes staan voor soms vermoeide spieren en pijnlijke gewrichten, of…. zitten we daar niet gewoon  te genieten van de joelende kroost?

We gritsen zon, warmte, drie kleine jongens en vooral veel vrolijke vitaliteit mee, richting ons kleine huisje in Wassenaar. Elk huisje heeft een eigen tuintje, de kamertjes zijn piep, we struikelen voortdurend over elkaars en onze voeten, maar het is er gezellig en close, middenin de bossen. En…. we kunnen er rechtstaan.

20190914_0927421246894343080179695.jpg
Idyllisch bos

Soms wordt het bestempeld  als een ouderwets park, Duinrell , maar wij vinden het T.O.P en authentiek, gezellig en spannend en verrassend, open-minded, elke keer opnieuw.
Oma zoeft  en zweeft doorheen de lucht, ze beschermt gillende kindersnoetjes, een  vol hoofd wordt leeg.
Wat?, ouder worden?, ik??

Opabaard is rustiger, of ….. banger? De kleinste man blijft hem trouw, hij vindt het soms ‘een beetje eng’.  Ook de  reus in het sprookjesbos, met een grote boog stapt hij er omheen, het vuistje geklemd in mijn  hand.
‘Wat als hij zijn ogen opent?’ Hij slaapt en….. snurkt luid.
Het (gestolen?) manneke pis vindt hij dan weer zalig, de flinke straal mag zijn haren wassen.
Zand, rotsen en bossen trekken zijn aandacht, daar speelt en geniet hij eindeloos.
Ieder zijn meug. Alles mag en kan en lukt en voelt fijn aan.

20190914_1018322434174683979221341.jpg
het wassende water in Wassenaar

De zon maakt het leuke plaatje compleet. De kinderen hollen van her naar der, een traantje bij een valpartij, snel opgedroogd, want alles lonkt en lokt.

“Dit is de allerleukste dag van mijn leven”

“Als ik later voetballer ben, en jullie leven nog, mag je komen kijken” Beloofd, we doen ons best!

“Oma, kunnen we hier niet eeuwig blijven wonen?”

“Wij slapen in het dunne kamertje” (een kamer ter grootte van het stapelbed)

“De tandarts zegt dat ik mijn tandjes beter moet poetsen, maar oma….. krijg ik dan  éérst een suikerspin?”

“Zie opa, dat kindje smijt een papiertje op de grond, dat is toch niet goed voor onze wereld?” waarop “krijg ik ook een snoepje in een papiertje?’

“Mijn piemeltje kriebelt op die kikkerbaan”……”maar ik vind dat leuk” Ik knik bevestigend 🙂

“Oh ik zie de Eiffeltoren”
Vergissen we ons?
Zijn wij niet in Nederland?
Maar de elektriciteitspaal is echt wel hoog, ik knik bevestigend.

Een knuffel hier, een dikke zoen daar,  tot ziens, ze moeten het nog leren ‘aan alles komt een einde’ en ‘mooie sprookjes blijven niet duren’.

 If I’m honest I have to tell you I still read fairy-tales and I like them best of all.” (A Hepburn)

 

 

 

 

Zomaar een dag….

Wakker worden, de droom nog vers in de geest, nog even nagenieten en grondig proberen te reconstrueren. Hij vervaagt stilaan, maar ik grijp vast, en probeer te begrijpen waar beelden  vandaan komen? Steeds vaker kan ik duidelijke verbanden leggen met mijn dagen, mijn voelen en doorleven. Ik maak er een sport van, elke ochtend weer opnieuw, begrijpen én her-beleven. Mijn dag en denken wordt erin weerspiegeld, in de droom ben ik de echte ik, ik herken de blijheid, de angsten en mijn tastbare rondom.
Oefening baart kunst, ik word een échte dromenvanger.

De fiets, m’n beste maatje, heeft het begeven, het stuur buigt ongenadig en troont me de dieperik in , hij moet terug naar het moederland. De hersteller vertelt enkele moeilijke woorden, ik kijk bedenkelijk, maar hij verzekert me dat hij dé oplossing zal vinden. Met dank aan hét fietsland bij uitstek. Mijn maatje logeert er nu enkele dagen, tot hij terug be-stuur-baar is, ik wacht geduldig en reken dus voorlopig op de voeten.

We reizen 100 km verder, waar zoon een buitenhuisje heeft. Klein, maar fijn, middenin het bos, verscholen in de stilte, tussen groen en een ochtendlijk fluitconcert.
Het regent, het is er kil, koel, vooral cool. Manlief gaat zich warm  werken met hordeuren en raamlijsten. Hout is zijn ding.
Mijn plan om lekker lui in de bomenhof te genieten van zetel en boek druipt af, het nat is spelbreker, ik krijg koud.

Twintig km verder wil ik me verplaatsen, het geplande maatje gaf forfait (je weet wel, op logement), dus kies ik voor trein en voeten. Drie treinen worden het, meer dan twee volle uren eer ik op bestemming geraak. Ik reis amper 19 minuten door het golvend mooie landschap, de rest wordt wachttijd in stations, op perron, of even in de winkelstraat. Maar ik heb immers tijd toch?!

Een fijn welkom wacht bij m’n broer, schoonzus en vrolijke kleinzoon. Lipton en zelf-gemaakte advocaat smaken heerlijk en warmen en drogen op. We babbelen vlot de namiddag en avond vol, over ditjes en datjes, over meevallers en tegenslagen.
Echte familie blijft verrassen en zorgt telkens opnieuw voor een fijn samenkomen.
Het kruipertje steelt graag de show en onze tijd, het wakkere ventje geeft en krijgt een voortdurende glimlach, soms met schater, heel even met een pruillipje, dat hoort erbij na zoveel energievertoon.

20190719_2137297467103492418252043.jpg

Trouw komt manlief me oppikken, hij is moe gewerkt, we eten nog gezellig samen, gewoon voeten onder de mooi gedekte tafel schuiven.
Voor een niet-kook-fan als ik belooft dat dubbel genieten én smaken.

Zomaar een dag……

Laat me zingen van de regen en de zonneschijn

Door-en-door-nat komen we thuis na een fietsbezoekje aan de schoonmama.
Even later straalt én droogt de warme zon. Welkom in  België.

De terrasdeuren kunnen weer wagenwijd open, een extra trui vangt de vochtige kilte met veel graagte op. Fietsen onder donker dreigende wolken met een sporadische zonnestraal  is mooi, het ruikt naar avontuurlijke spanning, een spannend avontuur, komen we  drooghuids op de bestemming?, of wordt tijd uitgetrokken voor de regenkledij?, die veilig opgeborgen in de fietszak huist.
Bij schoonmama dus.
Ze is 89 en komt trouw elke dag buiten, haar vriendenbezoekjes heeft ze nodig, broodnodig, een dag het huis niet uitkomen is een dag niet geleefd. Ze vertelt graag en graaft in haar volle verleden, luisteren  is niet haar sterkste punt, nooit geweest, maar ze leeft én geniet nu, van heel veel babbels, sloten koffie en een “snackske” tussendoor.
Onderweg zijn is een must, vooral niet vast roesten in de serviceflat, tussen ‘al die ouwe mensen’.

Ze slaapt al een paar nachten niet goed, ze piekert en denkt, niet over wat komen kan, maar over wat nu is, en wat nu ongemakkelijk voelt. De schoonzoon met kanker en chemo en veel slechte dagen,  de zoon met dezelfde k-ziekte en gelukkig betere vooruitzichten. Oud worden is fijn, maar geeft ook extra zorg als kinderen  de sukkelstraat instappen.
Maar ze blijft positief, de tijd geeft altijd de juiste raad, en over vijf jaar komt wellicht alles oké.
Geen haar op haar hoofd stelt zich vragen bij haar 94 jaren dan …..

Kan het beter?

Sociale contacten zijn een prima wapen tegen eenzaamheid en ouder worden. De kranten staan er vol van,  zelf ben ik er rotsvast van overtuigd.
Ik zie het, overal.

Gisteren praatten we zes volle uren moeiteloos rond, met vieren rond de tafel, een leuk vriendenkliekje. “Oei, is het al zo laat?”
De lunch, het roze wijntje, een koffie, de witte dame, nog een koffie of thee, een hartvormig spekje zorgen voor de innerlijke mens die de gesprekken tastbaar onderhoudt.

Reizen en genieten, kleine en grote kinderen, toevallige liefde en zoektocht ernaar, ouder worden en ontkennen, zelfvertrouwen en het gebrek eraan, uitbundig blij samenleven en stilte, de wereld en onze nietigheid, natuur en beweging, verlangen en tevredenheid, thuiskomen en wegtrekken, alles doorspekt met humor en een fijn verhaal.
Verrassend ontdekken hoe we vaak totaal anders denken, leven en reageren, en toch zijn we allen gewoon mens.

“De mens is een sociaal dier, hij is niet gemaakt om alleen te leven”. Aristoteles wist het al, vele eeuwen geleden. Als homo universalis verenigde hij toen reeds wetenschappen, wiskunde en een prachtige filosofie.

De eigen kruiwagen, vol bloemen en vele on-kruiden die zich vrolijk overal tussenin  nestelen en stapelen, dapper vooruit duwen, kan prachtig zijn.
Wat te bewijzen is (klassieke woorden uit mijn goeie oude tijd…..) met dit prachtig stukje kant.

20190901_1053371968725235563874491.jpg
De PiKante kruiwagen

Een laatste blik in het kanten huisje

20190901_1248552709149098241046470.jpg

Ondertussen heb ik ontdekt hoe ik reacties kan uitschakelen, nooit te oud om te leren.
Dus doe ik dat voor een keertje.
Oefening baart kunst 🙂

Jullie fijne reacties genoot ik al in mijn vorig logje.
Ik geniet énorm van actie geeft reactie. Dank allen!

Ik sta hier IN het huisje, omgeven met Cortenstaalse kant en een groene buitenblik. Het wilde bloemenveld vlak voor de bomenrij is prachtig. Ik schrijf het er gewoon bij, want blijkbaar moeilijk zichtbaar  op de foto.
En toch vind ik – voor één keer- deze simpele (smartphone)foto sfeervol geslaagd.

Hoe kantig fijn
kan leven zijn

PiKANT

Reeds twee maanden wachten ze geduldig in de lade, de toegangskaarten voor Pikant in Moorsel (Aalst). Vandaag lijkt het er de ideale dag voor, mooi weer, niet te heet, een ‘verloren’ zondag, zonder zenuwen omdat alles morgen weer herbegint, want dit doet het voor ons niet langer.

Na ‘Vossen,  expeditie in het land van Reynaert’ komt deze tentoonstelling er met dank aan (steenrijke) ondernemers, Jan de Nul en Fernand Huts. De laatste kent er wat van!
Ze delen graag. Wij ontvangen graag.

De tentoonstelling situeert zich in de orangerie van het renaissancistisch, imposant waterkasteel in Moorsel. Jammer dat het kasteel zelf zijn deuren niet opent, want het slot weerkaatst veelbelovende zonnestralen in het fonkelende water.

 

Reeds bij het binnenkomen wenkt de wilde bloemenweide in een adembenemend decor, hier word ik écht blij van, mijn dag kan niet meer stuk.
Langs de lange oprijlaan ontdekken we kunstige kant  in en over romantische bruggen.

20190901_1250245626284887670689534.jpg

Oortjes gidsen ons doorheen het gebouw en de vele verhalen.

Wist je dat het in een ver verleden meer dan een uur duurde om ‘de molensteenkraag’ rond je nek te draaien. Hard van stijfsel, dat vreselijk prikt, waar je niet in kan bewegen, laat staan je hoofd opzij draaien, robotterig stap je door de dagen,  langere lepels zijn nodig om de soep op te slurpen….

Kant doorheen de eeuwen heen, kant doorheen het leven heen, van doopjurken over trouwjurken naar rouwjurken.

Jongens en meisjes pronken op schilderijen met kanten rokjes, blijkbaar werd zo het verschonen voor de jongens eenvoudiger. De ‘attributen’ die ze in de handen houden verschillen, meisjes krijgen ‘zachte objecten en rammelaars’, jongens hebben zwepen en ‘sterke objecten’ want zij moeten pure macht uitstralen, ik zie enkel kinderlijke tederheid….

De pikante lingerie, waar manlief probleemloos even voyeur mag spelen 🙂 , bekoort.
En neen, ik doe geen poging om de foto lichter te maken!

20190901_1151104664270600183358091.jpg

De kantindustrie gaat verloren, er wordt nu spotgoedkoop gebreid in China, niet op de traditionele wijze uiteraard.

In de kerk zien we moderne, authentieke kantklossers aan het werk, ze beweren dat het veel rust brengt,  niets voor mij, ik zou er enkel gespannen van worden, vrees ik.

De vijftiende-eeuwse Sint-Gudula-kapel toont hedendaagse, ultra moderne kant . De lichtinval zorgt voor een mooi kleurspektakel.

Bij http://www.pikant.vlaanderen wordt ook een fietstocht in de omgeving voorgesteld. Wij zouden wij niet zijn als onze fietsen niet mee de auto zijn opgeladen.
De route valt soms wat tegen (of zijn we teveel gewoon?), is soms heel mooi.
Op en af, pikant tripje.

d’Oude Brouwerij in Affligem (waar vroeger de Benedictijnen het gekende bier brouwden) zorgt voor een gezellige tussenstop.
Een biertje kan  lood in de benen geven, we houden het dus bij een witte dame, die suiker-vol voor nieuwe energie zorgt. Een fijne rustlocatie overigens.

Een gepeperde, pittige, prikkelende, hartige, kortom pikante dag!