Herfstelijk wegdromen….

foto voor blog

Advertenties

‘In een klein stationnetje’

Vandaag wordt een topdag voor kleinkindjes en oma. Ik beslis  2 treinen te nemen om op de middag de kinderen even uit  school weg te plukken en  in een klein brasserieke heerlijke veggie spaghetti te eten.

Win-win, kinderen even weg van speelplaatsdrukte, oma kookvrij.

Treinuren opzoeken, want toch wel even rijden;  plaatsje reserveren en zelfs het eten wordt besteld, want de tijd is beperkt, één middagspeeltijd lang.

Tot ik op de radio hoor over problemen op juist die lijn. Ik besluit een uur vroeger te vertrekken, boek bij de hand, want… ik heb tijd…. en beter te vroeg, dan te laat….en tijd genoeg komt te laat…. en ……

Het weer is zacht, wat me doet besluiten de jas thuis te laten en nog eens lente–achtig op reis te vertrekken. Joepi, we zijn er helemaal klaar voor!

Treinen die ontregeld zijn, of zelfs afgeschaft, treinen die maar één stationnetje verder sporen, treinen die stoppen temidden de velden, treinen die slow-slow-motion rijden, …… eindeloos wachten op het perron, want je zou die ene plots opdoemende trein maar eens kunnen missen, tussendoor volg ik trouw de woorden van de omroepster, nauwelijks verstaanbaar, want net dan dondert er  -jawel- een trein voorbij, welliswaar een goederentrein.

Het lentegevoel verdwijnt snel, ik bibber tussen de massa wachtenden.
Wordt het wachten op Godot?…. tot ik plots toch op mijn eerste bestemming geraak, opmerk dat de tweede trein (in mijn geval- exclusief voor vandaag-  de vierde op rij) uiteraard (eens) stipt is vertrokken en ik dus niet meer ter plaatse geraak…… laat staan op tijd voor de middagspeeltijd….

Een lichtjes (?) humeurige oma blaast alles af, kindjes én restaurant, en wacht ‘geduldig’ op de trein huiswaarts, waarvan de eerste twee alvast zijn afgeschaft.
De veggie deegwaren worden vervangen door een snel-snel-broodje, want ik durf het perron amper te verlaten; de kinderen door vele mee-wachtenden rondom mij…

Vier keer wordt nog een ander perron omgeroepen, vier keer dartel ik dapper trappen op en trappen af, vijf keer wordt de trein nog met telkens 10 minuten uitgesteld (sorry, één keer 8 minuten, fair is fair!), maar uiteindelijk rijd ik DE juiste richting uit.

Ik luisterde amper 4.5 uur naar ‘de wielen van de trein gaan rond en rond‘, stond tussendoor nog eens (jas-loos) 2.5 uur op tochtige perrons, droomde van een gezellig lekker etentje met het kleine grut, en heb me blind gestaard op borden met gegevens die élke minuut wijzigden. ‘Wie kan hier nu nog aan uit’, hoorde ik naast me mopperen.
Ik lach mild, “bij het filosoferen moet men in de oude chaos afdalen en zich daar thuis voelen” . Ludwig Wittgenstein wist het al.
En dit alles voor amper 7.4 euro!

De trein is altijd een beetje reizen….. , mijn boek wordt ongeopend  terug meegenomen, ik had ogen tekort vandaag…

Festina lente 🙂

Toon vanop het terras in de zon

Liedjes van de herfst
zijn altijd somber
zijn gemaakt van
okers en van omber

toch ken ik septembers

met een gouden glans
toch zijn er novembers
met een toverdans

de zon heeft in december

mij al zo vaak verrukt
en dikwijls heb ik rozen
uit de sneeuw geplukt

en daarom schrijf ik

in dit kleine lied:
niet wachten op de lente
want dan komt ze niet

TOON HERMANS * LIEDJES VAN DE HERFST *

DSC08007 bewerkt

Twee zielen,

drie levens, zes mensen.
Muziektheater. 

De  regisseur en acteur Peter De Graef slaagt erin een ongelooflijk mooie, intieme voorstelling te maken. Lottie Hellingman speelt ‘de vrouw’. Zelf vertolkt hij -met een heel erg mooie naturelle toon- de rol van de man, vaak de ‘underdog’.

De drie scènes spelen zich af in wisselende tijd en ruimte.
*) 16e eeuw in Nederland : vader en dochter. De vader wil de dochter graag uithuwelijken aan een rijke ‘dwaas’ omdat hij geld nodig heeft voor zijn project, nl een onderzoek naar levende wezens in de kern van de aarde (google  eens op Agartha). De mythische wereld.

*) 1918 : oorlogstijd in Engeland. Twee figuren. Haar liefde kan hij niet  krijgen, en daarom wil hij ten strijde trekken, hij hoopt in stilte dat ze hem tegen houdt….. hij wurmt zich tot in de eerste rangen, hopend op een snelle dood.
Hij komt er echter levend, maar gehavend uit. Zij kampt met schuldgevoelens.

*) Jaren 2000 in New York : hij is journalist, zij wordt ge-vraagd. Maar ze lijdt aan tijdsdruk, aan de tijdsgeest, aan tijdsgebrek, aan teveel GSM-gebruik, aan druk, druk, druk….. Tot ze elkaar onverwacht vinden, rustig op een bankje voor het huis.

Het decor bevat niet meer dan twee stoelen en een tafel,  de woorden stelen de show.
Ze vertalen de mens met al zijn vragen, problemen, hunkeren naar,  en ondanks de ervaringen, zijn we geen zier ‘slimmer’ geworden in onze gevoelswereld.
We blijven steken in  universele vragen en menselijke gevoelens, ondanks de immense wetenschappelijke vooruitgang in de loop der tijden.

Een unieke vertelling, gevangen in een web van  muziek en zang, die heel sfeervol en passend klinkt. Bo Spaene samen met Sacha Van Loo verklanken de woorden.
Ook de beide auteurs doen hun duit in het zakje.
Rillingen overspoelen me bij het vierstemmig lied op het einde van de voorstelling.

Wie de kans krijgt te genieten van dit muziektheater….. ik kan het alleen maar sterk aanraden. De voorstelling zindert nog even na.

Wat De Graef als auteur zo indringend maakt, is dat hij zijn publiek zo openlijk helpt omgaan met het onvatbare aan henzelf en het leven” (Jury van de Vlaamse cultuurprijs voor toneelliteratuur)

Niks moet, niksen mag!

Een nieuwe hobby is in de maak….. meer nog, ik ben zwaar verslaafd…..
Elk vrij moment wordt met plezier opgeofferd. Tv en boeken komen als ontspanning duidelijk op de tweede plaats.

Twee jaar geleden kocht ik  Photoshop Elements 13 aan, een fotobewerkingsprogramma, het broertje van Photoshop.
Grootse plannen kregen ruimte in  mijn hoofd, ik schreef me in voor de online video-cursus van twee Hollandse dames.
Goed uitgelegd, maar ik kon mijn eigen creativiteit er niet echt in kwijt. Het enthousiasme geraakte zoek, heel erg zoek….
Elements bleef  trouw op mijn computer, maar zelf was ik vooral on-trouw.

Het bleef bij sluimerende plannen, de creativiteit smolt als sneeuw voor de zon, als een slak onder een flinke laag zout…..

Tot ik écht senior word 🙂 en seniorennet ontdek.
Surfend op dit net, zoals het een goede senior betaamt, ontdek ik de onlinecursus fotobewerking met Elements.

Lesjes worden stap voor stap uitgelegd,  je weet wel ‘senioren’ 🙂 , ik leer heel veel bij, de plannen in mijn hoofd krijgen terug vorm. Ik krimp mijn hersenen tot een vrij te komen ruimte, en  verdwaal rustig en gemotiveerd in het grote bos van mogelijkheden.
En ook het echte bos duikel ik in….
Elke les wordt goed/af/gekeurd. Bij positieve commentaar kan je doorschuiven naar een volgend nummer.  Je krijgt tips indien nodig, ik ver- en her-werk de lesjes.
Daarbij gebeurt alles gratis, vrijwilligers helpen je op weg, chapeau!

Een blogje waard!

 

lesje07 fotos samenbrengen

Ps de naam erbij is een ‘verplicht nummertje’ 🙂
les02-bloem (2)

 

Wachten op de Wachter

Hij staat al langer op mijn bucket list.
Hij is van ’60.
Hij is altijd zwart-wit gekleed, de haren steil achterover gekamd.
Hij is een denkende, voelende mens.
Hij is auteur.
Hij is prof in Leuven.
Hij is psychiater.
Hij is Dirk de Wachter.

Samen met kompaan Paul Verhaeghe is hij het boegbeeld geworden van het vreedzame verzet tegen een kille prestatiesamenleving.

Hij geeft een voordracht over kunst en psychiatrie. Ik reserveer als eerste zes stoelen, de zaal geraakt te vol, en gaat uiteindelijk op een andere plaats door, met driedubbele capaciteit. En weer  zit die ruimte bomvol.
Mensen wachten geduldig op de spreker, die zich hopeloos verloren rijdt en blijft rondtoeren op de markt. Hij geeft ons een oefening in het ‘wachten’, 20 minuten lang….
De GPS lijkt van na zijn tijd?!
Tot hij rustig binnen stapt, zijn lange haren snel achterover kamt en verrast  het applaus ontvangt dat los barst nog voor hij een woord heeft geuit.

“Een klein beetje ongelukkig kunnen zijn, dat is de kunst van het leven”, met deze woorden op het scherm moeten we het die 20 minuten wachttijd stellen…

Een tweede psychiater in één week tijd vertelt een boeiend, beklijvend en  humoristisch verhaal. Je ‘hoort’ de stilte in de zaal. We hangen aan zijn lippen.

Geluk als meritocratische ( = belangrijk wat je zelf hebt gepresteerd) prestatie.
Fantastisch geluk als norm.
Ongeluk als mislukking.
Ongeluk als ziekte”
Deze zinnen veroorzaken vaak lijden in onze maatschappij. Hij spreekt vooral over ‘chance hebben in het leven‘. Voor hem is geluk minder maakbaar dan we misschien zelf ervaren of hopen.

We moeten een zelfhulpgroep vormen van mensen zonder diagnose, zonder labels, zonder afkorting“. Wat niet noodzakelijk betekent dat hij er niet in gelooft, er zijn karakters en genen.

Gelukkigheid is geen doel, wel een illusie, hét doel is zinvol en betekenisvol leven
Het aardse bestaan is nu eenmaal af en toe ambetantig, hij gebruikt een eigen woordentaal. We moeten kinderen leren ongeluk te hanteren. Ongeluk wordt te weinig verdragen als normaliteit.
Het hoort bij leven.
Ermee leren omgaan, dat is dé boodschap.

We leven te gulzig“. Hij wil bongobons verkopen ‘goed voor een dagje in de tuin’,
‘goed voor een dagje op een bankje in het park’.

Liefde ontstaat uit de lastigheid en het verdriet van het leven“, want zo hebben we elkaar nodig, er ontstaat een doel om te blijven leven en betekenis-vol te zijn.
Levinas – één van de grootste denkers in de naoorlogse periode van de twintigste eeuw- verkondigt de “jouissance“, het genieten van de doodgewone dingen in het leven.

Ik ben omdat de ander mij ziet” of “wij zijn in de Ander“. De ander én ik zijn kwetsbaar. En dat mag, daar is totaal niets mis mee. Hij laat een persoonlijke noot toe: hij kan moeilijk om met mensen waarvoor alles en iedereen goed en mooi en geweldig is.
Hij vindt gevoeligheid dé hoogste waarde bij de mens, deze maakt dat we oog hebben voor de kwetsbaarheid van de ander, wat op zijn beurt weer zin geeft aan het bestaan.
Een hoog-gevoelig mens moet/ mag zich gelukkig prijzen, “het zijn toch geen slechte eigenschappen als je erg inzit met de mens?“, vraagt hij zich af.
De sensitieve mens staat open voor de wereld, ook al komen op deze manier tevens de minder gelukkige momenten harder binnen. Aan ons om ermee te leren leven.

Hij wil Sartre heel graag nog eens op het matje roepen, uit protest:   ‘
LEnferc’est le manque d/les autres”.
De anderen zijn niet de hel, er bestaan inderdaad mensen die willen kwetsen, die het eigen ego willen bevestigd zien door anderen neer te halen, maar…… een mens mag vooral niet eenzaam en alleen zijn. Wij zijn allen naakt geboren, als  kleine hulpeloze wezentjes, en moeten leren aanvaarden dat niet alles op wieltjes loopt, we moeten samen  genieten, van de kleine, simpele dingen zoals het bankje in de tuin, en we moeten leren wachten . Wachten…. hij spreekt zijn naam waardig.

Bij een drankje  komen de tongen los, we begrijpen elkaar, we spreken met kennissen en vrienden, het wordt een boeiende babbel. Heel even wanen we onszelf filosofen, waarna we voldaan terug fietsen naar ons bankje in de hof. 

 

Paul en Elvis.

Hij is  amper 11 dagen ouder dan ik, maar bezit minstens 11 keer meer levenswijsheid!
Hij is klinisch psycholoog, prof in Gent, spreekt vlot en mild, doorspekt met West-Vlaamse accenten, zijn schrijven én spreken is erg  toegankelijk.
Hij poogt  complexe zaken niet complex uit te leggen.
Hij is een kind van  gesloten, eenvoudige ouders. (zijn eigen woorden)
“Hij” is Paul Verhaegen.

Elke zaterdag wordt ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ hier trouw geprogrammeerd.
Met Thomas Vanderveken als zeer empathisch interviewer.
Ik kan hem heel goed smaken. Hij goochelt met woorden, luistert écht en geboeid naar zijn gasten, en stelt de juiste vragen op de juiste momenten.  Een man met inhoud.

Zijn gasten vallen niet altijd mee, soms té vakgericht, soms te weinig mondig.

Naar Paul Verhaegen heb ik écht geluisterd en gekeken.
Via filmfragmenten legt hij zijn visie, denken en leven een stukje bloot.

Een paar -voor mij- belangrijke fragmenten wil ik vooral onthouden (en delen)
Het gaat om afzonderlijke zinnen en woorden die me treffen tijdens het anderhalve uur luistergenot. Van de hak op de tak springen hoort hier dus bij.
90 minuten geboeid luisteren kan ik niet verwoorden.

Er is een spontane biologische reactie tegen ongelijkheid“. Bij dieren wordt dit proefondervindelijk bewezen. Aapjes die een minder lekkere beloning krijgen na het uitvoeren van een taakje, worden woest (het bijhorend filmpje is echt grappig) en gooien de onsmakelijke komkommer ver weg, zij willen ook dé druif, zoals de soortgenootjes!!
Ook wij, mensen, ervaren dit, maar leerden ermee leven. Waarbij innerlijke onrust ons deel blijft…

Ellenbogenwerk wordt vaak beloond op het werk
Die mensen worden uiteindelijk onze bazen, bazen mét ellenbogen…

De burnout wordt gevoed door drie voorwaarden : het beestje treft jarenlange (te) harde werkers, waarbij te weinig erkenning wordt gegeven en te weinig autonomie
In mijn lesgevers-wereldje ontmoette ik ‘te’ prachtige individuen, die prooi werden van een (te??) intensief leven, vol originele ideeën, gefnuikt door een te-kort aan bevestiging en een te-veel aan opgelegde regeltjes.
We willen soms concurreren met onze eigen schaduw, we blijven bezig, tevens met dank aan de digitale wereld. (waar ik nu gretig gebruik van maak 🙂 )
Maar de bewustwording is reeds aanwezig, verandering is dus mogelijk.

Deze concurrentie-maatschappij verbergt veel eenzaamheid“. Er is soms een groot gebrek aan vertrouwen in de ander, ook in relaties.

Kunst geeft troost“. Ook troost voor het ouder worden. In zijn dromen is vaak een angst merkbaar om niet langer relevant te zijn. Hij blijft schrijven en lezen, hij wil iets blijven betekenen. Die kunst is me niet gegeven, maar zijn woorden vertalen eenzelfde angst bij mijn ouder worden.

Hij is mild, heeft humor.

Op de vraag ‘Waarop ben je meest trots?’ , antwoordt hij heel simpel ‘Op mijn kinderen’, waarna Thomas aimabel reageert dat ‘dit mooi, maar beetje flauw is’.
En toch blijft hij bij zijn woorden, ze lachen allebei.
Ook hierin herken ik mezelf. En zolang die trots en dat vertrouwen er is, blijft het leven heel erg de moeite.
Hij zegt dat ‘alle cliché’s over kleinkinderen kloppen’, je beleeft er veel plezier aan, omdat je er volledig voor hen kan zijn, omdat je eindelijk tijd hebt, omdat zij (diezelfde) ‘nieuwe wereld’ openbaren, omdat zij je jong houden.
Beter  kan ik het echt niet verwoorden.