De aarde lacht in bloemen (Emerson)

In mijn cloud staan een veelvoud aan foto’s van bloemen. De foto-opdracht bij Anne (Klik) is dus vrij eenvoudig. Hoewel ook teveel keuze voor de nodige stress zorgt. Hét nieuwe modewoord, keuzestress.
Terwijl ik hier typ op de laptop kijk ik uit op de tuin vol bloemen, naast me schreeuwen vier paarsblauwe hortensias om aandacht, dolgraag willen ze een plaatsje tussen mijn schrijven in, even verderop zorgt de eenzame zijden roos voor een (ver-)geel(d) kleurtje in de donkere hoek. De fijn-gedroogde lichtroze bloemetjes, ooit levend in een mooi boeket, kregen hier ondertussen ook een vaste ereplaats. Keuze te over, ik wil het Anne dan ook niet te moeilijk maken, en beperk me dus tot twee beelden.

Vijf jaar geleden gaf een lieve vriendin me een zelfgemaakte parel van glas cadeau. Ze is een glas-in-lood-kunstenaar en haar werken schitteren, stralen en verrassen. De prachtige creatie krijgt een plaats aan het raam met uitkijk op de tuin, waar je -als je goed speurt- ook een paar zonnehoedjes op de achtergrond ontdekt. Bloem op bloem, van een Lieve bloem voor een Lieve bloem (dat laatste is er wat over. Shame on me). De kleuren zijn prachtig, dieprood en zacht groen. Zoals de zon de bloemen kleurt, zo kleurt haar kunst mijn living’. (persoonlijke interpretatie van het citaat van Lubbock). Een geschenk om te koesteren.

Vorige maandag was het mooi weer. Je zou het wellicht vergeten, maar zelfs deze zomer telde zowaar een paar zonnige dagen. Wie hier langer leest, weet dat zon en fiets graag een duo vormen. Met een bevriend koppel rijden we op vele mooie plekken langs de Schelde, de Durme, door stille natuurgebieden en groene bossen. De driegangenlunch wordt geserveerd met zicht op de brede stroom in Temse. In de gezellige, moderne, lichtrijke bistro Zaatman is eten een ware streling voor de smaakpapillen. Mijn voorgerecht is er eentje uit de duizend. Ik kies – als enige, ze hebben het geweten….- voor de carpaccio van Sint-Jacobs-vruchten, het bord is een schilderij op zichzelf, de smaken overtreffen dit nog ruimschoots. Smartphones blijven achterwege als we met vrienden op stap zijn, maar dit bordje verdient de ‘eeuwigheid’, zolang WordPress het toelaat.

Radijsjes en groen en witte kruidenkaas zorgen samen met de viooltjes voor een kleurrijk garnituur. Wist je dat alle violen eetbaar zijn? Bij de bloemist worden ze vaak bespoten, eraf blijven is dan de boodschap. Met heel kleine hapjes proef ik de verschillende smaken, dat belooft een langer en intenser genieten. Hoewel viooltjes volledig geurloos zijn, is de smaak vrij pittig. In een ver verleden schreef Hippocrates reeds over de geneeskrachtige werking van deze bloemetjes.
Ze worden gebruikt als natuurlijke aspirine, ze verhelpen spierpijnen (van de lange fietstocht, maak ik mezelf graag wijs), met de glycoside van salicylzuur. De combinatie van lekker en nuttig geeft de doorslag.

Donker

Bij https://www.zonderdank.be/saturnein is de wekelijkse foto- opdracht ‘donker’.

Omdat ik niet fotografeer met een echte camera, maar enkel de simpele smartphone voorhanden heb, mislukken de meeste nachtelijke verhalen hier.

Toch vind ik nog twee vrij geslaagde exemplaren die ik hier graag publiceer.

Er is de kleinzoon die met mijn valiesje zeult, of eerder rolt, op de donkere ijskoude dijk in Oostende en zich best stoer voelt bij het zware werk als hulp voor Lieve oma.

Blij met kleinzoon

Ook de onverwachte bliksemschicht onlangs, die ik plots heel helder in beeld kreeg, werd een succes in het donker. Geen idee hoe die roze streep daar plots op de lens verscheen?

Blij met de schicht.

Voor het eerst maak ik mijn blogje op de smartphone, heel wat zoek-, erger- en prutswerk, volgende keer maak ik het me toch weer gemakkelijker op de laptop. Of ligt het enkel aan mij?

Nu nog afwachten of ik het gepubliceerd krijg……

Even vertoeven in het paradijs….

Als je van kleur en originele kunst houdt, is Kortrijk nu the place to be.
Paradise is een interactief kunstenparcours in openlucht waarbij hedendaagse kunstenaars de eigen utopische droom weergeven van wat paradijs inhoudt. Na ‘PLAY’, waar we drie jaar geleden ook aanwezig waren, is het de tweede triënnale in de dynamische stad.
Het paradijs in al zijn vormen en kleuren.

In het mooie begijnhofpark presenteert de Zwitserse kunstenaar Rondinone de regenboogfantasie van meer dan 900 basisschoolkinderen uit de omstreken van Kortrijk. De regenboog als brug tussen alles en iedereen. Het resultaat is een indrukwekkend tafereel.

Via de wensboom nodigt Yoko Ono uit tot nadenken over de eigen dromen als individu én als wereldmens. De vele kaartjes verhuizen dan naar het Viöey-eiland in Ijsland, aan de voet van de Imagine Peace Tower, die ze liet optrekken voor haar overleden man John Lennon. Onze bijdrage, samen met die van de kleinkinderen, verhuist dus mee. In alle rust schrijf ik, middenin het mooie kruidenparkje, mijn stille droom. Vier kaartjes krijgen een verborgen plekje. Eigenlijk ben ik toch wel heel nieuwsgierig naar de dromen van onze prille tieners, ‘maar neen, oma, dan kunnen ze niet uitkomen…’

Er is de speelse zee van linten om heerlijk in te (ver)dwalen. Even word je onzichtbaar voor de (soms) ijskoude buitenwereld en waan je je in een heerlijke omgeving, waar iedereen de eigen weg én elkaar opzoekt. Satijn meandert zich zacht en soepel om je heen. Een kleur-rijke speeltuin voor jong en oud.

8000 kleurenlinten

Je kan niet anders dan zen genieten van het waterbad in de Broeltoren, met zachte kussens omgeven, waar voortdurend wisselende kleuren en rustgevende muziek je met veel liefde omringen.

De gespiegelde wereld

Tijdsgebrek, pijnlijke voeten en het naderend onweer dwingen tot een vervroegd afscheid. Nog snel een drankje en lekker stukje taart in de Buda Kitchen, waar ik vruchteloos uitkijk naar een babbel met een medeblogger, die blijkbaar op reis is die dagen. Jammer, maar helaas. En volgende keer beter.

Het Japanse textielkunstwerk waar kinderen in kunnen ravotten.

Wie had kunnen denken…..

……….dat zelfs ik, grote voetbal-ongeïnteresseerde!- gefascineerd zou worden door het grootse, prachtige Ajax-voetbalstadion? Verstomd kijk ik rond en hoor de gids vertellen over hoe, waar en waarom. De immense ruimte imponeert, en toch heeft het ook iets gezelligs over zich. Drie klein(e)mannetjes luisteren geboeid, ook het ventje voor wie stil staan een (vaak te) grote opdracht is.
Uiteraard staan we daar voor hen, voetballers in spe als we de toekomstdroom mogen geloven. De luxueuze kleedkamers, voor iedere speler een eigen stoel en individuele kluis, goed gevulde koelkast met gezonde drankjes, de reuze TV waarop orders en nieuwe plannen worden besproken, de pers- en interview-ruimte, en tenslotte een half uurtje voetballen horen bij de kidstoer. Johan Cruyff pronkt als bronzen legende.
“Oma, dit is écht DE MAX”, klinkt het enthousiast.
Met dank aan veel kleine zonen ben ook ik heel wat wijzer geworden, meer nog, het is de moeite. De immense geldstromen die ermee gepaard gaan, vaak een grote ergernis voor mij, vergeet ik graag, voor één keer toch. Als toemaatje mogen de kinderen een truitje kiezen, tenminste zolang het onder de vooropgestelde prijs valt. Ik schrik me een flinke hoed als ze me gefascineerd de minstens-zestig-euro-truitjes tonen. Neen mannekes, dit kan echt niet, voor een ‘simpel’ lapje stof. Opgelucht (wij toch) ontdekken we goedkopere en minstens even leuke gevalletjes. Oef, we kunnen onze belofte waarmaken…..

Amsterdam is ver rijden voor kleine beweeglijke beentjes, dus kiezen we voor een overnachting bij het Avifaunapark in Alphen aan den Rijn. Als hotelbezoekers kunnen we na sluitingsuur het park nog even binnen, een gevoel van sprookjesachtige magie overvalt me in de warme avondzon. De kinderen springen en hollen van her naar der, diezelfde beentjes snakken naar gewoel, om dan tot rust te komen op een bankje bij het water. Kleinzoon wordt gecharmeerd door de prachtige wolkjeslucht, ‘net kleine schaapjes’. En oma is blij dat hij opmerkt.

Ontbijtbuffet op reis blijft altijd een feest. Opeten wat je neemt, is onze must do. Ze volgen de opgelegde regels van het festijn, betalen een pak minder dan ik, en eten drie keer zoveel. Misschien kan een seniorenontbijt een oplossing zijn? Ik zwijg in alle talen.

Nog wat lekker rondkuieren in het park, het weer is ons, ondanks de vreselijke voorspellingen, welgezind. Het blijft droog, en geregeld bewijst de zon haar vaak verborgen -deze zomer toch- kracht. Nog snel een ongezonde snack naar binnen werken, kidsmenu’s getuigen zelden van een voedzame smaak.

De namiddag staat in het teken van een boeiende biologieles. In Corpus (buurt van Leiden) maken we een spectaculaire reis door de mens. Heel Coronaproof roltrappen we via de audiotour in de knie, het hart, de mond, zelfs de darmen (Tip voor Pannenkoek)………
De uitleg is heel degelijk, de ruimte verrassend en attractief ingevuld. De kinderen steken er veel van op, blijkt achteraf bij de grootoudertoets. Tja, eens leerkracht, altijd….. Zij hebben het geweten. Maar voor wat, hoort wat.

Zwolle en Deventer

Buiten hangt de was nu te drogen in de regen, contradictio in terminis, de bedoeling was er nochtans, ooit worden de fietsshirtjes droog, donder knalt en regen stort, de voorbije dagen nemen ze ons niet meer af.
Met te natte vooruitzichten was er twijfel, vertrekken of veilig droog thuis blijven? Van uitstel kon enkel afstel komen, er is geen alternatieve vierdaagse meer samen met onze vrienden voorhanden, het wordt dus doorbijten,
K-way , regenbroek, reserveschoenen, extra truitjes en warme kousen verdwijnen vlot richting valies.

Onderweg lees ik ‘You can’t buy happiness, but you can buy a bycicle and that’s pretty close‘ op het raam van de fietsenwinkel. Als extra stimulans kan dit dienen! Fietsen op de auto dus!
De uitgeregende auto parkeren we aan het (VDV)hotel in Zwolle. Een kamer met zicht op Ikea, altijd een mogelijke optie bij te nat weer?


De volgende dagen wordt de fietsbroek niét meer boven gehaald. Ons hoor je dus vooral niét klagen.

We fietsen de Havezateroute. In de 17e eeuw is een havezate een groot versterkt huis, als belangrijke voorwaarde voor de bewoners om lid te worden bij het ridderschap van Drenthe. Adellijke buitenplaatsen imponeren. Kriskras rijden we droog! doorheen de Vechtstreek. Bij de boothuizen ontdek ik de zon én een buitenkans voor de foto-uitdaging van deze week. Klik.

Opdracht reflectie

Zwolle is een gezellige stad, waar vooral de 1000 m² boekenwinkel Waanders, die een herbestemming werd voor de Broerenkerk, de aandacht trekt. Je kan niet naast het historische orgel en het reusachtige moderne glas-in-lood-raam kijken. Cultuur snuiven en beleven in het prachtige kader is een waar genot, wandel de statige trappen op, vlei je rustig neer in de ruime ligzetels op de bovenste verdieping in café “de leeshemel” en geniet de vele fresco’s op de gerestaureerde historische gewelven, lectuur voor het grijpen.

We volgen de Ijsseldeltaroute naar de hanzestad Kampen met zijn historische binnenstad, moerasgebieden tussen de uitlopers van de Vecht fonkelen in de zon. Veel slentertijd hebben we niet, plots kleurt de lucht indrukwekkend donker, de regenradar (met dank aan de moderne techniek!) geeft ons nog net de kans om met flinke snelheid langs het oeverpad het theehuis Zalkerveer te bereiken. Perfecte timing! Het theehuis met lekkere appeltaart en de veerverbinding worden gerund door mensen met een verstandelijke beperking. We krijgen een warm, vrolijk welkom, en volgen geamuseerd de vele onverholen babbels. Eens de hemel is uitgeregend brengt het pontje ons en onze fietsen veilig naar de overkant.

Tussendoor ruilen we het logeeradres in Zwolle naar het één jaar oude Deventer-VDV. Het hotel is licht en luchtig, met Scandinavische touch en veel pasteltinten, kleuren en geuren verrassen, de kamers hebben een frisse look, het ontbijt is uitgebreid in een romantisch kader en het eten lekker, het(zelfde) gezelschap fijn. Nieuwe fietsroutes zijn uitgeplozen (hobby van manlief). Of uitgepluisd?

We wagen een klimmetje en vanuit Holten vertrekken we naar de Sallandse heuvelrug, waar paarse heide en uitgestrekte bospaden ons golvend verleiden tot steeds meer kms, ondanks de uitgestippelde route. Met onrustige benen die de slaap beletten als gevolg, maar daar liggen we niet wakker van, of toch wel? ……
Heide heeft bij mij een groooooot streepje voor, het uitzicht is geweldig. Jammer, ik vergat een foto te nemen op het hoogste en mooiste plekje….. Hier moet je het nu mee doen….

Hier waan je je even God…..

Vriendin speelt voor gids in het eeuwenoude Deventer, gelegen aan de Ijssel, doorheen charmante oude steegjes en historische gevels, verrassend mooie hoekjes, langs het aantrekkelijke Waaggebouw, de pittoreske binnenstad, het prachtige Bergkwartier waar je dwaalt doorheen de kleine straatjes en waar stokoude huizen authentiek in ere werden hersteld. Slenterend het stadje genieten is een grote must.

Een ommetje is hier toch meer dan de moeite waard?

De woorden van Thomas a Kempis op de gevel kan ik alleen maar volmondig beamen.

Autoworld

Of we iets met auto’s hebben, vraagt de kleinzoon.
Neen ventje, helemaal niet. Met vier wielen en een stuur zijn we tevreden, misschien toch graag comfortabele zetels, en airco als surplus (met die hete zomers tegenwoordig….), en wat ruimte uiteraard. Oh ja, graag automatic om de linkervoet wat extra rust te gunnen. Duidelijk toch dat we geen autofreaks zijn?

De jongens leven momenteel volop in de sjieke-auto-fase. Kleuren, merken, vormen worden volop gekeurd onderweg, ook handig als afleidingsmaneuver bij te lange autoritten en eindeloze vragen  ‘hoeveel minuten nog en we zijn er?’ en ‘duurt het nog lang?’ of ‘ik heb buikpijn’ of ‘oma, hij doet me pijn’ (“Hij” is de broer voor wie stilzitten een echte kwelling is)

Samen komen ze logeren en mogen dus de daginvulling kiezen.
Want opa en oma staan voor alles open! Echt waar? Echt waar!
Veruit op de eerste plaats staat een Ferrari-garage-bezoek, testrit inbegrepen.
Met twee beweeglijke kinderen een aankoop faken in een stijlvolle zaak? Misschien staan oma en opa toch niet echt voor alles open? Sorry jongens, maar….we hebben een alternatief.
Autoworld in het Jubelpark in Brussel. Het duurt geen vijf minuten en we zitten vertrekkensklaar, het duurt amper twee minuten en de eerste vraag ‘wanneer zijn we er?’ valt. We maken hen snel wegwijs in het GPS-bord, nu kunnen ze zelf volgen hoe eindeloos lang de rit nog duurt.

Langs brede lanen bereiken we het doel, en vinden jubelend een plaatsje vlak naast het (Jubel)park. Een prachtig stukje Brussel. Weelderige bloemenperken, heerlijk rustgevend, weidse vergezichten, monumenten en de Triomfboog met 3 gewelven als blikvanger.
Het museum moet geduld hebben, een voetbalveldje met spelende kinderen steekt de ogen uit. Voetbal boven auto (voorlopig). Frans tegen Vlaams, zwart tegen blank, ploegje tegen ploegje, zo ontzettend lief! Vermoeide beentjes (ja ook van stilzitten kan je doodmoe zijn) wordt nieuw leven ingeblazen, deze tussenstop is nodig, brood!nodig!

Het park heeft drie musea, wij ‘kiezen’ dus voor Autoworld.
Hier maak je een vervoer-reis door de tijd, van paardenkoets (in die wereld zou ik best wel winnen wonen!), heel veel oldtimers uit de verzameling Mahy, die rijp-voor-de-schroot-auto’s opblonk tot schitterende parels, over lelijke eendjes en nieuwere exemplaren naar super moderne wagens.
De achtergronden met bijpassende posters zijn vaak fascinerend.
Is dit beeld geen ideale toepassing van de foto-uitdaging van Satur9 ? Converterende Leading Lines leiden je met dieptezicht naar de krachtige triomfboog. Als je de deur opent ben je er zo….
Ook Vespa’s en de motorwereld krijgen een mooie plaats.

Prachtige achtergrond


Dé verrassing van de dag is het sublieme moment dat de FERRARI MONZA SP2  (Wie kent deze beauty nu niet?! Wij dus…) een rit met het nodige lawaai maakt op de esplanade.
‘Oma, er is nog een plaatsje vrij! Mag ik?’
Jammer maar helaas, chauffeur zoekt niet echt gezelschap. Overal staan immense fotocamera’s met geïnteresseerde mannen achter verborgen om deze ongelooflijke kans op de lens te krijgen.
Wel mogen ze even poseren voor mijn GSM-eke, fier als twee gieters.

Tijdelijk mogen ze even op mijn blog.

Voor wie interesse heeft: (zelf snap ik er geen snars van, ik lees dit op facebook)
De Ferrari Monza SP2 zijn samen met de Monza SP1 de voorlopers in een nieuw concept, bekend als ‘ Icona ‘ (Icona), dat in een leitmotief van de meest evocatieve auto ‘ s uit de Ferrari-geschiedenis tikt om een nieuw segment van speciale limited series auto ‘ s te creëren voor cliënten en verzamelaars. Het is de bedoeling om een moderne esthetiek te gebruiken om een tijdloze stijl opnieuw te interpreteren, met technologisch geavanceerde componenten en de hoogst mogelijke prestaties door continue innovatie.

Feit is dat de kinderen hun ogen uitkijken, en oma kijkt geboeid…..naar de glinsterende glans in de oogjes.

Tevreden kindjes, tevreden grootouders en wij zijn weer een ervaring rijker. Mij wordt alvast een Ferrari en opa een Porsche beloofd met de eerste zuur/duur/verdiende centjes later. Ik houd hen aan hun woord. Of toch niet?