Kiara of Keera of Sabine of….

Ondanks de vele waarschuwingen van koning Wind ga ik de uitstap toch wagen, een lang geleden gepland zee-WE met kleinzoon.

Terwijl ik geduldig wacht in het station, vliegt ‘mijn’ trein voorbij, en stopt 500 meter verder middenin de velden. Geen tijd voor verbazing, ik strompel met de te zware valies en handbagage eveneens de velden in.
Hijgend van inspanning en ontmoediging hap ik naar adem.
De conducteur geeft me vriendelijk een woordje uitleg, ik was de enige passagier op dat godvergeten dorpsperronnetje, de machinist is dit traject niet gewoon en zag me – nog net in een flits- bedremmeld toekijken hoe mijn rit naar betere oorden een utopie leek te worden…..
Excuses aanvaard, kloppend hart kalmeert, gelukkig.
Het kan gebeuren, totaal vergeten worden…

Bij de tussenstop in Gent pik ik de kleinzoon op, wij -alleen met tweetjes- trekken richting zee. Eerst nog een snel ijsje, we hebben iets te vieren, manlief bewees z’n taalkunsten bij de Engelse rondleiding. Zenuwen stonden flink gespannen, nachtelijke slaap moest erbij inboeten, voor het kraaien van de haan wakker, maar de fijne commentaren mogen in de annalen gegrift blijven.

Een plaatsje met uitzicht op zee en verrassende zonsondergang, wordt ons voorgesteld. Samen zijn we 70, de leeftijd heeft een streepje voor. We bediscussiëren het eten, de drank, de kleuren aan de einder, een babbel van formaat van man tot vrouw.
Daarna wil hij zo snel mogelijk naar ‘ons vakantiehuisje’, wat neerkomt op een klein appartementje, acht hoog, maar met een oneindig machtig zicht over zee en ….zee……

Samen in het (enige) grote bed, hij voelt zich veilig en kruipt de hele nacht dicht tegen me aan, ik lever een stil gevecht voor mijn streepje bed.

Zondagochtend, het vergezicht blijft aanlokkelijk. Hij wil in het zand spelen, voetjes in het water, de ontgoocheling zal aan de lijve ondervonden worden.
De vloedlijn ligt ver, we overwinnen heel wat pittige zandstralen en overweldigend winderig gebrul, maar we zijn dapper toch? Hij verliest de moed, tranen en zand branden in de oogjes, hij schreeuwt het strand bij elkaar, minstens vier verwonderde ogen (mede-lotgenoten) kijken hem bemoedigend en mij streng toe, welke idiote oma doet nu zoiets?

Traantjes verdwijnen
Lachjes verschijnen
Hij vertelt zovele verhalen
Het mondje staat nooit stil
oma kan alleen maar stralen
goud waard mijn pupil

Kiara raast kranig verder, wij keren vervroegd huiswaarts, want die ‘wind is overal‘ en ‘gaat me meenemen, recht de lucht in‘……
Nog wat treinmiserie als kers op de taart, stel je voor dat alles vlot zou verlopen bij deze extreme weersomstandigheden?! Neen, vooral niet in België.

Ik smaak nog  de haiku van Geert de Kockere, die hij elke zondagmiddag via facebook creëert voor de (vele) gulle gevers bij drie gekozen woorden (hier wind, hersenen, tuin). Graag kies ik hier een passend uit:

Blaas maar wind, blaas maar,
blaas ook door de wilde tuin
van mijn hersenen!

Wat heb ik vandaag geleerd?

papaver

Van ver zie ik haar staan, een anjer in het wild?

Neen, de vriendelijke mevrouw verklaart.

Een soort  papaver, waar verderop de vele simpele broertjes staan.

Wikipedia helpt verder.

Een slaapbol (Papaver somniferum)

Ze staat er moederziel alleen.

Het bijtje poseert fier.

Ik mis een macrolens

 

 

 

 

Wikipedia leert me ook :
“Uit de soort Papaver somniferum wordt opium, morfine en heroïne gewonnen.”

Deze nacht in stilte plukken?

 

 

 

 

over zon en rijm en het gemak

20190119_1201204116658504880193182.jpg

Zon schiet straalpijlen
op Rijm. Rijm vecht dapper t’rug
niks moet niksen mag

 

 

 

 

 

Wandelen vult niksen in.
Maar Rijm werkt in op de blaas
Ik moet drrringend
En schiet het cafeetje binnen
De baas wijst me vriendelijk de weg
eerst links dan rechts de smalle gang door
Ik zal best even wachten, mevrouw  gaat me net voor
“Geen probleem hoor, daar zijn er twee”
“Oh super, dank je wel”
Eerst links dan rechts de smalle gang door
Ja daar is de deur
op slot, op rood
je weet wel… mevrouw
Waar is die ander?
dan maar geduldig trappelen
want ik moet drrringend
naar het kleinste kamertje
Eindelijk komt mevrouw buiten
Oef
en ik zie
de cafébaas heeft niet gelogen…..

20181123_170411