post robijn

40 jaar getrouwd

Advertenties

39 jaar, 11 maand en 4 dagen geleden….

…….

Ik leef  vol spanning naar het grote moment toe, ons groot moment, ons moment samen ….
We willen dé grote stap zetten, weg van het thuisnest, om een eigen warm plekje te creëren. Een kleine som hebben we nog maar in kas,  moeder maakt zich zorgen, gebeurt dit niet allemaal té snel, met te weinig centen en vooral geen vast werk??
Maar we zetten door, en willen elkaar ‘eerlijk trouw beloven  in goede en kwade dagen’.

De nacht dansen we rond, de dame uitgedost in Indisch katoen, de heer in zijn allereerste kostuum. De band speelt leuke covers uit de jaren 60, de jaren dat we nog piepjong waren, met swingende songs die onze studentenjaren kleurden.

We zijn jong en zorgeloos,  willen vooral onze eigen baas ‘spelen’,  dromen van ‘voor altijd samen’, denken en voelen als jonge veulens, die de wijde wereld gaan verkennen, weg van de beschermende thuis.

We beseffen nog niet volledig dat het leven zal geven en nemen. De toekomst lacht ons toe, want samen wanen we ons heel erg sterk. Samen overwinnen we immers elk probleem, elke zorg, elk leed.

Dat leven hééft gegeven,  veel, maar ook genomen. Het heeft  gekerfd, maar ons ook bedolven onder laagjes goud, wierook en mirre.  Het blijft stralen, het helpt overwinnen, het verspreidt heel zacht  een warme gloed.

Dromen hebben we kunnen waar maken. Genieten staat nog altijd op de eerste rij, drukke periodes hebben  sporen nagelaten, de leeftijd stelt zijn eisen en voorwaarden, we hebben veel trots en geluk gezaaid en gekregen, we hebben verlies en verdriet leren incasseren.

“We”- als onderwerp van dit schrijfsel-  kijken tevreden achterom en  weten : ‘dromen hoeven geen bedrog te zijn’!

Loesje blijft het weten!

loesje

Krant en haar lezer

Graag wil ik schrijven over de kletsnatte Brusselse kerstmarkt ; over de ex-drie-sterren-restauranthouder die voor ons vier heerlijke appelbeignets bakt en ‘klaagt’ over de crisis die voelbaar blijft, wegens angst voor terreur en geldverspilling;  over treinen met vertraging, maar toch vrij vlot thuis geraken; over  stroompjes water die vanuit het  hoger gelegen stationsplein over onze schoenen heen walsen; over lekker eten en gezellig bijpraten met de zoon; over  opdrogen onder de rode lichtjesboog  die de Sint-Gorikshal nog warmer maakt, we genieten er even rustig van een staaltje knappe architectuur.

Maar dat was gisteren. Vandaag blader ik in de krant tijdens de autorit, bij gebrek aan thuis-tijd. Ik bots op boeiende artikels, die me raken, die de verdere dag door mijn hoofd blijven spoken.

Levensmoeheid is geen reden voor euthanasie” vult de voorpagina. “De patiënt moet ondraaglijk lijden“. Wie kan voor een ander beslissen in welke mate hij/zij lijdt?
Pijn (ver)dragen we  vaak alleen en eenzaam. De omgeving reageert empathisch en zorgzaam, maar de echte dimensie van de pijn vatten is moeilijk.
Of wordt mijn denken te sterk gekleurd door ‘een ver verleden’ dat ik ooit neerschreef, een verhaal met  onnodig gruwelijke pijn en vreselijk isolement?

Dans tot u vanzelf moe wordt‘. De evolutiebioloog  Marc Nelissen schreef  ‘eindelijk oud’, een boek dat sinds een maand mijn leven binnen sloop als cadeautje van manlief.
Ouder worden intrigeert me, beangstigt me soms, maar zijn woorden vertalen heel sterk mijn voelen : ‘Als 50-er had ik nog de stress van het werk, en vooral: toen had ik nog geen kleinkinderen. Die ervaring is fantastisch, ik zou ze niet kunnen missen….. De tweede levensfase is goed voor jezelf…… ‘ .  Zijn boek en taal zijn vlot leesbaar.
Hij verklaart heel veel vanuit de evolutietheorie en ontkent vooral niet de angst om ouder te worden en er fysisch op achteruit te gaan, maar raadt een way of living aan, niet simpelweg aanvaarden, maar actief en geboeid blijven, en vooral ‘onze sociale boekhouding’ onderhouden. Hij eindigt met een pleidooi voor het Zweedse model van opvang van de ouderen, waarbij mensen nog echt leven, en niet enkel geleefd worden. Moet ik een Zweedse toekomst overwegen?? Toch niet, dan ontbreekt die andere noodzaak….

En tenslotte  verdrink ik nog even in de woorden van Wouter Deprez, ook hij schrijft over zijn ouder wordende moeder, die ‘smelt’ (lees krimpt), die hem de wijze woorden toevertrouwt ‘het enige dat je kan veranderen, is hoe je erover denkt’ 
‘Wat een wijze vrouw. Ik smelt een beetje’.

Er volgt nog een tweede tenslotte , de column van Inke Hutse, die een tranche de vie neerschrijft als alleenstaande ouder met de feestdagen, sorry feestdip voor de boeg, eerlijk en fraai verwoord.
Het is zoveel gemakkelijker om dapper te zijn in de zomer‘ en ‘ik verzuip in het smeltwater van mijn onderkoelde gedachten‘ geven haar voelen aan, in de momenten vlak voor de feestdagen. ‘Die vervloekte feestdagen met hun uitvergrote contrasten tussen licht en donker, koude en gezelligheid, gezin en eenzaamheid‘.
Ik verplaats me in die sombere gedachten, en besef dankbaar dat ik aan de positieve kant mag staan, maar dat dit voor veel mensen geen evidentie is.
Zij stort zich in een sneeuwballengevecht met haar zoon, en sneeuw maakt vrolijk. Ik haal opgelucht adem…..

 

 

lichtjestijd

winter blog

Ik voel een vreemde angst opkomen als de schemer valt’

‘Waarom juist dan?’

‘Ik weet het niet, kan het niet verklaren, hij overvalt me simpelweg

Ze vertrouwt het me toe, ik knik mee-levend, kan niet helpen, en elke dag  komt trouw weer die nacht……

Schemer, de overgang tussen dag en nacht, tussen licht en donker, tussen zon en maan.

Nu schittert de schemer, buiten stralen de kleuren,  kleuren de stralen, kerststukjes, lichtjesslingers, fonkelend rendier en slee, twinkelende bomen…
Ijskoud  wandel ik tussen deze weelde aan glinstering, soms overladen, soms sfeervol.

Terug binnen warm ik op, met echte chocolademelk en witte takken omgeven met het lichtgordijn. Ook hier houd ik ‘de dag’ graag nog even bij.

De fotobewerking maakte ik op een donkere sneeuwdag, kort geleden, Jan De Wilde op de achtergrond. Het mocht wat ‘intenser’ worden:-)

 

 

Sioen en de gouden kelen

Drie dagen op rij wandelt hij de kille novemberdagen binnen.

Ik hoor hem, samen met “de Zuid-Afrikaanse gouden kelen” in een TV-programma, laat op de avond.
Op dat moment besluit ik ‘daar wil ik ooit heen!’

Ik lees hem in de krant, daar pik ik de “…-woorden”. Tom Heremans schrijft over ‘de kleine bleekscheet en de zwarte reuzen’.
Ik denk ‘daar wil ik ooit heen!’

Die derde en laatste avond leg ik alvast de tickets klaar van ons cultuurabonnement, aangekocht in juni,  bijna  6 volle maanden geleden. Toen kende ik het programma van buiten, er werd hier gekozen en herkozen, om uiteindelijk digitaal  vast te leggen. Maar drukke dagen, weken, maanden helpen me vergeten. Heerlijk groot is dan ook de verbazing als ik ontdek dat we hebben geboekt voor “die bleekscheet en zijn zwarte reuzen”!
Ik gil het uit  ‘daar ga ik heen!’

20 jaar nadat Paul Simon in Zuid Afrika zijn album Graceland opnam, trekt ook de Gentenaar  Sioen daarheen voor de opnames van Calling up Soweta. Op vraag van het festival van Vlaanderen besluit hij het album van de grote Simon-man  te vertolken.
En wij…. wij hebben tickets!
Zelf ben ik grote fan van gospel, van Afrikaanse ritmes en bijhorende bewegingen.

En ook dat nog…. we hebben  mooie plaatsjes gereserveerd.
Het is genieten, het zwarte  ‘achtergrond’koor zingt fantastisch, warm, melodieus, swingend, ‘goud’ is nog zwak verwoord.
De Afrikaanse dans van de dame betovert en wordt op groot applaus onthaald.
Sioen is geen kleine bleekscheet, de dynamiek siert hem.
5 zwarte en 5 witte mensen zorgen samen voor een schitterende avond.
Ze krijgen een staande ovatie van enthousiaste luisteraars, bij zoveel gedrevenheid.

Als  ‘the sound of silence’ aan de beurt is, kan ik nog enkel zinderen en intens beleven.

Eén minpunt(je), de luidsprekers mochten  gerust 20 decibel lager klinken….. Die opwindende swung zal er niet minder om zijn!
Maar dat is misschien enkel ons gevoel?!