‘afscheid’ van een te-zonnig terras

Jaar in jaar uit gingen deze laatste schooldagen gepaard met veel emoties.
Afscheid van klassen waar ik  een goede band mee had; afscheid van lieve, leuke, soms lekker luie leerlingen; (tijdelijk) afscheid van toffe collega’s en vooral dé bel.
Dé bel die soms verlossing bracht, dé bel die soms te vroeg het einde van het lesuur aangaf, dé bel die me soms deed steigeren, dé bel die me vaak ergerde, wegens ‘te schools’….

Ik mis dit voelen, en toch ook weer niet.
Want wonderlijk waar, het intense voelen is  toch daar…
Afscheid van terug een schooljaar, schooljaren die vliegen en waarin ik dapper probeer mee te vliegen, 4 kleinkinderen die straks een klasje hogerop klimmen, kinderen die binnenkort ook in slow-modus  gaan.
(Gelukkig tijdelijk!) afscheid van de M/Daanhoogtedagen. Hij blijft nog even klein, en mag nog genieten van de ‘ompa’-opvang. De kleindochter gaat al richting 3e studiejaar, oh stop de tijd, tempus blijft fugere!! Zij wordt groot, oma is fier, maar alleen die tijd… die gaat onverbiddelijk door…

Soms zalig, soms ‘oh neen’…

Het zomertje zit erop, ik ben niet echt rouwig, de zon is heerlijk, de hitte minder.
Er hangt regen in de lucht, en net nu- terwijl de dreigende druppels het neervallen nog even uitstellen- plaatsen werkmannen hier  een -jawel- zonnige zonneluifel. Ons terras zal binnenkort fris en  koel blijven, beschermd van te-zon en te-hitte en te-UV.
Laat ze maar stralen nu, na de beloofde natte dagen.

Nu is de zomer daar
een lange vakantie zomaar
met zee, kindjes, pure rust
een stralende zon die kust
wandelen en fietstochten
langs verrassend nieuwe bochten
ik duim dat ze meewillen, die spieren
dan kan ik de échte zomer vieren

Advertenties

Borrris

Zoon 2 speelt reeds enkele jaren improviastietoneel.

Ik lees “Borrris improviseert op 16 en 17 juni unieke verhalen met twee spelers. Het publiek zorgt voor de suggesties en de spelers maken er een mooi verhaal van. Niets is voorbereid, niets ligt vast, de verhalen komen vers van de pers!

Borrris is een Nederlandstalig improvisatiegezelschap in Brussel. De groep gaat niet voor scoren op een podium, maar voor het vertellen van verhalen via doordachte scènes en geloofwaardige personages, geïnspireerd op suggesties uit het publiek.
Vrijdag 16 juni & zaterdag 17 juni om 20u
Zaterdag 17 juni om 15u (kindervoorstelling)

De Markten, Oude Graanmarkt 5, 1000 Brussel

Die kindervoorstelling, ja, die moeten we kunnen regelen!!
Voor het nodige publiek zorgen is geen enkel probleem, drie bereidwillige kindjes ‘offeren’ zich met veel plezier op.

De trein erheen is al een avontuur op zichzelf. Spoorwegen staan altijd paraat voor onverwachte vertragingen, wat een volgende aansluiting ssssuper spannend maakt….

Kleinzoon wil niet weten van het beloofde ‘sprookje’ dat op het programma staat, hij blijft dan ook dapper volhouden dan wij naar ‘het showke van tonte J’ gaan.
Waarbij tonte  als ideale combinatie  van tante en nonkel alvast garant  staat voor ‘altijd juist’. Wij houden het woordje in ere, goud uit de kindermond.

Een zalig adresje voor oud én jong bevindt zich in (café) Chicago.
Je kan er smaakvol en betaalbaar  ‘een  verrassende’ keuken eten. Kinderen leven zich ondertussen uit in de grote speelhoek. Een treffer voor de kroostrijke buurt, aan de tafelbezetting te zien…
We tafelen er nonchalant , de bediening is heel vriendelijk en het eten superlekker. De inrichting heeft net  dat beetje ”anders’, dat ‘ietsje meer’ waar ik graag naar op zoek ben

We trekken richting ‘de Markten’. Het zaaltje wordt net verduisterd,  het gezichtje van de (sprookjesschuwe) kleinzoon  eveneens. Tot ze nog even zelf mogen oefenen met de ‘lichteffecten’, spaaaaaannend!

Daar komen de spelers op het podium. Rollen worden verdeeld door het enthousiaste kinderpubliek. Tonte J mag reus zijn. Er is ook een spook, een tovenaar, een heks…., vooral de klassiekers blijven blijkbaar overeind in de kinderwereld.

En dan ontdek ik hoe de voorstelling een beetje ‘aftastend’ start. Er is niets voorbereid, mensen spelen gewoon op elkaar in. En heel geleidelijk ontpopt zich een écht verhaal (lees ‘sprookje’, of neen, ‘showke’), komen acteurs aandraven met grappige en onverwachte situaties. Als toeschouwer (vooral als mama van 🙂 ) zit je soms wat ongemakkelijk te wiebelen op je stoel. Gaat iedereen de nodige fantasie kunnen blijven vinden om telkens verrassend uit de hoek te komen?
Ja hoor, ze acteren voortreffelijk, ‘het showke’ is écht leuk, klein en groot geniet.

Fier op tonte J en het gezelschap!!

 

 

 

 

Feest + lente

Kleine kinderen worden groot en groot worden betekent …… een feestje. Altijd bereid!
Een feest in de lente, een lente feest.
Een feest dat een perfect plaatje weergeeft van de wereld van het kind.
Vorig jaar was de kleindochter aan de beurt in haar sprookjes/knutselwereld, dit jaar staat in het teken van de sport, want de (oudste) kleinzoon heeft iets met ballen. Sportschoenen worden uit de vergeten lade gevist, fysiek wordt op peil gebracht, of dat is toch de opdracht 🙂

Een stralende zon, een kunstig gedekte tafel, alles origineel bedacht  en door inspiratierijke  schone dochters omgetoverd tot een vrolijk, kleurrijk, sportief geheel. Een plaatje waard!
De vele parasols bieden de broodnodige beschutting, want ze durft soms  ongenadig stralen deze dagen, die zon!

De kleinzoon huppelt blij tussen de tafels door, geniet van de zalige lekkernijen met een voetbaltaart als  hoogtepunt, (eveneens uit ouderlijke, creatieve hand getoverd), toert met de go-carts, tuimelt en voetbalt en speelt en fladdert zijn dagje door.

De kleine zoon staat voorzichtig in het leven, kijkt overaltijd eerst de kat uit de boom, maar bedachtzaam waagt hij telkens opnieuw een grote sprong.

Foto’s worden (eigenhandig en vol inspiratie! Pure bewondering!!) getransfereerd op houten boomblaadjes. Deze hout-prachtige bladeren zijn symbooltjes  voor de vele ‘overwinningen’ in zijn 6 jaar-oude-leventje , zoals op  schoot bij de goedheiligman, roetsjen in de achtbaan, de grote waterglijbaan ‘zorgeloos’ beneden zoeven, ….. , dit alles verwerkt in een  sprekend  verhaal .
Die herinneringen aan een onvergetelijke dag hangen nu in zijn kamertje  aan de (reeds twee jaar) geduldig wachtende boomstam. (eveneens een kunstige creatie van de mama)

De dag is warm, letterlijk, maar vooral figuurlijk.En laat dit nu juist héél veelzeggend zijn  op een dag van meer dan 30°!

Hier hoort geen foto bij, het vorig blogje zorgt voor een fijne impressie van een fijne dag met  fijn weer in fijn gezelschap en een fijn (ook hier letterlijk, maar vooral figuurlijk) feestbeetje!

Oververhit….

…..kr/dr/uip ik rond in huis

de zon dw/str/aalt ongenadig

zweetdruppels sm/pl/akken op mijn lijf

een hete herinnering dr/sw/ingt mijn gedachten binnen

een kn/bl/okmaand in 1976

in een kamertje van 3 op 2

eureka, kn/p/al op het zuiden

ergens in het Leuvense

samen met een vriendin

op/door/staan om vier uur in de w/och/arme nacht

kn/bl/okken tot de middag

le/str/even op koffie en ijswater

sl/g/apen tot de avond

not/stud/eren tot na middernacht

en dan weer sl/d/apper verder gaan

gewoontedier

Eens juf, altijd juf?!

Het kriebelt om nog eens voor de klas te staan, alleen….. zijn de ‘studenten’ nu 10 jaar jonger en ruim 50 cm kleiner.

Ik mag een lesje handletteren geven in de klas van de kleindochter.
De link met wiskunde is eigenlijk niet zo ver te zoeken, orde en nauwgezetheid zijn hier positieve bekrachtigers. Lat en afmetingen minstens even belangrijk.
Wat extra krullen , wat fijne tekeningen,  de zekerheid dat een fout niet echt kan,    maken alles vooral losser,  luchtiger,  speelser.

Samen met de (echte) juf en 19 wriemelende kinderen trek ik naar boven, richting klas.
De kindjes spreken me aan met ‘oma Lieve’ of ‘oma baard’ (het koosnaampje van de kleindochter, simpelweg omdat er ook een ‘opa baard’ bestaat 🙂 )

38 nieuwsgierige oogjes kijken me aan, pen in de hand, papier op de ‘bureautjes’, gummen in de aanslag.
Samen met de enthousiaste kinderen creëren we sierlijke woorden, superleuke banners (wat zijn ze daar snel mee weg, nochtans niet zo simpel!), originele kaders en werken we rond het thema ‘vakantie’.

Ik voel me als een vis in het water, bordstift in de losse pols, tussen  stoeltjes en bankjes door laverend, alles een paar maatjes kleiner dan vroeger.
Traag wordt aangespoord, overenthousiast wordt ‘getemperd’, blij wordt aangemoedigd en traantjes worden getroost. Ik ken en kan het nog 🙂

Er zitten échte kunstenaars tussen, die gaan  carrière  maken!!

Kleindochter en oma wisselen stille, fiere blikken uit. Ze kan heel geconcentreerd werken en tovert prachtige kunstwerkjes.
Heel graag wil ze even op de foto met de oma-juf, op vraag van haar echte juf.
We stralen dubbel.

Na de les, krijg ik een SUPER dikke knuffel, want “oma, ik ben zo blij dat jij even mijn juf mag zijn'” en ” ‘die’ en  ‘nog die’ en ‘dat’ en ‘nog dat’ vriendje heeft gezegd dat ik een lieve oma heb“.
Een jongen geeft me  nog stiekem een werkje cadeau, omdat ‘het zo leuk is‘.

Heerlijk ‘les’geven in het tweede leerjaar, zo spontaan, zo lief, zo open voor alles rondom, zo vrolijk, zo ongetemd, zo vrij, zo zorgeloos nog….

Want bij een kind zie je dromen herleven,
die je had opgegeven als vergaan in de wind, 
Want een kind leeft een heel eigen leven
Steeds door wondr’en omgeven
die het zelf maar verzint. 

De kinderen mogen gerust nog even kinderen blijven! Desnoods hun hele leven lang….
Maar de illusie groeit…

 

 

 

 

Stress?

Vandaag om 10 uur kunnen abonnementen online worden gereserveerd in het cultureel centrum van Beveren.

Ik ‘zit’ paraat, de laptop ligt voor me en ik tel de seconden luidop mee af….het is stipt 10 uur, een muisklik op dé startknop.
Onmiddellijk  verschijnt het bericht dat ik nummer 756 ben…. en ‘geduldig’ moet wachten. Na 20 minuten geduld slaat alles tilt, ikzelf incluis….
Ik probeer te herstarten, niets lukt nog… Mijn geduld slinkt en het humeur wordt ‘minder aangenaam’ …..

Ik storm naar boven om het dan maar via de vaste computer te her-proberen.

Daar blijk(t diezelfde) ik nummer 1225 te zijn, en is geduld nog steeds een mooie deugd.
Om de paar minuten gaat er ééntje van de lijst voor-mijn-beurt-wachtenden af. Ik maak een snelle rekensom en bedenk dat ‘een beetje geduld’ nodig zal zijn tot de avond.

Ondertussen probeert deze dappere volhouder  terug via de laptop (snel naar boven gesleept, computer en laptop gezellig naast elkaar!), en ja hoor, na 40 minuten pogingen geraak ik er plots op, ondanks de nieuwe rij wachtenden van 2000 man die wordt beloofd.
Dank je, laptop, en dank je, systeem (dat blijkbaar door overbezetting is uitgevallen….), en dank je, snelle  digitale wereld! Wat is alles er toch eenvoudig op geworden.

Ik kies de vijf (door mij -intijds!!- goed genoteerde en vooral gedetailleerde) voorstellingen. Onze 1e-keuze-voorstelling blijkt ondertussen uitverkocht, ondanks mijn geduld, of…. tien minuten later dan toch weer plots niet meer, tenminste als ik  op rij P3 wil zitten en manlief op rij A19……

Eén brok frustraties  stapt ontspannen deze zaterdag binnen…..

Waarom??

Vanwaar toch die ‘drang tot een eigen blog’?

Vandaag las ik toevallig het antwoord in de krant.

Sylvain Tesson schrijft ‘ Ik ben geen schrijver van de verbeelding. Ik schrijf over dingen die ik zelf heb beleefd….. Ik vind het een prettig idee dat actie wordt omgezet in woorden, in zinnen…. 
Dat ik het leven al schrijvend nog een keer over kan doen

Ik ben géén auteur, géén schrijver die goochelt met woorden en zinnen, er rest geen enkele gelijkenis tussen Sylvain en mij.
Behalve in het boeiend interview in de krant, waarbij ik plots ‘mijn drang’ herken in die paar woorden, vooral in die laatste zin.

 

Hoedje af

Een babbellunch of lunchbabbel met oud-collega’s zorgt sowieso voor een hoogdag. Collega’s zijn vrienden geworden in de loop der jaren, ik voel me nog steeds warm welkom bij hen. Meer nog, ik heb nood aan die momenten.
En als we daar nog een zalig Jam- terras aan  koppelen, wordt het zelfs een heilige hoogdag:-)

Onderweg naar huis, stop ik aan ‘de grote plas’ met vele wandelpaden.
Ik overweeg een stapmoment, mijn spieren sputteren tegen en zaaien twijfel, maar samen met die twijfel groeit ook de overtuiging dat ik even de angst voor krampen mag/moet vergeten.
Ik waan me sterk en stoer en ga ervoor, voor die wandeling rond ‘de plas’.
Ik wil ook  genieten van de rust, de stilte, het helblauwe water, de intensgroene bomen, de hortensias die komen piepen, de visvijver, de uitnodigende bankjes en balkjes. (deze laatste bedoeld voor de meer sportieve sporter, maar ik eigen ze me ook toe!)

Een klasje kleuters komt me tegemoet, een enthousiaste juf en veel uitgelaten kindjes, die mij zonder meer betrekken in hun woord-en-spel. Hoedje af voor de lieve juf die blij mee stapt in die fijne fantasiewereld en de kinderen een superdag bezorgt.

Niet veel later rijdt een rollende-rolstoelen-rollator-groep op mijn weg. Ook de oudjes zijn uitgelaten, en spreken me zonder enige gêne aan, wanen me ook middenin hun ‘andere’ denkwereld, waarin sommigen duidelijk vertoeven. De begeleiders-mantelzorgers-vrijwilligers knipogen en genieten mee met de tevreden bende.
Hoedje af voor deze mensen, die hun vrije tijd graag ‘opofferen’ aan een superdag voor minder mobiele mensen. Een ontwapenende gulle lach ontvang ik in meervoud.

Wég de stilte, wég de rust, maar de onverwachte ontmoetingen maken mijn dag zoveel zonniger.

Thuisgekomen vergeet ik mijn vermoeide benen, en maak ik opgewekt een  vaderdag-kaartje. Hij komt niet meer buiten, maar blijft positief en is vooral blij met elk bezoekje.