happyness blijft homemade

“Een frisse dag met gemiddelde temperatuur van 7,1 °C en een gevoelstemperatuur van 6,3°C. De minimum temperatuur was 4,8 °C en de maximum temperatuur 10,1 °C.
De zon liet zich amper zien, slechts 0,4 uur.
Er viel 1,7 mm neerslag verspreid over 2 uur.
Het was een geheel bewolkte dag.”

29 april 1980. Die dinsdag betekent voor mij een zwaar-labeur-met-kers-op-de-taart-dag.

Weeën worden opgewekt met de baxter….. oei, deze pijn wordt ondraaglijk….. dit mag niet blijven duren…..help ik ga eraan…..tot….. een heerlijk klein ventje, zoon 2, om 22.45u MIJN  nieuwe wereldbewoner wordt, waarvan ik de mama mag zijn.
Het ventje weegt 3.4 kg en is 50.5 cm groot en vooral…..kerngezond.
Hoewel de biliburine even spelbreker wordt, en ervoor zorgt dat ik vier volle dagen zonder mijn ‘liefste eigendom’ huiswaarts moet keren.

Een jongentje met bruine huidskleur (met ‘dank’ aan de biliburine 😦 ) en een welige , donkere haarbos. Fier als een gieter toon ik mijn nieuw nageslachtje, iedereen ‘moet hem komen bewonderen’, want de schattigste baby op de wereld zag zojuist het licht.

Het broertje (ook schattigste éénjarige op de wereld, ik tref het énorm) houdt het poppetje vast, en samen met mijn 3 mannen lijken we nu een ‘écht gezin’.

Wisselende babyblues overmannen me, fierheid, bezorgdheid, een warm blij gevoel, verantwoordelijkheid, vragen als ‘kan ik dit wel?’, angst als de oogjes worden afgedekt en hij onder de lamp verdwijnt, onzekerheid, maar vooral een diep gevoel van intens geluk.

Oma, opa, bomma, peter, broertje, vrienden komen op ‘kraambezoek’. Ik moet hen geregeld naar ‘de lamp’ sturen, maar zelfs daar ligt hij er stralend mooi bij, donkere kijkers goed afgedekt.

Hij is een rustige baby, en laat zich- éénmaal thuis-  de matchboxkes, met veel liefde in het wiegje gezwierd door broertje (die nog niet over de rand heen kan kijken, maar wéét dat daar ‘iets’ ligt) , welgevallen.

Het leven wordt drukker en drukker, twee zoontjes én een man om voor te zorgen 🙂 . Ik ben energiek, de naweeën zijn verleden tijd, ik ben  jong en bruisend, ik voel me op mijn roze wolk en geniet van zoveel  mannelijk ‘geweld’ in huis.

leven bloeit
baby groeit
peuter boeit

ik ben zo fier
op mijn hier

ik ben blij
voel me vrij
geniet van wij

dankbaar
tevreden, maar
toch ook wat bezorgd
om wat toekomst geeft
in al wat leeft
hier thuis
in ons huis

Ik blijf diezelfde fiere  mama, dankbaar én bezorgd…. 37 jaren ouder en -tig rimpels rijker….

Advertenties

maandagen…hoogdagen…

Facebook is mijn maatje, hij (of zij?) helpt herinneringen ophalen, van 1 jaar… 2 jaar… geleden, toen ik  amper lid was en nog verwoede pogingen deed om het ‘systeem’  te doorgronden.

Want oh neen, ik zou NOOIT lid worden, ik wil geen verslaving aan schermpjes in mijn leven, ik wil niet leren kennen waar  jonge mensen zoveel vrije tijd aan besteden, ik heb ‘principes’….
Tot één van de zonen me over de streep trekt, de koe bij de horens vat en een profiel aanmaakt (ja, ik word ‘echt’ in het virtuele leven) ,  ‘echt iets voor jou, mama’, ‘zo blijf je op de hoogte’, ‘maar neen ik wil lijfelijke contacten, geen afbeeldingen en remembers’, ‘en toch, mama, geef het  een kans’….. De uitdaging van dit bestaan geeft toe…..
Eerst ga ik openbaar, té openbaar, nu blijf ik  beperkt.

Hij (zij?) stuurt me geregeld fotootjes door, uit een ‘ver’ ‘ver’leden, soms bijna vergeten, en dan stromen  herinneringen , stevig verbonden met die mooie plaatjes, binnen.

Ik werk halftijds, wat in het onderwijs één dagje vrij betekent.
Samen met  kleinzoon 3 worden dat uit-ge-le-zen dagen.
Elke zondagavond trek ik richting Melle, slaap ik in het enige reservebed dat het huis rijk is, om er de  maandag – zalig met ons tweetjes – door te brengen.

Groot en klein, oud(er) en piepjong, statig (?) en schattig, ‘geleerd’ en geboeid door alles rondom, tranen van ontroering en traantjes om een pijntje, lachen en schateren, achter en in de buggy  paardjes kijken, genieten van een stil moment en een stevige middagdut, de kleine boerderij rond het huis leren kennen en herkennen, buiten zonnen en spelen, ervaringen meegeven en opdoen.

Soms komt hij een dagje hier logeren, hier is meer dan één uitnodigend reservebed, hier is het stiller, hier loopt enkel de kat rond (zijn staart wordt  het doelwit van grijpgrage handjes, het arme beest is een trauma rijker…) , maar hier is ook de Ster, waar hij door plassen en grassen loopt, in het zand speelt, naar dieren gaat kijken, zijn polleke stevig in oma’s hand, want voel ik daar toch enige spanning tussen al die grote en kleine beestjes?
Samen zijn we levensgenieters, ik tel de dagen af tot het weer maandag wordt.
En tussendoor geef ik ijverig les aan de ‘grote kindjes’, tot …… het weer…. ‘mijn’ tijd wordt met dat kleine ventje.

Nu gaat hij naar school, de eerste kleuterklas. Een flinke, lieve deugniet. Hij wordt groot.
En oma gaat niet langer naar school….

18034221_1874636726109868_5146874636909148671_n

 

Zijn broertje neemt nu onze m(D)aandag in. En ook dat is puur genieten.

met DE SCHATten naar de BERG

Een  ‘Pasenlijk’ midweekje in Nederland. We kiezen deze keer voor Sevenum.

We trekken er traditioneel op uit met  vijf kleine kindjes.
Met dank aan de zonen, voor de helpende handen, zodat deze ‘oudjes’ ’s avonds niet  uitgeteld de zetel induikelen.
Hoewel….. die zetel blijft lonken eens de rust is terug gekeerd en het jonge volkje slaapt.

Onze dromen zijn nog steeds doorweven met  zwembaden, binnen- en buitenspeeltuinen, Bollo de beer, golfwedstrijdjes, waarbij enkel de kleine dochter al tegen  verlies kan…
We laten de jongens dus op eigen tempo de eer opstrijken, de pluimen verdelen ze onderling evenredig (ik ben en blijf een wiskundeteacher….).
Frustraties blijven gelukkig uit.

Kinderen genieten, akkefietjes onder elkaar, ‘oudjes’ ontspannen en gespannen, rust en drukte, goede en mindere nachten, lekker en ongezond eten, 5 kindjes in één zetel voor het avondfilmpje, 5 kindjes die rollen en bollen over elkaar.
Spelen, spelen en blijven spelen. Een kinderleven, telkens opnieuw verrassend.

Het kleine zoontje wordt vier jaar! Extra reden om te vieren, om op de stoel te kruipen en mee te swingen met ‘happy birthday to you, in de wei staat….’, om cadeautjes te krijgen en vooral nog te verwachten, om een pannenkoek en ijsje te eten, om in Aardbeienland , hét vitaminerijkste park in Nederland, lekker verwend te worden.
“Kabouter Senga, die werkelijk alles van aardbeien af weet, en zijn vriendelijke hulpkabouters wijzen de kinderen spelenderwijs op allerlei wetenswaardigheden over de gezonde rode vrucht.”
We starten de kinderspeurtocht, de oudsten houden dapper vol (ons meegerekend 🙂 ). En ja, we winnen dé prijs, wat zijn we toch weer knap! Drie aardbeienplantjes sieren nu zoons hof.
Het blijft droog, een warm zonneke op het terras had deugd gedaan…
DSCN3889 (2)

Op de terugweg genieten we nog een laatste pannenkoek in het super-kindvriendelijke pannenkoekenhuis De Rode Haktol. Kinderen worden er overladen met cadeautjes, met lekkers, met een vriendelijke bediening door een toffe, Hollandse  gast, wiens liefje in Gent woont (we komen het allemaal te weten 🙂 ), en die uiteindelijk te gast wordt in de auto van de zoon, waar nog juist één plaatsje vrij is, om zichzelf zo de lange treinrit Oisterwijk- Gent te besparen.
Met een zak vol paaseitjes en verrassingen toont hij zijn blijheid.
Wat wil een mens nog meer….. een onverwachte taxirit richting liefje in  België.

DSCN3979

7 duimpjes gaan de lucht in. Eentje heeft er echt geen zin in, en vindt  de fotograaf duidelijk ‘te traag’….. Hij leerde nog geen rekening houden met de leeftijd….

Afscheid nemen betekent terug rust, maar ook gemis van het jong geweld, de Paasklokken morgen luiden nieuw leven in de brouwerij.

 

Toevallige ontmoetingen….

…… geven de dag soms dat extra tintje…..

De eerste échte lentefietstocht in 2017.
‘Hoeveel km kan je aan?’
‘Met mijn overactieve spieren …. rond de 30 maximum??’
‘Oké, ik stippel een mooie tocht uit, richting Hamme’
Ik geef me met veel plezier over aan de gidsinspiratie.

De tocht is  prachtig, het zonlicht weerspiegelt in  het water, schaduwt  de bomen, kleurt de felgroene omgeving. De spieren doen (weeral) moeilijk, willen zich voortdurend opdringen als spelbreker, maar de blauwe druppeltjes kiezen voor mijn wil.
Ik ga ervoor, voor de volle 43 km! Had ik er geen 30 voorgesteld? 🙂

Een lunch op een terras aan het water wordt de bestemming.
Bijna daar….terrasje in het vizier….. ‘maar wie we hier hebben’…. Op een bankje aan het water genieten hij en zij, lang geleden dat we ze zagen. Snel wordt ‘de-vijf-minuten-stop’ een lange babbel, voortgezet op het ‘ voorbestemde’ terras , met apero én lunch.
Na ‘amper’ drie volle babbeluren springen we weer -vooral gezwind- de fiets op. Het was fijn hen terug te zien, ons zo vlug terug thuis te voelen bij elkaar,  te babbelen over van alles en nog wat. Dit wordt zeker vervolgd.

Een terrasje later, met uitzicht op de brede Schelde in Temse, vechten voor een plaatsje, iedereen kent blijkbaar deze mooie locatie, ijsje als dessert.
De oudere dame naast me begint onverwacht een gesprek. Over haar dementerende man, die recht tegenover haar zit en duidelijk geniet van het leven, de zon, en de babbel met mijn man.
Blijkbaar was hij de meester van manlief in het vijfde studiejaar én kunstenaar. De mooie beeldhouwwerken op de kade en aan de bib zijn ontstaan uit zijn creatieve handen. En dan luister je haar droevige verhaal, dat ‘het vieze beestje’ al vijf jaar aan de gang is, dat hij vaak tijd en ruimte vergeet, dat hij nog zo graag buiten komt, dat hij nog elke dag twee uur naar zijn atelier gaat….. niets doen… , dat hij niet moeilijk doet, dat hij gelukkig is….want hij beseft niet…  , dat hij Valeer Peersman heet…..
Het ijsje smelt, ze vertelt het sereen en droevig, dat ook haar leven totaal overhoop is gehaald, dat ze  bang is voor wat gaat komen.
Haar woorden blijven in mijn hoofd hangen bij die 10 laatste kms, tot diep in de nacht….

En weer besef ik, genieten in het NU zolang het kan.
Besluit : inpakken en wegwezen! Met vijf gelukkige snoetjes in onze kielzog.

de melancholie van de onrust

Een essay waarin  Joke Hermsen pleit voor eerherstel van de melancholie.

Ik kén melancholie, ik herkén haar   in het artikel in de Standaard vandaag.
Geen 1 aprilgrap, maar fijn om lezen dat ik me er geen zorgen om moet maken.
Zij mag me overvallen, zij mag me doen wankelen, zij mag me even overheersen, ze wil me vooral verbinden….

“We moeten melancholie weer een plek geven, het hoort bij de mens, bij ons besef van vergankelijkheid en onze eigen sterfelijkheid”.

Victor Hugo  schrijft over “het geluk van verdrietig zijn”.
Of “verdriet met een glimlach”  (Calvino). Zo mooi vertolkt

“Melancholie heeft een ambivalent karakter van zowel vreugde als verdriet”.

Vooral als de dag stil overgaat in de nacht, word ik wel eens haar prooi. Nu begrijp ik waarom ik me erin mag nestelen, waarom ik dat gevoel mag koesteren, ook al gaat het soms hand in hand met een soort onbestemd verdriet.
“De mens is niet louter een succesformule” . (wat we misschien teveel betrachten)

“De melancholische mens is misschien wat pessimistischer van aard, maar vaak ook minder egocentrisch”. Ik lees het graag.

En neen, het duistere zusje krijgt me niet in haar macht. Melancholie bevat hoop, creatieve en vooral empathische aspecten.

Ze borrelt onverwacht op als ik aan  kinderen en hun (on)bezorgdheid denk, als ik aan mijn kleindochter in een vreemd bedje op kamp denk, als ik aan mijn ouders denk, als ik aan ‘leven’ denk, in al zijn gezichten.

Een heel mooi schrijven, Joke! Ik leer veel bij, en begrijp.