Mindful

mindfulness_poster_UK
Voor het eerst in mijn (jonge) leven , lukt het. Ik heb deze morgen mindful (!!) de ramen ‘gezeemd’ (zoals het zo ‘leuk’ in Nederland wordt verwoord)

Na vele jaren werk en gezin combineren, drong alles ‘snel-snel afwerken’ zich steeds meer aan me op. Het werd mijn tweede natuur, altijd gejaagd, altijd tempo houden.
Want plots kwam er een uurtje vrij en kon ik nog vlug-vlug een paar ramen meepikken. Als een razende zemen, afspoelen, met de trekker erover, en klaar is (terug de Hollandse) Kees. De zon toverde daarna vooral heel veel strepen op de  ramen, dit werk kon hier nooit een geslaagde operatie worden genoemd. Maar klus geklaard, ikke tevreden, met of zonder resultaat….

Tot ik de laatste twee werkjaren een ‘ramenzemer’ inhuurde, die de buitenklus voor mij klaarde. Binnen bleef mijn ‘snel-snel-werk’ de enige optie. Of werd het eindeloos uitgesteld…. tenslotte zag je  nog altijd een beetje groen van de tuin er doorheen?!

De macht der gewoonte bleef mijn (soms vervloekte) baas, gedurende dat eerste pensioenjaar. Snel-snel en vlug-vlug bleven mijn toverwoorden.
Tot ik (pas!) vandaag ontdek dat een mens ook ontspannen en genietend  (toch lichtjes overdreven…) de klussen kan doen.
Ooit leerde ik het in een mindfulnesscursus, de theorie ken ik als geen ander, de praktijk werd trouw in de hoek gezet…. Domme ik?!

Een jaartje pensioen leert me dat rustig doorwerken  evenveel (of -weinig) tijd kost, maar vooral veel minder energie, en laat het nu net dat laatste zijn waar ik  op wil besparen. Krijgen we dit trouwens niet met de paplepel ingelepeld deze dagen: bespaar energie!
Een goede raad voor het milieu, dus ook voor het milieu in mijn lichaam.

Wie schrijft nu een blog over ramen zemen?! Een ‘al-60-jarige’ die eindelijk leert dat ‘haast en spoed zelden goed zijn’, dat mindful leven heel rustgevend kan zijn, dat druktegevoel vooral tussen de oren zit.

 

 

Advertenties

Grote mensen

Na  8 (op de 10) dagen kinder-pleziertjes en -verdrietjes te hebben genoten, zijn we vandaag toe aan ‘grote-mensen-praatjes’.

De combinatie van zon en weinig kookzin, nodigt uit tot een terrasje. We vinden  een ‘groot slachtoffer’ om ons te vervoegen en terug op de hoogte te brengen van alle veranderingen in een jong, boeiend leven.

20160925_1353331

 

De mosselen smaken heerlijk, de Rodenbach met grenadine (het kan niet zoet genoeg zijn) verfrissend.
Veel knopen moeten worden doorgehakt in zijn jong leven, de creativiteit neemt stilaan de overhand, de gesprekken zijn al even verfrissend als diezelfde Rodenbach.
We  luisteren naar  avontuurlijke (vreemde?) genen, die ons blijven verrassen.
Het vraagt enige aanpassing in onze gedachtengang, want wij waren altijd gesetteld in onze veilige werkhaven. Met dank aan de vaste benoeming en  minder avontuurlijke cellen. Maar een mens moet zijn dromen waarmaken en durven sprongen nemen.

Inspirerend is ook het terras, ‘achter onzen hoek’. Geweldige bediening, toffe sfeer, alles zo naturel.

 

Mosselen en drukke week  laat ik bezinken op een wandeling aan de Ster, moederziel alleen- want manlief wil de printer installeren- waarbij ze me helpen de 5 km rond te stappen. Ze kunnen me zelfs gerust nog een paar km verder  helpen, maar dreigende wolken en een paar regendruppels steken hier een stokje voor.
‘Ze’ zijn  mijn voeten, mijn niet altijd even trouwe bontgenoten.

Techno + polis

Een onverwacht dagje eropuit, zomaar middenin de werkweek, terwijl gans Vlaanderen zich achter zijn bureau of lesbank verschuilt, met “dank”…. aan zoonlief, die tijdelijk op logement is  in de kliniek. (maar er nu gelukkig goed op vooruit gaat)

Dus nemen ‘de oudjes’ even de zorgen over en logeren hier 3 kleine mannekes, met de stomende energie en het uitbundig enthousiasme van een goedgevulde, pittige klas uit een ver verleden.

Eens leerkracht, altijd leerkracht, dus we trekken richting technopolis in Mechelen. Herinneringen aan overvolle zalen, aan  massa’s mensen die er de wonderen des werelds proberen te doorgronden, aan ellenlange rijen die ‘geduldig’ aanschuiven om een drankje te bemachtigen, doemen op.
Niets daarvan  vandaag, dit is en blijft een doordeweekse dag, waarop enkel oudjes en kleuters van vrijheid genieten.

Het museum vertaalt zich naar de kinderen  als “één reusachtige speeltuin’, waar overal knopjes en hangertjes opdoemen, waar je zélf een warme-luchtballon de hoogte in blaast, waar je winkels en kassa’s leert beheren, waar je pizza’s mag maken, waar je auto’s leert besturen, waar je een vliegrit kan simuleren, waar je huizen moet inrichten, waar je dammen leert bouwen zodat het water de juiste richting uitstroomt……

Een oma-en opamaag krijgt op tijd en stond zijn hongertje, dit is buiten de kindjes gerekend, die dit puur verloren tijd vinden, want er is nog die reuze bellenblazer, die bal die je met een waterstraal moet naar boven spuiten, die…
Gelukkig maakt een ijsje nog wat goed. Opa en oma toveren het eten naar binnen , ‘want de tijd dringt’.We sluiten dan ook de zalen af met ons vijven , de ‘behoeders’ moeten de kindjes letterlijk buiten duwen, een geneerde opa en oma in de achterboeg.

Dit is voor het olijke trio een topdag. Het kleine manneke heeft amper een half uurtje zijn oogjes toe gedaan, want ook voor ons kruiperke is er geen tijd te verliezen.

Geen zuchtje, geen momentje van verveling, geen zaagje, geen vraagje, geen moppertje, zelfs geen pijntje  kwam er over hun lippen.

Nog nooit verliep het slapen gaan zo vlot, het kleine mannetje slaapt nog voor het bed is bereikt, hij vergeet te ‘schokken’, de vraag van de grote ventjes ‘om nog tien minuutjes’ te mogen praten in hun bed, versmelt ogenblikkelijk in een diep gesnurk.

 

 

Gebroken zinnen

Van Stef Bos. Het poëtische boek  met beelden van Marriana Booyens kreeg ik op mijn 54e verjaardag -lijkt een eeuwigheid geleden…- van een lieve vriendin.

Om ‘met volle zinnen te leven’.

’s Avonds blader ik er soms in en lees dan een ‘avondgebed’.

Telkens opnieuw treffen me  deze verzen:

Wij
stervelingen
moeten de eeuwigheid
niet te ernstig nemen
wij moeten leven
van dag tot dag
struikelend
als idioten
en dus in staat
om gelukkig te zijn

Het geluk
waar jij het over had
wordt gepredikt
Om mensen zoet te houden
ze proberen ons
al eeuwen
het grote alles
te verkopen
en verzwijgen
dat je met niets
tevreden kunt zijn

Terug richting Nederland.

De regen houdt zich gedeisd, de zon stuurt ons warme stralen, en de hitte verstopt zich achter de wolken. Héérlijk dus om erop uit te trekken naar dit geweldig park, middenin de bossen, én vooral in super gezelschap.

Een snoezig huisje, ‘kabouterhuisje’ volgens de kleindochter, is onze herberg.

De slaapkamer met de grootte van een stapelbed, betekent dé max voor de jongens. Niets toffer dan nog voor het ochtendgloren het hele huisje vrolijk wakker te babbelen, want muren lijken karton.

Maar vooral geweldig is de rustige ligging, vlak naast een attractiepark, kleinschalig, maar gezellig, ruim en leuk voor jong en oud. En ja, het is hier ‘de leeftijd’ die schrijft….

Onze auto heeft vijf zitplaatsen, enkel de drie oudste kleinkindjes kunnen mee om voor oma en opa te zorgen. Moeten we een 7-persoons-wagen overwegen tegen volgend jaar??

Kleindochter is  ‘bezorgd’ om oma, terwijl ze die steeds maar opnieuw meesleept richting roetsjbaan, waar haren en zorgen wapperen in de wind. Een tempo om u te zeggen, maar ze houdt dapper vol, de oma, en ja , ook de kleindochter.

De mannen houden het rustiger, klimmen, springen, en kijken vooral naar wilde soortgenoten, die waarempel hun leven wagen.

 

Roeien in eendenkroos is  oma op het lijf geschreven, kleinzoon kijkt met angstige ogen toe hoe oma met de roeispanen spartelt.

dscn2888

Tot volgend jaar, Duinrell! Houd de kraan maar voor ons open!

dscn2911

 

Tempus

dscn2866Een dagelijkse ervaring.
Soms toch beangstigend, ik slaag er niet in de tijd eventjes on hold te zetten en heel hard te beleven.

Een beetje creativiteit, een beetje tijd, een beetje acrylverf, een beetje canvas,  een beetje letters en “fugit-vlinders”.
Nu nog een beetje plaats  in huis vinden als blijvend geheugensteuntje.

 

Schrikken

Ik ontdek zojuist dat de foto’s uit mijn eerste blogs compleet verdwenen zijn…..
Ik -als leek- weet niet  hoe dit kon gebeuren.
Misschien wachten de foto’s van de volgende blogs hetzelfde lot?
Terwijl ik  vooral de beelden als herinnering wil bewaren.

images

 

 

Thee en mooi schrift….

dscn2633

Mijn avondlijk theetje smaakt tegenwoordig dubbel lekker. De bekers worden eerst voor geen geld gekocht in de kringloop en vervolgens door  porseleinstiften, oven en mijn handen bewerkt tot ‘gezellige kopjes’.
Ik heb mijn enthousiaste genen alvast overgezet op mijn kleindochter.

Maar….. de schrijfstijl belooft ‘nog’ beter te worden. In dit winkeltje in Wolvega ontdekte ik dit leuke boek, waarmee ik binnenkort zeker aan de slag ga.

Maar eerst nog wat vrije tijd vinden 🙂

 

dscn2860

Smarten-phone

Daar ligt hij te blinken… in de Telenetwinkel in het koopcentrum.

Reeds anderhalf jaar wachten we geduldig, ondanks de porren van onze kinderen en vrienden, want we kijken met argwaan naar  de nieuwe technieken….

Maar nu vat ik de koe bij de horens, ik kijk rond, neem een toestel in mijn handen als wil ik het wegen, een zwarte man (‘neger’ is toch een scheldwoord??) geeft me vriendelijk informatie. Het verhaal boeit me, tot ik beslis manlief op te bellen met mijn oud gevalleke, want met twee versta je toch meer.

Manlief belooft er binnen een half uur te zijn, hij laat zijn eten staan en spurt met de fiets naar de winkel. Ondertussen probeer ik de verkoper aan de praat te houden, want in die winkel staan  ellenlange wachtrijen. Maar zo’n lange babbel lukt me niet, dus dan maar eerst een ijsje eten op een bankje, met de man in het vizier.

Manlief komt toe, we kiezen elk ons kleurtje (gelukkig zijn er ruim twee kleuren), en de man begint gegevens in te typen op de computer. We sluiten ook direct aan bij WIGO, want dan betaal je toch minder? Zuinigheid troef hier!

De man doet van alles met onze nieuwe aanwinst en is anderhalf uur met deze twee dummy’s bezig. Een gesloten hoesje bestaat niet voor dit nieuwe toestel, dus wordt een voorschermpje en stevig achterwandje bijgekocht voor het luttele bedrag van 27 Euro per toestel. Veiligheid voor alles!
We blijven nog twee dagen op Mobistar en dan moeten we de Sim(pele)kaart van Telenet erin plaatsen. Een fluitje van een cent, volgens de man. We geloven hem dapper.

Tevreden stappen we buiten, en passeren toevallig bij Van den Borre, waar we het ideale gesloten hoesje zien liggen, dat toch niet bestaat?? Dit wordt direct aangekocht, voorschermpje en achterwand worden dus in de zak gesmeten, wegens overbodig.
Want ja, zuinigheid troef?!
Op de bank proberen we het toestel in het hoesje te laten passen. Lukt uiteraard niet, wij dus terug naar Van den Borre, waar ze het voor ons doen en ons sussen met de woorden dat ‘we zeker niet de enige dummy’s  zijn’.

De aankoop vieren we met een koffietje. Zuinigheid ook hier troef.

We besluiten naar elkaar te bellen, ook al zitten we bijna op één en dezelfde stoel, maar zo doen we toch modern? En kunnen we alvast oefenen?

Er gebeurt niets. ‘Geen netwerk’ komt op het scherm. Het koffietje wordt in ijltempo naar binnen geslurpt, de pannenkoek nog ‘ijler’. Want zolang de zwarte man er nog is, moeten we hem zien te pakken te krijgen. Hij is er nog, en wordt bleek als hij ons terug ziet 🙂

Hij blijft echter professioneel en bekijkt ons probleem. Een halve dag ging reeds aan ons op…

Blijkbaar is Telenet sneller actief dan verwacht en moet de nieuwe Simkaart er nu al in. Hij ziet aan onze smekende blikken dat we dit gepruts liever aan hem overlaten.
Hij lost ook dit voor ons op. en ziet ons met veel plezier terug opstappen met de woorden ‘altijd welkom bij problemen’. Dit prenten we in onze oren met een ‘tot ziens’.

En nu lonkt de studie. Oefening baart kunst, dit maakten we onze leerlingen toch wijs?

Oei, hoe hieraan te beginnen?, het lijkt één grote chaos…..

Help…… kinderen…..