Coronasprokkels

Grote hagelbollen witten het gras, lichte sneeuwvlokjes vliegen door de lucht, de wind giert, stappen we dan toch  de winter nog in? Net nu het zomeruur zijn intrede doet? Discussies daarover lijken  (on?)voltooid verleden tijd. Nu we andere katten te geselen hebben, daalt het aantal hartaanvallen met 80%, komt de mensheid in gedeeltelijke verbondenheid, vechten we en willen we overwinnen, gaan we  op zoek naar de vele kleine gelukjes.
Elk nadeel heb zijn voordeel.

De Israëlische schrijver David Grossman heeft het over de broosheid van het leven.  Over hoe wij ons, de 21e eeuw-verwende mens, niet kunnen inbeelden dat wij deze strijd verliezen, maar toch angstvallig toekijken dat dit ons kan overkomen.
Misschien komen we er veranderd uit, richten we ons leven anders in, of nemen we doortastende besluiten?
Of zal alles weer even snel vervlakken en vervagen?

Ik smul de krant.

Psychiater, filosoof van de angst als angel, neurowetenschapper én theaterman Damiaan Denys (hoe veelzijdig kan een mens zijn!) spreekt over ons, als luxepaardjes, die nooit leerden de angst te omarmen. Onze grootouders die oorlogen hebben meegemaakt zouden veel flexibeler omgaan met wat ons nu overkomt, wij zijn controlefreaks.
De kleine kans op overlijden wordt door de media uitvergroot tot een maatschappelijke obsessie, en die voedt onze angst“.

En ondertussen leef ik mijn eigen (te) geborgen leventje. Een leventje waarbij ik sommetjes online maak met de kleinzoon, ik was het bijna vergeten, hoe fijn  les geven kan zijn!
Verhaaltjes worden digitaal ingesproken, ik stel me de luisterende oortjes graag  voor, vandaag komt Karel Krokodil aan de beurt.
Uitkijkend  naar en genietend van videoconferenties met de familie, aparte kinder- en volwassenenpraat, tel ik de uren af, vandaag lukt beter, de tijd vliegt even sneller.
Verrast krijg ik  onverwacht vriendin aan de lijn, met hele bergen humor, soms uit angst, soms met relativering, ook omdat we ons allen toch zo belangrijk vinden in dit bestaan…
En opgehoopte spanning wandel ik uit mijn lijf, elke dag een beetje verder, elke dag een beetje sneller, want hij kreeg géén gelijk, de minister van binnenlandse zaken Pieter De Crem, die zijn eigen waarheid reeds als to do  verkondigde, terwijl de echte bijeenkomst nog op de planning stond.
Opgelucht hoor ik hoe Maggy en Van Ranst hier gelukkig anders over denken. En ja, ik houd me strikt aan de regels, maar empathisch denken en redeneren, niet vanuit je ivoren toren, is zo belangrijk voor ons allen om dit vol te houden.

Zomertijd! Eén uur lang minder binnen zitten” Ook dat lees ik in de dikke WE-krant.

Boos

Vandaag ben ik boos

omdat de duif een groot vies spoor heeft achter gelaten op mijn net gezeemde schitterende (en dat gebeurt zelden!) ramen

omdat de kaas van de kaasbroodjes in de oven niet gesmolten is

omdat ik overal rondom mest ruik

omdat broerlief oude, vergeelde koeien uit de gracht haalt

omdat vriendin de strenge regels losser interpreteert en ons hier door misschien voor schut zet met nog strengere regels

omdat manlief mijn paasdecoratie omver stoot. Ik weet , per ongeluk, maar alles was  breekbaar, wat overigens bewezen is. Geen winkel open om nieuwe te kopen….

omdat zoonlief een discussie aan gaat, waarbij ik niet als overwinnaar kan triomferen

omdat het afgereden gras ligt te rotten in de hof

omdat twee amateur-fietsers me rakelings voorbij crossen, en ik de hatsjiewwwww in de nek voel (spatten)

omdat ik geen enkele kartonnen doos vind om het papier buiten voor de ophaling klaar te zetten

omdat wandelaars zich strikt houden aan de voorgeschreven regel en gezellig babbelen in social distance en ik er dus -vanuit de andere richting- enkel tussendoor kan glippen

omdat buurlief zijn hout blijft stoken en schadelijke stoffen vrijkomen zoals fijn stof, dioxines en PAK (polycyclische aromatische koolwaterstoffen) die het  DNA schaden  en dus kankerverwekkend zijn

omdat ik de tas hete thee laat vallen, daar gaat mijn warme oppepper

omdat ik dringend koekjes moet hamsteren, ongezonde suiker krikt op, ik weet wel…..

Maar ik wandel de boosheid van me af.

toch weer even boos omdat ik maar 267 calorieën heb verbrand, ik heb meer verdiend

wp-15852420735486057483574915450447.jpg

Hebben jullie dat ook soms, zo’n boos dagje? Of ben ik daarin een unicum?

Vriendin stuurt “Per aspera ad astra” , dat pept op!

 

Brief zonder postzegel

Dinsdag 24/3/2020

Dag J of C of L of G of H of M of A of T of ……

In een ver verleden vlogen brieven over en weer, we hadden allebei de schrijfmicrobe te pakken, en deelden de diepste zielenroerselen. Die tijd is even geleden, nu zijn er mails en andere digitale mogelijkheden.
Misschien me toch nog eens wagen aan een klassiek briefje over het leven zoals het hier is? Tijd is nu geen zorg meer.

Een vreemd asociaal virus houdt ons strak in het vizier. De vijand ligt overal op de loer. Om de hoek, in de supermarkt, bij de man met dikke sjaal, misschien zelfs bij die hond?
Bestaan  hondmaskers al?
Niemand is nog te vertrouwen, het schept afstand, letterlijk en figuurlijk.
Het voelt een beetje allenig, onzeker, wreed voor de één, minzamer voor de ander.

Kranten staan er vol van, TV-beelden blijven nazinderen, de lange donkere nacht.

Weet je, we kunnen enkel afwachten, en blijven hopen dat slimme koppen het bij de lurven vatten. Wij moeten enkel regels volgen. Niet voor iedereen evident.

Bij vriendin slaat Corona  genadeloos toe, haar schoonmoeder is één van de 122 slachtoffers. Dat komt binnen, keihard.

’s Morgens denk ik eerst diep na, welke dag zijn we?, gisteren lijkt op eergisteren, op morgen en op vorige week ….
Vandaag is onze traditionele opvangdag, al zes jaar lang,  herprogrammeren dringt zich op.
Poetsen is geen hobby, toch leg ik mezelf wat klussen op, met gezonde tegenzin, ik zoek structuur. Vandaag word ik verwend, manlief trekt de koksmuts op, ik onderga én ja, keur goed.

De zon houdt er de moed in,  met haar uitbundige lach maakt ze veel draaglijker.
Weet je nog hoe we vroeger samen fietsten?
Vandaag biedt nieuwe kansen, we trekken de natuur in, de luchtkwaliteit is goed, met ‘dank’ aan Corona én de zuivere poollucht.
De 3-meter-regel wordt strikt gehanteerd (voor de zekerheid heb ik er zelf een extra metertje aan toegevoegd).
Spring is the time of year when it is summer in the sun and winter in the shade.”(Ch Dickens)
De tocht leidt ons onbewust langs het huis van vrienden, onze fietsbellen rinkelen een luid concert.
Zij en hij  verschijnen aan de voordeur, een gezellige babbel ontstaat spontaan.
Het doet écht deugd, zonder knuffel, zonder koffietje, de grote voortuin als veilige barrière. De gekende, lieve buitenwereld zien, horen, voelen geeft een tweede adem.
We maken vooral geen fouten, de biechtstoel hoeft echt niet, overigens een onmogelijke opdracht met gesloten kerken, waar zelfs  paasvieringen niet langer doorgaan.

Laat de zon in je hart, trek je op aan de kleine dingetjes, leef niet teveel in morgen, sorry voor de clichés, lieve vriendin, maar ze helpen wél een beetje vooruit.

Houd het gezond!

Lieve groeten

2020

wp-15848879983821804071690488306714.jpg

waar is de tijd
dat we nog enkel aan water dachten
regen en wind verachtten
kleur en lente verwachtten

wp-15848879680171090862326290070933.jpg

die lente is ontloken
de mens flink weggedoken
achter glas of in de sjaal
in deze tijd c.r.u.c.i.a.a.l

het is alweer een week geleden
de knip in honderd bezigheden
kuisen wassen strijken
iedereen de deur uitkijken

virologen volgen op de voet
wandelen met heldenmoed
om papier en boter pijlen-snel
goede morgen een slaapwel

het leven in een grote bubbel
handschoenen in maten dubbel
het gekleurde stofnet voor de neus
scrupuleus en conscïentieus
handen ruw van al dat nat
schuren de vele plooien glad

blije snoetjes op het scherm
met glas als tussenberm
vertellen honderduit
en kijken zorgeloos vooruit
want oma school is ver weg
da’s echt wel brute pech 🙂

WE-plannen

Plannen moet je altijd goed van tevoren, om chaos te vermijden.

Ondertussen is het al vrijdag, de hele week hebben we druk nagedacht, hebben we ernaar toe geleefd, en nog altijd zijn we er niet echt uit.
Eeuwige twijfelaars, die stempel kan je ons gerust geven……

En toch begint de tijd te dringen, morgen is het zover, de eerste dag van het WE.
En ja, er volgt nog een tweede dag te vullen, een tweede kans!

We denken samen, hij en ik, we wegen voor- en nadelen af, we komen er wel uit.

En daarna vertel ik jullie zeker over onze spannende belevenissen! Beloofd!

wp-15846971251191513702571395169128.jpg

 

Frisse lucht

De natuur mogen we nog in, de zon schreeuwt om aandacht, aandacht die graag even  weg van Corona zweeft.
De fietsen worden van stal gehaald , snel even  testen of we in tijden van gekte nog in staat zijn ons evenwicht te bewaren op twee draaiende wielen.
Stille wegen leiden ons richting Kruibeke en Bazel. Daar is het rustig genieten op een bankje, een flesje water en wafelkoekje bij de hand, want alles wat enigszins op een terras lijkt is potdicht. Warme drank lukt  enkel nog met een thermos, die  we thuis vlotjes vergeten zijn. Geen probleem, warme thee werkt op de plasspieren, manlief vindt wel een boom, maar zelf sla ik dan in paniek bij elke hobbel in de weg.

We wandelen doorheen De Arcade.
Arcade gunt bezoekers een nieuwe blik op de polders”
“Arcade inspireert”
“Arcade verbindt de polders met het dorp”

En hebben we niet net nu nood aan een nieuwe uitdaging en verbinding?

Een gaanderij, die de blik verruimt, prachtige cultuur in natuur.

De weg ligt voor ons open, voorlopig nog even een onzekere weg ,  maar de bestemming blijft de polders, het leven als vanouds.

In het kunstwerk van Pieterjan Gijs en Arnout Van Vaerenbergh, samen het kunstenaarsduo Gijs Van Vaerenbergh, zit 19 ton cortenstaal verwerkt, een materiaal dat vroeger vaak in scheepsbouw werd gebruikt (en nu weer erg trendy is) en zo een duidelijke link wil tonen met de scheepvaart op de Schelde.

Als ik me de laatste weken niet al minuscuul klein voelde in deze vreemde wereld, dan ervaar ik het hier zeker met heel mijn lijf.
De bogen zijn 27 meter lang en 10 meter hoog, ze verkleinen naargelang ze de dijk opklimmen.

Imposant, mooi, inspirerend, laat je fantasie de vrije loop bij dit zigzaggend bogenkunstwerk. Felblauw en bruin geven een prachtig kleurenspel.

wp-15845475374178671976655899519205.jpg

Weeral Corona?!

Wat doet een mens als alle afspraken plots wegvallen en de week je leeg aanstaart?

Zolang mijn laptop virusvrij blijft, en daar slaagt hij voorlopig goed in!, kan ik lezen, schrijven, info vergaren, evolutie opvolgen.

Ik lees over fraude met mondmaskers, over treinen die wegens annulatie nu  volgepropt zitten, over een regering die blijft bekvechten, zelfs in tijden van crisis.

De blogwereld verrast me, ze is lief, informatief, dapper, spreekt vrijuit, kalmeert en zorgt voor. Nu vriendenafspraakjes wegvallen , koffietjes verdampen, de wereld lijkt stil te staan, ontdek ik heel mooie poëzie, dagverslagen uit Spanje, opkomende angst en twijfels, humoristische verslagjes, alles met een lach en een traan en vooral veel ontroering en empathie. Het.Doet.Deugd!

De zoon vecht nu een week tegen koorts, hij leeft binnenskamers om kindjes niet te besmetten. Kleinkinderen doen  schoolwerkjes en roepen oma’s hulp in via telefoon, met woord en beeld.
Behulpzaam vanop veilige afstand, een warm gevoel.
Veraf, en toch zo dichtbij.
Op mijn planning staan  nog maaltafels en optelsommetjes, want zoals de kleindochter zegt ‘dit is geen vakantie, oma, maar Corona-vakantie‘.

Broer stuurt virusvrije fotootjes door. De maandagochtendvergadering, over hoe het nu verder moet op school, gaat door op de ruime speelplaats, elke collega op minstens anderhalve meter verwijderd van de ander. Grappig zicht, maar oh zo pijnlijk.
Terug thuis is zijn vrouw er nu écht van overtuigd dat hij besmet is, en dekt de tafel, met brood en wijn soep, elk aan een uiteinde van de laaaaaange tafel.
Als koningen aan de maaltijd.
De minstensanderhalvemeterregel wordt ver overtroffen.

Wandelen blijft een must, in de hoop dat Coranaresten  niet  in de buitenlucht verdwalen. We genieten het zachte weer in  Pajottenland, met zoon en schoondochter.
Zij houdt de berichten goed in het oog, ook Nederland gaat nu drastische maatregelen nemen, zij hopen met en voor elkaar dat de landsgrenzen open blijven, anders dringt een  lange-afstands-liefde zich op .
Ook daar gaan de restaurants dicht, blijkbaar trokken Vlamingen op zaterdag er in grote getale heen om  virussen, die extra wemelen in druk gezelschap,  op te snuiven.
Waar blijft de logisch denkende geest?
We wandelen samen, respecteren de grote comfortzones, en verheffen lichtjes onze stemmen om elkaar in de stilte daar te begrijpen.
Het geplande eten wordt afgelast, we nemen geen  risico.
Zijn bostuin is een oase voor vogels. Koolmeesjes, pimpelmeesjes, de Vlaamse gaai, de bonte specht zorgen voor een  fladderend kwetterkoor. De lente breekt uit, in kleur en geur, terwijl overal rondom het besef en weten enkel nog angst en twijfel geven.

DSCN4707

Samen gaan we het verslaan, we staan nog voor een heel erg lange weg, maar als iedereen wijs en bezorgd gedrag vertoont, lukt het wel?! Vraag en uitroepteken spreken voor zich.
Voor oudere mensen een ramp, nooit meegemaakt. Wij kunnen hen beschermen, broodnodig.

Wij zijn verzekerd bij Corona Direct ( klik) , zitten we dan safe?

 

in vuur en vlam

DSCN4696 (2)

Alles explodeert, zowel de lente, als Corona. 
Een hoera , een oh neen
Een nieuw begin, aftellen naar het einde
Een blij gevoel, een angstig wachten
Een langverwacht uitkijken, een onverwachte overrompeling
Een warm welkom, een gemeende vaarwel
Een fijne bloei, een dreigende groei
Intens rood, dringende nood

En….

  • En neen, ik ben niet gaan tanken , me wringen tussen die rijen aanschuivende auto’s, geen sprake van!
  • En ja, ik heb heel hard getwijfeld of ik niet zwaar zondig tegen de  burgerplicht als ik toch richting het overdekte centrum ga.
    Neen, geen directe angst voor mezelf, maar wat met de oudere, breekbare mens?
    (Te?) Lang vertoonde ik hierbij mijn sceptische kant, wat als artikels van slimme wetenschappers steeds intensiever overtuigen? Ja, dan groeit de twijfel toch,  een klein stekje dat begint te kiemen in de gulle bodem van het brein….
  •  En ja, regen én zon zijn mijn bondgenoten vandaag, geduldig wachten ze hun beurt af, om zich onverwacht te verbroederen,  het is kermis in de hel..
  • En ja, Nederland is hèt bloemenland bij uitstek, maar de chrysant is van België, en laat deze  nu net het mikpunt van fraude worden tussen beide landen.
    Little problem. Alles is weer peis en vree ondertussen.
  • En ja, ik heb nood aan een bloemig tafereel. De bollen verdwijnen na de bloei in de grond, en zorgen voor een blijvende gele verrassing. Mijn nieuwe aanwinst gaat om de hals en kleurt de egale wintertrui.wp-15839491677694744995348303176997.jpg
  • En neen, ik heb geen aanrijding met de speed pedelec, die me in razende vaart voorbij stuift en net niet meesleurt, hij kijkt op, noch om, een warme maaltijd lonkt?
  • En ja, mee-leven èn bewondering overvallen me als vriendin levenslustig blijft, ondanks het harde verdict. De wandelende wonderen zijn de wereld  niet uit.
  • En ja, kleinzoon oefent zijn allereerste spreekbeurt, over z’n hobby, heel origineel 🙂 . Hij omringt zich met legoblokjes, schrapers, techniek en de grote speedboot.
  • En ja, elke morgen trouw blijf ik  even muisstil liggen, geen opdracht voor mij!, genietend van het vogelconcert, dat steeds uitbundiger wordt en lente lacht.
  • En ja, les misérables is een heel aangrijpende, hedendaagse film, die veel vragen oproept bij racisme, fraude en empathie, hij komt  keihard binnen.
    Geen typische  banlieue-clichés.
    Geïnspireerd op Victor Hugo.
    En ja, een film die moeilijke situaties helpt begrijpen. Een must-see!
  • En neen, je hoeft op dit schrijven niet te reageren.
    En ja, je mag iets uit jezelf toevoegen.