Overloopje

Zorgeloos genieten we met groot en klein een weekje Brouwershaven in Zeeland. Leuk weer, zon, zee, strand, terrasjes, vrijheid….. De vakantie houdt een belofte in voor een P.R.A.C.H.T.I.G jaar.

Acht vrienden houden gezellig de maandelijkse ronde tafelconferentie, vage geruchten over lockdown (help, wat betekent dit?), over scholen en bedrijven die gaan sluiten (meer help, nog nooit gebeurd?!), over een vies beestje dat is overgevlogen vanuit China (toch maar ‘een griepje’? Geen paniek ajb!)
Het werd de laatste keer, al 10 volle maanden staan we op non-actief.

Alles zit op slot, rotsvast, we durven het huis niet uit, een vreemd beestje zweeft voortdurend in de buurt van onze voordeur?, twijfel tussen professor Annemans en infectiologe Vlieghe, de vele virologen die elkaar de loef afsteken. Persconferenties om steevast 11 uur van Steven Van Gucht worden beetje angstig opgevolgd, vooral in hem behoud ik het volste vertrouwen, een wijs rustig man.
Bankjes worden ingepakt met rood-witte-gestreepte linten,  erop zitten wordt een loodzware zonde, overal lonkt politie, we snellen de supermarkt binnen en nog sneller buiten, “een mondmasker geeft écht geen voordeel”, naïef vertrouwen in de overheid, we begrepen toen nog niet echt dat de voorraad gewoonweg was vernietigd. Van overheid verwacht je niet direct leugens, of toch?

Eindeloze fietstochten vullen onze dagen, verkenning in de eigen buurt, hete thee drinken uit kleine thermosjes, mergpijpjes bij de hand en mijn voeten doen overuren.
Huis en tuin krijgen een make-over. Het aanrecht schittert, niet normaal.
Dank aan de zon met troostende stralen om onze lege schouder.

Zoon 2 , werkloos en met een lief in het onoverkomelijke Nederland, krijgt angstaanvallen en ik met hem om hem. Opgesloten in het verre bos lijkt enige vorm van troost enkel bereikbaar via een ongeoorloofde, niet-efficiënte verplaatsing, we kijken radeloos toe.  Hij woont te ver, 200 km fietsafstand valt niet te overbruggen. Depressie lonkt om de hoek. Mijn nachten worden grijs en grauw.
Van zodra mogelijk, haast hij zich de grens over, en overvalt rust hem, en ons. Het leed is geleden.

Film- en toneel verdwijnen van de planning, we worden cultuurbabaren, meer nog, we blijven het…..  
Geplande vakanties worden uitgestelde vouchers, tot drie keer toe, ze wachten hier geduldig in de overvolle lade.

Zoom, video calls en deurbezoekjes worden het nieuwe normaal. Iedereen en overal welkom. Gelakte teennagels hoeven echt niet. Schoenen met hakjes evenmin.

Er komt meer vrijheid om de hoek, ademruimte, nieuwe plannen. Veel fietsuitjes in de hoopvolle Nederlandse natuur staan terug op de planning. Daar is grotere vrijheid, geen mondkapjesplicht, nog niet, (wisten wij veel…), enthousiaste mensen, je ziet de glimlach nog in het écht spreken, lekker eten en gezellige hotelkamers. Wij én onze fietsen overwinnen de 40°hitte, natte sporadische druppels, mulle zandwegels en grote dorst, simpelweg een paar terrasjes extra. Wat is ook weer een terras?
Wie van zijn herinneringen kan genieten, leeft tweemaal (Martialis).

Zoon 3 gaat alleen wonen, deels met en zonder de kindjes, veel verdriet, veel gemis, veel tranen, veel angst, veel zorgen. De nachten worden weer grijs en grauw. Wij kijken toe en zien hoe beide ouders hun uiterste best doen om storm voor de kindjes en elk trauma te vermijden. Petje af.
We ademen iets vrijer. Het leed is niet echt geleden, maar aanvaard. We kunnen verder.

In de zomervakantie maken we kennis met een fijne blogger uit rustige Friese oorden, en  met de sympathieke Nederlandse schoonmama van zoon 2. Heerlijke terrasjes zonder lichtblauwe of kleurrijke lapjes, aangename babbels.
Fijne kennismakingen. Voor herhaling vatbaar.

Avifauna en Archeon in familiegezelschap bezorgen ons een heel leuk WE, samen 130 wordt gevierd.
En ook met dank aan die 2 x 65 krijgen we wellicht in mei hét langverwachte vaccin. Tijd brengt altijd raad. Ongeduld viert hoogtij.

Alles gaat weer toe. Golven, exponentiële functies (wat een pracht van een wiskundige examenvraag voor studenten) en statistische voorspellingen worden naast knuffels, brievenbuszwaaien, raamdez-vous, quarantinderen en coronexit evidenties in de spreektaal.

Schoonbroer vertrekt naar de onbekende overkant in het holst van de nacht, een donkere stilte maakt plaats voor stille donkerte. Vrouw en kind blijven alleen achter. Wie beweert dat leven fairplay speelt? 

En toch, ondanks of dank zij dit alles, is het jaar weer veel te snel voorbij gevlogen. Heel graag wil ik de tijd stopzetten. Als ik kon toveren, kon toveren, kwam alles voor elkaar (Herman Van Veen).

Bedankt aan al mijn lezers, voor de vele fijne reacties, ook voor lieve reacties in mijn mailbox,

you make me happy!

en samen met jullie toost ik …….

Krijttekening met zicht op de ‘winterse’ hof

fijne dingetjes

Van het vele werken wordt een mens toch moe
Graag willen we ontspannen, weten nog niet hoe
Over het knutselwerk om de kindermuur te bekleden
Zijn we eigenlijk best wel heel tevreden

Pauze dus dubbeldik verdiend, fietsen in de zon
Warm drankje, conditio sine qua non
Die gluhwein, lekker heet, en zomaar onderweg
Afkoeling bevechten met slagroom als wafelbeleg

Met de dartele logee wandelen we kilometers lang
Als beloning een schitterende zonsondergang
Hij geniet, trekt vrolijk aan de lijn
Ravotten in overdrive, hij krijgt ons niet klein



Tijd neemt

60 zou hij worden. 

Het pensioen waar hij zo naar had afgeteld ‘vierde’ hij onlangs in lockdown, zijn lichaam verteerd door loodzware chemo.

Ondanks alles, de negatieve berichten, de keiharde kuren, bleef hij hoopvol. Hij maakte plannen voor een elektrische fiets, de nieuwe auto kwam er nog net, Kazachstan stond op de to do list, waar ze 11 jaar geleden de vier jaar oude adoptiedochter ophaalden, na vele jaren andere strijd, en een nieuw bruisend leven gaven. 

Schoonbroer heeft gevochten als een leeuw, voor zijn leven, voor zijn vrouw, voor zijn welp, die nu verweesd achter blijft, reeds voor de derde keer in haar jong bestaan. Hij had die avond nog een laatste keer gekookt, meer nog, met smaak gegeten, vooraleer heel stil in de donkere nacht een laatste adem uit te blazen. 

We zitten in de dienst, amper 15 man verspreid over de zaal, verbondenheid voelt vreemd aan in deze tijd. Het mondkapje maskeert verdriet en beneemt de broodnodige adem bij zoveel onmacht.
Ondanks veel familiewarmte en mee-beleven  ervaar ik verkillende eenzaamheid, moeder en dochter moeten nu alleen verder, zoeken troost bij elkaar, hij was nog veel te jong…..en neen, het is niet fair. 
Een warme knuffel noch troostende arm om schokkende schouders zijn mogelijk. Dubbele onmacht.

Terwijl de vloed opkwam, keek de Hollandse Tulpenman naar de oceaan : ‘Versmelter weerwerker gifmenger verbloemer blootlegger. Kijk dan, omhoog en omlaag gaat het, en alles neemt het mee.’
‘Waar heb je het over?’, vraagt Anna.
‘Over water’, zei de Hollander, ‘En over tijd, ook’.
[Uit Peter van Houten, een vorstelijke beproeving.
]

Zoldervondst

Toevallig valt mijn oog
in vergeten lade van de kast
snel neem ik op en til omhoog
nu prikt het vast
en kijkt verrast

Daar ligt een map, vergeeld en grijs
van ver verleden hét bewijs
zes foto’s op een rij
die hele show komt terug voorbij

Veel centjes hebben we gespaard
die willen we besteden
aan een herinnering voor later
fotoman registreert een heel theater

Sta stil, kijk voor je, weg met die lach
gedraag je, graag een blik met puur ontzag
zondagse kleren op het plaatje
geen tijd voor een gezellig praatje
kras en stijf zo moet je je gedragen
kinderen, neen!, niet zagen
wie lusten wil, moet lasten dragen

Poseren, glim- en grimlach zijn verdwenen
het einde van ’t verstenen
mooi merkbaar op de andere beelden
waar kinderen zich stierlijk verveelden
de spontaniteit het geleidelijk overnam
de fotograaf ons niet langer gevangen nam

Hierbij nu graag ons saaiste optreden
een strakke duik in het verleden
een foto uit de oude doos
met baard en gebrek aan grijze haren
drie Jommekeskopjes die de tijd verklaren






Elk nadeel heb se voordeel

Het vieze C-beestje blijft halsstarrig onderwerp van de dag op het journaal. Het gaat (te?) langzaam de goede kant uit met de besmettingen, er wordt gewag gemaakt van een vaccin, meerdere zelfs, maar liever wacht ik ‘geduldig’ af, de tijd zorgt voor de goede raad en we zien wel wat de toekomst in zijn verrassend petto heeft.

Toch vallen er – ik geef toe, énkel voor mij persoonlijk! Een mens mag al eens egocentrisch zijn- een paar aangename kantjes te bespeuren.

Zoon en schone dochter vertrokken niet op onbestemd avontuur naar het andere eind van de wereld. Hopelijk krijgen ze de smaak te pakken van het gezellige nest in het bos. En komt voor één keer van uitstel afstel. Ik vind het gewoon super leuk hen in de buurt te weten, ook al blijven er nog 100 kms te overbruggen. Een peulschil in vergelijking met de gevreesde 24 vlieguren.

Schaar, lijm, papier en verf, meer is niet nodig om ons huis op te fleuren. Je op vakantie wanen in eigen woonst, heerlijk!, kamer(tje)s krijgen een nieuwe speelse look, na vele jaren van sobere tinten. Ik kies en keur, manlief plakt en knutselt, het resultaat stijgt -telkens opnieuw- boven alle verwachting uit.
Happy colours in onze eigen bubbel.

De kleinzonen zijn net beatletjes. Kappers blijven gesloten, haren groeien tot stevige bossen, ik loop niet zo hoog op met brossige kopjes, maar dit had je uiteraard al door.

In november heb ik gestapt naar Oostende en terug, mijn App als stille getuige, niet altijd evident voor mij. We genoten ook nog vier 50km – fietsdagen, enkel het terras ontbrak, maar we hebben vooral een fijne neus voor ijs- en smoutebollenkramen.

De 2021-wensen zijn geschreven. Kaarten maken is een leuke hobby, adressen schrijven kent hier te vaak eindeloos uitstel. Dus vat ik de koe bij de horens op deze koude, grijze, vrij(e)dag en een stapeltje eigen creatie ligt klaar voor verzending. Wie graag post ontvangt, gelieve je adres door te geven.

Morgen testen we een creatief experiment uit, de goedheiligman zal digitaal onze living binnendringen, vele blije kindersnoetjes incluis.

Deze morgen weerkaatste onze kale boom prachtig in het hoekraam. Een afsluit-fotootje waard.