Vandaag……

……ga ik ‘officieel’ op pensioen.
……kan ik met een ‘senioren’ticket goedkoper met de trein reizen, zij het met mondmasker én in deze tijden sterk af te raden.
……hoor ik officieel tot de risicogroep van het Coronabeestje, althans volgens de media en virologen. Wat een dagje meer kan betekenen in een mensenleven.
…….zie ik een kast vol kaartjes en leuke wensen.
…… zoek ik uit honderd klavertjes hét klavertje vier.
……krijg ik een prachtig orchideetje in een glazen pot, vriendin stond totaal onverwacht aan de deur, het was heerlijk verrassend.
……zorgt manlief voor een lekkere high-tea, enkel de thee waren ze vergeten mee te geven.
……ontvang ik vrolijke filmpjes van zingende kleinkindjes.
……verwennen de kinderen me met een kleurrijk boeket en een prachtig statige tuinvogel.
……worden me nog wensen beloofd, de post houdt ze graag nog even voor me opzij 🙂
……krijg ik 57 berichtjes van ex-collega’s, die de lieve-vrouwkes missen, mijn snoeptraktaat van vele jaren vroeger. Ik reageer op elk schrijven, het kost me een klein uurtje. Maar pensioen betekent tijd. Toch?
……brand ik voor mezelf, lekker egoïstisch, een kaarsje in het mooie herfst-klei-blad, creatie van kleindochter.
……toosten we met vrienden een glaasje champagne op ons veilig terras. Het klinken gebeurt op anderhalve meter, geruisloos dus.
……worden veel lunchkes en hapjes afgesproken in veiliger tijden. Van planning gesproken.
……krijg ik een warm hart, en dat doet verdomd (sorry) deugd, want gemakkelijk is het nu zeker niet altijd, en dan heb ik het niet over mijn jaartje of dagje ouder.

Terwijl ik dit schrijf gaat de deurbel. Ik open benieuwd. Een grooooote ruiker bloomon gaat in de vaas, maar…..er is geen afzender bij…… dank aan de onbekende gulle gever.

Lang leve 56, vergeef me mijn dyscalculie!

Over mijn einde

Eigenlijk ben ik niet echt een lijstjesdame, hoewel ik ze met interesse lees bij een ander, om de persoon achter het scherm beter te leren kennen en begrijpen. Toch heeft Anne me hier kunnen ‘bekoren’, een woord met een vreemde bijklank bij dit onderwerp.
De grijze, natte, sombere, donkere  1-novemberdag overtuigt. Bovendien ben ik dood-s-bang.
 Dit schrijven betekent dus echt wel een serieuze overwinning op mezelf.
Maar….ik neem de pen ter hand….

  1. Wil je begraven worden of gecremeerd?

    Doe maar crematie, daar ik sterk claustrofobisch ben. Ooit zag ik een film waarbij de man levend begraven wordt, dat heeft er hier flink in gehakt. Opgesloten in een kist zonder bewegingsruimte geduldig je echte overlijden afwachten? Mijn reinste nachtmerrie.
    Dan liever de korte hevige ‘pijn’ die toch op zijn minst voor zekerheid zorgt.

    Manlief wil graag zijn lichaam aan de wetenschap geven, waar ik het dan weer iets moeilijker mee heb. Duimen dus dat ik eerst ga.

  2. Als je kiest om begraven te worden, hoe ziet je kist eruit? Als je kiest om gecremeerd te worden, waar mag je as naar toe?

    Een witte houten kist met glazen deksel (je weet wel, minder claustrofobisch, dan kan ik nog gluren) waarop iedereen in bonte kleuren en vele lettertypes nog een laatste woord voor me mag schrijven. Zoals in het TV-programma ‘de kist’. Een kindertekening. Een mural, of  kistal?
    Maar…..het gaat hier om mijn as. Op mijn nachtkastje staat een klein vrolijk, kleurrijk doosje met de as van mijn beide ouders in vermengd. Het geeft vaak troost. Een klein beetje ik bij de kinderen op een mooi, lief plaatsje zou me deugd doen, de rest mag naar de strooiweide of elders, speelt geen rol meer. Iedereen mag kiezen waar hij zich goed bij voelt, het is niet langer aan mij…..

  3. Welk liedje mogen ze afspelen op je begrafenis?

    “Hallelujah” van Leonard Cohen. Hoewel de inhoud van het lied helemaal niet strookt met waar het hier over gaat. Met zijn diepe warme stem zingt de man met de hoed (zo genoot ik hem bij zijn laatste optreden)  intens,  krachtig,  ontroerend mooi.
    “Ave Maria” door een prachtige, niet te zwaarwichtige (opera is niet  mijn ding)  vrouwenstem. Of een kinderkoor.

  4. Wil je een herdenking in een kerk of in een andere setting?

    In een sfeervol zaaltje met enkel goede vrienden en familie, verre nichten of neven waar je in geen tijden meer van gehoord hebt hoeven echt niet. Veel kaarsjes, lichtjes,  bloemen en mooie meubeltjes. Ik denk dat dit niet kan? Nog niet? De wetgeving is streng. Een kerk is me te koel, kil en koud, synoniemen benadrukken enkel. Daarenboven geloof ik niet (meer), ondanks mijn katholieke opvoeding en vele pogingen van mijn moeder om me tot de jaren van verstand te brengen. Een zaal in een crematorium is ongezellig. Ik ben een sfeerbeest.

  5. Wat wil je dat ze over je zeggen bij de herdenking?

    Dat ik iets  betekend heb, geen grote steen verlegd, maar een fijn spoortje nalaat, zou heel fijn zijn. In het verleden, nu en later.

  6. Wat zou je zelf willen zeggen, mocht je kunnen?

    Hoe intens graag ik jullie heb gezien!!
    Dat ik jullie, kinderen, kleinkinderen, vrienden graag een vergeet-me-nietje meegeef.
    Mijn belangrijke tip bij nummer 8.

  7. Heb je een testament?

    Neen.
     
    Maar ik heb nog wel wat mooie idealen
    Goed van snit, hoewel ze uit de mode zijn
    Wie ze hebben wil, die mag ze komen halen” (Boudewijn de Groot)

  8. Mocht je een gedenksteen willen plaatsen, wat mocht er dan opstaan?

    Carpe diem want tempus fugit.

  9. Hoe ziet de koffietafel eruit?

    Taart, warme dranken, een glaasje zoete witte wijn of rosé. Ik ben/was een zoetekoek.
    Bloemen in alle kleuren en geuren.
    Hopelijk veel levendige kindjes van de kleinkinderen, dan duurt het nog even lekker lang.

  10. Ben je bang voor de dood?

    Simpelweg, ik ben DOOD-s-bang!

Geen foto’s deze keer, ik ben nog niet zo ver.

Over opruim en zijn doel

Een boek lezen en ondertussen de kuisman bespieden. Moet kunnen. Het hele huis, van boven tot onder  kreeg weer een grondige beurt, het ruikt fris, en kunnen geur genieten betekent veel in deze lastige dagen.
Ondertussen ben ik een heel eind gevorderd in “Zonder liefde” Van Stefan Brijs. Een heerlijk, ongecompliceerd, filosofisch noch gekunsteld verhaal over vriendschap, net geen liefde. Of toch wel? We spreken over  platonische liefde , of innige vriendschap. Volgens Plato bestaat liefde niet als mensen geen gelijken zijn, in de tijd van toen (en vaak nu nog, helaas) met grote verschillen tussen man en vrouw een veelvoorkomende waarheid dus. Wij begrijpen hier eerder een seksloze liefde onder.  
Het boek leest als een trein, lekker luchtig, maar boordevol gevoel, vooral als je tussen de regels door kan lezen.
De beloning voor de kuisman wordt een spinazie-zalm-lasagne. Eigenhandig ineen geflanst, en lekker. Bevestigd door mijn (kuis)manlief.

Oh help, de bloembollen, twee weken geleden zorgvuldig geplant in de hoop op een kleurig seizoen na de winter, zorgen reeds voor scheuten. Zal ik het dan maar als de komst van lente bekijken?

Opgeruimd staat netjes, drie woorden van mijn moeder, die ik vaak mocht aanhoren in de tijd dat ik nog een slordige puber was met een altijd-overhoop-kamer. Ook de (ver)plant(en)tafel, de hele zomer bekleed met fleurig rode bloemen,  komt nu aan zijn lege einde. De vogeltjes fluiten eenzaam en verlaten. Ze krijgen een plaatsje binnen, waar het lekker warm is. De zon lijkt te lang spoorloos tegenwoordig. Vele tinten grijs dringen zich op.

In de krant lees ik mindful het artikel van Tom Hannes (auteur en filosofisch onderzoeker)
Zen of de kunst om ons slecht te voelen”. Meditatie wordt tegenwoordig aangeraden als aaien na het graaien.
Meer werken betekent meer verdienen, betekent meer mogelijkheden, meer ervaringen, meer geluk, vraagt ook steeds  meer energie. Tot we in het dode straatje van uitputting en uitgeblust terecht komen, dan brengt de aaicultuur troost, waar ‘niets moet, alles mag’ het opperste welzijn tovert bij rust, ontspanning, mediteren. Dit houdt ons op de been om de volgende dag direct weer de ratrace in te duiken. We slagen in het leven zolang we alles kunnen blijven combineren, en verdiende rust ons de weg naar het grote geluk wijst.
We doen onszelf en elkaar de duvel aan door volmaaktheid steeds meer en onbewuster te beschouwen als een minimum bestaansvoorwaarde”.
Nu ik gestopt ben met werken, als lustige en rustige pensionado door het leven mag gaan, besef ik dat hier veel waarheid in schuilt, als ervaringsdeskundige, helaas.
Je beter voelen via meditatie is heerlijk. Maar misschien is het realistischer ons via zen de kunst om tegenslagen te verwerken–want dit hoort bij leven, onvoorwaardelijk- eigen te maken? Herken ik hierin de woorden van Dirk De Wachter? We hoeven echt niet de hele tijd de blinkende appel in de supermarkt  te zijn, zegt Hannes.
Oefenen in meditatie blijkt twee kanten van de medaille aan te bieden.
De ene al realistischer dan de ander. Ik ga voor de ander! Alleen…..nu nog leren mediteren…..

Onze notenboom was dit jaar uitbundig gul. Wie zin heeft, welkom, kopje koffie inbegrepen. We hebben er nog vééééééél meer.

Een hele eer

Ik kreeg de eer, een hele eer, om een gastlogje over mijn stad -althans sinds 42 jaar (oei wat vliegt de tijd?!)-  te schrijven bij https://www.zonderdank.be/saturnein.

Ondertussen voel ik me hier ge-aard, verbonden en thuis, na 22 jaar baby, kind en jeunesse in de Vlaamse Ardennen. Mijn man kaapte me weg voor de verbaasde ogen van m’n ouders, en dropte me meer dan 90 km ver op vaste grond.

Heel lieve dankjewel, Satur9, een heel tof initiatief! Ook hier ervaar ik…. verbondenheid.
Je kan er ook meerdere gastlogjes lezen over verschillende uithoeken.
Leerrijk, Leuk, Lief. L³ 🙂

En voor wie wil lezen, vlieg even over naar

Gastblog: …baard en …baard op citytrip

 

zomaar een babbel

De laatste aankopen voor een paar dagen fietsen (in de Achterhoekse regen?) worden nog snel in orde gebracht. De winkelstraat straalt in de zon. Sinds de komst van het koopcentrum is het er nog zelden druk. Zelfs niet met dit uitnodigende weer.
Er zijn veel leuke barrekes, ik trakteer me op een bolletje limoncello-ijs, en zoek een zitplaats, om de handen even vrij te hebben. Her en der zijn gezellige buitenstoelen verankerd in de grond, stel je voor dat er iemand mee gaat lopen… De stoelen staan in groepjes van drie. Sociaal als ik ben 🙂 kies ik een plaatsje zonder babbelende mensen om me heen, ik heb nood aan rust en wil de chaos in mijn hoofd graag ordenen. Die ijskoude zoete zonde doet deugd aan het brein…..maak ik mezelf wijs. Twee vliegen in één klap : ijsje likken én ondertussen mensen bespieden vanachter de donkere zonneglazen.

Zij komt vlak naast me zitten, bepakt en bezakt,  20 jaar ouder, ruwe schatting.
Al snel wordt duidelijk waarom ze geen veilig stoeltje tussen ons in laat, ze wil babbelen. En help, ik wil enkel denken en uitwaaien…..
Beleefd luister ik, zo leerde ik het vroeger toch?, ze is vermoeid en wil zichzelf graag een pauze gunnen, tussen de schommelende stappen door.

Pijn heeft ze, veel pijn, ‘die knieën hé madammeke, en de schouder‘. Nog even denk ik, help hoe kan ik de chaos redderen in eigen hoofd?, maar ze sleept me mee in haar verhaal.
Over de leeftijd en ‘den ouderdom‘…..
Over man die vorig jaar is heengegaan, ze bezoekt hem nog elke dag  en geeft dan bloemekes….
Over man die enkel voor zijn werk en rust leefde, terwijl kinderen, kleinkinderen, zelfs achterkleinkinderen en huishouden  haar taak waren. Ze is krom gewerkt. Nu is ze moe, vooral heel erg moe….
Over kinderen die haar graag zien, maar -nog- niet beseffen dat ze een extra aangeboden arm kan gebruiken….
Over de angst voor het rusthuis, de rollade (ze bedoelt de rollator), en de rollende stoel, want ‘deze stoelen zitten zoveel beter, hé madammeke‘…… Ik haat  ‘ke’ bij elke aanspreking, maar niet als de woorden door haar worden uitgesproken, want ze is vooral lief, teergevoelig, golvend op de levensstromen, op en neer, ‘want ’t leven kan moeilijk zijn‘ en ‘niet plezant hoor, ouder worden én vooral afhankelijk‘….
Over haar zoon die na een auto-ongeval blijvend anders door het leven moet, ‘hij was zo’n levensgenieter, madammeke‘, de zorgen blijven, ‘maar hij zit veilig, ik kan gerust dood gaan‘. Over het doodgeboren kleinkindje en de vele tranen……
Over de dochter die geen goede partner vindt….
Over de kater die thuis wacht….
Over hoe deugd het doet het stille huis even te verlaten….
Over ‘den TV’ die dag en nacht speelt en spreekt tot haar….
Over zoveel…..

Mijn ijsje is al lang op, de wind blijft stevig volharden, ik luister met groot ontzag naar de moed waarmee ze telkens opnieuw uit het diepe dal kruipt. Met de woorden ‘merci voor den babbel, ge zijt een lief madammeke’ stapt ze op en sleept zich mankend verder richting huis.

Over 20 jaar zit ook ik misschien op datzelfde stoeltje, want verankerd blijven ze nog vele jaren!,  en luistert iemand geduldig naar mijn verhaal. De wind drijft me (hopelijk) nog véééle jaren mee.

Vieren in stijl

Met de uitnodiging op zak van m’n broer die nu ook als 60-er door het leven ‘mag’ gaan, trekken we richting mijn geboortestad.
Ronse is een klein stadje en  faciliteitengemeente in de prachtige Vlaamse Ardennen, een must voor fietsers op zoek naar uitdagingen én natuurliefhebbers.
Zelf hoor ik enkel tot de tweede categorie.
Ik ben dan ook een 60-er, alsof het vroeger anders was….

Met een gids op stap  betekent wijzer worden. Hij vertelt hoe in 1879 het classicistische station van Brugge van de architect A Payen steen voor steen werd ontmanteld en opnieuw opgebouwd in Ronse, om materiaal- en ontwerpkosten te besparen.
Tijdens mijn studentenjaren stapte ik er wekelijks de trein op, nooit was ik me bewust van  Brugse grondvesten.
Sorry Paul, neen Thomas 🙂
Sorry Lie(f)s 🙂
Nooit te oud om te leren blijkbaar.

Geboren en grotendeels getogen, 15 jaar lang, dan nog verder getogen naar 6 km en een flinke heuvel verder. Ik heb het geweten, mijn fietstochtjes naar school…..

De plek waar we verwacht worden is een  restaurant in een prachtig herenhuiskader. Het terras wacht uitnodigend, het is er schaduwrijk vertoeven.
“We” zijn nog de helft van onze ooit zeskoppige familie, ouders en zus zijn niet meer.
Om die reden heb ik een erf-pronkstukje rond de vinger, de blauwesteentjesring van mijn moeder. Zo voelt het ‘meer samen’ aan.

Bijna 100 km woon ik nu hiervandaan.
Het stadje oogt vriendelijk, een heel verleden zonder man en kinderen stroomt binnen. Ik word warm en koud tegelijk, de gedachten aan zoveel vrolijke, fijne momenten, maar ook verdriet en pijn overrompelen even.
“Le parfum de l’âme, c’est le souvenir.” (G Sand)

Sublieme smaken, ware schilderijtjes rollen over de tongen, die steeds losser komen bij meer frisse wijntjes.
Nu zijn we allen 60-ers, een groot deel leven achter ons, veel ervaringen rijker, we vertellen over blije en droevige momenten, over toen en nu.
Het voelt vertrouwd aan, met broer en zus terug in onze heimat, samen met de partners, die we allen ooit gevolgd zijn naar andere oorden.
We bleven geen van allen onder de kerktoren.
‘Avonturiers’.

Een dikke pluim  voor Maison D, waar Delphine en Didier heerlijke gerechten toveren.
Verfijnde combinaties op het bord prikkelen de smaakpapillen in een  mooi kader in het statige herenhuis.

En neen, geen duit krijg ik voor deze promotie!

20190730_2313303324236887627816095.jpg

 

Mijn schoen en ik

Schoenen , ze zijn het zwakke punt van elke vrouw. Ze tillen elke outfit naar een hoger niveau

en

Gemiddeld heeft een vrouw  23 paar schoenen staan in de kast

Heel duidelijk, ik ben géén gemiddelde vrouw.
De schoen en ik, we haten elkaar gruwelijk.
De wrok werd duidelijk rond mijn 40e,  aan elke schoen leek een probleem gekleefd, of lag de oorzaak bij de voeten?
Van vervelend vreemd gevoel, ging het over totale gevoelloosheid en scherpe pijnscheuten, naar hevige krampen die spontaan en ontspannen stappen fel belemmer(d)en.

Schoenen moeten zorgvuldig worden uitgekozen, verfijnde exemplaren zijn volledig uit den boze.
Bij elke outfit een aangepast paar? Vergeet het! Ik houd het bij ‘dat paar’, dat bovendien bitter weinig elegant scoort…..
Een zomerkleedje of short? Vergeet het! Toch niet met de ‘lomperikken’ bloot….
Schoenen met hakken? Vergeet het! Dan lukt geen stap….
Mooie modelletjes? Vergeet het! Ook al zijn de voeten smal en fijn….
Blote voeten? Vergeet het! in het kwadraat.
Soms zinkt de moed me in de schoenen.
Dus…. schoenen….

 

schoen
Vergeet het!

Als de tijd daar weer is, de tijd van nieuwe schoenen, begint de stress, mijn oude exemplaren- versleten tot op het bot- ‘mogen’ worden ingeruild.
Dagen, weken, soms maanden duurt het vooraleer ik een geschikt paar vind.
Zo denk ik althans op dat moment, mijn humeur scoort dan flink onder nul.
De omgeving zal het geweten hebben….

 

 

Eens de  aankoop is beslist, wachten ze geduldig op het rek tot deze niet-gemiddelde vrouw ze uit de doos haalt en ze stapje voor stapje,  minuutje per minuutje,  uitprobeert. In dat stadium bevind ik me nu, ik waag pogingen, zet ze weer veilig ver weg, test opnieuw, en word stilletjes (denk ik toch) woest op zoveel lederleed.

Jarenlang heb ik gedokterd, elk UZ had een ‘mogelijke verklaring’, van rugprobleem tot hersenfout, en telkens ‘ermee leren leven, madameke, daar ligt de oplossing’.
Podologen, neurologen , orthopedisten….. verspreid over alle hoeken van Vlaanderen, kregen mijn bezoek en mijn geld, 360 (ruwe schatting) onderzoekingen van scan naar MRI naar ruggenmergpunctie, geen enkele  arts  kan een diagnose geven, blauwe druppeltjes verlichten een beetje, ze zijn dan ook mijn grootste schat.
Niemand lijkt te weten waar het schoentje juist wringt.

En ja, ik leerde ermee leven, ik heb nog zoveel te genieten! Ondanks het lood in de schoenen….

Dagelijks trek ik dus dapper mijn stoute schoenen aan, nooit zal ik naast mijn schoenen lopen, wees blij dat je niet in mijn schoenen staat.

 

Waarom wij Nederlandfans zijn?

  • Prachtige dorpen bekoren. De uniforme stijl geeft rust. Er gaat een warme gezelligheid van uit. Geen chaos van verschillende stijlen.
  • Dorpskernen en daartussen veel groen.
  • Massa bloemen, in alle kleuren en varianten.
  • De bank voor de huizen, waar misschien vele babbel-uurtjes worden genoten?
  • Winkeltjes met snuisterijen, waar ik uren kan rondlopen en ontdekken.
  • De fietspaden zijn S.C.H.I.T.T.E.R.E.N.D! Hier kan België véél van leren.
  • Groen. Groener. Groenst.
    Weid. Weider. ‘Weidst’.
  • Nederlanders zijn joviale, enthousiaste, vrolijke, spontane mensen.
    Iedereen spreekt ons aan.
    Een kaart openvouwen betekent dat hulp wordt aangeboden.
    Zo vaak horen we ‘waar kan ik je mee helpen?’
    En ‘wat kan ik voor je betekenen?’ (waarbij we eerst vreemd opkijken)
  • Veel water. Romantische bruggetjes.
  • De pannenkoekenrestaurantjes, voor een zoetekoek als ik een hemelse heerlijkheid.
  • Eethuisjes in ‘my style’
  • Stranden met fijne paviljoens, geen hoogbouw die het uitzicht belemmert of drukbevolkte dijkstraten.
  • Fietsen in alle kleuren, maten, voor 1, 2 tot zelfs 3 personen. Origineel. Traditioneel.
  • Woorden als ‘astu’ en gezel’ 🙂
  • Knus. Fijn. Sympathiek. Hygge. Vriendelijk.
  • Broodjes kroket waar manlief van houdt. Voor een niet-vleeseter als ik minder aantrekkelijk.
  • We begrijpen elkaar , ook al zijn er al eens misverstanden in woordgebruik :-)Uiteraard  zijn sommige punten net zo goed van toepassing hier in België.

Levenslessen

Geïnspireerd door de donderdagkrant, waarbij telkens een BV (bekende Vlaming) vijf levenslessen doorgeeft aan de lezers, groeide hier het idee om er even over na te denken welke levenslessen ik zèlf wil meegeven aan de (klein)kinderen, beperkt publiek,  ik ben immers maar een OV .

1.

Blijf trouw aan jezelf én sta open voor verandering.

Het is niet altijd gemakkelijk, soms wil je graag de toffe eigenschappen van de ander gewoon kopiëren. Enkel om je sympathiek te maken, te pleasen.
Uiteraard mag en moet je het positieve zien bij die ander, mag je nadenken in welke mate je  je hierin  kan terugvinden, maar het moet aanleunen bij jezelf, anders houd je  niet vol en word je verplicht een eeuwig toneel te spelen….. of val je simpelweg door de wankele mand…
Een kritisch mens kan en moet openstaan, mag zichzelf al eens ontrouw zijn. De kleine kantjes mogen worden bijgevijld. Maar wees fier op wie je ècht bent.
Zelf-vertrouwen wordt niet altijd met de paplepel meegegeven, ik spreek uit ervaring, mijn genen verdrinken er  niet in. Dan krijgen twijfels en aarzelingen vrij spel, piekergedachten en onzekerheden. Met ouder worden, leer je aanvaarden, jezelf en die ander, die het altijd nèt (of toch niet?) wat beter doet.

2.

Durf te springen!

Je bent jong (of oud) en je wil wat. Obama scandeert  ‘yes! you! can!’.
Denk  goed na en weeg af, voor- en nadelen, en als de sprong je ligt, aarzel  niet. De tijd zal het uitwijzen. Voel je niet gekluisterd aan zelf- of maatschappij-verzonnen normen, van ‘zou je niet ‘ of ‘wat als’.
Laat veel gevoel en voldoende  ratio samen  de knoop doorhakken. Volg je hart!
Als zonen dit lezen, herkennen ze hun moeder niet. Zelf was ik vaak bang om de dieperik in te springen, het onbekende was voor mij een beangstigend leeg gat, waarna ik veilig terug in mijn cocon kroop, keer op keer.
Maar in mijn fantasie jumpte ik graag de wondere en ‘andere’ wereld binnen.

3.

Vergeten moet niet, vergeven mag.

We zouden geen mens zijn als we elkaar niet geregeld  ‘den duvel’ aandoen. Iedereen wordt gekwetst, door woorden of daden, bewust of ondoordacht, gevoelig of keihard.
Met dank aan ons menselijk brein blijft dit vaak hangen. Je hoeft niet te vergeten.
Vergeven brengt je een hele stap vooruit. En daarbij is de tijd de beste vriend.
Mildheid groeit en haalt de scherpe kantjes er af.
Ik besef -met ouder worden- hoe heerlijk tijd kan verzachten en hoe kostbare  energie te vaak verloren is gegaan in woede en ergernis.
Niet altijd gemakkelijk, maar je leert het zeker.

4.

Sociale contacten moet je bewust genieten.

Laat je niet opslorpen door beslommeringen, werk en drukte. Maak bewust tijd voor vrienden en ontspanning.
Het is een kwaal van alle tijden, verdrinken in het werk, je laten meesleuren in 1001 to do’s en agenda’s.
Ook hier pleit mijn verleden schuldig.
Maar dit zijn dan ook levens’lessen’, die mijn ondervinding jou wil meegeven.
Veel te vaak overwon de plicht. Ik had geen tijd want…ik moest nog dit, ik moest nog dat….
Ik begrijp én weet, het lukt niet altijd, maar toch kan je een deel zelf in handen nemen, alleen moet je het beseffen én toelaten, en empathie omarmen.
Echte vrienden geven je dag een gouden rand. Grits snel de ongestreken zakdoek uit de wasmand of geef de vuile auto gewoon een plens-regen-beurt cadeau, dan koop je ons-tijd.
De mens is een sociaal dier, hij is niet gemaakt om alleen te leven”. De wijze Aristoteles wist het al.

5.

Leef NU

20190613_1820055176394821399191653.jpg

 

Het verleden heeft je gevormd, de toekomst is en blijft onzeker. Het vaasje, prachtig cadeau van de kroost,  vertaalt mijn lijfspreuk. Deze wil ik je graag meegeven. Ik heb er zelf vrij lang over gedaan om dit te beseffen, vaak was ik bang voor wat  komen zou (en toch niet  gebeurde).
Als het toch zo ver komt, is er nog tijd genoeg om je zorgen te maken.
Denk niet aan regen in de zon.
Denk niet aan storm in rustig vaarwater.

Het verleden wis je nooit, gelukkig, dat mag ook niet. Maar leer ermee ‘leven’, en houd de mooie herinneringen ‘levendig’.

Leef als een blij kind.

 

 

 

Leven is als sneeuw, je kunt het niet bewaren. Troost is dat zij er is, uren , maanden, jaren” (Herman Van Veen)

Als je tijd en zin hebt…..”wat is jullie levensles”? Ik lees het graag!

Vandaag….

……maandagmorgen….. wil ik enkel tien ‘schiet-me-net-te-binnen-weetjes’ neerschrijven, zoals ze me bij het typen overvallen.
Beetje chaos, doel noch herinnering, gewoon omdat ik zin heb in  vrolijke warboel.

Een logje waard?, uiteraard niet, maar moet kunnen 🙂

  • Heerlijk op radio 2, klassiekers uit de jaren 70.
    Sebastian van Steve Harley en Cockney Rebel.
    Pure romantiek toch!
  • Manlief is terug student, halve dagen zit hij over boeken gebogen, komt tussendoor een koffietje drinken ter op-fris-sing. Studeren na 60, geen evidentie, maar hij gaat ervoor, voor de volle 100%  .
    Ondertussen kent hij Gent op zijn duimpje, is  vurige fan van de verborgen plekjes, en deelt die kennis  graag.
    Diploma in zicht?!
  • De paasboom is opgetuigd, witte eitjes, zelf beschilderd met lachende, huilende, knipogende, boze, vriendelijke en grappige oogjes.
  • Zoon 2 werkt een ‘mol-spel’ uit in Ronse, mijn geboortestad, net op de taalgrens, waar de warme jeugd een fijn verleden werd.
  • Keukenkasten smeken om een onderhoudsbeurt, geduld is een mooie deugd.
  • Zoon 1 bereidt zich voor op de duatlon in Duitsland volgende zondag.
    Hoedje af, ik doe het hem nooit na.
  • De eerste dag van de paasvakantie heb ik veeeeeele jaren lang beleefd als een heerlijke ‘oef, eindelijk is ze daar, de rust’, die herinneringen ban ik (nog) niet uit mijn hoofd.
    Nu voelt het anders aan, je weet wel… de eeuwige vakantie…., maar de rek is uit de oef.
  • Zoon 3 draagt zorg voor de solitaire bij, de vlinder en andere insecten met kunstwerken van Pol Cosmo, ‘the street artist from Ghent‘.
    Samen ontfermen ze zich over het kleine, bezige volkje.
    Pol maakt kunstig fijne ‘nestjes’. Zoonlief integreert zijn werk in zijn project van Animaltails.
    Enkel win-win, en zo is het goed, mooi en lief!incollage_20190408_1020516402930345579306949493.jpg
  • Overal rondom me ontluiken lente, kleuren en geuren, smaken en plannen.incollage_20190408_102404256124029236766955663.jpg
  • Ze komen er weer aan, de oma-opa-dagen met de bende van vijf.
    In Nederland vinden we telkens opnieuw rust.
    Alhoewel… rust en vijf ??