Tussen twee werelden

Is het echt al vijf jaar geleden dat ik  mijn definitief afscheid van het schoolse leven vierde en  door collega’s in bloemen, ballonnen én cadeautjes  werd gezet?
Een verrassend nieuw  tijdperk stapte ik in, onzeker, gemengde gevoelens, twijfelend, verlangend naar en terugkijkend op, was het niet te vroeg, zou het ooit wennen?
Tempus fugit, fijn dat ik mee vlieg, maar ook de jaren razen mee.
De dag blijft me bij alsof het gisteren was.

De wit-roze hartenwens heb ik volgzaam proberen in te vullen, dag na dag, in school leer je toch vooral gehoorzamen?

Naadloos sluit hier het prachtige boek bij aan.  ‘Tussen twee werelden”  van Franco Faggiano, een Italiaanse journalist, die houdt van schrijven en lange, eenzame wandelingen door de bergen. Sfeervol, heel sterk!
Zoals ik ben overgestapt van een druk, altijd bezig bestaan naar de rustige pensioenwereld, verhuizen hier vader en (pleeg)zoon vanuit het gejaagde Milaan naar een stil huis in de Piemontse Alpen.

Graag laat ik  fijne herinneringen in gedachten stromen aan  Piemonte met de Vespa in een ver – zo voelt het toch- verleden!

Zijn dochter leidt een totaal ander leven en gaat studeren in het buitenland. Vader probeert hopeloos het gemis van zijn overleden vrouw een plaats te geven, de pleegzoon heeft het Aspergersyndroom.
Met rust laten is de boodschap, elkaar toelaten in het verdriet en de opgesloten wereld.
Oké, soms zijn we een beetje antisociaal, we hebben nog niet helemaal de moed die nodig is om de strijd aan te binden met onvoorspelbaarheid, maar per saldo kunnen we het goed met elkaar vinden.”
Aanvankelijk verdragen ze elkaar, maar de band tussen hen wordt doorheen het boek steeds sterker, liefdevoller, er ontstaat een mentale groei in beide karakters, omringd met  prachtig Italiaans berglandschap.
Het verhaal op zich speelt geen grote rol, twee mensen leveren een innerlijke strijd om de ware ik te zoeken, ook vinden ze die andere ik, elkaar, het boek ontroert.
Een oprecht, sober, stil leven, met vragen en antwoorden, met ver- en bewondering, met vallen en opstaan.

Dochter (die moeder is verloren): “Na een zwaar verlies heeft iedereen zijn nooduitgang. Ik heb er met iedereen over gepraat, ik heb het mijn vrienden verteld, ik heb het gedeeld, zodat de last minder zwaar werd. Maar jij hebt alles binnengehouden, dus heeft de pijn zichzelf bevrucht en zich uitgebreid.
Vader : “Als je onverwacht zo’n groot verdriet moet verwerken, is isolement de eerste natuurlijke schuilplaats die je vindt, en lijkt dat een uitstekend beschermend schild
Dochter : “Jij zonderde je niet alleen af, je groef ook nog eens greppels om je heen. De Grand Canyon…. Nu heb je de greppels dichtgegooid…. Klopt het dat je tot rust bent gekomen?
Vader : “Daar heb je gelijk in, al bekijken we die rust van dag tot dag. Dat is onze regel
Vader : “Ben jij gelukkig?”
Dochter : ” Ik probeer het te zijn, ik zoek, pas me aan, experimenteer, doe mee, en soms vertrouw ik op het lot en het geluk. Ik struikel en soms raak ik gekwetst, maar ik ga door. Ik geloof dat je om gelukkig te zijn….in beweging moet blijven om te zorgen dat er mooie dingen kunnen gebeuren. Ik weet niet of ik gelukkig ben, maar ben redelijk tevreden en dat is op dit moment genoeg.”

De auteur heeft zich sterk bevraagd over het Aspergersyndroom via twee bevriende neuropsychiaters, die net als hij de bergen eindeloos verkennen. Ook via veel jongeren met dit syndroom, hij noemt ze “oprechte, onopgesmukte mensen, soms een beetje narrig, maar altijd verrassend.”

In het dorp Sansicario heeft het personage Daniele Bermond (zijn naam in het boek én ook in werkelijkheid)  een vakantieboerderij Barba Gust, waar de zoon zijn (boek)dagen doorbrengt én die echt bestaat
Dus ben ik even gaan googelen, en heb gevonden.
http://barbagust.com/agriturismo/

Alleen al omwille van de schitterende sfeer in het boek, zou ik een logement daar met plezier smaken.

 

 

 

L L L L

Welke raad we onze  22-jarige ik zouden willen meegeven, met de wijsheid van de voorbije jaren in pacht?
De vraag wordt onverwacht op tafel gegooid.
Vele kilometers zitten in de fietsbenen, polders, vergezichten,  stille dorpjes en de brede Westerschelde worden gesmaakt. Paal grenst aan het Verdronken Land van Saefthinge. de kleine haven valt grotendeels droog bij eb.
Eb en vloed, de getijden in het leven.
Vorige week nog vaarde de nieuwe, grootste (ter wereld) Koreaanse containerreus Algeciras er voorbij, 400 meter lang, met plaats voor 24000 containers. Ongelooflijk!
We hebben het schip  -jammer- gemist.

Enthousiast worden we meegetroond naar een mooi plekje op het ruime terras van ’t Schor. Klik. Een schitterend gelegen paviljoen.
Er is een kleine ‘maar’, de elektriciteit is uitgevallen, geduld is een schone deugd. We hebben tijd zat.
Het prachtige uitzicht helpt. De babbels razen over en weer, eerst droog, de tongen komen losser bij een frisse fruitige Kriek en iets zwaarder voor de mannen, de koelkasten hielden dapper vol, nog even later vindt ook de uitgehongerde maag zijn meug. We lachen, eten, babbelen, halen herinneringen op, genieten en plots is daar die filosofische vraag, vlotjes, voor de vuist weg.

Hij zou ambitie intomen om meer écht aanwezig te zijn bij vrouw en kinderen.
Waar bij de kinderen tijd vaak ontbrak, investeert hij  nu volop in de kleinkinderen. Maar het verleden blijft wringen, hij ligt er soms wakker van, ondanks de rijkdom van een fantastische loopbaan, twee uitgegeven boeken en vier prachtige dochters.

Zij zou de job in de verpleging niet meer opgeven voor de carrière van de man. De voldoening van eigen prestaties, buiten diezelfde 4-koppige meisjeskroost en het huishouden om, heeft ze hard gemist.
Ik weerleg even, ze is creatief, sociaalvoelend. Het komt uit haar diepste hart.

Hij wil de jongere ik de raad geven vaker de sprong te wagen. Hij liet de ambitie juist meer los, omdat hij vooral een aanwezige papa wilde zijn. Hij zou meer middenweg zoeken, laat nu zijn aspiratie los in de nieuwe hobby, maar blijft een zeer aanwezige papa en opa.

En ik? Lieve L, je staat aan het begin van een heel nieuw leven, een spannend nieuw leven, een verrassend nieuw leven. Je kan en moét niet overaltijd perfect zijn, noch voor jezelf, noch voor de ander, til andermans zwaarte niet mee op je smalle schouders, aanvaard wat je overkomt, ook de ontgoochelingen en tegenslagen, leer ermee leven, en blijf genieten, want ook daar ben je een krak in.
Leef als een kind, ik geef je graag mijn vierkoppige L mee. Laat Los Leef Licht.

wp-15922388413234499941859379878029.jpg
Geen ontgoocheling omdat door Corona de voetjes nu niet in het water kunnen….. 

Nu ben ik toch lichtjes benieuwd of jullie ook zo’n goede-raad-dingetje willen meegeven aan je jonge ik? Hebben vrouwen niet de naam van nieuwsgierige Aagjes?

 

Als leven lijden wordt

Ik loop verloren in de vele berichten, ben volledig opgeslorpt, volg de media tot in de kleinste details.

Het proces van Tine Nys.
Ik leef mee, wellicht te intens, maar ik kan niet anders.
Tien jaar geleden kreeg zij “de” euthanasie,  waar mijn bloedeigen zus heel lang heeft naar gestreefd. Haar werd het niet gegund, waardoor ze uiteindelijk verplicht werd tot een gruwelijke, jarenlang durende zelfdoding. Het klinkt contradictorisch, maar zij moest beleven hoe een zelfdoding twee volle jaren kan blijven aanslepen.
Wij, de ouders, de zus, de broer, ondergingen mee, en haar zo hopeloos weten, was ontzèttend pijnlijk.
Oude wonden worden nu terug open gereten, niet dat ze ooit volledig genazen, maar de tijd hielp de scherpe randjes slijten.

Net zoals Tine zat mijn zus middenin de pubertijd toen ze het heel moeilijk kreeg, ze ontdekte dat de wereld anders in elkaar zat dan ze had gehoopt, ze begreep maar niet waarom en hoe , ze was een intelligent meisje, een strevertje, ze wilde vooral goed doen voor haar omgeving, ambities waren soms te hoog gegrepen, de ontgoocheling was dan groot, want enig perfectionisme was haar niet vreemd.
Alles heeft ze uitgeprobeerd, medicatie, een hele resem dokters, nog meer psychologen en psychiaters, tot opname toe.
Haar doodswens werd er alleen maar sterker door.
Zonder reden, ze wilde hier simpelweg niet langer zijn.
Niemand leek haar te begrijpen, niemand kon helpen, van euthanasie was toen nog geen sprake.
Aarzelend vroeg ze me de nodige pillen, ik wist niet hoe èn kon het ook niet…. , wilde er voor haar zijn….

In de krant lees ik: ‘Tenslotte is dit ook een beetje het proces van de psychiatrie. Tine Nys is jarenlang behandeld geweest, intensief en adequaat. Toch bleef haar lijden duren…..
Psychiaters en psychologen buitelden over elkaar heen om te zeggen dat Tine borderline had en geen autisme, of autisme en geen borderline, of een beetje van allebei. Maar een therapie die aansloeg, hebben ze haar niet of niet meer kunnen bieden. Dat is het echte drama van heel dit verhaal”.
Ook bij mijn zus volgde nooit een echte diagnose, en leek iedereen elkaar tegen te spreken. En datzelfde verhaal hoor ik nog geregeld  in mijn omgeving.
Een moeilijke materie, dat brein.

Helaas, er lopen meerdere Tines rond. Ik lees in DS-magazine het droevige verhaal van Eva, het loopt parallel met dat van mijn zus. Allen waren ze ‘getekende vrouwen met veel capaciteiten‘……. ‘Ze wilde gelukkig zijn. Helaas de perfectionistische vorm van geluk, waarvan je weet dat die onbereikbaar is’
………
Als er al gezocht werd naar een verklaring, dan was het binnen het gezin. We werden op het matje geroepen, zo voelde het‘. Ook wij, broers en twee zussen moesten in gesprek gaan, samen met onze ouders, die het zo goed meenden. Wij genoten een veilige, warme thuis, en toch…. en toch….
Een blijvend schuldgevoel achtervolgde, als een schaduw, mijn ouders de rest van hun leven.

De vader van Eva ‘Ik voelde me vooral slecht omdat we als ouders zo weinig betrokken waren bij de opnames. We werden gedoogd. tegelijk raakten we ontgoocheld in onze verwachting dat al die artsen en therapeuten haar zouden helpen. Therapie is mooi op papier, wat stelt het in praktijk voor? Er is te weinig tijd en te weinig personeel voor individuele begeleiding, iets waar Eva nood aan had
Dit konden de woorden van mijn ouders zijn geweest…..

Nu staan hier drie dokters terecht voor gifmoord in het assisenproces, op plaatsen waar andere moordenaars en zware criminelen hen ooit voorgingen.
Dokters die Tine uit het lijden hebben verlost, wellicht doordacht en empathisch.
Indien mijn zus die dokters indertijd had gevonden, was haar lijdensweg minder gruwelijk geweest, net zoals die van ons.

Ik probeer te oordelen, noch te veroordelen, ik ken noch Tine, noch Eva, maar mijn zus mocht ik 27 jaar kennen, met ups en downs. Ondanks alles, hoorde je haar zelden klagen, haar véél te grote empathie en streven naar het perfecte geluk werden letterlijk haar dooddoeners, en dit zonder enige hulp van buitenaf, ze deed het (twee keer) moederziel alleen….

Ik heb veel respect voor prof Wim Distelmans.  “Ik ben erg kwaad, ik probeer me in te beelden hoe die artsen zich nu moeten voelen

Ik apprecieer heel erg jullie reacties, maar ga wellicht niet terug reageren.
Bij dit delicaat onderwerp hoort volledige vrijheid van meningsuiting.

 

Er hangt….

mist
….. veel mist in deze dagen
verdriet, gemis, in vlagen
het pijnlijke afscheid her-beleven
tussen herinnering en verlies zweven
de bron van thuis ontwricht
mijn keel knijpt bitter dicht
en dan heel onverwacht
overwint liefde dubbelzacht
fijn om er voor mij te zijn geweest
een veilige warmte die teer geneest
de mist trekt op heel diep in mij
dankbaar her-denk ik blij
ik zal in hun voetsporen treden
affectie delen uit m’n verleden
buiten blijft de mist halsstarrig hangen
maar onbevangen
bewandel ik tevreden gangen

lang leve Leuven

De Hoge Hoed  speelt een lied voor mij, of beeld ik het me in en hang ik enkel de narcist uit?

20191116_1711416407366435916363996.jpg

 

Zomaar, langs de kant van de weg, de piano op rollers.
Zijn muziek klinkt betoverend mooi, asociaal wurm ik me naar de frontlinie om hem alléén in beeld te krijgen.  Zijn schouders en rug poseren strak. Hij kijkt niet op of om, verdrinkt in het melodische spel .

In Leuven snuiven we pure nostalgie, naar lang vervlogen tijden, intense jaren van vrijheid, blokstress en  niet-en-wel-ware-liefde ontdekken én smaken. We waanden ons  dé grote wereldverbeteraars, toogdiscussies  leken van kapitaal belang en zolang het geen ochtend werd, voelden we ons niet au sérieux genomen.

Op de Oude Markt ontdek ik prachtige authentieke trapgevels.
Vreemd….nooit gezien vroeger??
Leuven genieten vanuit een andere hoek met wisselende ‘wijzere’ look.

Het Groot Begijnhof dateert uit de dertiende eeuw. Vier eeuwen geleden woonden er nog 400 begijnen, nu kuieren we gezapig  door de  hobbelige kasseiensteegjes (ai, mijn moeilijke voeten…)  en pleintjes, doorkruist door snelstromend water.
In 1962 kocht de universiteit het woonerf op onder voorwaarde dat er dringend  gerestaureerd werd. Tegenwoordig wonen er oud-studenten, professoren, buitenlandse onderzoekers. We horen er bitter weinig Nederlands.
De mini-stad in de stad. Serene rust, eenvoud, een fijn hoogtepunt op onze dag.
Sinds 1998 staat het -verdiend- op de lijst van Werelderfgoed van de Unesco.
Eerlijk? We hebben er geld en verplaatsing voor over hebben om daar een vaste stek te bemachtigen. Maar dromen zijn bedrog…. vaak toch….

20191116_145507396697181876859442.jpg
Begijnhof Leuven, een fotogenieke plek

oma-rmen

De donkere herfstdag nodigt uit tot weemoed. Buiten is alles grijs, grauw en nat. Druppels vallen en blijven vallen, stortbuien en motregen wisselen elkaar gestadig af, ik lees wat, kook wat, was wat, strijk wat, maar beweeg niet wat….
Het is rustig in huis, te rustig en dan duikt onverwacht ‘een dromerig stil  verlangen naar’ op.

20191111_1601326261105867615667412.jpg

Het tegeltje is een fijn cadeautje voor deze oma van de kleinkinderen.

Ik neem de woorden letterlijk, ook ik had een heel bijzondere oma met grijswitte lange haren die ze elke dag trouw opstak in een knotje, de geruite schort voorgebonden, want zo hoorde het, een eeuwige mildheid in haar mooi bruine ogen, de glimlach rond de mond. Ze zag ons graag, heel graag, een fiere madame die zich nooit zonder de nodige lipstick  buiten waagde. ‘Want dan zie je er zo oud en flets uit’.

Als kind gingen we er logeren, ze nam ons  graag mee naar het grote park en Peerdsbos in Brasschaat, haar groene buren. We gaven dieren fris  gras, voorzagen eendjes  van oud brood (was toen nog geen misdaad, dachten we), speelden verstoppertje in het grote bos, waar duistere spoken en lieflijke feeën verdwaalden.

In het kleine huisje, waar vijf kinderen werden groot gebracht, zaten we in het kleinste kamertje rond de Leuvense stoof. Hoe meer haringen in de ton, hoe meer vreugd.
Twee grotere plaatsen vooraan werden omgetoverd tot ‘de mooie kamers’, sporadisch konden we er een blik in werpen, het porselein stond er te blinken, de vleugelpiano wachtte geluidloos, enkel voor de wekelijkse poetsbeurt gingen de kamerdeuren even wagenwijd open.

Er was die enge kelder, waar altijd een lekkere voorraad snoepjes op ons wachtte, suiker stond  vrij hoog in haar vaandel, je werd er sterk van, je kreeg energie én moed om toch de donkere ruimte op de tast in te stappen, een klein lantaarntje in de beverige kinderhand.
Ze bakte tongskes voor ons in goede boter, niets heerlijker dan dat, de vetten bleven een vast begrip in haar woordenboek, en dank zij of ondanks mochten we haar 95 jaren vieren.

Slapen deden wij op de zolderkamer, drie zussen samen in het  tweepersoonsbed, en het was heerlijk (warm). In de winter versierden  rijmbloemen het binnenraam. We vlogen dan het bed uit,  de ijskoude trap af, om ons beneden bij het gezellige vuur – daarvoor stond ze ruim intijds op- aan te kleden, na de kattenwas aan de pompsteen in het keukentje van 1 m². Je kon er draaien, noch keren. Lekker vette spek met eieren stond klaar, haar woorden ‘je moet eten voor de honger die komt’ zijn legendarisch.

Samen met het ouder worden nam ze ons met de bus mee naar ” ’t stad”. Geen groter feest konden we bedenken. De Inno was de vaste stek voor het koffietje en een grote crème glace  met veel crème fraiche, in een ware coupe.
“Niet vertellen aan  de mama,  meisjes”.

Met heimwee denk ik aan die fantastische logeerpartijtjes, nu ben ik zelf oma.
Ik denk ‘wat een luxe hebben we nu’.
Ik weet ‘verwennen mag’.

“Ik vroeg mijn oma tips om elegant oud te worden, maar ze zei dat ze nooit oud is geweest”, lees ik in de fijne Loesjeskalender, die vriendin me zo lief bezorgde.
Voor elke dag in 2020 een knappe waarheid met een groot tikkeltje humor.

Geheugentraining

Er zitten gaatjes
in mijn verstand.
Van het vele piekeren
over onbegrijpelijke dingen,
mezelf nog het meest.

Maar ach, al bij al
is het best wel handig,
zo’n kop vol gaten.
Er kan dan af en toe
een frisse wind doorheen …

(Geert De Kockere)

Ja die gaatjes zitten er, al veel langer, ze worden groter,  soms word ik angstig en ontmoedigd. Dan helpt elke spiegeling met leeftijdsgenoten me dieper de put in. Dringend moet ik hieraan iets verhelpen, dus vertel ik  vriendin M dat ik snel een ‘stom-klinkende’ cursus ‘geheugentraining’ ga volgen, zes donderdagvoormiddagen, 12 lesuren.
Onmiddellijk reageert ze, geen sprake van ‘stom’, ze wil vooral mee.
Lastminute schrijven we ons in. Het is al woensdagavond…….
Nu niet vergeten intijds op te staan!

Les 1.

De eerste les draait rond inzicht,  vrij theoretisch, we leren ons brein van binnen en buiten kennen én waarderen. De lesgever is psycholoog van opleiding en zeer aangenaam, begrijpend mild in de omgang.

Mijn grote angst om tussen enkel 80-jarigen terecht te komen, blijk totaal onterecht. Integendeel, de jongste is amper 40, de oudste 80, de overige 12 deelnemers circuleren tussen 50 en 65, een eerste geruststelling alvast, er is niets vreemd aan de hand met dat brein van mij .

Er zit humor in de groep, heerlijk! We hebben allen de nodige zelfrelativering, iedereen is vooral spontaan en eerlijk, we stoppen ons niet weg achter onze angst en onzekerheid.
Open en bloot kunnen toegeven dat we ‘met een probleem’ kampen, zonder ons daarin de mindere, de vreemde eend in de bijt  te ‘moeten’ voelen, fijn!
Dat belooft.

De basishoudingen voor een gezond geheugen zijn :

Aandacht (voetbaluitslagen kan ik sowieso niet memoriseren, interesseren mij geen bal)
Gemoedsrust (een vrij jonge cursist vertelt met tranen in de ogen dat ze net haar man is verloren, haar geheugen gaat pijlsnel bergaf, ze is in paniek, heel normaal blijkt dus)
Beweging brengt zuurstof in onze grijze massa.

Herinneren lijkt vanzelfsprekend, vergeten valt op…. Maar vergeten is normaal, noodzakelijk zelfs en vooral géén voorbode van dementie,  hoewel vaak een stille angst.

We doen de proef van Rey. De lesgever leest in vrij snel tempo 15 woorden voor, wij noteren wat we  herinneren. Het angstzweet breekt me uit, die confrontatie haat ik.
Onverwacht  scoor ik heel goed met 12 woorden. Maar….. ik heb een truc gebruikt,  breide een verhaal rond deze woorden, en liet die film bij de oefening visueel voor me afspelen. Het werkte wonderwel. De lesgever knikt moedgevend, blijkbaar geen truc, maar vaak een must. Mijn zelfvertrouwen groeit.

Is geheugen leeftijdsgebonden? Gedeeltelijk, we gaan niet achteruit in capaciteit, dit had ik niet verwacht?, wel in tempo.

Is er invloed van ‘stoorzenders’? Ja, heel erg. Emotioneel-gevoelige mensen onthouden  minder, rationele mensen hebben vaak een beter geheugen, omdat hun brein voortdurend gezuiverd wordt van triggers, ze ruimen als het ware op, daar waar  emoties de mens vaak in de eindeloos golvende gedachtenzee laten dobberen.
Dé grootste opluchting die ik hier hoor, ik ben een emotioneel vat, een vat vol (pieker)gedachten en (te) intens (her/be)leven. In stilte overloop ik even familie- en vriendenkring, dit kan kloppen, dat lijkt alvast duidelijk.
Onze harde schijf zit voller, we moeten deleten, maar dit lukt ons (nog?) niet.

We krijgen een vragenlijst ‘alledaagse vergissingen’. Ik begrijp niet altijd waar de connectie juist zit met het thema, maar vul deze eerlijk in.
Achteraf blijkt dat ik inderdaad een (te?) emotie-vol mens ben, dat kan een duidelijke invloed  hebben op mijn harde schijf, want hard en zacht combineren vaak moeizaam.  Weer een excuus extra dus.

Hij spreekt over externe stimuli die doorschuiven naar  het (U)ltra K(ort) T(ermijn)G(eheugen), vervolgens treedt het KTG in werking om daarna te verdwijnen in het L(ang)TG.

Zenuwbanen, neuronen, hippocampus, hersenschors (info voor lange termijn), amygdala, dendrieten, nucleus, axon , neurotransmitters, verbindingen, ik weet er alles van (en ben het ondertussen ook grotendeels vlotjes weer vergeten, dit is dan ook nog maar de eerste les, ik onderga genoodzaakt…), geboeid luister ik naar de warme stem die alles in hapbare brokjes overbrengt.

Her en der hoor ik een zucht van verlichting. We zijn ‘normaal’.

 

Les 2

Ai ik moet ze missen, volgende donderdag, heel jammer,mijn agenda zit vol, sinds maanden reeds. Het belooft een fijne dag te worden, waar herinneringen heerlijk mogen bloeien, en waar elke vorm van frustratie uit den bozen zal zijn. Daar ga ik voor!
Een oude-jonge-vriendinnen-uitstap naar het stadje op de taalgrens waar wij allen ooit – in een ver verleden (zit nog in mijn LTG,  ik luister met aandacht )- school liepen.

Vriendin M zal me op de hoogte houden, want ik wil niets missen, en ben – tot hier toe- heel tevreden met mijn last-minute-beslissing. De confrontatie viel best mee, gelijkgestemden onder elkaar en een begrijpend ‘vakhoofd’.

 

Wordt vervolgd. Nog vier te gaan…..

 

 

 

 

Vieren in stijl

Met de uitnodiging op zak van m’n broer die nu ook als 60-er door het leven ‘mag’ gaan, trekken we richting mijn geboortestad.
Ronse is een klein stadje en  faciliteitengemeente in de prachtige Vlaamse Ardennen, een must voor fietsers op zoek naar uitdagingen én natuurliefhebbers.
Zelf hoor ik enkel tot de tweede categorie.
Ik ben dan ook een 60-er, alsof het vroeger anders was….

Met een gids op stap  betekent wijzer worden. Hij vertelt hoe in 1879 het classicistische station van Brugge van de architect A Payen steen voor steen werd ontmanteld en opnieuw opgebouwd in Ronse, om materiaal- en ontwerpkosten te besparen.
Tijdens mijn studentenjaren stapte ik er wekelijks de trein op, nooit was ik me bewust van  Brugse grondvesten.
Sorry Paul, neen Thomas 🙂
Sorry Lie(f)s 🙂
Nooit te oud om te leren blijkbaar.

Geboren en grotendeels getogen, 15 jaar lang, dan nog verder getogen naar 6 km en een flinke heuvel verder. Ik heb het geweten, mijn fietstochtjes naar school…..

De plek waar we verwacht worden is een  restaurant in een prachtig herenhuiskader. Het terras wacht uitnodigend, het is er schaduwrijk vertoeven.
“We” zijn nog de helft van onze ooit zeskoppige familie, ouders en zus zijn niet meer.
Om die reden heb ik een erf-pronkstukje rond de vinger, de blauwesteentjesring van mijn moeder. Zo voelt het ‘meer samen’ aan.

Bijna 100 km woon ik nu hiervandaan.
Het stadje oogt vriendelijk, een heel verleden zonder man en kinderen stroomt binnen. Ik word warm en koud tegelijk, de gedachten aan zoveel vrolijke, fijne momenten, maar ook verdriet en pijn overrompelen even.
“Le parfum de l’âme, c’est le souvenir.” (G Sand)

Sublieme smaken, ware schilderijtjes rollen over de tongen, die steeds losser komen bij meer frisse wijntjes.
Nu zijn we allen 60-ers, een groot deel leven achter ons, veel ervaringen rijker, we vertellen over blije en droevige momenten, over toen en nu.
Het voelt vertrouwd aan, met broer en zus terug in onze heimat, samen met de partners, die we allen ooit gevolgd zijn naar andere oorden.
We bleven geen van allen onder de kerktoren.
‘Avonturiers’.

Een dikke pluim  voor Maison D, waar Delphine en Didier heerlijke gerechten toveren.
Verfijnde combinaties op het bord prikkelen de smaakpapillen in een  mooi kader in het statige herenhuis.

En neen, geen duit krijg ik voor deze promotie!

20190730_2313303324236887627816095.jpg

 

Dromen zijn bedrog, maar toch…. toch….

Terwijl  de oorlog om de Brexit hevig woedt, vertoeft manlief in Londen, waar hij zijn oude job met nieuwe hobby-uitdagingen prettig combineert.
We leven even samen in SMS en het woord. ‘Eenzaam’ blijf ik achter, genietend van het licht, de ontluikende knopjes, de (voor mij brood-)nodige uitstapjes.
Ik ben graag alleen in het te grote huis, overschotje van een ooit-vijfkoppige bemanning; maar een dag zonder gezellige babbel lukt me -nog altijd- niet…
Een mens is een sociaal dier.

Dag en nacht vormen een doorlopende twee-eenheid, dus ook ’s nachts ben ik hier momenteel de enige stoere huisbewaker, sinds onze dappere kater het definitief opgaf.

Twee nachten heb ik ‘gewaakt’.
Of toch niet?
Eerlijk gezegd mocht ik twee keer op rij een intens warme droomwereld binnen stappen. Drie mensen, diep in mijn ziel verankerd, passeerden ‘leven’dig de revue, hartverwarmend, sterk herkenbaar, zoveel innige liefde was voelbaar, van hen voor mij en omgekeerd.
Verwend door een stralende lentezon mag ik telkens opnieuw blij en vrolijk, heerlijk opgewarmd door prachtige  herinneringen de maartse dag instappen…..

Vanwaar die intens mooie dromen over toen en daar?
Waarom nu pas, na vele jaren nachtelijke stilte?
Hoe komt het dat  ze me allen  nacht na nacht verwelkomen?
Vanwaar die  warme blijheid in ochtendlijke uren? (ik ben geen morgenmens, enig humeurtje is me  niet vreemd, man en kinderen weten en begrijpen)
Een kleine drie weken geleden begon alles met https://omabaard.wordpress.com/2019/03/01/het-vers-valt-niet-ver-van-de-droom/

En dat blijft zo heerlijk  duren!

Geluk is de verleden tijd herlevend door de dromen in een onhoorbare branding van beelden.” (Lucebert)

Rotonde, een stukje ‘over’

Zondagochtend, loom lief lang lekker lui……letterlijk!
Van 8 tot 10 leg ik me comfortabel languit in de zetel om enkel nog te luisteren, neen geen actief gedoe tussendoor, dan vervliegt de concentratie, oh wee als manlief het waagt me te storen, die twee uurtjes zijn voor mij, mezelf en de radio.

Christel Van Dyck en een BV praten dan live – trouw sinds 2014- op Radio 2 over de afslagen van het leven, middenin de rotonde van het bestaan, gezellig met een lekker ontbijt in het vroegere Grand Hotel Bellevue (in de volksmond de Rotonde genoemd), wellness avant la lettre, pal op de dijk van Westende, zicht op de golvende zee.

Gasten praten heerlijk en vooral éérlijk over hun leven, zij stelt de juiste vragen, altijd empathisch en vriendelijk, haar stem klinkt warm. Bij het slot kunnen  gasten  terug blikken, en geregeld hoor ik dat ze achteraf blij verrast zijn om eigen onverwachte openheid.

Ik vind het zalig om even in die geest rond te tuinen, versteld te staan over zoveel openhartigheid.

Deze morgen was Torfs aan de beurt, neen niet Rik, maar de always aimabele Wouter ,  CEO van schoenen Torfs. “Hij kiest met hoofd én hart
Misschien levert hem dit binnenkort een tiende verkiezing op als beste werkgever van België?

Hij inspireert me om even stil te staan bij mijn afslagen in het leven. Neen, ik ben en blijf geen BV,  maar op een eigen kleine, bescheiden manier kiest iedereen zijn eigen weg, spannende zijwegen, onverwachte wandelwegen en hobbelige kiezelpaden.

Geboren in een warm nest, een gezin van zes, in de uithoek van de Vlaamse Ardennen, golvende heuvels. Genieten van natuurpracht werd ons met de paplepel ingegeven.
Het huis met jawel, 20 km vergezicht, staat op de berg en en helpt de vier seizoenen intens smaken.
De afslagen worden nog grotendeels in familiekring beslist, tot ik mijn eigen opleiding, kot en stad kies. Eerst Kortrijk, dan Leuven, heel boeiende, woelige  jaren.
Geregeld zware studiemomenten, maar vooral die heerlijke tijd van vrijheid, ontdekkingen, studentenleven, eerste en latere en échte liefde, elke dag frieten met grote kladden mayonaise, cantus ‘ein prosit’, studentencodex, en studentendoop (toen nog heel onschuldig en…. vooral vies en vuil ),  swingende T-dansants en late uurtjes in vroeg ochtendgloren.
Ik leef en geniet erop los, zonder grote zorgen, soms zonder verantwoordelijkheid, ik geef toe, maar altijd met hart en ziel.

De volgende afslag wordt de beslissende keuze voor het lesgeven, in het begin met vallen en opstaan, twijfel en tranen soms, maar ik vind de juiste stek, de ‘ideale’  school, een tof corps, vrienden voor het leven en nog toffere studenten. Mijn hart en ziel drijven weer boven.
Tussendoor nog ‘even’ de keuze maken voor 3 zonen, alhoewel hier niet alles echt te kiezen valt 🙂 . Ik ben fier op mijn gezin, toen en nu, gisteren en vandaag, daar en hier, op hun keuzes en eigen gekozen afslagen, als een leeuwin vecht ik voor mijn welpen.

Pijnlijk moest ik afscheid nemen van zus en ouders.
Heel moeilijke tijden blijven in mijn hart verankerd.
Wonden, toegebracht door hen, die ons onverschillig zijn, laten geen littekens.” (beter verwoorden dan de  Franse schrijfster De Beausacq lukt me niet)
Littekens zijn de tol die we moeten betalen bij elk afscheid van echte liefde.

Ik leef gulzig, ook nu in de dagen ‘zonder’ (?)  werk, zonder kinderen thuis, maar met zoveel vrolijkheid rondom.

Laat nu de muzikanten komen,
En schenk hun glazen gele wijn;
Zet alle ramen op de tuin wijd open:
We gaan nu lang en innig vrolijk zijn. (G Reve)