Oud en (niet) versleten

Bij het foto-thema van de week schieten gedachten onmiddellijk richting de oude kast. Zo heb ik maar één exemplaar in huis.
Geen kat vertoonde interesse in dit kleinood bij het leegmaken van het huis van ‘de bomma’.
Wat een kramakkelig stuk”
“Zij hoort bij het groot vuil”
“Een plaats in je kelder
waard?”

Zelf was ik er echter al vele jaren verliefd op, en vurige liefde valt niet te temmen, ik moest en zou er een plaats voor creëren, desnoods op het dak. En als het dan op toveren aankomt, verander ik stante pede in een bezige bij. Die jong spaart krijgt oud geen gebrek.
De kast verhuisde richting hier, ze overleefde het amper dank zij de vele intijds aangebrachte verstevigingen met onzichtbare bouten en schroeven, mits wat schuif- en opruimwerk vulde ze snel de ereplaats in de lege hoek op.
Een kast minstens zo oud als de weg naar Kralingen. Ook de tot op de draad versleten en verschenen gordijntjes worden niet met een moderne look opgefleurd.
Noem het gerust oud met een stevig geurtje pure nostalgie.

Haar blik roept vele herinneringen op aan die lieve, zachte, altijd opgewekte bomma van Brasschaat.
Er was ook een Bomma Ronse. Zij was strenger, minder gul (met snoepjes toch, herinner ik me goed), en durfde al eens boos uit de hoek komen, ondanks onze heilige gezichtjes. Zeg nu zelf….
Zussen, broer en ik gingen vaak logeren in het huis vlak bij de ingang van het park, we moesten enkel maar een brugje oversteken.
In het gezellige 9 m²-kamertje van het grote huis zaten we dan als haringen in een keukenton, rond de hete Leuvense stoof met gietijzeren strijkbout, enorme waterketel voor de afwas en beddenkruiken tegen de donkere en koude nacht.
De veel grotere pronkkamer kreeg zorgvuldig een wekelijkse afstofbeurt, enkel onze neus mochten we – voorzichtig- even om de hoek steken, want oerdegelijke meubelstukken riskeerden voortdurend beschadiging door jong geweld.
Toen het huis werd leeg gehaald, verdween het stevige dure meubilair naar de opkoper, bouten bleken overbodig, en het flut-keukenkastje naar hier.

Oude fotootjes vergelen in gelijklopend tempo met het meubilair.
Ook zij passen perfect bij het thema van vandaag.
Eentje pik ik er hier graag vergroot uit, al is het maar om de keuze voor Satur9 lekker moeilijk te maken.

Van links naar rechts : oudste zus, ZIJ, ik, zus die te jong stierf en broer. Vijf op een rij.

Voor wie interesse heeft in de Photo Challenge, kijk hier :

Satur9’s 30 Weeks Photo Challenge (10)

Zoldervondst

Toevallig valt mijn oog
in vergeten lade van de kast
snel neem ik op en til omhoog
nu prikt het vast
en kijkt verrast

Daar ligt een map, vergeeld en grijs
van ver verleden hét bewijs
zes foto’s op een rij
die hele show komt terug voorbij

Veel centjes hebben we gespaard
die willen we besteden
aan een herinnering voor later
fotoman registreert een heel theater

Sta stil, kijk voor je, weg met die lach
gedraag je, graag een blik met puur ontzag
zondagse kleren op het plaatje
geen tijd voor een gezellig praatje
kras en stijf zo moet je je gedragen
kinderen, neen!, niet zagen
wie lusten wil, moet lasten dragen

Poseren, glim- en grimlach zijn verdwenen
het einde van ’t verstenen
mooi merkbaar op de andere beelden
waar kinderen zich stierlijk verveelden
de spontaniteit het geleidelijk overnam
de fotograaf ons niet langer gevangen nam

Hierbij nu graag ons saaiste optreden
een strakke duik in het verleden
een foto uit de oude doos
met baard en gebrek aan grijze haren
drie Jommekeskopjes die de tijd verklaren






Zomaar een maandag

Ik ga bij de apotheek een doktersvoorschrift inwisselen.
Hij woont amper één km hiervandaan.

Bij het binnen komen ontdek ik dat het bewuste voorschrift geduldig thuis nog op me wacht…
Hij woont amper één km hiervandaan. Geen probleem.

Mét het voorschrift vertrek ik opnieuw.
Hij woont amper één km hiervandaan.

Daar toegekomen blijk ik geld, noch bankkaart op zak te hebben. Terug dus.
Hij woont amper één km hiervandaan.

Met voorschrift én geld keer ik opnieuw richting apotheek.
Hij woont amper één km hiervandaan.
En met het piepkleine doosje terug naar huis.
Hij woont amper één km hiervandaan.

Lekker graag ontvangen.

Opa en oma baard likkebaarden.

Deze avond geeft Martine Tanghe, nieuwslezer-anker-icoon, een laatste journaal op TV1.
Ze is net 65 geworden en gaat op pensioen.
Al 42 jaar werkt ze op de nieuwsdienst. En ze doet het uitstekend, ik zal haar écht missen.
Ik ben nog geen dag tegen mijn zin komen werken“, wie kan dit beweren?
Ze spreekt perfect de moedertaal met warme stem en voor haar verzorgd taalgebruik ontving ze meerdere prijzen.
Haar leven ging niet over rozen, moeder kreeg borstkanker, Martine ook en verdween een jaar van het scherm, haar man stierf vorig jaar op korte termijn.
Ook op het scherm toonde ze empathie, daar waar het kon en mocht.
En last but not least, ik zat mijn eerste jaar met haar op kot.
Ik met een BV 🙂 .
Een fijn meisje met vooral een sterke wil.
Nu bereiken we samen ‘de leeftijd’. En zo is de cirkel rond, en vind ik een vlot excuus voor het startverhaal hierboven.

Straks om 19 uur weet je waar ik zit, in de luie zetel voor het scherm. Ze laat een leegte na, zoveel is zeker. Wie volgt?


De geschiedenis en het nu

Soldatenkerkhof Tyne Cot

De poort naar de Britse militaire begraafplaats staat open en bezorgt ons een indrukwekkend verstillende blik.

12 000 witte zerken als eerbetoon voor veel te jong gestorven mannen en mooie rode bloemen getuigen van een wreed verleden in de bloederige slag om Passendale, die net 100 dagen duurde.
Britten speken over het dal van het lijden (Passion Dale).

En toch staat de poort naar de vrijheid én de blauwe hemel voor ons terug open. Ook al voelen we ons deze dagen soms gevangen……

Fietsend doorheen de Westhoek, ontmoeten we groene weidse rust en de zachtwarme novemberzon.
Waar blijft de hete koffie?

Moeder en zoon in discussie. Overwegen we nog een bezoek aan het Duitse Cemetery in Langemark of kiezen we voor de (beloofde) ondergaande zon?

Duits kerkhof in Langemark

We komen er niet uit. Een compromis dringt zich op. En wat voor één!
Het wordt een beladen, maar prachtige dag, over verleden en heden, over toekomst en herkomst, over oud en koud, over natuurlijke rijkdom en Amerikaans dom, over walsen op de cosinus x + 1.

Een warme welkom van het enthousiaste kleine grut wacht ons op.

The circle of life

Er was eens, 70 jaar geleden, nog voor ik iets van leven wist, een hij die besloot zijn zij ten huwelijk te vragen. Zij antwoordde met ja, en ze leefden nog lang en gelukkig. Maar nu loop ik ver vooruit op de feiten. Mijn verhaal stopt hier nog niet.

Mijn ouders waren genodigden op het feest, zoals het toen (en nu nog) heette. De mannen waren vrienden, al enige jaren. Bij een trouwerij hoort een cadeau. Mijn ouders gingen het zoeken in de Provence, en vonden ‘hun ding’. Het hoorde bij de tijdsgeest, bij de Franse sfeer, bij wat zij en hopelijk de ontvangers leuk vonden.
Hij en zij kregen kinderen, vier in totaal.
Mijn ouders kregen kinderen, vier in totaal.
Hun dochter en ik worden beste vriendinnen.
Ook al kom ik er als kind geregeld aan huis, mij is het cadeau nooit opgevallen. Als kind hecht je geen waarde aan ‘prullerijen’. Ik had er totaal geen weet van.
Vriendin en ik verliezen elkaar uit het oog, zoals zo vaak wanneer kleine kinderen het huis én onze aandacht opeisen. We leiden een eigen leven, weg van de thuisstad, ver weg van elkaar.

Hij en zij dragen grote zorg voor het geschenk, ook toen hij er niet langer was, bleef het als pronkstuk op haar kast staan.
Tot ook zij vertrekt naar het eeuwige leven.

Ondertussen vinden vriendin en ik elkaar onverwacht terug, en rakelen de oude vriendschap terug op.
Zij ruimt het ouderlijk huis op, een emotionele klus, met vallen en opstaan.

Gisteren zag ik vriendin terug, ze heeft een verrassing voor me mee, het 70-jaar-oud Provencaals kruikje met 8 kleine potjes, onbeschadigd, met veel liefde ooit gegeven én verzorgd. Van ouder aan ouder, doorgegeven nu van dochter aan dochter. Wat ooit door de handen van mijn ouders ging, lang voor ik leven kende, krijgt hier nu na al die jaren een plaatsje op de kast, niet toevallig een erfenis van de eigen thuis.

Ontroerd krijg ik het in handen, speciaal voor mij heeft vriendin het bewaard.
De emotionele waarde is heel groot, net zoals het retro-aspect.
Het is een prachtig geheel, met een lange geschiedenis.

Als vriendin me dan ook nog een lange brief bezorgt, ooit heel empathisch geschreven door mijn eigen moeder aan haar moeder bij het overlijden van haar man, raak ik even de kluts kwijt. Dat handschrift, die mooie sierlijke letters, die lieve woorden, want schrijven kon ze!, ondertekend met haar naam…..

Als de klokken der herinnering luiden, wordt het Zondag in het hart (Peter Sirius)

Tussen twee werelden

Is het echt al vijf jaar geleden dat ik  mijn definitief afscheid van het schoolse leven vierde en  door collega’s in bloemen, ballonnen én cadeautjes  werd gezet?
Een verrassend nieuw  tijdperk stapte ik in, onzeker, gemengde gevoelens, twijfelend, verlangend naar en terugkijkend op, was het niet te vroeg, zou het ooit wennen?
Tempus fugit, fijn dat ik mee vlieg, maar ook de jaren razen mee.
De dag blijft me bij alsof het gisteren was.

De wit-roze hartenwens heb ik volgzaam proberen in te vullen, dag na dag, in school leer je toch vooral gehoorzamen?

Naadloos sluit hier het prachtige boek bij aan.  ‘Tussen twee werelden”  van Franco Faggiano, een Italiaanse journalist, die houdt van schrijven en lange, eenzame wandelingen door de bergen. Sfeervol, heel sterk!
Zoals ik ben overgestapt van een druk, altijd bezig bestaan naar de rustige pensioenwereld, verhuizen hier vader en (pleeg)zoon vanuit het gejaagde Milaan naar een stil huis in de Piemontse Alpen.

Graag laat ik  fijne herinneringen in gedachten stromen aan  Piemonte met de Vespa in een ver – zo voelt het toch- verleden!

Zijn dochter leidt een totaal ander leven en gaat studeren in het buitenland. Vader probeert hopeloos het gemis van zijn overleden vrouw een plaats te geven, de pleegzoon heeft het Aspergersyndroom.
Met rust laten is de boodschap, elkaar toelaten in het verdriet en de opgesloten wereld.
Oké, soms zijn we een beetje antisociaal, we hebben nog niet helemaal de moed die nodig is om de strijd aan te binden met onvoorspelbaarheid, maar per saldo kunnen we het goed met elkaar vinden.”
Aanvankelijk verdragen ze elkaar, maar de band tussen hen wordt doorheen het boek steeds sterker, liefdevoller, er ontstaat een mentale groei in beide karakters, omringd met  prachtig Italiaans berglandschap.
Het verhaal op zich speelt geen grote rol, twee mensen leveren een innerlijke strijd om de ware ik te zoeken, ook vinden ze die andere ik, elkaar, het boek ontroert.
Een oprecht, sober, stil leven, met vragen en antwoorden, met ver- en bewondering, met vallen en opstaan.

Dochter (die moeder is verloren): “Na een zwaar verlies heeft iedereen zijn nooduitgang. Ik heb er met iedereen over gepraat, ik heb het mijn vrienden verteld, ik heb het gedeeld, zodat de last minder zwaar werd. Maar jij hebt alles binnengehouden, dus heeft de pijn zichzelf bevrucht en zich uitgebreid.
Vader : “Als je onverwacht zo’n groot verdriet moet verwerken, is isolement de eerste natuurlijke schuilplaats die je vindt, en lijkt dat een uitstekend beschermend schild
Dochter : “Jij zonderde je niet alleen af, je groef ook nog eens greppels om je heen. De Grand Canyon…. Nu heb je de greppels dichtgegooid…. Klopt het dat je tot rust bent gekomen?
Vader : “Daar heb je gelijk in, al bekijken we die rust van dag tot dag. Dat is onze regel
Vader : “Ben jij gelukkig?”
Dochter : ” Ik probeer het te zijn, ik zoek, pas me aan, experimenteer, doe mee, en soms vertrouw ik op het lot en het geluk. Ik struikel en soms raak ik gekwetst, maar ik ga door. Ik geloof dat je om gelukkig te zijn….in beweging moet blijven om te zorgen dat er mooie dingen kunnen gebeuren. Ik weet niet of ik gelukkig ben, maar ben redelijk tevreden en dat is op dit moment genoeg.”

De auteur heeft zich sterk bevraagd over het Aspergersyndroom via twee bevriende neuropsychiaters, die net als hij de bergen eindeloos verkennen. Ook via veel jongeren met dit syndroom, hij noemt ze “oprechte, onopgesmukte mensen, soms een beetje narrig, maar altijd verrassend.”

In het dorp Sansicario heeft het personage Daniele Bermond (zijn naam in het boek én ook in werkelijkheid)  een vakantieboerderij Barba Gust, waar de zoon zijn (boek)dagen doorbrengt én die echt bestaat
Dus ben ik even gaan googelen, en heb gevonden.
http://barbagust.com/agriturismo/

Alleen al omwille van de schitterende sfeer in het boek, zou ik een logement daar met plezier smaken.

 

 

 

L L L L

Welke raad we onze  22-jarige ik zouden willen meegeven, met de wijsheid van de voorbije jaren in pacht?
De vraag wordt onverwacht op tafel gegooid.
Vele kilometers zitten in de fietsbenen, polders, vergezichten,  stille dorpjes en de brede Westerschelde worden gesmaakt. Paal grenst aan het Verdronken Land van Saefthinge. de kleine haven valt grotendeels droog bij eb.
Eb en vloed, de getijden in het leven.
Vorige week nog vaarde de nieuwe, grootste (ter wereld) Koreaanse containerreus Algeciras er voorbij, 400 meter lang, met plaats voor 24000 containers. Ongelooflijk!
We hebben het schip  -jammer- gemist.

Enthousiast worden we meegetroond naar een mooi plekje op het ruime terras van ’t Schor. Klik. Een schitterend gelegen paviljoen.
Er is een kleine ‘maar’, de elektriciteit is uitgevallen, geduld is een schone deugd. We hebben tijd zat.
Het prachtige uitzicht helpt. De babbels razen over en weer, eerst droog, de tongen komen losser bij een frisse fruitige Kriek en iets zwaarder voor de mannen, de koelkasten hielden dapper vol, nog even later vindt ook de uitgehongerde maag zijn meug. We lachen, eten, babbelen, halen herinneringen op, genieten en plots is daar die filosofische vraag, vlotjes, voor de vuist weg.

Hij zou ambitie intomen om meer écht aanwezig te zijn bij vrouw en kinderen.
Waar bij de kinderen tijd vaak ontbrak, investeert hij  nu volop in de kleinkinderen. Maar het verleden blijft wringen, hij ligt er soms wakker van, ondanks de rijkdom van een fantastische loopbaan, twee uitgegeven boeken en vier prachtige dochters.

Zij zou de job in de verpleging niet meer opgeven voor de carrière van de man. De voldoening van eigen prestaties, buiten diezelfde 4-koppige meisjeskroost en het huishouden om, heeft ze hard gemist.
Ik weerleg even, ze is creatief, sociaalvoelend. Het komt uit haar diepste hart.

Hij wil de jongere ik de raad geven vaker de sprong te wagen. Hij liet de ambitie juist meer los, omdat hij vooral een aanwezige papa wilde zijn. Hij zou meer middenweg zoeken, laat nu zijn aspiratie los in de nieuwe hobby, maar blijft een zeer aanwezige papa en opa.

En ik? Lieve L, je staat aan het begin van een heel nieuw leven, een spannend nieuw leven, een verrassend nieuw leven. Je kan en moét niet overaltijd perfect zijn, noch voor jezelf, noch voor de ander, til andermans zwaarte niet mee op je smalle schouders, aanvaard wat je overkomt, ook de ontgoochelingen en tegenslagen, leer ermee leven, en blijf genieten, want ook daar ben je een krak in.
Leef als een kind, ik geef je graag mijn vierkoppige L mee. Laat Los Leef Licht.

wp-15922388413234499941859379878029.jpg
Geen ontgoocheling omdat door Corona de voetjes nu niet in het water kunnen….. 

Nu ben ik toch lichtjes benieuwd of jullie ook zo’n goede-raad-dingetje willen meegeven aan je jonge ik? Hebben vrouwen niet de naam van nieuwsgierige Aagjes?

 

Als leven lijden wordt

Ik loop verloren in de vele berichten, ben volledig opgeslorpt, volg de media tot in de kleinste details.

Het proces van Tine Nys.
Ik leef mee, wellicht te intens, maar ik kan niet anders.
Tien jaar geleden kreeg zij “de” euthanasie,  waar mijn bloedeigen zus heel lang heeft naar gestreefd. Haar werd het niet gegund, waardoor ze uiteindelijk verplicht werd tot een gruwelijke, jarenlang durende zelfdoding. Het klinkt contradictorisch, maar zij moest beleven hoe een zelfdoding twee volle jaren kan blijven aanslepen.
Wij, de ouders, de zus, de broer, ondergingen mee, en haar zo hopeloos weten, was ontzèttend pijnlijk.
Oude wonden worden nu terug open gereten, niet dat ze ooit volledig genazen, maar de tijd hielp de scherpe randjes slijten.

Net zoals Tine zat mijn zus middenin de pubertijd toen ze het heel moeilijk kreeg, ze ontdekte dat de wereld anders in elkaar zat dan ze had gehoopt, ze begreep maar niet waarom en hoe , ze was een intelligent meisje, een strevertje, ze wilde vooral goed doen voor haar omgeving, ambities waren soms te hoog gegrepen, de ontgoocheling was dan groot, want enig perfectionisme was haar niet vreemd.
Alles heeft ze uitgeprobeerd, medicatie, een hele resem dokters, nog meer psychologen en psychiaters, tot opname toe.
Haar doodswens werd er alleen maar sterker door.
Zonder reden, ze wilde hier simpelweg niet langer zijn.
Niemand leek haar te begrijpen, niemand kon helpen, van euthanasie was toen nog geen sprake.
Aarzelend vroeg ze me de nodige pillen, ik wist niet hoe èn kon het ook niet…. , wilde er voor haar zijn….

In de krant lees ik: ‘Tenslotte is dit ook een beetje het proces van de psychiatrie. Tine Nys is jarenlang behandeld geweest, intensief en adequaat. Toch bleef haar lijden duren…..
Psychiaters en psychologen buitelden over elkaar heen om te zeggen dat Tine borderline had en geen autisme, of autisme en geen borderline, of een beetje van allebei. Maar een therapie die aansloeg, hebben ze haar niet of niet meer kunnen bieden. Dat is het echte drama van heel dit verhaal”.
Ook bij mijn zus volgde nooit een echte diagnose, en leek iedereen elkaar tegen te spreken. En datzelfde verhaal hoor ik nog geregeld  in mijn omgeving.
Een moeilijke materie, dat brein.

Helaas, er lopen meerdere Tines rond. Ik lees in DS-magazine het droevige verhaal van Eva, het loopt parallel met dat van mijn zus. Allen waren ze ‘getekende vrouwen met veel capaciteiten‘……. ‘Ze wilde gelukkig zijn. Helaas de perfectionistische vorm van geluk, waarvan je weet dat die onbereikbaar is’
………
Als er al gezocht werd naar een verklaring, dan was het binnen het gezin. We werden op het matje geroepen, zo voelde het‘. Ook wij, broers en twee zussen moesten in gesprek gaan, samen met onze ouders, die het zo goed meenden. Wij genoten een veilige, warme thuis, en toch…. en toch….
Een blijvend schuldgevoel achtervolgde, als een schaduw, mijn ouders de rest van hun leven.

De vader van Eva ‘Ik voelde me vooral slecht omdat we als ouders zo weinig betrokken waren bij de opnames. We werden gedoogd. tegelijk raakten we ontgoocheld in onze verwachting dat al die artsen en therapeuten haar zouden helpen. Therapie is mooi op papier, wat stelt het in praktijk voor? Er is te weinig tijd en te weinig personeel voor individuele begeleiding, iets waar Eva nood aan had
Dit konden de woorden van mijn ouders zijn geweest…..

Nu staan hier drie dokters terecht voor gifmoord in het assisenproces, op plaatsen waar andere moordenaars en zware criminelen hen ooit voorgingen.
Dokters die Tine uit het lijden hebben verlost, wellicht doordacht en empathisch.
Indien mijn zus die dokters indertijd had gevonden, was haar lijdensweg minder gruwelijk geweest, net zoals die van ons.

Ik probeer te oordelen, noch te veroordelen, ik ken noch Tine, noch Eva, maar mijn zus mocht ik 27 jaar kennen, met ups en downs. Ondanks alles, hoorde je haar zelden klagen, haar véél te grote empathie en streven naar het perfecte geluk werden letterlijk haar dooddoeners, en dit zonder enige hulp van buitenaf, ze deed het (twee keer) moederziel alleen….

Ik heb veel respect voor prof Wim Distelmans.  “Ik ben erg kwaad, ik probeer me in te beelden hoe die artsen zich nu moeten voelen

Ik apprecieer heel erg jullie reacties, maar ga wellicht niet terug reageren.
Bij dit delicaat onderwerp hoort volledige vrijheid van meningsuiting.

 

Er hangt….

mist
….. veel mist in deze dagen
verdriet, gemis, in vlagen
het pijnlijke afscheid her-beleven
tussen herinnering en verlies zweven
de bron van thuis ontwricht
mijn keel knijpt bitter dicht
en dan heel onverwacht
overwint liefde dubbelzacht
fijn om er voor mij te zijn geweest
een veilige warmte die teer geneest
de mist trekt op heel diep in mij
dankbaar her-denk ik blij
ik zal in hun voetsporen treden
affectie delen uit m’n verleden
buiten blijft de mist halsstarrig hangen
maar onbevangen
bewandel ik tevreden gangen

lang leve Leuven

De Hoge Hoed  speelt een lied voor mij, of beeld ik het me in en hang ik enkel de narcist uit?

20191116_1711416407366435916363996.jpg

 

Zomaar, langs de kant van de weg, de piano op rollers.
Zijn muziek klinkt betoverend mooi, asociaal wurm ik me naar de frontlinie om hem alléén in beeld te krijgen.  Zijn schouders en rug poseren strak. Hij kijkt niet op of om, verdrinkt in het melodische spel .

In Leuven snuiven we pure nostalgie, naar lang vervlogen tijden, intense jaren van vrijheid, blokstress en  niet-en-wel-ware-liefde ontdekken én smaken. We waanden ons  dé grote wereldverbeteraars, toogdiscussies  leken van kapitaal belang en zolang het geen ochtend werd, voelden we ons niet au sérieux genomen.

Op de Oude Markt ontdek ik prachtige authentieke trapgevels.
Vreemd….nooit gezien vroeger??
Leuven genieten vanuit een andere hoek met wisselende ‘wijzere’ look.

Het Groot Begijnhof dateert uit de dertiende eeuw. Vier eeuwen geleden woonden er nog 400 begijnen, nu kuieren we gezapig  door de  hobbelige kasseiensteegjes (ai, mijn moeilijke voeten…)  en pleintjes, doorkruist door snelstromend water.
In 1962 kocht de universiteit het woonerf op onder voorwaarde dat er dringend  gerestaureerd werd. Tegenwoordig wonen er oud-studenten, professoren, buitenlandse onderzoekers. We horen er bitter weinig Nederlands.
De mini-stad in de stad. Serene rust, eenvoud, een fijn hoogtepunt op onze dag.
Sinds 1998 staat het -verdiend- op de lijst van Werelderfgoed van de Unesco.
Eerlijk? We hebben er geld en verplaatsing voor over hebben om daar een vaste stek te bemachtigen. Maar dromen zijn bedrog…. vaak toch….

20191116_145507396697181876859442.jpg
Begijnhof Leuven, een fotogenieke plek