de waarheid

komt uit de kindermond.
En daar de kleintjes zelf nog niet kunnen schrijven, en oma net wel, en zij misschien vergeten, maar oma kan ‘vereeuwigen’,  en zij nog zo heerlijk spontaan zijn, en oma op de woorden let, en zij….., en oma…..

Joepi, we gaan op reis!’

‘Is het nog ver rijden?’ (na twee van de 130 km)

‘Omaaaaa, ik heb buikpijn’ (ventje wil  een koekje?)

‘Omaaaaa, ik heb nog meer buikpijn’ (ventje verveelt zich op de lange rit?)

‘Omaaaaa, ik moet overgeven’ (daar trapt deze oma niet in, maar zoekt wel een zakje)

‘Help omaaaaa’ (ventje spuwt auto, oma en zichzelf onder. Oma vindt drie zakjes mét gat, bij het vierde zakje -rijkelijk te laat- ontbreekt dit – gelukkig)

‘Omaaaaa, ik wil andere kleertjes’. (uiteraard, ventje, als opa kan stoppen op een parking. Maar deze oma heeft niet veel extra mee….)

Oma, het stinkt hier‘ (dat gaat wel weg, troost ik het andere ventje, het blijft dapper geuren…)

‘Wat een groot vakantiehuis?’ (we bewonen slechts één kamer, vier bedjes op rij)

‘Dit is zo’n leuke dag, omaaaaa’

‘Omaaa, ik durf niet in het sprookjesbos’ (Toch wel ventje, sterke opa en dappere oma gaan jullie beschermen)

‘Zo leuk in de Effeling’ ( neen ventje, met t)

‘Dat wil ik ook zien’ , ‘oma, nog een keer’, ‘zo superleuk opa’, ‘dit is de leukste dag van mijn leven’, ‘gaan we daar ook nog op?’, ‘krijgen we een ijsje?’, ‘mag ik op het paardje?’ en ‘oei oma, dat gaat op en neer’

‘Vuur en waterdolfijnen’ (hij bedoelt fonteinen)  ‘zo mooi!’ 

‘Moeten we nu al gaan slapen’ (het is pikkedonker buiten en veel te laat)

‘Met vier in bed’ (omgekeerd, in vier bedden)

‘Ik ga niet kunnen slapen, oma, na zo’n leuke dag’ (Toch wel ventje en ik hoor hem ronken)

‘Hoe heet dat oma’ en ‘mogen we echt zelf kiezen?’ (dat heet ontbijtbuffet)

‘Mag ik nog een croissantje hallen?’ (Ja hoor ventje, maar dan moet je hem ook helemaal opeten)

‘Gaan we terug naar de Effeling’ (Neen ventje, met t. Vandaag gaan we naar een speelboerderij

‘Is het ver rijden?’

‘Ga ik terug overgeven?’ (twee keer neen)

‘We gaan toch nog niet haar huis?’

‘Hier zijn ze rijk, oma, een grooooote binnen-, buitenspeeltuin en knusselzolder’ (met t, ventje, en opletten voor je armpje in de gips)

‘Ik zal helpen opletten, oma’ (ventje zonder gips)

‘Ik wil een verkeerslicht knusselen’ (met t, ventje. Opa zal nagels slaan en houtjes bewerken, jij mag schilderen)

‘Gedaan’ (maar neen, ventje, je moet veel meer kleurtjes geven) ‘Maar oma, ik wil gaan spelen’ (oké hoor, ventje, maar niet te wild, denk om je arm en broertje zal meedenken)

‘Oma, wil jij nog iets knusselen voor broertje, dat morgen drie jaar wordt?’ (ja hoor ventje, met t, handige oma zal een poging wagen)
‘Omaaaa, ga jij het verven ook? Wij spelen liever buiten’ (oké dan maar)
‘Oma, je slaat de nagels krom’ (oma kan ook niet alles he, oma en nagels, geen handige combinatie, maar ik fiks wel iets voor het broertje)

IMG-20180820-WA0000

 

‘Oh super oma, wat ben jij goed’ (de pluim doet goed, na 20 schuine nagels, 2 blauwe duimen, een half uur zweten en 2 splinters (met t) en ondanks handjes die niet op zijn plaats blijken te zitten. Het is een sprookjespop, ventjes!)

‘Gaan we hier nog lang blijven oma? Het is hier suuuuuperleuk’

‘ Krijgen we een ijsje, opa, ik zweet’

‘Opa, kom je helpen duwen?’

‘Oma, we hebben gevoetbald met die kindjes daar’

‘Oma gaan we kijken naar de fietsjes’ (een mountainbike -traject voor kinderen)

‘Mag ik ook proberen?’ (ja hoor, ik zal helpen bij die eerste te steile helling)

‘Oma, het is echt moeilijk hoor, ik wil geen tweede keer’ (hoeft niet hoor ventje, je bent nog iets te klein, en broertje slaakt een ‘oef’ met dank aan zijn gebroken armpje, hij hoeft geen poging)

‘Gaan we nu al naar huis?’

‘Is het nog ver rijden?’ (na 2 van de 100 km)

‘Het was superleuk, oma! Het was superleuk, opa!’

‘Mogen we nog een nachtje thuis logeren?’ (ja hoor ventjes, en morgen vieren we dan het feestje van het broertje dat drie wordt en nog niet mee mag, want ‘met vijf in bed’ lukt net niet)

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Friese, maar geen frisse sfeer.

“Pensioen is nooit meer echt vakantie hebben”. Hum, hier genieten we toch nog échte vakantie. Onze Thule fietsendrager doet het nog steeds perfect, ook na -tig keren op en af de trekhaak te zijn gehesen.

En weer trekken we richting Nederland, officieel naar  Fryslân, waar de taal een apart karakter heeft.

Onderweg, in de koele airco van de auto, ontdekken we hoe veel te  rosse bermen goudgeel glanzen in de zon, hoe vroege herfstkleuren de bomen nu reeds verven, hoe een magische fictie van rijden doorheen steppe en toendra ons overvalt.

Manlief kwam enige tijd geleden thuis met ‘de Flair’. Help, wat vang ik hiermee aan??
De aanbieding voor een hotelovernachting in Epe (noordoostelijk deel van de Veluwe) is echter wél een kans om ons gepland reisje naar het Noorden uit te breiden met een dagje extra. En als het hotel op deze hete dagen dan middenin de bossen blijkt te liggen, is een besluit snel genomen.

In Hattem overvalt ons pure nostalgie, ooit waren we daar  samen met vier ouders en zes kleine kinderen op vakantie in  huisjes, die via een tussenschuifdeur tot één geheel  samensmolten. We beleefden er drukke, maar fijne vriendendagen.

We fietsen doorheen het Drents-Friese Wold. Een zalige beschutting tegen de onbarmhartige stralen van de zon van 2018. Doorheen de bossen, langs de vaak verbrande heide die weigert paars te kleuren, langs bosmeren en fascinerend mooie zandverstuivingen. De hitte zorgt voor een woestijn-impressie, én die vinden we heerlijk. Ook al zwerven we zwoegend en zwetend.
Als de fiets van onze vrienden een schakelprobleem vertoont temidden die verzengende hitte, schiet ik vlug nog een fotootje, ook al slaagt mijn smartphone er niet in enig dieptezicht te geven aan de zandhopen.
Ik voel me gloeiend warm bij het zien van  dit schitterend zanderig natuurwonder.

20180806_165742.jpg

 

Op de heetste dag van het jaar presteren we 66 gevarieerde kilometers via de Paterswoldsmeerroute. Gewapend met liters water moeten we toch telkens bijtanken op elk onverwacht terras onder de bomen, waar we onze tweede adem zoeken.
We kunnen het niet opbrengen even in Groningen af te stappen voor een stadsbezoek, we zoeven erdoorheen om zo voor onszelf een klein waaiertje te creëren. En of het lukt??

Zuivere zeelucht, schitterende duinen, golvende weggetjes,  weidse vergezichten, de maagdelijke golven op Ameland verademen. We kunnen niet het hele Waddeneiland  door fietsen, de stevige wind steekt meerdere stokjes in onze wielen.
En ja, dat ben ik, moederziel alleen op het grootse strand. Grashelmen wuiven me toe.

 

20180808_163338.jpg

 

Die avond rijden we naar  de herberg de waard van Terwaard. Een fraaie locatie, een parel aan de Waddenzee. Robuust eikenhout geeft elke kamer een uniek design, het uitzicht op de kerktoren (jawel met bijhorend klokkenspel) bekoort en verstoort.
Het avondeten is minstens een ster waard. Verrukkelijke, lokale, kraakverse en smaakvolle schilderijtjes worden geserveerd op handgemaakte borden met thema ‘vlas’, door een charmante ober van Italiaanse afkomst, waarbij onze vrienden -die de Italiaanse taal vlot beheersen- hun hart kunnen ophalen. Ook het Nederlands beheerst hij bijna perfect na twee jaar in dit land. We worden culinair verwend, in delicieuze  watten gelegd door ober en kok.
Genieten in de hoogste graad.
Een aanrader in het kwadraat.

De temperaturen worden doenbaar, we wagen ons nog aan de drie-pontjes-route in Grou, doorheen Friese watertjes en mooie landschappen. We ontspannen  op het terras aan het water, waar bootjes en zeilers ons te lang in de ban houden, waardoor we de laatste 13 km  in de gietende regen moeten doorspartelen.
We zijn vergeten hoe plenzende regen te fris aanvoelt, hoe deze onze kleren en schoenen helpt verzuipen. Nat tot op het bot  arriveren we bij de auto.
In alle onzichtbaarheid (?) omkleden we ons, de aangedampte autoruiten (met dank aan het vele vocht) houden nieuwsgierigen en argwanende politie op afstand, en besparen ons een naakt-boete.

Nog snel een fotootje van de openstaande brug in Drachten.
Het wachten krijgt zo een  poëtische tint.

20180809_123127.jpg

Wij zaten erbij en keken ernaar

Het oudste ventje wil vooral die  (erg lekkere!) bruine vlaai niet proeven.
Bah vies, ik ken dat niet en lust dat niet.”

We proberen hem te overtuigen, alle leugentjes om bestwil zijn welkom.
Romelu Lukaku eet dat ook graag en wordt er sterk van“.
Hij is, gezien de huidige tijd,  in een hevige voetbal-fan-fase en wie weet motiveert die man hem nu extra.

Het kleine broertje reageert, zo snel als hij kan : ” Ja J ,  Lukaku eet dat supergraag en wordt er ook zelfs bruin van”

dauwparels

20180624_113732

Vreugde in ’t land
de duivels winnen de wedstrijd
onze kater verliest zijn strijd
vijftien jaar lang
een lieve trouwe huisgenoot
ik hoor niet langer zijn miauw
om troost eten of aandacht
hij geeft geen kopjes meer
de tumor heeft hem de das omgedaan
hij mocht inslapen
heel simpel  heel eenvoudig
ik oefen me in  missen

We fietsen met vrienden
goede vrienden
doorheen het groene land
langs glinsterend water
dat zon helpt weerkaatsen
het grasveld met vele kleuren
wild-gezaaide bloemen
in open tuin
maakt stil
en helpt een fijn vers
over parels en dauw
en rijkdom en later
bezinken
zo mooi
zo kunstig
zo waar

 

King Georges

King Georges Agency creëert  inspirerende concepten  voor winkels, horecazaken en hotels. De hoofdzetel ligt in mijn stad, een tweede locatie bevindt zich in Amsterdam.
In een 1000 m² oude tapijtfabriek situeren de kantoren zich.

Het team besluit anderhalf jaar geleden een eigen café met een be-ziel-end interieur-design te bouwen op de benedenverdieping. Geen sprake van een hedendaagse Scandinavische stijl,  ik ben en blijf nochtans een vurige fan!
Er wordt gekozen voor een totaal vernieuwend concept.

Dit café won vorige maand zilver op de World Interior Awards, of lees het als ‘Oscar voor het tweede mooiste café in de hele wereld’.
Enkel Melbourne gaat “ons” voor.
En dit op amper 5 km fietsafstand….

Je beleeft er drie werelden : de grote 10 meter-lange bar in Irish Green (een heel zeldzaam marmer) is zonder twijfel de verrassende eye-catcher . Daarboven schittert de ‘carroussel’ van verlichting met trendy prints.
Vervolgens stap je de moderne versie van de Engelse bibliotheek binnen.
Om uiteindelijk in de urban jungle te belanden, waar vrolijke bloemen kleurrijk uit het plafond groeien.

king georges 2

Gezellige accenten, ontstaan uit een paar creatieve handen, kleden het geheel sfeervol aan, zoals de brandende kaarsen in oude wijnflessen met water en eucalyptus gevuld.
En de oude foto’s van King Georges himself, strategisch her en der opgehangen.
De bonte levendige bloemenpracht (ook al zijn ze niet echt) zorgt instant voor een vrolijk goe-gevoel bij het binnenkomen.

king georges

Samen met een vriendin geniet ik  een lekkere, ‘anders-dan-andere’ lunch met originele slaatjes, alles puur  gemaakt, je schept gewoon je eigen bord lekker vol.
De dessertjes zijn verrukkelijk vers, de thee smaakvol. En hier laten we het niet bij….

Voor herhaling vatbaar!
Nu nog op zoek naar medekandidaten 🙂

https://kinggeorgecafe.be/   roept!!

 

 

Nooit te oud om te leren!

bos en 3 ventjes

Een zon(nige lente)dag daagt deze oma uit …..

  • want kronkelende struiken  verleiden tot uuuuren vrolijk spelplezier.
  • want het rode broekje ontdekt verborgen hoekjes, waar het spannend verblijven is
  • want nog kale boomstammen kunnen  lentefris worden gekleurd én opgefleurd met zelfgemaakte takken.
  • want zwarte schapen zorgen niet alleen voor  oorverdovend gemekker, maar zijn vooral dikke kindervrienden
  • want (mutsjes)³ blijven vertederen

 

aPASSI(e)onata

Vijf enthousiaste kindjes krijgen nog snel een warme, winterse, wollige pyjama toegestoken om de koude, kille, kerstige nacht door te komen.
Ingesloten een ticket voor de nieuwe Apassionata-show ‘Companions of light’.

Her en der raap ik de papiertjes terug bij elkaar. “Oma toch, een kind leeft in het nu en ligt niet wakker van een toegangsbewijs voor een show die pas 76 dagen later doorgaat….”

75 dagen vliegen….

Rillerig staan oma en kleindochter op, na een koortserige, woelige nacht.
Neen toch, niet net nu we de volgende dag naar die show in Brussel gaan….

Dapper vervrouwen we ons.

We krijgen een boeiend spektakel,  betoverende scènes, een warm en teder vertoon, een poëtisch verhaal met passie, prachtige, met tijden onstuimige muziek, een ontroerend decor en decoratieve ontroering, adembenemende swings, wondermooie lichteffecten,  strelingen voor het oog en kippenvelmomenten op ons bord.

Alana blikt terug in het verleden, waarbij ze de opdracht krijgt over de hele wereld en in verscheidene tijdperken het vlammend licht te zoeken, om de wereld te behoeden voor de koude en eeuwige duisternis.
Ze ontdekt ‘de’ deugd : mededogen in Indië, geduld in China, moed  tussen de indianen en de cowboys, het plezier van delen  op een Spaans folkfestival en vreugde op het Braziliaanse carnaval.

De  dansers ont-roeren, de choreografie is prachtig, de paarden vertederen kunstig  het  sfeerbeeld, de dieren en  ruiters zijn aandoenlijk in sierlijke en soms gewaagde bewegingen.

Ben ik te kritisch als ik hier ook  de minpuntjes aanhaal?

  • Waarom wordt het verhaal enkel in het Frans verteld, waarbij de mystiek ons durft te ontglippen, laat staan bij de kinderen ….. en wordt dit bovendien nergens van tevoren vermeld?
  • Overvolle trams getuigen van een massa-evenement, maar dat proberen we dapper te doorstaan. Vorst Nationaal is groot, de massa politiemannen op de been intrigeert de kinderen. Waarom vraagt het systeem zoveel tijd en inspanning om  de beloofde tramtickets te krijgen, zonder in de rij te gaan drummen, of  zonder je te  ergeren aan de immense traagheid van de (al dan niet werkende) automaten, vooral met zicht op de steeds groeiende rij wachtenden…
  • Als het ijsje in de pauze hét topmoment wordt, is het spektakel voor een vierjarige misschien toch niet het ideale kerstcadeau?
  • Waarom is de snoep- en burgerverkoop zo alom aanwezig bij een poëtisch, mooi gebeuren?
  • Zijn paarden gemaakt voor dressuur?

 

 

 

 

 

 

Met de gids door Gent

Opa baard volgt voor het derde jaar de opleiding tot ‘gids in Gent’. Op zijn agenda staat binnenkort een echte gidsbeurt. Hij besluit te ‘voor-oefenen’.
Ik ben vrij en beslis   -last-minute,  vaak dé grootste meevallers-  om ‘voor-luisteraar’ te spelen.

We starten op de Vrijdagmarkt bij het Toreken. Grote ringen werden in de 17e eeuw gebruikt om  mislukt lijnwaad en laken ‘aan de schandpaal te nagelen’ , met als enig doel de vernedering van de kooplieden openbaar te maken.
Ik kijk omhoog, detecteer, maar ontdek vooral de recentere invulling van het gebouw, het poëziecentrum, een knusse ruimte met een grote waaier aan boeken en gedichtenbundels ‘onder het Toreken’.
Bij het binnenkomen bots ik op een prachtige staander met kaarten, waarin ik – totaal onverwacht- de postkaarten van zoonlief voor animaltails  aantref.  Ik ben ontzettend  fier en ontroerd als een lieve mevrouw  die kaarten koopt. Ze wordt terstond nog liever 🙂

Terwijl opa baard zijn gidsbeurt al een stuk verder voorbereidt, besluit ik daar ‘even’ rond te snuisteren. Die even groeien aan  tot 5 volle kwartieren.
Een heerlijke locatie,  schandringen én  tijd worden compleet vergeten.

Het telefoontje ‘waar blijf je’ vliegt me terug naar de realiteit. Ik kruip snel in mijn rol.

Het stadshuis en de -hallen (deze laatste worden de ‘schaapskooi’ genoemd, enige gelijkenis is me niet vreemd) vertonen  een analoge overkapping. Groot/klein, telkens 2.
20180117_172605

De 16e eeuwse Baudelokapel werd omgetoverd tot een gezellige  holy food market , waar de wereldkeuken wordt aangeboden. Een hip adresje.

We wandelen doorheen het Werrengarenstraatje, geen enkele Gentenaar kent het. Vraag liever naar het Graffitistraatje. Graffiti spuiten blijft illegaal. Daarom krijgen hier artiesten (en knoeiers) vrij spel. Je mag laag boven laag aanbrengen. De artiest handtekent niet, maar ‘tagt’ via een code.
Eerlijk? Ik zag al mooiere graffitikunsten.

Tijd voor een stopje. De “zes beste desserts van de wereld” vind je in New York, Lissabon, Florence, Istanbul,  Malaka én de Max in Gent. En daar enkel de Max binnen ons voetbereik ligt, testen we daar met veel plezier de smaakpapillen, net zoals de beaumonde indertijd. Sinds 1839 serveren ze er heerlijke ‘Brusselse’ wafels in ijzers op gas gebakken, binnen een origineel art nouveau decor.  Je moet wel vrij diep in de geldbeugel tasten, niets voor niets, maar ze zijn het waard!
Anders dan anders, daar gaan we voor! In de strip wordt het ‘geheime’ recept verklapt.

20180117_183452

Tenslotte nog even langs de kouter, elke zondag omgetoverd tot een botanische speelmarkt van bloemen en planten. Vandaag is het woens-zon-dag, toch bewandelen we bloemblaadjes, kunstwerken van Jessica Diamond in brons, gietijzer en messing.
Deze Amerikaanse dame haalde de mosterd in het gazon van het  middenpaneel van  het Lam Gods (van de gebroeders Van Eyck), en legde zo tevens de link naar de bloemenmarkt.

Met dank aan de gids om zoveel fraais te mogen ontdekken.

20180117_183723

Corpus en Scheveningen

Een impulsieve beslissing kleurt de grijze dag!
Vrijdag besluiten we  twee dagen erop uit te trekken, vooral met de beloofde zon als gezelschap,  zaterdag en zondag zijn we écht weg,  we bollen 200 km ver  met de klein-dochter en -zoon. Verveling in de auto vangen we handig op.

We doen het zoals ‘de echten’,  zoeken én vinden  hals over kop een kindvriendelijk hotel in Leiden.
20180114_101640

Van buitenaf heeft het logement niet veel  te bieden. Een (te) groot ‘bedrijfswaardig’ gebouw verwelkomt ons. Binnenin charmeren echter de sympathieke speelruimte, het zwembad, de riante eetruimte met schildpadjes, waterfonteintjes,  gezellige rieten stoelen en de royale vierpersoonskamer. Een welkomstcadeau voor de kleintjes verrast.
De kinderen vinden alles su-per.

20180114_120736

We maken een spectaculaire ‘reis door de mens’, een wandeling door het eigen lijf.
Met de (vaak grappige) audioset en een verwachtingsvolle kriebel in de buik roltrappen we het donkere gat, de knie,  binnen.
We wandelen doorheen het kloppend hart, wanen ons een doldriest bloedvat, verliezen de weg in onbezoedelde longen (‘nooit ga ik roken, oma!!’) , ruiken een rottend gebit (‘altijd ga ik mijn tandjes grondig poetsen, opa‘), pluizen samen met de kindjes de weg van eicel en zaadcel tot bevruchting in 3D-projectie uit, genieten bloemengeuren, verbleken even als onverwacht de bewegende zeteltjes ons driftig doorheen de aders helpen stromen.
Zo wordt de 7e verdieping in 55 boeiende minuten bereikt, waar een prachtig uitzicht over Leiden en een gezond drankje en hapje ons bekoren.
Er is nog ruimschoots tijd om via testen, vragenronden en spelen interactief  een schat aan informatie te ontdekken over gezondheid, gedrag en ook  illusie van het menselijk lichaam en geest.
We zijn te gast in CORPUS.

20180113_170229

 

De nacht, een uitgebreid ontbijtbuffet, een zwempartij, een looptraining in de fitnessruimte  verder, besluiten we de stralend blauwe lucht en blakende zon van Scheveningen op te zoeken.
We  ‘Pierewaaien‘, zoals Edward het zo beeldend vertelt.
Met ingehouden adem zien we het ‘kleine ventje’ in de verte aarzelen bij zijn gewaagde bungyjump, de adrenaline – waar we de vorige dag boeiend over leerden- raast doorheen zijn (en ook ons) lichaam. De man torent 60 m boven de zee uit, en raakt bij het springen het water net niet. Een fascinerend schouwspel!
Nooit ga ik dit durven, oma!’  ‘Groot gelijk, meisje’. 
Opgelucht halen we terug adem, waarvan we ondertussen ook het proces als geen ander begrijpen.
Het reuzenrad met vergezicht over de zee, de prachtige duinen, uitgestrekte stranden, speelse honden die de angst voor het woelende water overwinnen, we willen het allemaal nog beleven, maar…… er is geen tijd meer, plicht roept…… besluit ….. hier komen we terug. ‘Super , opa en oma!’

20180114_142916