Ramses wist het al

Het huis kleurt wit, vele bloemen stralen haar ’s ochtends een fijne dag toe.
De lage kast kaartjes-vol, hier is iets aan de gang, de hele week leeft ze ernaar toe, of toch niet?, weer een jaartje extra op die teller?!
Het roze glaasje en de lekkere hapjes met vriendin hebben haar zalig verwarmd.

20191114_1306483447021230872806610.jpg

Buiten waait een ijzige wind in flinke sprint
De ober is attent en verwent.
De hapjes verrassen en overklassen.
Het eten ruikt heerlijk begeerlijk.
Stemmig herfstlicht zorgt voor sfeer, smaakt naar meer.
Het glaasje rosé duur, puur  maar perfect op temperatuur.
Ze nipt met kleine teugen en verankert in het geheugen.

Het onverwachte mailtje van een stille bloglezer ontroert, haar ogen worden vochtig, complimentjes doen wonderen, kunnen overdonderen.

Toegestuurde fotootjes van de reizende zoon en lief lief in het ruwe, ijskoude, Engelse natuurgebied charmeren, enthousiasmeren, zij nipt de hete thee, geniet mee, warmte daar in ijskoude sneeuw.

De baksteen op de maag blijft baas
dromen over terug naar toen wordt een waas
Dapper slikt ze dat traantje weg
herkauwt en omlijnt de pech
Plots dringt Ramses Shaffy binnen
Ze zal deze storm overwinnen.
Ze gaat mee
recht in de  wilde zee
De tijd zal keren
aanvaarding leren

Als ’t stormt rond je schip
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een wilde zee
Want de macht is te groot
En te klein is jouw boot
En de tijd zal ’t getij weer keren
…………………
Als ’t stormt in je hart
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een wilde zee
Zet het anker niet uit
Red niet je huid
Want de tijd zal ’t getij weer keren
Als ’t stormt in je hoofd
Ga mee, ga mee

En als je prachtige melodie wil genieten, luister hier :

 

 

 

uit het oog maar niet uit ’t hart

incollage_20191005_1746150441984069637913308604.jpg
vandaag  weer tot bij jou geweest

blij verlangend en vooral bedeesd
reeds voor de achtste keer op rij
jaar in jaar uit frank en vrij
daar in het  ruime herfstig bos 
laat ik de vriendschap los

met vijven staan we om je heen
jij houdt ons op de been
we dromen even samen weg
door dal en berg geluk en pech
de pech die werd jouw deel
woorden stokken in m’n keel
je was zo jong zo mooi zo heel erg lief
de kanker greep je als een vuile dief
moedig vocht je als een leeuw
het mocht niet baten werd een schreeuw
ik mis je nog zo hard
uit het oog maar niet uit ’t hart

de lunch verzacht en maakt ons dankbaar
voor zoveel vriendschap met elkaar
verdriet verwaait nu herfstig zacht
het leven lonkt en lacht
ik ruik graag geur en pracht
jij geeft intense kleur en kracht

Laat pijn uit het verleden wegspoelen als voetstappen op het strand. (Tao Meng)

………., een greep uit de ingrediëntenlijst van vijf drukke, maar fijne dagen.”
(https://omabaard.wordpress.com/2019/04/22/alles-blijft-alles-gaat-voorbij-alles-blijft-voorbijgaan/)

Ik schrijf over een heerlijke vakantie, en lees even heerlijke reacties.
Nagenieten  en herbeleven!, maar toch rest dat donker greepje, een greepje dat ik ‘vergat’ te beschrijven, in de hoop het voorgoed te verbannen.
De herinnering is niet fijn, en nog steeds voel- en grijpbaar.

Het is nacht, het kleine ventje geraakt verstrikt in de jeuk, de windpokken zorgen voor spastische bewegingen, een stoer gevecht tegen niet krabben, niet aanraken.
Ontelbare keren neem ik hem mee  de woonkamer in, waar nacht-TV  zinnen en   hevige jeuk poogt te verzetten, hij ligt gespannen in mijn armen, maar weet met zichzelf geen blijf. Ik troost, doe een poging tot, hij kermt, kreunt en roept, poedertjes noch zalfjes helpen, terug het bed in, waar alles zich herhaalt en blijft herhalen.

Na drie uren veldslag leveren vallen zijn oogjes onrustig toe, hij blijft schudden en bewegen in de zetel, maar het eentonige nachtbeeld krijgt hem langzaam maar zeker in de greep.

Ik ga alvast zijn bedje opdekken, lakens keurig leggen, om hem terug over te brengen. Langzaam buig ik  voorover, en verlies  -volledig onverwacht- de controle over mijn spieren.
Een hevige kramp houdt me langdurig in zijn macht, met heel veel kracht, middenin de nacht, ik versmacht.
Ik ken het en herken, een onverklaarbaar, nooit gediagnosticeerd verschijnsel, waar ik ondertussen reeds 27 jaar voor dokter, in alle hoeken van het land, Google heb ik grenzeloos doorsnuisterd, alternatieve therapieën eindeloos geprobeerd, ontelbaar veel neurologen passeerden de revue, maar het gedrocht blijft me volgen als een ongenaakbaar donkere schaduw.
De pijn neemt het rationeel denken van me over, ik lig  in een verwoestende kronkel en wacht, wacht tot enige beweging weer mogelijk is en ademhalen weer een fait divers kan worden.

pijn
de pijn in al zijn kleuren

Het ventje ligt te woelen op de zetel, ik hoor hem zuchten, schudden en verbijten.
Hij heeft geen benul waarom oma zo lang weg blijft, maar wacht geduldig tot we beiden- doodop en groggy- het bed terug  opzoeken.
Opgelucht hoor ik  zijn ronken, en wacht ook zelf op de verlossende slaap.

Het monster waakt  dreigend over me, elke uitbarsting overspoelt me met  radeloosheid.

Maar de volgende dag staan we samen , ik, mijn schaduw  en het kleine ventje blij maar vermoeid op en beleven vrolijk de dag, zijn jeuk verstilt, het kreunen verstomt, mijn wanhoop en pijn ook …. in een iets trager tempo.
Ik moet  aanvaarden, ‘het’ heeft weer eens overwonnen, ‘het’ vraagt tijd om spieren weer te lossen….

Alles blijft voorbij gaan….en ik spring en huppel weer (hum 🙂 )

 

 

 

de stormachtige (zon??)dag

20180923_142728.jpg

ik ben en blijf  familiemens,
vandaar mijn immer-wens
ontsponnen uit meisjesdromen
om geregeld samen te komen

met de ganse bende van  zus en broer
gaan we  op eet- en babbeltoer
met 33 namen op de lijst
zijn we allen afgereisd
naar de gezellige, droge? zaal
een super-fijn verhaal
van grotendeels dezelfde genen
omringd door nat en hagelstenen

bij onze ouders ligt het prille begin
dit verlies hakt er vaak flink in
zij plantten het familiegevoel
’t zijn herinneringen waar ik in krioel
en vaak verloren loop
gedachten in de knoop

ooit woonden we met zes
op hetzelfde thuisadres
de helft is nu nog hier
tokkelend op het familieklavier
daaruit ontsprong de hele stamboom
hij sijpelt rustig door, de kostbare stroom

we hebben samen blij genoten
dus wil ik  heel graag quoten
 heerlijk prettige mensen van groot naar klein
die uit het goede hout gesneden zijn 🙂
de regen kon ons echt niet deren
om vele lekkernijen  te souperen
en achteraf te concluderen
dat w’in een dol-fijn tafereel verkeren

 

 

dauwparels

20180624_113732

Vreugde in ’t land
de duivels winnen de wedstrijd
onze kater verliest zijn strijd
vijftien jaar lang
een lieve trouwe huisgenoot
ik hoor niet langer zijn miauw
om troost eten of aandacht
hij geeft geen kopjes meer
de tumor heeft hem de das omgedaan
hij mocht inslapen
heel simpel  heel eenvoudig
ik oefen me in  missen

We fietsen met vrienden
goede vrienden
doorheen het groene land
langs glinsterend water
dat zon helpt weerkaatsen
het grasveld met vele kleuren
wild-gezaaide bloemen
in open tuin
maakt stil
en helpt een fijn vers
over parels en dauw
en rijkdom en later
bezinken
zo mooi
zo kunstig
zo waar

 

een belevenis!

Ik kende het niet en zal het nooit her-kennen. Een belevenis op zich, vooral voor de omstaanders. Man- en zoonlief, broer en zus,  beleven een angstige dag met vrouw,  moeder en zus.
Drie hoofdletters TGA kan ik nog net onthouden, en dat betekent veel 🙂

Mijn hersens geven onverwacht forfait, ik las een dagje onwetendheid in, en dat komt me – achteraf bezien- goed uit op dat moment. Toch blijft de onzekerheid, het angstige gevoel dat de geest het lichaam op zo’n grillige manier in de steek kan laten.

Het syndroom werd ontdekt en kreeg  een naam rond mijn geboortejaar. Slechts  5 op 100 000 mensen worden hiermee geconfronteerd. Eureka, ik ben een zeldzaamheid!

Twee ochtendzinnen bij een vroeg  telefoontje ontketenen deze verstandsverbijstering. ‘Ik heb slecht nieuws’ en ‘………..’
Dé uitlokkende factor voor 15-uur-afwezigheid. Mijn hersens beschermen me voor de harde klap. In een poging me te sparen, verwijderen ze mijn korte-termijn-geheugen voor één dagje. Ik functioneer, bespreek wat moet gebeuren, reageer normaal, maar kan niets meer opslaan, ik begrijp de wereld rondom me niet, ik ben chaos en toch ook weer rust. Mij overkomt niets. Ik stel eindeloos dezelfde vragen, manlief antwoordt met datzelfde eindeloos geduld, maar mijn hersenpan lijkt overvol, ik slorp niets meer op.

De symptomen zijn verontrustend, ik ga richting  spoed , waar beslist wordt om me drie dagen binnen te houden, onderzoek na onderzoek is mijn lot, meer dan de helft ontglipt me, was ik er bij??

Tot……. de verpleger me voor de vijfde keer vraagt hoe ik heet, en ik me geïrriteerd  afvraag wanneer hij terug normaal gaat doen, ik vertelde het hem immers al 5 keer?!
Of is hij dan zo vergeetachtig?
Neen, ik kom zélf weer terug op de wereld, de dag is in de/mijn mist gegaan, de nevels trekken langzaam op, ik kan weer woorden opnemen in mijn beveiligd brein,  het slot geraakt los, ik kom weer tot de realiteit, ook al doet die zoveel pijn.

De neuroloog stelt me gerust met de moeilijke woorden ‘transiënte globale amnesie’.
Vriend Wikipedia verklaart :

Transient global amnesia (TGA) is een geheugenverlies met als kenmerk dat het tijdelijk is, maar vaak wel totaal voor een bepaalde periode in het verleden. 

Het gaat niet gepaard met verminderde verstandelijke- of zintuiglijke vermogens. Een patiënt heeft een min of meer duidelijk begrensd “gat” in zijn herinnering. Maar weet goed wie hij/zij is, kent zijn omgeving, spreekt beslist geen wartaal ….

Het geheugenverlies herstelt zich in de meeste gevallen na enige tijd vanzelf  en de patiënt en zijn omgeving blijven achter met de vraag over de oorzaak. Die is niet met zekerheid bekend.

Na bijna twee maand slaag ik erin hier over te denken en schrijven, heeft het laatste restje angst me verlaten, begrijp ik wat niet te begrijpen valt, besef ik dat de hersens een ongelooflijk spannend brein kunnen geven, dat ze me gewoon wilden vrijwaren van hard verdriet, al komt de realiteit daarna natuurlijk even ruw binnen.

Man en zoon vertellen over die dag, over mijn never-ending-vragen, keer op keer, steeds dezelfde, over de hilariteit die dit scenario in een grappig toneelstuk zou kunnen teweeg brengen, maar die zij enkel beleefden als angst om ‘ons mama wordt gek’, ‘werd ze nu in één moment dement’ en ‘help, wat overkomt ons hier’….

Maar…. ik kan het navertellen, ja!, met dank aan wat mijn omgeving me verhaalt, want voor mezelf blijft die dag een on-beleefde dag. Ik telefoneer in de vroege ochtend én ontwaak op de spoed in de late avond…..en tussendoor stap en babbel ik…..

Als de huisdokter – zelden komt een huisdokter dit tegen in zijn praktijk- me 2 weken  later doet geloven dat hij het fenomeen kent (waar de specialist grote vragen bij heeft) en me daarbij met veel schrik terug naar huis stuurt over een ‘verkleind brein’ en ‘versnelde kansen op dementie’,  slaat de paniek compleet op hol, terug in datzelfde brein,  en slaag ik er echt niet langer in de modale vrouw te spelen. Gelukkig is er de neurologe die me gerust stelt en de onwetende huisdokter stil  ‘vervloekt’.

Een ware belevenis! Maar ik kan het nog na-schrijven in begrijpelijke taal, het brein is terug van weggeweest! Eureka!

Loesje