als woorden toekomst voorspellen….

Vandaag kwam ik toevallig een heel mooie foto tegen, met ontroerende woorden :

tekst bij overlijden
muurschildering in Doel van Dichter Dirk De Boeck

Deze tijd van het jaar is voor mij nu later, het later waarvan ik vreesde dat het me niet zou inhalen.
De tranen van toen verwoord ik nu als heel lieve herinneringen.

Dat jullie er voor ons zijn geweest is ongelooflijk mooi, jullie allen.

De regen kan me niet deren
ik mag op liefde teren
jullie blijven op m’n netvlies gebrand
constant, charmant, elegant
de zondag ga ik vieren
mijn week in kleur versieren

Als leven lijden wordt

Ik loop verloren in de vele berichten, ben volledig opgeslorpt, volg de media tot in de kleinste details.

Het proces van Tine Nys.
Ik leef mee, wellicht te intens, maar ik kan niet anders.
Tien jaar geleden kreeg zij “de” euthanasie,  waar mijn bloedeigen zus heel lang heeft naar gestreefd. Haar werd het niet gegund, waardoor ze uiteindelijk verplicht werd tot een gruwelijke, jarenlang durende zelfdoding. Het klinkt contradictorisch, maar zij moest beleven hoe een zelfdoding twee volle jaren kan blijven aanslepen.
Wij, de ouders, de zus, de broer, ondergingen mee, en haar zo hopeloos weten, was ontzèttend pijnlijk.
Oude wonden worden nu terug open gereten, niet dat ze ooit volledig genazen, maar de tijd hielp de scherpe randjes slijten.

Net zoals Tine zat mijn zus middenin de pubertijd toen ze het heel moeilijk kreeg, ze ontdekte dat de wereld anders in elkaar zat dan ze had gehoopt, ze begreep maar niet waarom en hoe , ze was een intelligent meisje, een strevertje, ze wilde vooral goed doen voor haar omgeving, ambities waren soms te hoog gegrepen, de ontgoocheling was dan groot, want enig perfectionisme was haar niet vreemd.
Alles heeft ze uitgeprobeerd, medicatie, een hele resem dokters, nog meer psychologen en psychiaters, tot opname toe.
Haar doodswens werd er alleen maar sterker door.
Zonder reden, ze wilde hier simpelweg niet langer zijn.
Niemand leek haar te begrijpen, niemand kon helpen, van euthanasie was toen nog geen sprake.
Aarzelend vroeg ze me de nodige pillen, ik wist niet hoe èn kon het ook niet…. , wilde er voor haar zijn….

In de krant lees ik: ‘Tenslotte is dit ook een beetje het proces van de psychiatrie. Tine Nys is jarenlang behandeld geweest, intensief en adequaat. Toch bleef haar lijden duren…..
Psychiaters en psychologen buitelden over elkaar heen om te zeggen dat Tine borderline had en geen autisme, of autisme en geen borderline, of een beetje van allebei. Maar een therapie die aansloeg, hebben ze haar niet of niet meer kunnen bieden. Dat is het echte drama van heel dit verhaal”.
Ook bij mijn zus volgde nooit een echte diagnose, en leek iedereen elkaar tegen te spreken. En datzelfde verhaal hoor ik nog geregeld  in mijn omgeving.
Een moeilijke materie, dat brein.

Helaas, er lopen meerdere Tines rond. Ik lees in DS-magazine het droevige verhaal van Eva, het loopt parallel met dat van mijn zus. Allen waren ze ‘getekende vrouwen met veel capaciteiten‘……. ‘Ze wilde gelukkig zijn. Helaas de perfectionistische vorm van geluk, waarvan je weet dat die onbereikbaar is’
………
Als er al gezocht werd naar een verklaring, dan was het binnen het gezin. We werden op het matje geroepen, zo voelde het‘. Ook wij, broers en twee zussen moesten in gesprek gaan, samen met onze ouders, die het zo goed meenden. Wij genoten een veilige, warme thuis, en toch…. en toch….
Een blijvend schuldgevoel achtervolgde, als een schaduw, mijn ouders de rest van hun leven.

De vader van Eva ‘Ik voelde me vooral slecht omdat we als ouders zo weinig betrokken waren bij de opnames. We werden gedoogd. tegelijk raakten we ontgoocheld in onze verwachting dat al die artsen en therapeuten haar zouden helpen. Therapie is mooi op papier, wat stelt het in praktijk voor? Er is te weinig tijd en te weinig personeel voor individuele begeleiding, iets waar Eva nood aan had
Dit konden de woorden van mijn ouders zijn geweest…..

Nu staan hier drie dokters terecht voor gifmoord in het assisenproces, op plaatsen waar andere moordenaars en zware criminelen hen ooit voorgingen.
Dokters die Tine uit het lijden hebben verlost, wellicht doordacht en empathisch.
Indien mijn zus die dokters indertijd had gevonden, was haar lijdensweg minder gruwelijk geweest, net zoals die van ons.

Ik probeer te oordelen, noch te veroordelen, ik ken noch Tine, noch Eva, maar mijn zus mocht ik 27 jaar kennen, met ups en downs. Ondanks alles, hoorde je haar zelden klagen, haar véél te grote empathie en streven naar het perfecte geluk werden letterlijk haar dooddoeners, en dit zonder enige hulp van buitenaf, ze deed het (twee keer) moederziel alleen….

Ik heb veel respect voor prof Wim Distelmans.  “Ik ben erg kwaad, ik probeer me in te beelden hoe die artsen zich nu moeten voelen

Ik apprecieer heel erg jullie reacties, maar ga wellicht niet terug reageren.
Bij dit delicaat onderwerp hoort volledige vrijheid van meningsuiting.

 

Er hangt….

mist
….. veel mist in deze dagen
verdriet, gemis, in vlagen
het pijnlijke afscheid her-beleven
tussen herinnering en verlies zweven
de bron van thuis ontwricht
mijn keel knijpt bitter dicht
en dan heel onverwacht
overwint liefde dubbelzacht
fijn om er voor mij te zijn geweest
een veilige warmte die teer geneest
de mist trekt op heel diep in mij
dankbaar her-denk ik blij
ik zal in hun voetsporen treden
affectie delen uit m’n verleden
buiten blijft de mist halsstarrig hangen
maar onbevangen
bewandel ik tevreden gangen

Ramses wist het al

Het huis kleurt wit, vele bloemen stralen haar ’s ochtends een fijne dag toe.
De lage kast kaartjes-vol, hier is iets aan de gang, de hele week leeft ze ernaar toe, of toch niet?, weer een jaartje extra op die teller?!
Het roze glaasje en de lekkere hapjes met vriendin hebben haar zalig verwarmd.

20191114_1306483447021230872806610.jpg

Buiten waait een ijzige wind in flinke sprint
De ober is attent en verwent.
De hapjes verrassen en overklassen.
Het eten ruikt heerlijk begeerlijk.
Stemmig herfstlicht zorgt voor sfeer, smaakt naar meer.
Het glaasje rosé duur, puur  maar perfect op temperatuur.
Ze nipt met kleine teugen en verankert in het geheugen.

Het onverwachte mailtje van een stille bloglezer ontroert, haar ogen worden vochtig, complimentjes doen wonderen, kunnen overdonderen.

Toegestuurde fotootjes van de reizende zoon en lief lief in het ruwe, ijskoude, Engelse natuurgebied charmeren, enthousiasmeren, zij nipt de hete thee, geniet mee, warmte daar in ijskoude sneeuw.

De baksteen op de maag blijft baas
dromen over terug naar toen wordt een waas
Dapper slikt ze dat traantje weg
herkauwt en omlijnt de pech
Plots dringt Ramses Shaffy binnen
Ze zal deze storm overwinnen.
Ze gaat mee
recht in de  wilde zee
De tijd zal keren
aanvaarding leren

Als ’t stormt rond je schip
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een wilde zee
Want de macht is te groot
En te klein is jouw boot
En de tijd zal ’t getij weer keren
…………………
Als ’t stormt in je hart
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een wilde zee
Zet het anker niet uit
Red niet je huid
Want de tijd zal ’t getij weer keren
Als ’t stormt in je hoofd
Ga mee, ga mee

En als je prachtige melodie wil genieten, luister hier :

 

 

 

uit het oog maar niet uit ’t hart

incollage_20191005_1746150441984069637913308604.jpg
vandaag  weer tot bij jou geweest

blij verlangend en vooral bedeesd
reeds voor de achtste keer op rij
jaar in jaar uit frank en vrij
daar in het  ruime herfstig bos 
laat ik de vriendschap los

met vijven staan we om je heen
jij houdt ons op de been
we dromen even samen weg
door dal en berg geluk en pech
de pech die werd jouw deel
woorden stokken in m’n keel
je was zo jong zo mooi zo heel erg lief
de kanker greep je als een vuile dief
moedig vocht je als een leeuw
het mocht niet baten werd een schreeuw
ik mis je nog zo hard
uit het oog maar niet uit ’t hart

de lunch verzacht en maakt ons dankbaar
voor zoveel vriendschap met elkaar
verdriet verwaait nu herfstig zacht
het leven lonkt en lacht
ik ruik graag geur en pracht
jij geeft intense kleur en kracht

Laat pijn uit het verleden wegspoelen als voetstappen op het strand. (Tao Meng)

………., een greep uit de ingrediëntenlijst van vijf drukke, maar fijne dagen.”
(https://omabaard.wordpress.com/2019/04/22/alles-blijft-alles-gaat-voorbij-alles-blijft-voorbijgaan/)

Ik schrijf over een heerlijke vakantie, en lees even heerlijke reacties.
Nagenieten  en herbeleven!, maar toch rest dat donker greepje, een greepje dat ik ‘vergat’ te beschrijven, in de hoop het voorgoed te verbannen.
De herinnering is niet fijn, en nog steeds voel- en grijpbaar.

Het is nacht, het kleine ventje geraakt verstrikt in de jeuk, de windpokken zorgen voor spastische bewegingen, een stoer gevecht tegen niet krabben, niet aanraken.
Ontelbare keren neem ik hem mee  de woonkamer in, waar nacht-TV  zinnen en   hevige jeuk poogt te verzetten, hij ligt gespannen in mijn armen, maar weet met zichzelf geen blijf. Ik troost, doe een poging tot, hij kermt, kreunt en roept, poedertjes noch zalfjes helpen, terug het bed in, waar alles zich herhaalt en blijft herhalen.

Na drie uren veldslag leveren vallen zijn oogjes onrustig toe, hij blijft schudden en bewegen in de zetel, maar het eentonige nachtbeeld krijgt hem langzaam maar zeker in de greep.

Ik ga alvast zijn bedje opdekken, lakens keurig leggen, om hem terug over te brengen. Langzaam buig ik  voorover, en verlies  -volledig onverwacht- de controle over mijn spieren.
Een hevige kramp houdt me langdurig in zijn macht, met heel veel kracht, middenin de nacht, ik versmacht.
Ik ken het en herken, een onverklaarbaar, nooit gediagnosticeerd verschijnsel, waar ik ondertussen reeds 27 jaar voor dokter, in alle hoeken van het land, Google heb ik grenzeloos doorsnuisterd, alternatieve therapieën eindeloos geprobeerd, ontelbaar veel neurologen passeerden de revue, maar het gedrocht blijft me volgen als een ongenaakbaar donkere schaduw.
De pijn neemt het rationeel denken van me over, ik lig  in een verwoestende kronkel en wacht, wacht tot enige beweging weer mogelijk is en ademhalen weer een fait divers kan worden.

pijn
de pijn in al zijn kleuren

Het ventje ligt te woelen op de zetel, ik hoor hem zuchten, schudden en verbijten.
Hij heeft geen benul waarom oma zo lang weg blijft, maar wacht geduldig tot we beiden- doodop en groggy- het bed terug  opzoeken.
Opgelucht hoor ik  zijn ronken, en wacht ook zelf op de verlossende slaap.

Het monster waakt  dreigend over me, elke uitbarsting overspoelt me met  radeloosheid.

Maar de volgende dag staan we samen , ik, mijn schaduw  en het kleine ventje blij maar vermoeid op en beleven vrolijk de dag, zijn jeuk verstilt, het kreunen verstomt, mijn wanhoop en pijn ook …. in een iets trager tempo.
Ik moet  aanvaarden, ‘het’ heeft weer eens overwonnen, ‘het’ vraagt tijd om spieren weer te lossen….

Alles blijft voorbij gaan….en ik spring en huppel weer (hum 🙂 )

 

 

 

de stormachtige (zon??)dag

20180923_142728.jpg

ik ben en blijf  familiemens,
vandaar mijn immer-wens
ontsponnen uit meisjesdromen
om geregeld samen te komen

met de ganse bende van  zus en broer
gaan we  op eet- en babbeltoer
met 33 namen op de lijst
zijn we allen afgereisd
naar de gezellige, droge? zaal
een super-fijn verhaal
van grotendeels dezelfde genen
omringd door nat en hagelstenen

bij onze ouders ligt het prille begin
dit verlies hakt er vaak flink in
zij plantten het familiegevoel
’t zijn herinneringen waar ik in krioel
en vaak verloren loop
gedachten in de knoop

ooit woonden we met zes
op hetzelfde thuisadres
de helft is nu nog hier
tokkelend op het familieklavier
daaruit ontsprong de hele stamboom
hij sijpelt rustig door, de kostbare stroom

we hebben samen blij genoten
dus wil ik  heel graag quoten
 heerlijk prettige mensen van groot naar klein
die uit het goede hout gesneden zijn 🙂
de regen kon ons echt niet deren
om vele lekkernijen  te souperen
en achteraf te concluderen
dat w’in een dol-fijn tafereel verkeren

 

 

dauwparels

20180624_113732

Vreugde in ’t land
de duivels winnen de wedstrijd
onze kater verliest zijn strijd
vijftien jaar lang
een lieve trouwe huisgenoot
ik hoor niet langer zijn miauw
om troost eten of aandacht
hij geeft geen kopjes meer
de tumor heeft hem de das omgedaan
hij mocht inslapen
heel simpel  heel eenvoudig
ik oefen me in  missen

We fietsen met vrienden
goede vrienden
doorheen het groene land
langs glinsterend water
dat zon helpt weerkaatsen
het grasveld met vele kleuren
wild-gezaaide bloemen
in open tuin
maakt stil
en helpt een fijn vers
over parels en dauw
en rijkdom en later
bezinken
zo mooi
zo kunstig
zo waar