Pure plagiaat

Via facebook ontdek ik deze origineel, sprekende foto met bijhorende tekst.

De combinatie van de geïnspireerde foto en eenvoudige, niet poëtische woorden vind ik zo waar, zo mooi, zo fijn, zo spiritueel, zo dood-gewoon, zo ….., dat ik deze hier graag even deel.
Vooral zonder enige gevoel voor melo-drama.

Niets komt dus van mezelf, ik kan niet meer echt uitdokteren wie dit nu voor het eerst heeft geschreven, ik deel dus gewoon ‘die ander’, maar ‘vet’ de zinnen die me aanspreken als tip-voor-elk-moment.

42310198_1151324441682162_4089672871478034432_n

 

Elke seconde verlaat iemand deze wereld.
Leeftijd heeft er niets mee te maken.
We staan allemaal in deze lijn zonder het te beseffen.
We weten nooit hoeveel mensen voor ons in de rij staan. 
We kunnen niet uit de rij stappen om vervolgens weer achteraan te sluiten
Niemand kan deze rij vermijden.

Dus…. terwijl we in de rij staan te wachten 

Laat momenten tellen.
Maak het verschil.
Pleeg dat telefoontje
Stel prioriteiten.
Maak tijd.
Geef mensen het gevoel dat ze er toe doen. 
Laat je stem horen.
Maak de kleine dingen groot.
Laat iemand glimlachen. En vooral je zelf 

Maak die verandering.
Zet jezelf bovenaan het prioriteiten lijstje.
Zorg ervoor, dat je mensen vertelt dat ze geliefd zijn.
Wees er zeker van, dat je nergens spijt van hebt.
Heb lief.
Sluit Vrede zover het mogelijk is.
Zorg dat je er klaar voor bent.

Deze wereld laat je achter je, met de wens dat je 
nog graag 5 minuten extra zou willen hebben . 
Word elke dag wakker met het besef dat het leven een geschenk is
En haal er het beste uit
En leef je leven zoals jij dat wilt en niet hoe andere jou willen zien 

de stormachtige (zon??)dag

20180923_142728.jpg

ik ben en blijf  familiemens,
vandaar mijn immer-wens
ontsponnen uit meisjesdromen
om geregeld samen te komen

met de ganse bende van  zus en broer
gaan we  op eet- en babbeltoer
met 33 namen op de lijst
zijn we allen afgereisd
naar de gezellige, droge? zaal
een super-fijn verhaal
van grotendeels dezelfde genen
omringd door nat en hagelstenen

bij onze ouders ligt het prille begin
dit verlies hakt er vaak flink in
zij plantten het familiegevoel
’t zijn herinneringen waar ik in krioel
en vaak verloren loop
gedachten in de knoop

ooit woonden we met zes
op hetzelfde thuisadres
de helft is nu nog hier
tokkelend op het familieklavier
daaruit ontsprong de hele stamboom
hij sijpelt rustig door, de kostbare stroom

we hebben samen blij genoten
dus wil ik  heel graag quoten
 heerlijk prettige mensen van groot naar klein
die uit het goede hout gesneden zijn 🙂
de regen kon ons echt niet deren
om vele lekkernijen  te souperen
en achteraf te concluderen
dat w’in een dol-fijn tafereel verkeren

 

 

muizenissen

4a2a716872b6caf93928bc34d82e7f2d

Oma, ik moet je iets geweldigs vertellen
ja, lieve meid, ik luister graag
ik ben niet langer de grootste van de klas
 twee jongens zijn nu groter
ben je dan niet fier op je figuurtje
neen oma, ik wil dat niet
omdat iedereen het ziet
ik wil niet de grootste zijn
ik vind apart zijn gewoon niet fijn

 

Amper negen is ze
en wil nu al opgaan in de kudde
vooral niet anders zijn
lopen op de middellijn

Het blijft door m’n hersens malen
z’is om door een ringetje te halen
en toch briest reeds van alles door dat hoofdje
wat vriendjes denken
hoe woorden misschien krenken
hoe ze wil verdwalen
in de massa
niet wil uitblinken, noch wil falen

 

Doden komen tot leven

De zoon vertelt hoe hij in Indonesië een man, één doodsjaar oud, heeft bezocht.
Ik schrik en vind het eng klinken.

Gisteren zag ik de documentaire  van Lieve Blancquaert.
De laatste reeks van de drieluik over het leven : Birth Day; Wedding Day en nu dus ook Last Days.
Ik kan haar best smaken, ze fotografeert treffend, spreekt aangenaam, én  heeft mijn voornaam!

Last Days zijn de enige zekerheid voor élke mens, daar horen verhalen, rituelen, beelden, angsten, verdriet bij. Cultuurverschillen zijn vaak groot.

Ik nam  afscheid van meerdere lieve mensen. Heel graag wilde ik dicht bij hen zijn, maar telkens opnieuw werd het een harde confrontatie en kon ik me niet verzoenen met dit laatste onbeweeglijke beeld. Ze lagen er nochtans mooi en naturel bij.
Maar die ijskoude huid en gesloten ogen zorgden  telkens voor een schokeffect, dat ik moeilijk kon verteren en dat hardnekkig in mijn hoofd blijft malen.

Gisterenavond dus zag ik het ‘anders’ : op het Indonesische eiland Sulawesi bewaren ze de doden, soms gedurende meerdere maanden tot jaren. De gebalsemde lijken zijn niet dood, maar ziek en worden thuis opgeborgen in open kisten, krijgen eten, nieuwe kleren, aandacht en liefde, ze worden gekoesterd en verzorgd, ze leven samen in en met het gezin.
Het eerste zicht was erg luguber,  vaak was er  al enige ontbinding merkbaar.

Mensen sterven pas op de begrafenis, die gepaard gaat met een groots ritueel.
Dierbaren worden liefdevol ‘opgekuist’, mooi gekleed. Nog een laatste foto met de dode tussen hen in wordt getrokken, buffels worden geofferd op een wrede manier  als ‘vervoersmiddel naar de overgang’.
Dan gaan ze definitief de kist in, voorzien van eten, geld en cadeautjes.
Hele families worden geplaatst in de rotsholte.
Twee man is  9 maand bezig met het uitbeitelen van een holte van 2 bij 1.5 m. Om dan nog te zwijgen over de vele gangen naar  de voorouders.

Ze begraven de baby’s in bomen, omdat ze nog te gemakkelijk kunnen beïnvloed worden door boze geesten.

Soms moest ik de ogen sluiten, de ‘levende doden’ waren akelig om zien, de buffels werden afgeslacht met een kapmes door de keel en het duurde even voor ook zij echt dood waren.

En toch, toch vond ik het iets ‘troostends’ hebben, je als dode nog écht geliefd voelen (zonder weten)  in het ouderlijke huis. Doden horen daar bij het gewone leven, kinderen hebben geen angst, er blijft nauw contact. Er wordt gestreeld en gesproken.

Wij baren onze doden op in lijkenhuisjes, het schept afstand.

Nog altijd heb ik  ergens spijt dat ik mijn eigen vader niet hier thuis heb gehouden, die paar dagen voor de begrafenis. Nooit is deze optie voorgesteld, ik had geen flauw benul van die mogelijkheid en was ook een tijd (letterlijk) van de wereld.
Maar dit blijft sluimeren…. Kunnen we niet beter natuurlijk leren omgaan met de dood?

Eenzaam en geborgen

Ooit werd me geleerd om nooit met ‘ik’ te starten in een opstel, een verhaal, een verhandeling. En toch doe ik het, want ik heb het boek gelezen, ik ga een interpretatie geven, ik ga hier mijn gevoelens  proberen neer te schrijven. Even ‘ik’, zonder de ander.
Zes maal “ik”….., straks vind ik mezelf nog belangrijk…

Het einde van de eenzaamheid” van Benedict Wells. 

Om de inhoud te kennen, moet je het gewoon lezen. Ja doen!
In een heel kleine notendop toch het verhaal : drie kinderen leven hun eigen paradijsje, tot beide ouders een ongeluk krijgen (hierover wordt heel weinig geschreven) en ze allen jong wees worden. Dit gebeuren tekent hun leven, vooral Jules (de jongste, de hoofd- en ik-persoon)  blijft zich hierachter verschuilen en ondergaat gelaten  de eenzaamheid, hij heeft immers “een excuus”. Zijn zus verdwaalt in een sex-, drugs- en een carpe-diem-leven, de oudste zoon vertegenwoordigt de ratio, de rust, de ‘wijze’ broer.
Ze kennen allen een hechte samenhorigheid in het verdriet, de pijn en vreugde. En toch verteren ze  elk op een  andere manier.

Ik (weeral ‘ik’) lees échte, hartverwarmende  liefde, er speelt pure eenzaamheid, die verdrongen of door-leefd wordt,  broers-zussen-liefde is tastbaar aanwezig, ook al vraagt het even tijd. Het verhaal is doorspekt van emoties, zonder ooit de sentimentele toer op te gaan. Zijn schrijfstijl is eenvoudig en realistisch, net zoals de houding van de hoofdpersonages, ik (her)lees traag en door-voel, want wil vooral niets missen in het verhaal over vroeger en nu. Soms zijn situaties herkenbaar, maar altijd (be)grijpbaar.
Zijn wij de architect van ons leven (zoals Bart Peters deze morgen nog toevallig op de radio verkondigde) of blijven we de gevolgen dragen van ons verleden?

Ik weet het niet, wil het eigenlijk ook niet weten, ik hoef geen be/ver/oordeling als wat gebeurd is een al dan niet blijvende rol speelt, het verleden wis je niet uit, en afhankelijk van het karakter wordt de ene persoon er sterker door, en zal de ander zich laten gaan.

“Elk huisje heeft zijn kruisje” hoorde ik vroeger vaak thuis, waarop ik het  nooit kon nalaten aan te vullen met ‘maar niet elk kruis is even groot’.

Ik ben weer eens verdronken, ondergedompeld in een gevoelig, fijn leesbaar verhaal.
Een tip voor wie graag en hier mee leest.