Amfora en perikelen

De dag begint moeilijk. Vroeg opstaan is niet echt mijn ding. Ik blijf nog even soezen, wat inhoudt dat alles in een haastje-repje moet gebeuren, waar ik me dan wéér niet goed bij voel. Eigen schuld, dikke…. zeker? In race-modus fiets ik naar het station, waar ik bijna vergeet mijn (dure) fiets op slot te zetten. Gelukkig wijst de eerlijke fietsgebuur me op mijn vergetelheid. “Maar mevrouw toch, in deze tijd van….”, en mevrouw brengt dit stante pede in orde. Snel, snel, een ticket aan de automaat, er staat gelukkig geen kat, ook geen mens, voor me in de rij. Op de trein, die net het perron binnenkomt, is het puffen en blazen. Eindelijk rust met de Metro-krant en mijn smartphone om de allerlaatste instructies bij te lezen.


De conducteur komt langs, gewillig toon ik mijn senior-biljet. Als 65-plusser kan ik goedkoper reizen, gans het land door voor dezelfde prijs van amper 7,60 Euro.
Weeral…..”Maar mevrouw toch, dit ticket is niét geldig voor 9 uur”. Want ja, ik was vroeg op stap, niet geheel naar mijn gewoonte.
Ik verdrink me in excuses “Oh mijnheer, compleet vergeten” en met een charmerende glimlach “Ik was duidelijk te gehaast deze ochtend”…. Een waarheid als een koe.
“Mevrouw, dat zeggen ze allemaal. Sommige conducteurs laten het toe, ik dus éééécht niet. Ik ken de trucken van de foor. Sorry, maar dit wordt dus een stevige boete.”
Ik verdrink nog meer “Maar mijnheer, ik spreek éééécht de waarheid. Dit overkomt me nooit meer. Ik heb overigens een verminderingskaart van de kroostrijke gezinnen en daarmee zou ik voor die eindhalte amper 20 cent meer betalen.” Ik graai tussen mijn klein geld.
Hij wordt duidelijk boos en begint verwoed te tikken, hij wil controle uitvoeren.
“Je hebt gelijk. Maar toon me eerst die verminderingskaart.”
Ik begin te zweten, ik heb ze, heel zeker, maar ze zal toch niet in mijn andere handtas zitten? Ik zweet nog meer, want ik vind ze alvast niet….. De man wacht ongeduldig en kucht te hard, vele ogen van medereizigers zijn op mij gericht. Waarom heeft deze tas ook zoveel verborgen zakjes?
Eureka, ze komt boven. Fier toon ik hem mijn gelijk.
Met een “Goed voor één en slechts één keer” kom ik ervan af, de 20 cent blijft me bespaard. Boos trapt hij het af, hij verloor teveel tijd, die oudjes ook altijd….. Geamuseerde én medelijdende passagiers glimlachen. Het treintoneel maakt de slaperige ochtendspits klaarwakker. Ik zucht en verstop me achter mijn smartphone, geconcentreerd lezen lukt niet. In Gent Dampoort mag ik er gelukkig af, opgelucht sluip ik richting vrijheid.

Buiten straalt de zon. Dat is me ontgaan. Een wandeling in het drukke fietsverkeer langs het Coyendanspark met de vroegere Sint-Baafsabdij in haagbeuk, langs de Schelde en de school van de kleindochter brengen me tot rust. Ontspannen kom ik aan in het Sint-Baafshuis, waar de laatste lesdag van Amfora (klik) doorgaat. Het weerzien met de medecursisten is altijd een blij moment. Het voelt aan alsof we elkaar al jaaaaaren kennen.
We deden veel ervaring op, met veel huiswerk waar ik veel tijd in stak. Drie keer veel is veel.
De manier van schrijven kregen we onder de knie, met de nadruk op elk detail. De lesgeefster is en blijft journaliste. De commentaar was streng, maar rechtvaardig met blijvende milde ondertoon. We komen om te leren.
Mijn laatste ‘cliënte’ is een super lieve vrouw, die al een jaar in extra-time leeft, maar bewonderingswaardig positief blijft en geniet van elke dag die ze nog krijgt. Ze is ontzettend blij met het levensportret, door mij in een mooi boekje gegoten.
De laatste dag is intensief, we leren met sjablonen werken, foto’s toevoegen, kaders vullen met bliktrekkers, sober en toch expressief aanvullen. Terug die paniek, mijn laptop geeft forfait. Samen komen we tot rust, en herbeginnen vol goede moed.

Met lesgevers en ‘studenten’ gaan we iets drinken en napraten op het mooiste binnenpleintje van Gent, in de schaduw van het statige conservatorium en gebouwen met geschiedenis. De avond is lang en gezellig, de biertjes smaken fris. Telefoonnummers worden uitgewisseld, een nieuwe groepsapp staat op de planning. We zullen elkaar en de lessen missen.
Tevreden neem ik de trein terug naar huis, deze keer wél binnen de juiste uren en zonder vertraging. Een mens mag al eens chance hebben….

Het was een rijke ervaring, klaar nu voor het echte werk.

Op facebook

Lente en feest

Lang geleden dat we nog een lentefeest genoten. De zomer kondigde zich zaterdag heet aan, in het zweet probeerde ik de voorgenomen klusjes rond te krijgen. De bedoeling was een paar dessertjes te maken voor zondag. Ik had totaal geen besef van de hitte van een zoet bakkend wafelijzer. Zweetdruppels en ijsblokjes zorgden voor een minimale verfrissing.

De kleinste kleinzoon wordt groot. Te snel. Hij houdt wel van een feestje en grotere broer mag mee feestvarken zijn, want zijn beurt is zomaar overgeslaan, je weet wel…..

Een toffe locatie met veel groen en afkoelende bomen beschermen tegen malse regenbuien. Mals klinkt te mals. De kinderen storen er zich niet aan, net als de honden. Een doorregend glaasje Cava lest net zo goed de dorst.

Ik herinner me mijn eerste communie, een groot feest in een mooi roze kleedje met witte sokken in even witte schoentjes. Het was opletten geblazen want wit moest wit blijven. Nu zie ik vooral voetbaltenuetjes in alle kleuren van de regenboog, veel spelende kinderen en uitgelaten honden. Ongedwongen babbels tussen de vele slaatjes en desserten, in alle smaken en calorieën. Iedereen is vrolijk en vrij, en dat zorgt voor leuke babbels met minstens even leuke mensen. Kinderen gaan op speurtocht door de zolderkamers, in een niet zo ver verleden het toevluchtsoord van echte broeders, met naamkaartjes op de deur als stille getuigen. Stoere oma moet helpen angst onderdrukken en mag voorop. We sluipen en kruipen, tot mijn slechte ik een luide ‘boe’ niet langer kan bedwingen en kinderen rillen en trillen. Daarna breekt de chaos los, groot en klein brullen tegen alles wat spannend oogt. Het hek is van de dam, met veel lawaai bannen we spoken en geesten.

We eindigen met een mooi symbool. De eigenaar van het vogelopvangcentrum en vriend van de zoon komt toe met grote kooien, gedragen door nieuwsgierige kinderhandjes. Wat zit erin? Horen ze daar geen gefladder? De vogeltjes krijgen vrijheid, na weken van intensieve verzorging. Uit het nest gevallen kleintjes komen op eigen vleugels te staan. De kinderen helpen hen, soms met bange hartjes, in de nieuwe vlucht. Een piepklein eekhoorntje is de kers op de taart, gered uit de handen van boze klauwen kan het nu zijn eigen boom uitkiezen. De keuze is vlug gemaakt. Hij lijkt vastberaden.

Klein wordt groot.

Life all comes down to a few moments, this is one of them

De tijd vliegt snel, gebruik hem wel. Dé wijze raad van mijn moeder. Een cliché, maar oh zo waar. Ondertussen zit onze uitstap er weeral een week op. Vier fietsdagen Nederlands Limburg  stonden op het programma. Het beloofde geen denderend weer te worden, maar afzeggen was geen optie, nieuwe data zijn niet meer voorhanden, ondanks we alle vier de status van pensionado hebben bereikt.  Gewapend met regenjas, een paraplu die toch niet erg handig blijkt op de fiets en veel vervangkledij vertrekken we richting Tante Jet in Blitterswijck, waar een droog terras met zicht op de Maas en warme trui nog net lukt.

Drie veerboten en de fietsen varen en rijden ons doorheen het prachtige Maasduinengebied. De paarden in de enorme vlakte poseren dolgraag mee voor de foto. Drie man en een paardenkop op de zanderige heide.  Privacy naar onze vrienden toe verbiedt me deze beelden te publiceren, de knip-af-functie komt dus goed van pas. Jullie krijgen een ‘gekuiste versie’. Het paard weet van geen wijken, geniet ons dichte gezelschap graag.

Een onverwacht heerlijke thee-bloemen-tuin De Roode Vennen in Broekhuizen, verborgen tussen de lange grassen en struiken, trekt onze volle aandacht. De ‘unieke theebeleving’ is verrassend. Met kleine slokjes van puur genot slurp ik de Chai Tea Latte, een Indische thee van verkwikkende kruiden, vers bereid en afgewerkt met een scheutje gembersiroop. De quote op het theezakje met ‘Life all comes down to a few moments, this is one of them’ spreekt boekdelen. De compagnie laat zich niet verleiden, ondanks mijn lofzang, en houdt het bij een klassieke koffie. Moet je daarvoor een theetuin induiken?
We fietsen langs Acren en zijn kasteeltuinen. Tijdsgebrek en honger verhinderen een bezoek. Enkel voor de sanitaire stop is heel even kans. Achter de gesloten poort zien we nog een glimp van de tuin in Lottum, het Rozendorp waar prachtige bloemen onze ogen en neus strelen.

De volgende dag valt letterlijk in het beloofde water. Hooguit tien km fietsen we droog langs de Maas van Steyl naar Venlo. Steyl is een heel mooi kloosterstadje. De sobere Sint Michaël, pure stijl in Steyl, biedt troost én bescherming tegen opdringerige druppels. Tussen de buien door besluiten we toch om ons programma af te werken. De toffe botanische Jochumhof is dit waard. Langs kleine paden stappen we doorheen een beheersbare verwildering met prachtige bloemen, heesters en bomen. Sommige mensen noemen het ‘een rommelig geheel’, maar wij snuisteren er ontspannen, ontdekken bloemen met originele namen, die we even vlot weer vergeten. De overnachting in Oolderhof in Herten bij Roermond blijkt een goede keuze. Een klein appartementje zonder nachtelijk lawaai waar je noch moet koken, noch afwassen is altijd welkom op vakantie. Manlief snurkt er dus zalig op los.

De rit naar Roermond verloopt droog. De kathedraal getuigt van rijke pracht en het koor in het cursaal zorgt voor een stemmige sfeer. De inktzwarte lucht en de regenradar verwittigen voor een pittige plensbui. Hoognodig tijd dus voor een stuk aardbeientaart onder een groot tentzeil, dat blijkbaar een stevige portie nattigheid gemakkelijk trotseert. Het voelt vreemd aan, een spie taart om elf uur in de ochtend, maar volgens de Hollandse schone dochter niet vreemd in Nederland. Het smaakt zelfs naar meer, maar we hebben karakter. Het terras geeft zicht op het draaiend platform met beeldenspel, dat de show steelt op het uur, bovenop het stadshuis. De figuurtjes van Nicolas van Ronkenstein zijn de bouwmeester, de kleermaker, de nar, de papierschepper, de bisschop, de orgeldraaier, de smid en de vorstin met een verwijzing naar de historie van Roermond. De 49 klokken tellende beiaard klinkt als een vrolijke broeder Jacob.

Onderweg naar het witte stadje Thorn, rijden we langs de sluis Heel, waar net een immense containerboot en een grote boot boordevol oud ijzer, blinkend als zilver in de opgedoken zon,  wachten op het stijgende water. Indrukwekkend in die vrij nauwe doorgang.  
De oude kern van het witte stadje Thorn is een beschermd stadsgezicht, een overblijfsel van het vroegere gelijknamige miniatuur vorstendom. We parkeren onze e-bikes veilig met de nodige sloten aan elkaar vast. Het is er vrij druk. Terwijl wij ontspannen een ijsje genieten, worden de (afneembare, maar daar waren de eigenaars zich niet van bewust) fietscomputers van onze vrienden gesaboteerd. Wie haalt dit toch in zijn hoofd? Er wachten hen 20 zware kms zonder ondersteuning en de wind op kop. Wij zorgen voor morele steun en soms een flink duwtje in de rug. De laatste fietsdag krijgt zo een klein zwart randje en vraagt om extra kosten.

Maar het was leuk en verrassend. We wennen nu weer volop aan de droge zonnige dagen en verdiende fietsrust, alhoewel…..