Over hoe Filip Joos bezielt

De titel in de krant over schoonheid in het voetbal inspireert, hij schrijft vlot.
Ik lees het artikel, en vergeet,  voetbal kan me weinig boeien.
Heel graag  steel ik stilletjes zijn opschrift, want dat blijft wel hangen….
“Ik wil graag het kind in……..”
Bloemen sieren mijn vaas,  én vervagen ook de achtergrond.

 

tekst goed voelen

Dat jij er bent geweest voor ons is ongelooflijk mooi

Chaos heeft het  van me overgenomen, ik heb mezelf beschermd tegen je – ondanks de leeftijd-    toch nog     onverwachte   heengaan.

Papa, jij mocht gaan zoals je hoopte, stil ……in je slaap.

Het  grote verdriet is de tol die we moeten betalen voor onze liefde, onze fijne familieband.

Stef Bos verwoordt mijn gevoel feilloos  in zijn ontroerende boek ‘gebroken zinnen’.

Het had een lentedag kunnen zijn

Zo een

die de zomer aankondigt


Weinig wind

En de zon

aan de hemel

 

En toen

Een stem

Zonder gezicht

En een bericht

Over het einde

 

Daarna stilte……. Verslagenheid…… en…..

Een afgesneden adem


Het had een lentedag kunnen zijn

Zo een

 die de zomer aankondigt

 

Een dag die schreeuwt

om geleefd te worden

 

Het had anders kunnen zijn

Maar hoe breng je het lot op andere gedachten


Niemand van ons is god.


Pa,  geen dag zal zonder heimwee naar je zijn ……

Maar ….. ik ben vooral héél fier dat ik je dochter mocht zijn!

Ik had nog net  suikervrije pralines voor je gekocht, je kon er zo van genieten, elke avond trouw.

De winkelmevrouw kende me al, en pakte ze telkens met veel genegenheid voor je in.

Ik vertelde haar over je kranig zijn, je zachtheid, je broosheid, je tedere warmte voor kinderen, kleinkinderen en achterkleinkindjes.

Ik mis je….. zo ondraaglijk hard.

 

Hoe opruim helpt her-beleven

Hoewel de zon buiten straalt, wordt hier (tussendoor!)  zoldergeruimd.
Oude Sole Mio dekens (want dat waren ‘de beste’, en inderdaad, ze zijn nog niet vergaan)  , zware valiezen waarin in een heel verleden werd versjouwd, hoofdkussens vanuit de jaren stillekens, een massa kartonnen dozen van  ooit-gedane aankopen (want je weet maar nooit….), houtresten bedolven onder vuil spinnenrag en stokoude isolatieresten gaan richting containerpark.
Mijn ‘trouw’kleed, ondertussen twee maten te klein, blijft ‘trouw’ hangen aan de oude balk.

En plots bots ik op een bejaard vriendenboekje, een poëzie, omwikkeld met een lederen kaft van vergane kleuren.
Ik blader en herinner, ik schater en word vertederd, ik her-beleef en voel ‘de leeftijd’ .
Anna schreef er onlangs een grappig  blogje over. De zolder had nog geen beurt gekregen en ik besefte toen niet dat ik er nog eentje rijk was.Toch wel dus.

Ik blader en bespeur een pareltje,  de prachtige schets van Beethoven, de tekenares én de componist zijn kunstenaars. Zij is nog steeds, hij is niet meer.
De oud-juf is ook niet meer, haar wens voor een kleurrijk leven probeer ik dagelijks waar te maken.
De beide vriendinnen-stukjes legden een heerlijke fond voor een – nu nog- fijn samenkomen, samen babbelen, samen eten, samen toosten, ook al wonen we verspreid over het land.
Het spelen met letters in ‘schoon schrift’ zat me toen al in het bloed.

De overvloed aan  nostalgie en melancholie overtuigen me om een paar fotootjes te delen uit een ver verleden.

poëzie

Eigenlijk….. eerlijk….. ik zou zo’n boekje nu nog waarderen….
Het zou  volwassener (denk ik toch 🙂 ),  moderner, rijker (?), kortom ‘anders’  zijn….

10 kleine gelukjes

5 gelukjees 1

  • Pannenkoeken smullen, hongerige bekjes vullen
  • Ontluikende bloemen,   lente welkom roemen
  • Lekker buitenshuis,  ver van het fornuis
  • Kleindochter verrast oma met een gunst, kinderlijk zuivere kunst
  • Een lekker hart, een koekje dat verwart

 

kleine gelukjes 2b

 

  • Het piepklein schoentje, een lief zacht zoentje
  • De helblauwe lucht, bomen in hun zucht
  • Een stiftje dat op ramen zwerft, een unieke tekening verft
  • Ballonnen en een feestje, huisje, boompje, beestje
  • Languit genieten van de rust,  een snuitje dat de bodem kust

 

20180205_135002

Heel sterk omarm ik het oma-schap, mijn beste carrièrestap!

Een filmavond

Voor een keer hoeft er geen discussie te zijn. De Golden Globe voor beste film, categorie drama, ging terecht naar Three Billboards Outside Ebbing, Missouri van de Ier Martin McDonagh (In Bruges, Seven Psychopaths).  Waarom is dat zo terecht? Omdat de film onvoorspelbaar, geestig en fris aanvoelt, drie kwaliteiten die je maar zelden samen in één film aantreft.

We zijn  bioscoopfans en pikken geregeld een film op het grote scherm mee.
Ik kan én mag me graag inleven in die andere wereld.
Besprekingen en recensies worden op de voet gevolgd.
Ik wil hier dus delen,  wat misschien kan inspireren tot een avondje-uit?

De dochter van Moeder Mildred werd 7 maand geleden gruwelijk verkracht en vermoord. Daarom plaatst Mildred drie billboards (letterlijk ‘aanplakborden’) net buiten Ebbing in Missouri omdat de moordenaar van haar dochter nog altijd niet is gevonden door Chief Willoughby, die het onderzoek leidt.
Ze is getekend door het leven , maar vecht voor haar verloren dochter en voor gerechtigheid. Onrecht veroorzaakt een niets-ontziende woede  en deze woekert gestadig verder, de woede wordt woedend en raast diep-mens-elijk.

Mettertijd wint de chief aan empathie, en wordt de furie van de vrouw rauw.
Hij is empathisch, begrijpt haar verdriet, doet simpelweg zijn best, hij is geliefd en wordt ook geconfronteerd met zware problemen in zijn directe omgeving. Uiteindelijk vindt hij voor zichzelf ‘de’ uitweg, ik slik  door…..

De machowereld van de politie, die heerst en niet verdeelt, die geweld en destructie verkiest in het kleine Amerikaanse, vergeten dorpje, in de middle of nowhere, evolueert  langzaam naar inlevingsvermogen en een vorm van lief-hebben.

De film etaleert humor en drama,  komedie en tragedie,  grappige uitspraken over triestige feiten. Wrange gevoelens omwille van het menselijk falen, omwille van schuld en boete, omwille van  wanhoop ontketenen veel pijn, een vaak ruwe en rauwe realiteit, maar ook echte bezorgdheid en mee-leven.
Telkens opnieuw word ik verrast door  een onverwachte wending. Heerlijk, dat onvoorspelbare!
De woede, veroorzaakt door angst en ontreddering -ondanks het feit dat ze soms erg ver gaat-  is aangrijpend en zelfs ontroerend.

Een intense avond. En niet te verwaarlozen, de muziek is prachtig! De film start met weidse natuurbeelden en veelbelovende operamuziek. Luister even mee……
[https://www.youtube.com/watch?v=7EH0e-02uAU]

De casino, met zijn concertzaal en zijn majestueuze café, helpt verteren, verwoorden, begrijpen, verwerken, verlichten en vooral waarderen.
Bij een drankje en een babbel wordt de fraaie avond afgesloten.