Liefde

Opgegroeid in een warm nest om vervolgens op mijn beurt ook met dezelfde intentie mijn vleugels breeduit te slaan, wordt het niet moeilijk om creatief om te gaan met een thema als ‘Liefde’.
De juiste foto kiezen uit een massa aan mogelijkheden is hét luxeprobleem op deze zon-dag. Buiten straalt het krachtige hemellicht terwijl ik me stilletjes focus op de leuke opdracht bij Anne. Klik.

Mijn besluit staat vast, even rondkijken in de living helpt snelle knopen doorhakken. Aan hartjes en warme foto’s is hier geen gebrek, toch ga voor ik ‘eigen’ werkjes.

Rechtsboven mijn vijf grote schatten, pure rijkdom, door een kunstenaar op de Leuvense kerstmarkt op hout verwerkt en mezelf cadeau gegeven. Een mens moet, mag zichzelf al eens verwennen. Van nummer vijf was toen nog geen sprake, twee markten later kocht ik graag de aanvullende letters en vormde secuur zijn naam bij de broertjes. Met dank aan de gekozen korte naam, anders zat ik hier écht wel met een groot probleem….

Linksonderaan het houten hart, geschilderd door de kleindochter bij ons 40-jarig huwelijk, een teken van liefde op zoveel verschillende manieren. Ook dit kunstwerk krijgt een lief koesterplaatsje.
De tijd schuift onverbiddelijk op, in de hoop dat alles goed blijft verlopen, vandaar de houten werkjes want hout kan je vasthouden, vieren we eind dit jaar onze vermiljoenen bruiloft. Vermiljoen is een roodachtig pigment, sterk dekkend met een grote kleurkracht, heel lichtecht, mooie eigenschappen die we graag zo lang als ons gegund in ere houden op ‘de oude dag’. In het buitenland noemt men het vaak de saffieren bruiloft.
Maar what’s in a name?
Dit schrijven vertaalt de liefde in al zijn aspecten.

South West England

Dikke winterjas, reserve warme herfstjas, flink waterdicht gespoten schoenen, paraplu, fleecen trui, regenbroek en Kway, spelletjes en dikke leesboeken liggen opgestapeld in de auto, want we trekken naar het land van de regen. Maar het mag, we hebben er zin in én de slaapplaatsen zijn gereserveerd.

Hoewel het windstil is wankel ik op de boot van leuning tot leuning.

In Engeland is alles dwars, het links rijden valt best mee (zegt zij die het stuur er nooit in handen heeft genomen), de warmwaterkraan draait averechts, een middagmaal als English breakfast, de tijd keert een uur terug, kilometers worden mijlen en Euro’s ponden, gelukkig heeft zoonlief alternatieve stopcontacten mee, op gevaar af dat manlief als bosaap de grens terug oversteekt.

Het voelt een beetje als een afscheidsreis van zoon en schone dochter, die in augustus richting Vancouver verdwijnen, ‘amper’ 10 vlieguren ver.
Dubbeldik genieten van elke seconde samen is dé boodschap.

Slapen doen we in vaak eeuwenoude pubs en B&B’s. Elke nacht en ochtend opnieuw laten we ons verrassen en verwennen. Eén B&B Westerley County House steekt er met kop en schouders bovenuit, we krijgen naast slaap- en badkamer ook een gezellige loungeruimte met bloemrijke tuin en vergezicht om u tegen te zeggen. Hond Beer heeft er twee vriendjes én de tijd van zijn leven.

Op het programma staat een rondrit doorheen South-West-England.
Wandelen, flink puffen bij stijgen en dalen, 25 % is er niet ongewoon, de nodige hoogtemeters overwinnen en dat heerlijk trotse gevoel als beloning!, proberen tempo houden met de jonge mensen, we willen vooral niet onderdoen, maar doen het dus wel, zoon is soms broodnodig als wandelstok bij het afdalen via losliggende stenen en schoenen zonder ribbels, veel te veel eten, het wonderlijk magere gevoel tussen de Engelsen doet deugd, uitzichten en zon genieten, hoogtevrees beheersen bij steile kliffen en zee in de verre diepte, Engelse tuinen, wilde paarden en heel veel schapen, die moederlijk voor hun lammetjes zorgen.

We stappen doorheen de Hothfield Heathlands, waar moerassen, heide, bossen, heel erg stoere bomen en geelkleurende gaspeldoorn elkaar afwisselen.
De South Downs en het Exmoor National Park zijn flink heuvelachtig en de zon helpt zweten.
Waar, oh waar zijn zonnebril en -créme? Compleet vergeten, flink verbrand dus, niet goed bezig, maar toch fijn.
De Ardennen in het kwadraat, heel uitgestrekt. Stonehenge vraagt een grote file en veel geld, het zicht vanop de straat is voldoende indrukwekkend.
We rijden door smalle straatjes met claustrofobisch hoge hagen, een tegenligger betekent minstens 500 meter in achteruitstand, tractoren zorgen voor de nodige (in)spanning.
Maar de auto komt er ongehavend doorheen, goede chauffeur toch?

De romantische Docton Mill Garden in North Devon ligt idyllisch op verschillende niveau’s en belooft de beste cream tea in de omgeving. De homemade Devon Scones met delicious clotted cream and fine jam worden uitgetest en superheerlijk bevonden. Van daaruit vertrekt een modderig, no problem?!, pad naar de Speke Mill Mouth waterval op de Brownspear Cliff in de mist, scary and eary, maar de mist trekt met vlagen op en toont zijn spectacular view! Hond en jongeren dalen af naar de zee, wij blijven veilig boven en volgen, beetje angstig, drie dalende stipjes.

In Fowey doen we de hall Walk to Polruan wandeling. Machtig uitzicht vanop hoogte op het water en het volledig witte stadje, dat schittert en weerkaatst in de zon.
We volgen de weg naar de hemel vol witte sleutelbloemen.
Zoon en planten zijn de beste combi, ik leer veel bij en vergeet nog meer. We zullen het maar op het generatieverschil steken….

Het Eden project is een botanische tuin in Cornwall, waar biomen van het tropische regenwoud en het mediterane klimaat aanwezig zijn. Best wel een leerrijke ervaring over de variërende plantengroei op onze planeet. Boeiend, maar achteraf gezien te duur, de enige optie is inkom betalen voor een heel jaar vrij bezoek, niet direct onze bedoeling, maar het project steunen in combinatie met de naderende verjaardag van de zoon overtuigen.

Het nationaal Park Dartmoor is ruig met grote rotsblokken en immense heidegebieden, we stappen er dwars doorheen, 360 graden rondom Moor en granietstenen, soms zelfs weinig geërodeerd. Het gebied is vereeuwigd in het boek ‘The Hound of the Baskervilles’ van Sir Arthur Conan Doyle, één van de verhalen over Sherlock Holmes. Middenin de donkere heide voelen we het bevreemdend goed aan.

In het chamante Lime Regis, een actief vissersdorp aan de mooie Jurassic Coast, is het (te) druk op Paaszondag, kinderen spelen op het kei-harde strand, mensen schuifelen geduldig aan voor een ijsje.
Is not our cup of tea for this moment. Maar hogerop is het heerlijk rustig tussen de vele bloesembomen als stille getuigen van overleden inwoners.

Zoon en schone dochter hebben de reis volledig uitgestippeld, wij ‘moesten’ enkel maar genieten, we ervaarden, bepraatten, ontdekten nog z.o.v.e.e.l meer.
Juist geteld 216 foto’s staan op de camera, het wordt een moeilijke keuze nu…..
Hond Beer heeft de poten van onder zijn lijf gelopen. Hij en ik, we bouwden een speciale familieband op, ik zal hem missen, net zoals de kinderen.
Nog even niet vooruit denken, we deinen dankbaar mee op de golven van schitterende dagen.

Machtig gevoel van vrijheid

Oh ja, ik heb de zon zien zakken in de zee.

En nog een oude Engelse telefooncel als toemaatje.

Mijn zwart-wit….

……bijdrage aan de fotochallenge van Anne is een dreigend beeld van de imponerende Dartmoorse heide. Indruk.wekkend. Van mijn sokken geblazen door de immense weidsheid, mijn nietigheid en de grootse natuur.

De dagen hier zijn zo heerlijk intens gevuld met verrassende schoonheid dat bloggen er momenteel totaal bij inschiet. Ook de zon zet zijn beste straaltje voor.

Hoe verbluffend de natuur diepe indrukken kerft in mijn geheugen, mijn ziel, mijn ik…… Later zeker meer.

Dartmoor in South West England

Tijd

Tijd. Een moeilijk begrip om te vatten, terwijl je NU denkt, is het al voltooid verleden tijd. Er is verleden, toekomst, maar NU is moeilijk te grijpen.
De tijd vliegt voorbij, vaak veel te snel, maar laat een schaduw achter.

Toen ik een paar jaar geleden op pensioen vertrok, dé tijd van veeeeel tijd (dacht ik toen nog), kreeg ik van collega’s een tijdswijzer mee, een klokje dat de hersens blijft pijnigen (alhoewel…), dat hier blijft tikken zoals het nergens anders tikt, dat me blijvend herinnert aan een mooi verleden uit de tijd dat ‘de dieren nog konden spreken’, en dat dagelijks helpt met op tijd en stond te reageren.

Wat leerde me de tijd in de voorbije 24251 leefdagen?

Dat tijd vaak raad brengt. Dat tijd de wonden gedeeltelijk verzacht. Dat ze snel vliegt en we hem goed moeten gebruiken. Dat we met passen en meten vaak de meeste tijd verslijten. Dat hij bij tijd en wijle rozen baart, maar geen rozen zonder doornen. Dat er een tijd van komen is én van gaan. Dat komkommertijd toch weeral te lang geleden is.

Begin 2022 viel een kaartje in de bus met de lieve wens om het evenwicht te vinden tussen Chronos en Kairos. Met die woorden moest ik iets, ik ben direct gaan googelen en werd vlot wijzer.

Zoals de Griekse God Chronos zijn kinderen op at, slokt ook de wereld zijn mensen op. Wij onderwerpen ons, we hebben geen andere keuze, aan de meetbare tijd met mathematische eenheden. Die God én de tijd ontpoppen zich als zuivere tirannen. We mogen geen minuut verliezen, de agenda staat bol van afspraken, de zandloper blijft in de hand.

Kairos, de meest rebelse kleinzoon van Chronos, staat voor ‘moment suprême’, ‘occasion’, de ‘gelegen-tijd’, de innerlijke tijdsbeleving, nadenken over wat we echt belangrijk vinden in het leven.

Beide Goden beheersen onze dagen. maar te vaak krijgt Chronos de overhand. Met het ouder worden en pensioen mag en moet Kairos hier steeds zijn plaatsje blijven opeisen. De tijd zal me niet langer strikken…..

Hoe Anne met haar foto-challenge me tot een licht-filosofisch tintje uitdaagde, lees je bij Satur9.

De kleindochter confronteert me stevig met de tijd. Hoe ze 7 jaar geleden was, hip en kleurrijk en hoe ze nu een tevreden pré-puber wordt, waarbij uit de toon vallen vooral geen optie is. Zelf kiest ze voor ‘de groene school in Gent’, iedereen graag gelijk voor de schoolwet. Ondanks de vele tinten groen. Nog steeds heeft ze een vrolijk, lief gezichtje, maar privacy dwingt me tot knippen.
Waar zijn die jaren heen? Hoewel intens beleefd, lijken ze me te ontglippen….

De Schatberg

Het is weer heel erg fijn
Om samen in Sevenum te zijn
De Schatberg verstopt een berg aan schatten
Waarmee je kinderen vlot af kan matten
In fantasie en heerlijk spel
Vertraagd, afwisselend en toch weer snel
Met heel (te) veel erg nat
In druppels en bubbelend waterbad
De zwaan komt vriendelijk trouw ochtendknikken
Met hoop dat kindjes verloren korstjes mikken
Voor kleine schoentjes spekkeglad die vlonder in hout
Bezorgde blikken bang voor nat en koud
Van slaap te weinig en  eten  te veel
Heerlijke momenten die ik heel graag steel
Blije gezichtjes en spijt omdat tijd vliegt
De liefde die alles zachtjes wiegt
Die mooie liedjes met altijd een eind
Horen nu eenmaal  bij leven….naar ’t schijnt…..

Macro

Vrijdag bij Anne houdt een wekelijkse foto-opdracht in. Macro betekent klein groot weergeven.

De wandelende takken van de zoon knikken uitnodigend in mijn richting. Een foto dan maar van achter het veilige glas? Kleinzoon daagt me uit. Kijk wat ik durf…. De tak wandelt gedwee over zijn nek, arm en been. Jouw beurt oma! Geen sprake van, macromogelijkheden in overvloed in de omgeving.

Maar ik laat me niet kennen. Kleinzoon zet voorzichtig de tak op mijn hand. Kranig blijven! Hij geeft het mooie beestje een vingerzetje, kriebelend statig doet het insect zijn ochtendwandeling. Toch ergens blij met de lange mouwen tegen de winterse kou op 1 april.