Met pijn in het hart onthoofd

Advertentie

(H)an(d)twerpen

Waar bloggers samenkomen hangt vertrouwdheid in de lucht. Jammer genoeg, ook regen.


De plaats van afspraak is het monumentale station van Antwerpen. Het ontvangstcomité van het duo Myriam en ik staat klaar op het perron. Wij krijgen onverwacht een uurtje tijd om elkaar te leren kennen in het stijlvolle Royal Café van het station, want de dappere Hollandse dame Rietepietz komt met de trein. En treinen garanderen avontuur met bijhorende vertragingen.
We verliezen een lang kwartier extra omdat de Hollandse dame verstoppertje speelt, en wij maar zoeken achter elke pilaar en tussen het vele volk. Roltrappen brengen redding.

De dag verloopt alsof we elkaar al jaren kennen. Riet ontmoette ik vorig jaar de eerste keer rond dezelfde datum in Den Haag, waar wij op verjaardagsuitje waren. Toen was het gezellig voor drie (want ook opabaard was erbij).
Nu terug gezellig voor drie. Opabaard heb ik veilig thuis achter gelaten en Myriam neemt vlot zijn plaats in. Dit kan niet tegenvallen! Bij een soepje en kroketje babbelen we leuk bij. Met het blogschrijven als achtergrond lijken we elkaar al goed te kennen. Er is geen nood aan gespreksstof. We zitten lekker warm, terwijl buiten paraplu’s voorbij schuiven onder de gietende regen.

De stadwandeling wordt snel verschoven naar een komende lente-afspraak. Voila, een goede reden gevonden…
Het schitterende paleis op de Meir, een Queen waardig, biedt betalend onderdak. Ooit was deze 18e-eeuwse Roccocoparel bezit van Napoleon, hij heeft er nooit een voet binnen gezet. Toen het eindelijk naar zijn zin gerenoveerd werd, was hij reeds verbannen naar Elba. Je kan het enkel bezoeken als er een tentoonstelling is. Napoleonsgewijze wordt het twee maand lang omgedoopt tot het Burpindale Palace. Google maar en je vindt de nodige info.
Er zijn heel mooie kamers, statig en koninklijk. De queen herself en haar beide lakeien kuieren rustig rond en zoeken én vinden humor in vele hoekjes en kanten. Bij Riet kan je ook info lezen. Zij was mij te snel af.

Er borrelt een ideetje op voor de kerstkaartjes…..

Het is te vroeg laat in deze donkere dagen. Met een warme knuffel en ‘tot volgende lente’ nemen we afscheid en stappen elk richting onze trein. Bomvol wegens spitsuur. Maar we kunnen er nog net bij.

De reacties bij het schrijven van Riet liegen er niet om, volgende lente groeit de groep aan! We kijken er al naar uit. Antwerpen in de zon.

Momentjes die ontroeren

Bij een lekker en gezellig etentje krijg ik een verrassend cadeau. Om de link te leggen, lees je best deze blog door. “Het” mag nog beleefd worden. Nog wat geduld, later vertel ik er zeker meer over. Beloofd. Maar dat het heel speciaal zal zijn!

De nazomer straalt nog. We fietsen een grote toer in Pajottenland, ook voorbij het boshuis van onze Canadezen. Nu wonen er huurders, binnenspringen voor een tas koffie lukt dus niet. We gluren over de poort en genieten het vertrouwd terrein. Ik pink een piepklein traantje van gemis weg. Voor zoon maak ik fotokes. Mag ik dromen dat ze er ooit terug gaan wonen?

Kleinzoon vleit zich tegen me aan. De herfst is plots in het land. Heeft hij het koud? Neen, hij vraagt fluisterend of ik hem zeker op tijd kom ophalen na de school. Natuurlijk venteke.

In de vroege ochtend ga ik langs bij de dame die graag een boekje wil voor het gezin dat binnenkort stuurloos achter zal blijven. Ze is amper 39 met een zwaar kankerverdict. Zij vertelt, ontroerend sterk en mooi, ik schrijf voor haar het verhaal en ga er foto’s bij printen, die zij uitkiest. Tranen prikken bij het besef hoe sterk een mens kan zijn in al zijn (haar) ellende. Ik hoor veel levenswijsheid.

Close is een prachtige film. Het is muisstil in de zaal. Sober, heel on-Amerikaans, aangrijpend, levensecht, zonder de te-emotionele kant op te gaan. Ik heb een grote bewondering voor Lucas Dhont en de acteurs. Blijf dicht bij wie je echt bent, bij wat je voelt, weer een mooie levensles.

Vandaag maak ik de vlotte overgang van palindroom naar priemgetal. En zo is de cirkel rond en belanden we bij het begin van dit schrijven. De kaartjes vullen de kast en dit maakt blij.

Ik geniet

We huren twee kleine huisjes, of eerder grotere caravans zonder wielen in Duinrell (Wassenaar). De jaarlijkse traditie mag niet onderbroken worden. Beide vrouwen moeten hun vrouwtje staan in het gezelschap van zeven jongens en drie mannen. We laten ons in de watten leggen, of doen we alsof? We zweven, zoeven, zwieren de dag door. Een pluim op mijn hoed, ook overkop gaan wordt de uitdaging. Even de controle verliezen geeft me vaak een vrij gevoel. Ik was nog kind en altijd stond er een durf-to-do op mijn lijstje. Want in sé ben ik een bange gans. Elke overwinning werd op zijn beurt gevierd en hielp een stukje groeien. 1.69 meter leek de limiet, vanaf nu is nog enkel krimpen aan de orde.

Na een vrolijke dag met jong en oud(er) komen we tot rust in de huisjes. Met zijn allen bij elkaar gedrumd een hapje eten en dan elk naar zijn eigen slaapkotje. Dat is toch de bedoeling…..
Dit is zonder de kachel gerekend. Het huis staat -zonder vuur en vlam- volledig in de rook. Het kleine gaskacheltje waarop iemand achteloos iets had achtergelaten zorgt voor een immense rookontwikkeling. Met een mes snijden we ons blindelings een weg naar de ramen, die ondanks de frisse avond wagenwijd open vliegen. Grijze stinkende roetwalmen vinden de weg naar buiten. De kinderen zijn aangedaan. Dit had anders kunnen aflopen. Zoon ruimt op en we verhuizen met zijn allen naar het aanpalende huisje, waar een frissere geur onze longen zuivert. Het huis krijgt ruim de tijd om propere boslucht op te snuiven. De kacheltjes worden nauwlettend in het oog gehouden en broeken slingeren niet langer in het rond. Weer een grote les wijzer.

Ondertussen zijn we weer veilig thuis, zijn de valiezen uitgepakt en ligt de was weer op stapels. De avond wordt gevuld met Laïs. Aan ontspanning geen gebrek. In een vorig leven gaven we met een schoolkoortje van collega’s een optreden van hun bekendste lied ’t Smidje’. Nog steeds word ik warm bij de herinnering aan het laaiend enthousiasme van onze afstuderende zesdejaars. We kregen een staande ovatie, als waren we de folkgroep zelf.
Laïs uit Kalmthout startte dertig jaar geleden als folkgroep, even leken ze van het toneel verdwenen, maar nu staan ze er terug met de nieuwe plaat ‘de langste nacht’. De nieuwe Laïs bestaat uit twee vrouwen (de derde heeft een eigen weg ingeslagen) en hun beide partners en nog drie mannen. Ze zingen grotendeels Nederlandstalig, maar ook Franse en zelfs een Pools liedje staan op het programma. Vele muziekwerelden worden gemengd, ze zingen a capella en met orkest, met etnische accenten, dansen en wiegen op de Vlaamse magie en Oosterse ritmes. De muziek voelt vertrouwd aan en toch weer anders. Soms spookachtig mooi, psychedelisch, romantisch, warm, vol energie, stemmig, speels en vrolijk, ingetogen. De teksten gaan over verraad, huiselijk geweld, de eindigheid der dingen, geplukt uit oude liedboeken. Maar de muziek overtreft vaak de songs, waarbij begrijpen niet altijd een optie is. Covers van Wannes Van de Velde en Herman van Veen steken in een nieuw jasje.

“Ik geniet van de kinderlijkheid van al onze dromen
Ik geniet van elke stap en reis die we samen maakten”
(uit ‘ik geniet’)

En ik, ja, ik genoot een wervelend, dromerig spektakel.