Leesjuf

Grijs en grauw start de dag. Een mistig wolkendek houdt  zon en blauwe hemel buiten beeld.

De vorige trein heeft vertraging en ik ben te vroeg op het perron, de ideale combinatie om meer dan intijds ter plaatse te arriveren. In het grote station van Gent herken ik de hele wereld. Hollende passagiers, rollende reuze valiezen razen in een enorm tempo rakelings langs me heen, je ziet er alle kleuren, alle rassen, mensen in slow motion,  het haastige kibbelende koppel, daklozen in rolstoel, mannen in chic kostuum, hij die in vuilbakken rommelt en  tevreden een restje friet ontdekt, de schuchtere vrouw met de blindenstok, de smekende bedelaar om een centje , de Euro blijkt niet voldoende, mompelend wijst hij naar de briefjes die een verfrommeld boeltje ogen in mijn portefeuille.
“Het hele dorp in de stad”, zoals reportagemaker Jan Van Rompaey ooit verwoordde in de aangrijpende TV-serie en zijn boek.

De dag blijft grauw en grijs, ik tel mijn zegeningen, graag en gretig.

Het kleine ventje rent de zevende hemel in, hij alleen mag deze middag  thuis komen eten. De broertjes blijven op de speelplaats, heel even voelt hij zich favoriet. Daarenboven heeft oma Sint gespeeld en allerlei lekkers op tafel getoverd. Hij wrijft over het buikje ‘mmmm, heerlijk’. Zijn woordenschat groeit aan.

Samen vertrekken we richting school, als een vrolijk veulen huppelt hij aan mijn hand, we gaan de speelplaats onveilig maken, want deze oma heeft een taak. Ze heeft een boekje mee, en mag de vierjarigen voorlezen, superfijn voor groot en klein.
Een verhaaltje over diertjes, en over Tiny en het grappige hondje Poefie.
De kleintjes luisteren, willen elk hun eigen verhaal spontaan vertellen over de dierentuin, over Beekse Bergen, over de hond die thuis wacht, over  oma die er niet meer is, ik luister geduldig en geboeid,  mondjes gaan open van verbazing, gezichtjes stralen enthousiast, ze hangen aan mijn lippen.
Toch een lichte variatie op de interesse waarmee  vroegere pupillen de lessen bijwoonden 🙂

Ze zingen een liedje onder  groot applaus.
De waarheid komt uit de kindermond en de omahand is snel gevuld.

De dag eindigt grauw en grijs, maar een vriendelijke warmte laat het omahart overlopen.

Ik zet hier even reacties uit, ook al vind ik ze altijd héérlijk om lezen. Super dank je!
Maar m’n tijd om terug te reageren (waar ik me vooral wil aan houden!) is beperkt, ik stap het feest-WE in, een WE vol uitstapjes, met dobberende bootjes, lekkere hapjes, veel plezier, wandelen langs het water, verwennerijen, veel roltrappen, gezellige winkeltjes, groot en klein en klein en groot, én de beloofde zon?! Een mens wordt maar één keer 8². 

 

 

 

Ramses wist het al

Het huis kleurt wit, vele bloemen stralen haar ’s ochtends een fijne dag toe.
De lage kast kaartjes-vol, hier is iets aan de gang, de hele week leeft ze ernaar toe, of toch niet?, weer een jaartje extra op die teller?!
Het roze glaasje en de lekkere hapjes met vriendin hebben haar zalig verwarmd.

20191114_1306483447021230872806610.jpg

Buiten waait een ijzige wind in flinke sprint
De ober is attent en verwent.
De hapjes verrassen en overklassen.
Het eten ruikt heerlijk begeerlijk.
Stemmig herfstlicht zorgt voor sfeer, smaakt naar meer.
Het glaasje rosé duur, puur  maar perfect op temperatuur.
Ze nipt met kleine teugen en verankert in het geheugen.

Het onverwachte mailtje van een stille bloglezer ontroert, haar ogen worden vochtig, complimentjes doen wonderen, kunnen overdonderen.

Toegestuurde fotootjes van de reizende zoon en lief lief in het ruwe, ijskoude, Engelse natuurgebied charmeren, enthousiasmeren, zij nipt de hete thee, geniet mee, warmte daar in ijskoude sneeuw.

De baksteen op de maag blijft baas
dromen over terug naar toen wordt een waas
Dapper slikt ze dat traantje weg
herkauwt en omlijnt de pech
Plots dringt Ramses Shaffy binnen
Ze zal deze storm overwinnen.
Ze gaat mee
recht in de  wilde zee
De tijd zal keren
aanvaarding leren

Als ’t stormt rond je schip
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een wilde zee
Want de macht is te groot
En te klein is jouw boot
En de tijd zal ’t getij weer keren
…………………
Als ’t stormt in je hart
Ga mee, ga mee
Met de storm die je voert naar een wilde zee
Zet het anker niet uit
Red niet je huid
Want de tijd zal ’t getij weer keren
Als ’t stormt in je hoofd
Ga mee, ga mee

En als je prachtige melodie wil genieten, luister hier :

 

 

 

“Waarom praten belangrijk is”

Elk uur van de voorbije nacht beslis ik om vandaag een grote ochtendwandeling te maken, rusteloze benen kunnen behoorlijk dwingend zijn, weer of geen weer, ik zou het niet aan mijn hart laten komen.
Het wordt ‘geen weer’ en…. ik zet me lekker warm achter het scherm, met een  drankje en hapje.
Bah, ik ben geen fan van mensen die een stellig voornemen niet uitvoeren, om één of andere flauwe reden als ‘wat’ regen.
Conclusie : ik ben vandaag geen fan van mezelf.
Moeten we niet mild zijn voor elkaar en dus ook voor onszelf?
Voila, ik heb mezelf weer overtroffen.

Mijn slapeloze nacht kan misschien een oorzaak vinden in  de voordracht van gisterenavond? Of zoek ik simpelweg een drogreden?  Ik vrees ervoor…..

Het was een initiatief van Te Gek?! En omdat gekkigheid altijd al een speciale plaats in mijn hart kreeg, ga ik luisteren. Dertig man/vrouw is aanwezig, om beroeps- of persoonlijke redenen. Zelf ga ik uit pure interesse en nieuwsgierigheid, als kind én als volwassene  was en ben ik getuige in mijn omgeving.
Niet verwonderlijk, 1 op de 4 krijgt ermee te maken, 1 op de 8 heeft een angststoornis, 12% van Vlaanderen krijgt een burn out, en vooral….60% zwijgt erover. Waarom? Schaamte, schuldgevoel, vooral niet tot last willen zijn of teleurstellen.
Alles is immers maakbaar tegenwoordig! Als je maar goed je best doet!” Die woorden maken enkel radelozer.

Maak ik het erger door er als buitenstaander naar te vragen?”
NOOIT!
Je kan dé persoon zijn die echt interesse toont, je mag niet doodzwijgen.
Je creëert opr-echte verbinding.

Hij vertelt over het grote verschil tussen empathie en sympathie. Empathie vereist echtheid, betrokkenheid.  Zoek geen oplossingen, vertel vooral niet eindeloos over eigen positieve ervaringen, de persoon bij je heeft daar geen boodschap aan, hij verglijdt enkel dieper in schuld- en schaamtegevoel. Mensen met problemen hebben vaak een tunnelvisie. Het probleem minimaliseren, omzeilen of ombuigen naar fijnheden die je zelf mag ervaren en daarom wil delen kan moordend werken.
We weten allemaal wat pijn inhoudt, ook al doen we ons vaak uiterlijk sterker voor, de glimlach is en moet blijven. We verbergen te vaak de eigen  kwetsbaarheid voor onszelf. Laat staan voor de ander.
Kinderen zijn kwetsbaar spul. Volwassenen zijn gelijmde kinderen.” (Johan Anthierens)

Niet helemaal voldaan trek ik huiswaarts. Er volgt nog een lange, vooral koude nababbel buiten, want geen cafeetje te bespeuren in de verre omtrek.
Sommigen misten concrete tips en trics, ik miste diepte.

We werden betrokken bij de les, hij sprak mensen persoonlijk aan, en laat ik dat nu net niet zo appreciëren. Na een eerste filmfragment over suïcidaal gedrag was ik als eerste aan de beurt, met een mond vol tanden en pijnlijk voelen, zat ik daar te hakkelen, iets over ‘dat ik het zelf ooit van heel dichtbij had meegemaakt’ enne….. uhm……. dat ‘ik het niet wist’.
Ik wilde luisteren, gewoon horen, bij-leren, begrijpen, niet zelf verwoorden…

De regen heeft haar tranen bedwongen, tijd om de nachtelijke beslissing in te lossen? Door plas en modder.

 

 

Als je me zoekt, ik ben in de wolken (Loesje)

Culinaire hoogdagen hebben we erop zitten.

De eerste dag vraagt veel inspanningen en concentratie van mijn kant, weinig kooktalent is me toebedeeld, maar Youtube en  beroemde koks uit de hele wereld staan me geduldig bij, kijken, herbekijken en simpelweg na-apen, vooral duimen dat het resultaat er mag zijn….
Misschien ben ik snel tevreden?, en de genieters nog meer, maar op de iets te weinig uitgelekte spinazie na, smaakt het simpelweg. De avond is gezellig, sfeervol,  hét ultieme doel.

De herfst waait mistig, beetje troosteloos over het land. We rijden de lange aardeweg op, the middle of nowhere tegemoet. Het huisje duikt op, het bos verbergt. Grote ramen nodigen uit, het houten terras oogt én is spekglad,  een verwittigd man is er twee waard. Een warm welkom wacht. Zij zijn jong en dynamisch, verliefd en vol dromen.
De meeste dromen zijn bedrog“, reeds in 1994 verwittigde Borsato , maar ook……
Jij kan de zon laten schijnen
want je loopt langs en de wolken verdwijnen
en als je lacht, lacht heel de wereld mee
Tastbaar, voelbaar, lief, hartelijk, fijn, bezorgd, nieuw, verlangend, vol verwachting, (h)eerlijk en ongedwongen, soms even verzuipen in de drukte….

Mijmerend duik ik weg in het verleden, bij mijn moeder als componist met de woorden van Hieronymus van Alphen.  Ze zingt het dagelijks, haar muzikale handen begeleiden de piano, wij- de kinderen- luisteren verbaasd en soms geërgerd, nu begrijp ik….
Daar alleen kan liefde woonen
daar alleen is ’t leven zoet,
waar men blij en ongedwongen,
voor elkander alles doet

Toen en vandaag, wat was en is niet meer, verleden en heden, past, present and future.

Macrofoto van tandwielmechanisme met VERLEDEN, AANWEZIGE en TOEKOMSTIGE woorden afgedrukt op metalen oppervlak

Gezellig zitten we rond het kookeiland, haar handen kneden, snijden, toveren heerlijke gerechtjes. Het is puur genieten, hartelijk en lekker.
We luisteren, vertellen, ontdekken het verleden en ademen graag het nu, het voelt goed, knus, prettig, reeds vertrouwd.

Straatverlichting is niet aan de orde, spannend en voldaan rijden we het aardedonker in. Nog anderhalf uur soezend bollend nagenieten, milde muziek op de achtergrond, over nu en toen.

Oefening baart kunst

Het voor-mezelf-traktaat is verdiend, met veel zin stap ik de boekenwinkel binnen.
Daar waar de meeste mensen op zoek zijn naar het geluk, besluit ik mezelf ‘de kunst van het ongelukkig zijn‘ aan te leren. Voor 20 Euro heb ik het boekje van amper 105 pagina’s in handen, ik lees het op twee avonden uit, hoop wijzer te worden en begrijp dat deze kunst niet altijd simpel is in een mensenleven. En daar ik momenteel in verwoede studiemodus sta…..

Ik ben vurige fan van Dirk De Wachter, hij relativeert, is zachtaardig, kan het goed verwoorden  én heeft humor. Niet onbelangrijk, dat laatste!

Ja, hij is boeiend verteller en schrijver.
Ja, ik ben een meer dan trouwe volger.
Neen, hij zegt niet veel nieuws.
Ja natuurlijk, hij heeft groot gelijk.
Misschien is herhaling broodnodig?
Ja, het onderwerp blijft zijn mantra.
Ja, ik kan hem geen ongelijk geven.
Neen, ik heb niet veel bijgeleerd.

En toch voel ik me hier geroepen zijn woorden letterlijk aan te halen, woorden met een fijne, correcte  gedachtegang. (enkel ….als je hem niet goed kent…..)
Woorden die me treffen, maar reeds (te) verankerd zitten in mijn – ondertussen flink geoefend- brein.

“De mens bestaat in de blik van de ander
Niet iedereen vertrekt vanuit de ideale basis.

Er zijn kinderen die suïcide plegen omdat ze het leven niet aankunnen, zelfs zonder traumatische omstandigheden….. Gelukkig zijn het grote uitzonderingen” 
Mijn bloedeigen zus was die uitzondering….

“Het klopt niet dat je geluk in de hand hebt……want het bestaat uit een hoop onvoorspelbare toevalligheden, chance en malchance”

De kunst van het leven is accepteren dat lastigheden en tekorten bij leven horen, en ze delen met anderen. Als je dat doet, zal verdriet, groot en klein, draaglijker worden”. 
“Verdriet dat ingeslikt is wordt verbittering”
Ik ben goed bezig, ik deel graag.

Vriendschappen verhogen het geluksgevoel aanzienlijk. De Belg heeft gemiddeld vijf goede vrienden, wat een zegen! ……..één op de tien Belgen heeft helemaal geen vriend….

“Verdriet en ongeluk, hoe lastig en moeilijk bespreekbaar ook, zijn toch waardevol. Ze geven aanleiding tot nabijheid, en nabijheid werkt gelukkig-makend’ 
Ik hou van verbinding, die ontstaat bij geluk, maar zeker ook bij on-geluk. Meerdere keren mocht ik waardevolle blijken van mee-leven ontvangen, die helpen wonderlijk.

Grenzen, normen en waarden moeten in de eerste plaats in het gezin worden gecreëerd. Kinderen die geen grenzen worden opgelegd en extreem verwend worden, lijden onder ernstige verwaarlozing. Nooit terecht worden gewezen kan hen later voor grote problemen stellen

We neigen in deze tijden naar een pamperingscultuur waarin alle kinderen fantastisch zijn…. Als Brammetje is blijven zitten, gaan de ouders naar de advocaat om de school aan te klagen. Zouden we niet beter Bram op de vingers tikken en zeggen dat hij niet zijn best heeft gedaan? Vergeef mij deze polemische uitspraak”

We zijn op de aardbol gesmeten, door een reeks toevalligheden. Het enige wat we kunnen doen is er iets zinvols van maken”
“Een beetje ongelukkig kunnen zijn lijkt het eigenlijke talent van het leven”
En ja, ik doe mijn best, met of zonder succes, altijd weer opnieuw.

Hij is een wijs man, ik hou van wijze mannen, herhaling doet goed aan ‘de leeftijd’.
Hij zegt in de Afspraak “Ik blijf consequent. Ik denk dat de kunst van het leven is : de ongelukkigheden, de tegenslagen een plaats te geven“.
Ik ga volmondig akkoord en zoek ijverig naar vrije plaatsjes in mijn brein, dat soms overvol zit.

Veeeeel te lang, deze ‘plagiaatlog’, ik begrijp het perfect als je tussendoor afhaakt. Het is je vergeven.

 

 

 

 

uit het oog maar niet uit ’t hart

incollage_20191005_1746150441984069637913308604.jpg
vandaag  weer tot bij jou geweest

blij verlangend en vooral bedeesd
reeds voor de achtste keer op rij
jaar in jaar uit frank en vrij
daar in het  ruime herfstig bos 
laat ik de vriendschap los

met vijven staan we om je heen
jij houdt ons op de been
we dromen even samen weg
door dal en berg geluk en pech
de pech die werd jouw deel
woorden stokken in m’n keel
je was zo jong zo mooi zo heel erg lief
de kanker greep je als een vuile dief
moedig vocht je als een leeuw
het mocht niet baten werd een schreeuw
ik mis je nog zo hard
uit het oog maar niet uit ’t hart

de lunch verzacht en maakt ons dankbaar
voor zoveel vriendschap met elkaar
verdriet verwaait nu herfstig zacht
het leven lonkt en lacht
ik ruik graag geur en pracht
jij geeft intense kleur en kracht

Over huisjes en kruisjes

Het zijn hier drukke regeldagen. Mijn hoofd tolt en buitelt, help, ik mag niets vergeten. Overal slingeren lijstjes op kleine gele briefjes. To do’s worden doorstreept, oef!, andere blijven plakken.

Na drie frustrerende telefoontjes in de ochtend, moet ik even woede afblazen, manlief luistert geduldig, zucht even mee, dat doet deugd. Maar zo werkt onze maatschappij nu eenmaal.
Ik beslis deze dag vijf to do’s af te handelen.
En nu ik hier schrijf, ben ik fier, ik mag er zes schrappen, het kan dus altijd beter.

Ik heb het vandaag verdiend, dat ijsje en dat bankje, even een rustpauze vooraleer terug richting huis te rijden.
Zij komt vlak naast me zitten, dat bank(je) is minstens twee meter lang?
Een alarmbelletje in mijn persoonlijke ruimte rinkelt in overdrive.
Mag ik?, vraagt ze vriendelijk.
Uiteraard, zeg ik net zo vriendelijk, terwijl ik denk…..oh neen…..ik zoek ruimte en stilte….
De aankopen staan  tussen ons in.
Ze telefoneert, tikt de geschreven nummertjes vanop het papiertje geduldig in, de taxi mag haar komen halen. Ik hoor een warme stem.
Ze is 84, maar nog kwik en fit, in het hoofd, de benen stribbelen al eens tegen, maar dat hoort erbij.
Ze trekt mijn aandacht, die hartelijke stem. Ik luister geboeid.
Een heel levensverhaal vertelt ze gedurende het half uurtje wachttijd.

Over haar enige zoon die zes weken na zijn huwelijk is gestorven, de fotoreportage was nog in de maak. Amper 21 mocht hij worden…
Over haar man die hier niet verder mee kon leven, hij beroofde zichzelf een jaar later van het leven. Hij heeft nog gezegd ‘bak mij een eitje, dan kom ik ontbijten’. Hij is nooit meer beneden gekomen…..
Ze bleef alleen, eenzaam achter, zes lange jaren.

Tot ze haar tweede man en beste vriend leerde kennen. Tien jaar lang vinden twee gekwetste zielen troost, steun en  blijheid bij elkaar.
Tot ook hij weg moet gaan, slokdarmkanker velt hem, en haar. Ze verzorgt hem thuis tot de allerlaatste dag. Hij heeft gezegd ‘leer vooral genieten zonder mij’.
Het herinneringsprentje heeft ze in haar handtas, ik mag lezen en voel nattigheid in de ogen bij aangrijpende woorden, haar verhaal, zijn verhaal.

Ze is 66, en moederziel alleen, eenzaam, verlaten.
Maar ze heeft heerlijke vrienden om zich heen, ze zijn er altijd voor haar.
Ondanks alles blijft ze een levensgenieter, ze is terecht fier op zichzelf.

De eigen begrafenis, want er is niemand meer ….., is geregeld, tot de teksten en muziek toe. Mooi zal het worden! Ze glimlacht gelukkig.
Een koffiemaaltijd (traditie hier in België) wil ze heel kordaat niet.
Volgend jaar wordt ze 85, en dan geeft ze een grote brunch voor haar beste vrienden, want ze wil er zèlf vooral bij zijn, mee lachen en mee genieten.

Elk huisje heeft zijn kruisje, maar het ene is van stro en het andere van lood.

De taxi komt er aan, ze vraagt of ze me een zoen mag geven. Ik knik, vergeet mijn vrije ruimte, en krijg  een hele dikke, intense knuffel.

Elke dag opnieuw proberen
Of je rijk bent of berooid
Gelukkig zijn dat moet je leren
Er zijn er zat die leren ’t nooit. 
(Toon Hermans)

 

Elke dag opnieuw proberen

of je rijk bent of berooid

gelukkig zijn, dat moet je leren

er zijn er zat die leren ’t nooit.

Elke dag opnieuw proberen

of je rijk bent of berooid

gelukkig zijn, dat moet je leren

er zijn er zat die leren ’t nooit.

Zomaar een dag….

Wakker worden, de droom nog vers in de geest, nog even nagenieten en grondig proberen te reconstrueren. Hij vervaagt stilaan, maar ik grijp vast, en probeer te begrijpen waar beelden  vandaan komen? Steeds vaker kan ik duidelijke verbanden leggen met mijn dagen, mijn voelen en doorleven. Ik maak er een sport van, elke ochtend weer opnieuw, begrijpen én her-beleven. Mijn dag en denken wordt erin weerspiegeld, in de droom ben ik de echte ik, ik herken de blijheid, de angsten en mijn tastbare rondom.
Oefening baart kunst, ik word een échte dromenvanger.

De fiets, m’n beste maatje, heeft het begeven, het stuur buigt ongenadig en troont me de dieperik in , hij moet terug naar het moederland. De hersteller vertelt enkele moeilijke woorden, ik kijk bedenkelijk, maar hij verzekert me dat hij dé oplossing zal vinden. Met dank aan hét fietsland bij uitstek. Mijn maatje logeert er nu enkele dagen, tot hij terug be-stuur-baar is, ik wacht geduldig en reken dus voorlopig op de voeten.

We reizen 100 km verder, waar zoon een buitenhuisje heeft. Klein, maar fijn, middenin het bos, verscholen in de stilte, tussen groen en een ochtendlijk fluitconcert.
Het regent, het is er kil, koel, vooral cool. Manlief gaat zich warm  werken met hordeuren en raamlijsten. Hout is zijn ding.
Mijn plan om lekker lui in de bomenhof te genieten van zetel en boek druipt af, het nat is spelbreker, ik krijg koud.

Twintig km verder wil ik me verplaatsen, het geplande maatje gaf forfait (je weet wel, op logement), dus kies ik voor trein en voeten. Drie treinen worden het, meer dan twee volle uren eer ik op bestemming geraak. Ik reis amper 19 minuten door het golvend mooie landschap, de rest wordt wachttijd in stations, op perron, of even in de winkelstraat. Maar ik heb immers tijd toch?!

Een fijn welkom wacht bij m’n broer, schoonzus en vrolijke kleinzoon. Lipton en zelf-gemaakte advocaat smaken heerlijk en warmen en drogen op. We babbelen vlot de namiddag en avond vol, over ditjes en datjes, over meevallers en tegenslagen.
Echte familie blijft verrassen en zorgt telkens opnieuw voor een fijn samenkomen.
Het kruipertje steelt graag de show en onze tijd, het wakkere ventje geeft en krijgt een voortdurende glimlach, soms met schater, heel even met een pruillipje, dat hoort erbij na zoveel energievertoon.

20190719_2137297467103492418252043.jpg

Trouw komt manlief me oppikken, hij is moe gewerkt, we eten nog gezellig samen, gewoon voeten onder de mooi gedekte tafel schuiven.
Voor een niet-kook-fan als ik belooft dat dubbel genieten én smaken.

Zomaar een dag……