Vele hemels boven de zevende

Donkere avonden en stukken van de nacht worden nu belezen.

Het verhaal begint chaotisch, wie  in ‘hemels’naam is wie? Welke relatie hebben ze met  elkaar? Het duurt even tot ik het door heb en de nauwe familieverbanden ontdek.

Besprekingen vind je in overvloed op het net, pro en contra.

Ik schrijf hier mijn visie, doorspekt met mijn aanvoelen en mijn ervaren.

Het verhaal spreekt me aanvankelijk niet aan, ik lees korte en verwarrende stukjes boek.
Ik herbegin en beslis de concentratie aan te wakkeren, tot ik -vrij snel- de smaak te pakken heb, en de leesmomenten aangroeien tot vele uren en dus te korte nachten.

Vijf ‘levensechte ikken’ vertellen hun verhaal, hun leven dat doordrongen is van  ‘simpele’ aardse problemen. Griet Op de Beeck observeert indrukwekkend raak.
Speelse , luchtige momenten wisselen af met pijnlijke, donkere dieptes.

‘Eerlijk leven is niet gemakkelijk’ geeft de kern van het verhaal weer. Ik ontdek het bedrieglijke in de pesterijen, het verraad, de ontrouw en de  demonen uit het verleden.
Familiebanden worden dapper in stand gehouden, vaak via een -ondanks alles- hardnekkige cohesie, tot het “feest” ontaardt (de film ‘Festen’-waardig) in kwetsbare eenzaamheid,  in schrijnend verdriet, de schone schijn wordt niet langer opgehouden. De personages stuntelen, kunnen niet praten over echte emoties, die ze wel onomstotelijk aanvoelen.

Hoop, steun en echte liefde zijn warme lichtpunten in het verhaal.

Griet heeft een vlotte schrijfstijl, de ‘gij-stijl’ (uit mijn kinderjaren) vraagt wel enige aanpassing. Het geheel verloopt vrij traag, maar  blijft sterk boeien….
Ik ben verslaafd, verslaafd aan dit meeslepend verhaal over gewoon mens zijn.

Sommige zinnen blijven kleven, ze omsluiten een basale echtheid in korte, eenvoudige quotes.

De klok aan de muur verraadt hoe traag de tijd gaat”

“Melancholie, dat woord is mooier dan het gevoel fijn is”

“Niet geheimen bewaren is moeilijk, maar ze verdragen, elke dag weer, dat is ondraaglijk”

“Hoe kan je met hetzelfde hoofd dat ongerust is jezelf kalmeren?”

“Omdat nooit meer wel heel erg lang is” 

“Uw leven is van u, dat moogt ge nooit vergeten”

“Het vervelende met gedachten is dat ge ze niet kunt ont-denken.” 

 

 

 

 

M’n vingerhoedje

haiku hyacint

 

In ontledingen heb ik geen zin….
Dit is mijn ogenblik….
Een moment van zen…
Een vingerhoedje groot…

[De haiku drukt, in de klassieke vorm, een ogenblikervaring uit, soms gelinkt aan en geïnspireerd door zen.  De haiku is een vingerhoed vol emotie, waarin weinig ruimte is voor ontledingen en benaderende omschrijvingen  (Wikipedia)]

 

 

 

 

 

Kortgedingen

De woorden spreken me aan.
Ik lees haar graag, om de andere dag in de krant op de derde bladzijde in de rechterbovenhoek. Ze slaat de nagel op de kop, ze verwoordt heel precies ‘de waan van de dag‘ ,  sprekend, treffend met 1200 tekens.

Ze is journaliste, columniste en auteur. Zo  fascinerend en moeizaam de naam Guinevere (Claeys) uitspreekt, zo verhelderend en raak is haar schrijfstijl.

Bij zelfvertrouwen heb je de keuze. Of je hebt het, of je bluft het. Dat is zo in de politiek en dat is overal zo. Ook al weten we hoeveel redelijker de twijfel is. Ook al is een tastende mens prachtig om te zien. En ook al zegt Brené Brown dat het niet waar is. Zelfvertrouwen blijft een vereiste.

Een kunstenaar die ik eens in een interview had gevraagd te omschrijven wat hij in dit leven deed, antwoordde in één woord ‘bluffen’. Ik kon me daarin vinden. Tenslotte bluffen we elke ochtend opnieuw ‘het nodige zelfvertrouwen’ om nog eens een dag onsterfelijk te bestaan. We weten beter, maar we geloven zo graag. ”

Net als de schrijfster kan ik me daar sterk in vinden. Reeds een leven lang vraag ik me af waarom mensen soms blaken van zelfvertrouwen, en anderen er aarzelend naar blijven trachten. Ook voor mij blijft vooral de zoekende, wat onzekere mens heerlijk om te ontmoeten.

 

een zoen voor pensioen

Soms moet je de toekomst gewoon op je laten afkomen” (Loesje)

De vraag wordt me nog vaak gesteld ‘en hoe stel je het nu op pensioen?’  Ik merk zelf op dat mijn antwoord steeds positiever klinkt, dat vraagt om wat  blog-aandacht 🙂 …..

Het is lekker dobberen op een zee van vrije tijd“, schrijft dezelfde Loesje.
Volkomen eens ben ik het niet, ik ervaar de dagen nog steeds als druk, maar een drukte die ik mezelf opleg of toesta, die ik zalig  mag en kan invullen.

Ik heb er even over gedaan.
Ik hoorde niet bij de categorie ‘oef gedaan met werken’ of ‘vanaf nu altijd vakantie’.
Tot de laatste snik (en die  was pittig bij het afscheid!) voelde ik me goed in mijn tweede (werk)thuis. Ik telde niet af. Integendeel, ik twijfelde uren, dagen, maanden.
De politieke tijd was onrustig, ‘ze’ wisten nog steeds niet wie wanneer mocht vertrekken. En ik, ik kreeg nog die kans…..samen met manlief.

Met een vijfde kleinkindje op komst én de over-en-weer-besluiten van de overheid, beslis ik de knoop door te hakken, met vooral gemengde gevoelens. Eigenlijk wilde ik er liefst nog een jaartje aan breien, ik was nog jong en dynamisch , ik vertoefde graag tussen het ‘jonge volkje’, la jeunesse hield deze oma jeugdig…… en toch hakte ik meer dan  2 jaar geleden de sterk verwrongen knoop door….

Het eerste jaar was zoeken, zoeken naar evenwicht, aarzelen tussen gemis en de nieuwe vorm van vrijheid, twijfelen of dit wel een juist besluit is geweest, dagen vol-proppen om dat beruchte zwarte gat te vermijden, soms slapeloze nachten, maar vooral een schuldgevoel tegenover de maatschappij, ik kon niet echt meer iets betekenen, dit werd ‘de laatste fase’…..

Het daaropvolgend jaar vond ik een betere balans, versneld omdat vrienden rondom me ook de stap zetten. Mijn vriendengroep van ‘gepensioneerden’ wordt groter, de contacten met mijn tweede thuis blijven heel hecht, eigenlijk zelfs nog hechter, nu we ‘gedwongen’ worden tot meer buitenschoolse afspraken.
Manlief ontdekt een nieuwe hobby, ik eveneens. We hebben ook dezelfde ‘graag-doen-activiteiten’.
We genieten samen van ons kleine vijftal en de mogelijkheden die zich ontplooien met dank aan de vrije tijd. We blijven druk bezig, maar houdt niet dat juist ons jong?!
En geen spoor meer van schuldgevoelens, gone with the wind!
Die nieuwe wind smaakt.

Ons motto is : ‘werk vandaag aan je plezier” , weer van dezelfde inspirerende vrouw.

Ons derde jaar is ingegaan, en gisteren kon ik -zonder enige aarzeling-  enthousiast reageren op de vraag.
En dat voelt goed, heel goed!

Met de gids door Gent

Opa baard volgt voor het derde jaar de opleiding tot ‘gids in Gent’. Op zijn agenda staat binnenkort een echte gidsbeurt. Hij besluit te ‘voor-oefenen’.
Ik ben vrij en beslis   -last-minute,  vaak dé grootste meevallers-  om ‘voor-luisteraar’ te spelen.

We starten op de Vrijdagmarkt bij het Toreken. Grote ringen werden in de 17e eeuw gebruikt om  mislukt lijnwaad en laken ‘aan de schandpaal te nagelen’ , met als enig doel de vernedering van de kooplieden openbaar te maken.
Ik kijk omhoog, detecteer, maar ontdek vooral de recentere invulling van het gebouw, het poëziecentrum, een knusse ruimte met een grote waaier aan boeken en gedichtenbundels ‘onder het Toreken’.
Bij het binnenkomen bots ik op een prachtige staander met kaarten, waarin ik – totaal onverwacht- de postkaarten van zoonlief voor animaltails  aantref.  Ik ben ontzettend  fier en ontroerd als een lieve mevrouw  die kaarten koopt. Ze wordt terstond nog liever 🙂

Terwijl opa baard zijn gidsbeurt al een stuk verder voorbereidt, besluit ik daar ‘even’ rond te snuisteren. Die even groeien aan  tot 5 volle kwartieren.
Een heerlijke locatie,  schandringen én  tijd worden compleet vergeten.

Het telefoontje ‘waar blijf je’ vliegt me terug naar de realiteit. Ik kruip snel in mijn rol.

Het stadshuis en de -hallen (deze laatste worden de ‘schaapskooi’ genoemd, enige gelijkenis is me niet vreemd) vertonen  een analoge overkapping. Groot/klein, telkens 2.
20180117_172605

De 16e eeuwse Baudelokapel werd omgetoverd tot een gezellige  holy food market , waar de wereldkeuken wordt aangeboden. Een hip adresje.

We wandelen doorheen het Werrengarenstraatje, geen enkele Gentenaar kent het. Vraag liever naar het Graffitistraatje. Graffiti spuiten blijft illegaal. Daarom krijgen hier artiesten (en knoeiers) vrij spel. Je mag laag boven laag aanbrengen. De artiest handtekent niet, maar ‘tagt’ via een code.
Eerlijk? Ik zag al mooiere graffitikunsten.

Tijd voor een stopje. De “zes beste desserts van de wereld” vind je in New York, Lissabon, Florence, Istanbul,  Malaka én de Max in Gent. En daar enkel de Max binnen ons voetbereik ligt, testen we daar met veel plezier de smaakpapillen, net zoals de beaumonde indertijd. Sinds 1839 serveren ze er heerlijke ‘Brusselse’ wafels in ijzers op gas gebakken, binnen een origineel art nouveau decor.  Je moet wel vrij diep in de geldbeugel tasten, niets voor niets, maar ze zijn het waard!
Anders dan anders, daar gaan we voor! In de strip wordt het ‘geheime’ recept verklapt.

20180117_183452

Tenslotte nog even langs de kouter, elke zondag omgetoverd tot een botanische speelmarkt van bloemen en planten. Vandaag is het woens-zon-dag, toch bewandelen we bloemblaadjes, kunstwerken van Jessica Diamond in brons, gietijzer en messing.
Deze Amerikaanse dame haalde de mosterd in het gazon van het  middenpaneel van  het Lam Gods (van de gebroeders Van Eyck), en legde zo tevens de link naar de bloemenmarkt.

Met dank aan de gids om zoveel fraais te mogen ontdekken.

20180117_183723

Corpus en Scheveningen

Een impulsieve beslissing kleurt de grijze dag!
Vrijdag besluiten we  twee dagen erop uit te trekken, vooral met de beloofde zon als gezelschap,  zaterdag en zondag zijn we écht weg,  we bollen 200 km ver  met de klein-dochter en -zoon. Verveling in de auto vangen we handig op.

We doen het zoals ‘de echten’,  zoeken én vinden  hals over kop een kindvriendelijk hotel in Leiden.
20180114_101640

Van buitenaf heeft het logement niet veel  te bieden. Een (te) groot ‘bedrijfswaardig’ gebouw verwelkomt ons. Binnenin charmeren echter de sympathieke speelruimte, het zwembad, de riante eetruimte met schildpadjes, waterfonteintjes,  gezellige rieten stoelen en de royale vierpersoonskamer. Een welkomstcadeau voor de kleintjes verrast.
De kinderen vinden alles su-per.

20180114_120736

We maken een spectaculaire ‘reis door de mens’, een wandeling door het eigen lijf.
Met de (vaak grappige) audioset en een verwachtingsvolle kriebel in de buik roltrappen we het donkere gat, de knie,  binnen.
We wandelen doorheen het kloppend hart, wanen ons een doldriest bloedvat, verliezen de weg in onbezoedelde longen (‘nooit ga ik roken, oma!!’) , ruiken een rottend gebit (‘altijd ga ik mijn tandjes grondig poetsen, opa‘), pluizen samen met de kindjes de weg van eicel en zaadcel tot bevruchting in 3D-projectie uit, genieten bloemengeuren, verbleken even als onverwacht de bewegende zeteltjes ons driftig doorheen de aders helpen stromen.
Zo wordt de 7e verdieping in 55 boeiende minuten bereikt, waar een prachtig uitzicht over Leiden en een gezond drankje en hapje ons bekoren.
Er is nog ruimschoots tijd om via testen, vragenronden en spelen interactief  een schat aan informatie te ontdekken over gezondheid, gedrag en ook  illusie van het menselijk lichaam en geest.
We zijn te gast in CORPUS.

20180113_170229

 

De nacht, een uitgebreid ontbijtbuffet, een zwempartij, een looptraining in de fitnessruimte  verder, besluiten we de stralend blauwe lucht en blakende zon van Scheveningen op te zoeken.
We  ‘Pierewaaien‘, zoals Edward het zo beeldend vertelt.
Met ingehouden adem zien we het ‘kleine ventje’ in de verte aarzelen bij zijn gewaagde bungyjump, de adrenaline – waar we de vorige dag boeiend over leerden- raast doorheen zijn (en ook ons) lichaam. De man torent 60 m boven de zee uit, en raakt bij het springen het water net niet. Een fascinerend schouwspel!
Nooit ga ik dit durven, oma!’  ‘Groot gelijk, meisje’. 
Opgelucht halen we terug adem, waarvan we ondertussen ook het proces als geen ander begrijpen.
Het reuzenrad met vergezicht over de zee, de prachtige duinen, uitgestrekte stranden, speelse honden die de angst voor het woelende water overwinnen, we willen het allemaal nog beleven, maar…… er is geen tijd meer, plicht roept…… besluit ….. hier komen we terug. ‘Super , opa en oma!’

20180114_142916

 

30 dagen zonder klagen

verjaardag

Hoewel….. klagen kan vooral ook opluchten…..

Hoewel…… klagen is normaal menselijk gedrag ( P Luyten, klinisch psycholoog)

Hoewel….. het heeft de functie om troost, steun of comfort te helpen vinden (P Luyten)

Hoewel…. je kan zo leren relativeren….

Hoewel…. sommige mensen hebben simpelweg meer redenen tot klagen…

Hoewel…..de aanvang mag gerust ook langer dan 30 dagen duren….

wens voor een mens

Er valt nog een -vermoedelijk- laatste wenskaartje in de bus.
Twee kleine meisjes schitteren met sierlijke eenvoud in een warme omhelzing.

Het bevat een 9-keuzes-opdracht. Ik mag rondjes zwarten met een pen (eigenlijk ben ik rode  gewoon in het verleden 🙂 ) wat ik me/ons toewens.

Voor 2018 wensen we je
ADEMRUIMTE
om

° stil te staan.
ja, stip ik aan.
ik wil heel graag beseffen

ondanks  meer vrije tijd
dat het moment te snel verglijdt
ik hoop te mijmeren
bij alles wat gebeurt
en mijn dagen kleurt

° in het gras te liggen
verpozen 
tussen kevers en mieren
zal mijn wereld
toch niet sieren 🙂

° naar de wolken staren
en leuke ideetjes baren
de dag smaken
in fijne euforie geraken

° zaadjes te planten
zonnige momenten
bloemen briljanten
en glans enten

° sporen te zoeken
naar teder geluk

° kruimels te volgen
van kinderlijke resjes
en fijne succesjes

° grenzen te verleggen
grenzen van eigen kunnen
een beloning gunnen

° te herbronnen
nieuwe horizonnen
verzinnen
inzicht winnen

° op adem te komen
ja die ademruimte
van bij de start

ontwart
maakt mijn hart
vrij
blij

 

 

 

 

 

Big little lies

Na de drukke feest- en consumptie-dagen, sluipt de rust hier heel stilletjes terug binnen.

Lekker languit in de zetel hangen voor een filmpje staat  op het avondlijk programma. Ons oog valt op de 7-delige miniserie, die zich afspeelt in het rijke Californisch stadje Monterey, met uitzicht op de prachtige Stille Oceaan.
De serie baseert zich op de gelijknamige roman van Liane Moriarty .
Grote namen als Reese Witherspoon, Nicole Kidman, Alexander Skarsgård, Shailene Woodley en Laura Dern spelen de prachtige (letterlijk én figuurlijk) vrouwelijke hoofdrollen. Ze vertolken hun rol subliem, met humor en heel treffend.

De moord waarmee het verhaal start is bijzaak. Het is vooral een karakterserie, waarbij iedereen  heel herkenbaar, puur naturel en realistisch speelt.

We ontdekken de ‘waarheid’ achter de rijke, schijnbaar perfecte huwelijken die overlopen van big little lies, we wanen ons graag voyeurs achter die schermen.
Alles voor de uiterlijke schijn, binnenshuis overheersen subtiele jaloezie, achterdocht, pesterijen, ontrouw, seksueel geweld, goed verborgen voor de buitenwereld. Maar ook vriendschap, liefde en respect.
Niets wordt echter overdreven, de vele vleugjes humor [‘Heb je een date met de koelkast?’, terwijl de dochter zoekt maar niet vindt in die frigo] en tastbaar gevoelige thema’s worden perfect weergegeven. De machtstrijd om de liefde van de kinderen en partner, om de status, om de rijkdom, om de carrière,  om simpelweg ‘de beste’ te zijn speelt hierbij de hoofdrol.

De eerste aflevering is even ‘overleven’, we voelen ons gevangen  in een warrig mooie-vrouwen-spinnenweb, maar de volhouder wint, en we beleven steeds intenser deze aangrijpende relatieschets.
Uiterlijke schijn is  een realistisch gegeven in onze wereld, wat gaat er om achter zoveel gesloten deuren, we weten het niet en willen het misschien ook niet echt weten.
Nobody knows anything about anybody”.

Het turen over de ruisende, rimpelende Stille Oceaan dompelt ons graag onder in de sfeer van rust en onrust. Mensen dromen weg,  beseffen, en komen tot kalmte, worden weemoedig, maar ook opstandig. Mensen botsen met elkaar omwille van hun mens zijn, ze botsen waardig.

Elke aflevering start met de schitterende soundtrack ‘Cold little Hart‘ (Michael Kiwanuka) en zorgt onmiddellijk voor de passende stemming. De songwoorden zijn treffend voor dit verhaal.

We kijken uit naar die uurtjes genieten, nog deze, de volgende én de volgende avond, waar de laatste afleveringen zich zullen ontplooien.
Grootse gebeurtenissen zijn er niet, we zien eerlijke, diep-menselijke relaties, flink gebarricadeerd achter de gesloten voordeur.

Alle ingrediënten voor een TOPserie van 2017 zijn hier aanwezig.